zondag 8 juli 2018

Protest tegen NAVO-Top valt in het water: Anti-Trump hysterie overstemd het doel


Naar aanleiding van de komende NAVO-top die op 11 en 12 juli in Brussel plaats vindt, werd afgelopen zaterdag (7 juli) een demonstratie hiertegen georganiseerd. De daaropvolgende dag, zou er tevens een zgn. ‘counter-top' georganiseerd worden voor en door anti-NAVO activisten. 

Het organiserende platform stelde "niet te willen meestappen in dit militaire opbod dat ten koste gaat van armoedebestrijding, sociale bescherming, de aanpak van klimaatverandering, een humaan opvang beleid voor vluchtelingen, een diverse en solidaire samenleving. Zij willen investeringen in onderwijs, gezondheidszorg, klimaat en internationale solidariteit in plaats van in nieuwe gevechtsvliegtuigen." 

Nobele doelen op het eerste gezicht, maar in plaats van een duidelijk en consequent anti-imperialistisch geluid te laten horen, werd het gehele protest overschaduwd door een overduidelijke anti-Trump hysterie. Een irrationele anti-Trump hysterie die geheel overeenkomt met die van de bourgeois-pers en die de 'eigen' (West-Europese) bourgeoisie - ja, eigenlijk het gehele EU imperialisme volkomen buiten schot laat of zelfs aanmoedigt!

Het waren de PvdA/PTB, Groenlinks, LSP, de pseudo-trotskistische Linkse Socialist (reformistische en bourgeois-partijen dus), diverse pro-Palestijnse organisaties (BDS – Boycot, Desinvesteringen en Sancties [tegen Israël]), pro-Iran en -Rojava clubjes, etc. die vandaag de kar trokken. Volgens verschillende mainstream pers zouden maar liefst 1400 deelnemers aan de demonstratie hebben deelgenomen. Dat zou wel gegund zijn, maar een eigen waarneming bij station Brussel-Noord (het startpunt van de demonstratie) wekte eerder de indruk dat er slechts sprake was van enkele honderden deelnemers. Aan het anti-Trump sentiment in de wereld zal het in ieder geval niet gelegen hebben. De mainstream media, zeker die in Europa, zorgen er wel voor dat het vuur tegen hem opgestookt blijft.


Het anti-Trump protest in Brussel afgelopen zaterdag: klein, bont gezelschap. Geheel reformistisch links was weer samen tegen de vijanden van hun 'eigen' heersende klasse


Bij aanvang van de betoging werd al direct duidelijk dat Trump deze middag wel iets te veel 'eer' toe gedicht kreeg. Trump, de man die de NAVO-oorlogsmachine opstookt! Trump, de man achter het meedogenloos immigratiebeleid! Trump, de man achter het angstklimaat tegen alle moslims in de wereld! Trump, de man die deals sluit met mensenrechten-schendende regeringen! Trump! Trump! Trump!, klonk het op het podium. Maar wacht eens even? Was het ook niet diezelfde Trump die er op hamerde dat de NAVO "een achterhaald project" was? Was Trump niet diegene die pleitte voor minder interventies en meer isolationisme: America First!? Trump de man die de in Duitsland gestationeerde Amerikaanse soldaten nu overplaatst naar Polen? Is dat nu eigenlijk tegen de Russen bedoelt of was hij nou in het geheim een vriend van Poetin? Er is geen touw meer aan vast te knopen. 


Natuurlijk klopt het dat er een verrechtsing gaande is en dat er een klimaat wordt gecreëerd waarin haat jegens moslims wordt aangewakkerd. Maar is Trump daar allemaal verantwoordelijk voor? De sprekers repten met geen woord over de opkomst van de N-VA – respectievelijk Bart De Wever en Theo Francken, die het klimaat creëerden waarbinnen een jonge moslima meedogenloos aangevallen en verminkt kon worden nabij Charleroi. En heeft niet een Belgische politiekogel de tweejarige Mawda koelbloedig vermoord onder toeziend oog van de N-VA? 


De ouders van Mawda op de treurmars voorafgaand aan de begrafenis van hun tweejarige dochter (haar foto op hun borst), welk om het leven kwam door een kogel van de Belgische politie


En als we het toch over het 'Belgische racisme' hebben: de Congolese onafhankelijkheidsstrijder (en eerste verkozen premier van de Republiek Congo in de jaren’60) Patrice Lumamba heeft dan wel sinds enkele weken zijn eigen plein in België; Brussel (een slap monument wat aan de grens met Brussel Stad en de gemeente Elsene ligt; waarbij alleen het Brusselse stukje van het plein erkend is – Elsene weigerde), maar België heeft nog altijd haar koloniale verleden niet onder ogen willen zien – laat staan bekritiseerd. Want immers, kritiek op koning Leopold II is direct kritiek op de Belgische monarchie. In Oostende treft men op de boulevard nog altijd een standbeeld van hem, de man die miljoenen Congolezen over de kling jaagde voor zijn rubber gewin toen hij de Vrijstaat Congo als zijn persoonlijke (!) bezit beheerde. (In 1908 zou hij Congo, na kritiek op zijn beleid, verkopen aan de Belgische staat.) Zou men niet eerst de hand in eigen boezem steken, alvorens anderen te bekritiseren?
   
De sprekers op deze demonstratie blonken er vooral in uit om de mainstream "feitjes" te reproduceren. Zo werden via Trump al snel een paar bruggen te ver geslagen richting andere 'autoritaire' leiders zoals Erdogan en Poetin (die laatste is niet eens een NAVO bondgenoot!). Erdogan zou weer verantwoordelijk zijn voor steun aan de grote boze jihadisten, waar de 'heldhaftige' Koerden (met behulp van de NAVO luchtmacht) tegen strijden. En de cirkel was weer rond: één grote protest orgie tegen de vijanden van het 'vrije Westen' (Trump, Erdogan, Poetin). Dat Duitsland en Frankrijk ondertussen hard bezig zijn om een eigen EU-defensiemacht (PESCO) op te zetten en nu hun eigen tanks produceren, bleef hier geheel buiten beschouwing. Macron zijn plannen voor een nieuwe Franse kolonisering van Afrika werden eveneens door geen enkele spreker genoemd. 


De Euro Main Battle Tank van het Duits-Franse fusiebedrijf KNDS. Met links onder het kanon een Duitse vlag, rechts een Franse en in het midden gele EU-sterren 


De realiteit is dat het EU imperialisme zich door diens oude beschermheer Amerika in de steek gelaten voelt als gevolg van Trump zijn "America First" politiek. Daarom is de EU nu begonnen om zich zelf te militariseren, om zo haar eigen imperialistische belangen en ambities veilig te stellen. Ondertussen gaan de Nederlandse en Franse missies in Mali gewoon door, zit Duitsland nog steeds in Afghanistan en bestoken Belgische gevechtsvliegtuigen Syrië en Irak. De enigen die nog baat hebben van de Amerikaanse (lucht)steun zijn hun Koerdische proxies in Syrië en Irak.

Het Amerikaanse beleid met betrekking tot Interventionisme was altijd al wisselvallig. Afhankelijk van de president was er zo nu dan minder of iets meer terughoudendheid. Zo had de 'darling' Obama (held van veel van reformistisch 'links') dan wel minder strijdkrachten ingezet in conflicten, maar wel meer drones. Resultaat: nog meer burgerslachtoffers dan al gebruikelijk was door toedoen van Amerikaanse troepen. Dat maakte van Obama de meest gehate president in Afghanistan en Pakistan (nog meer gehaat dan Trump hier). 

Door het accent zo duidelijk op Trump zijn botte houding te leggen, ging de organisatie aan elke redelijkheid van een politieke analyse voorbij. Want op een eis tot interventie in Venezuela na, was het juist Trump die ervoor opperde om de Amerikaanse troepen uit Afghanistan, Syrië en Irak terug te trekken. Hij werd hierbij vooral door zijn eigen militaire staf dwars gezeten. Ook riep hij op om uit de NAVO te stappen en deze te ontbinden. Toen hij uiteindelijk wel raketten op Syrië afvuurde werd hij bejubeld door dezelfde mainstream pers die nu kritiekloos door de sprekers op deze demonstratie na gepraat werd. Cynisch kunnen we stellen dat Trump zijn beloofde beleid om deze interventies te stoppen nooit consequent doorgezet heeft.

Uiteraard willen wij nu niet stellen dat het wezen van het Amerikaans imperialisme onder Trump veranderd is. Maar zijn isolationistische-politiek is wel de meest vergaande in de recente Amerikaanse politieke geschiedenis. Het is nu juist het EU-imperialisme die telkens de oude banden met Washington - en daarmee de NAVO! - in stand wenst te houden. Dat is waar deze demonstratie de fout in ging: men liet de 'eigen' bourgeoisie, het EU imperialisme, volledig buiten beschouwing. Sterker nog de sprekers blaften met de EU imperialisten hun reactionaire retoriek mee! 


De alleszeggende foto van dit jaar: de nieuwe realiteit op de laatste G7-top – Europa die tracht Amerika te bereiken, die op haar beurt wel klaar is met haar bondgenoten

In die zin verschilt hun denken niet zo veel van Trump zijn "America First" politiek. In de kern was dit protest niet meer dan een oproep aan de eigen bourgeoisie om harder op te treden voor het "eigen belang" - lees: EU belang. Ze vergeten daarbij echter een belangrijke historische les, die al tijdens de Eerste Wereldoorlog werd opgedaan. Namelijk: De hoofdvijand staat in eigen land! Dat betekent dat de eigen bourgeoisie als eerste verslagen dient te worden. Zolang links zich deze wijsheid niet eigen maakt, zullen deze protesten voor een andere maatschappij nooit meer zijn dan (verkapte) steun aan het 'eigen' imperialisme!
              
Een wat gewaagde these; maar Trump zijn beleid zou natuurlijk ook kunnen leiden tot de destabilisering van de Europese bourgeoisie - voornamelijk in het industriële 'heartland' Duitsland. De handelsoorlog omtrent importheffingen op staal en auto’s uit de EU zou er toe kunnen leiden dat de arbeiders in deze sectoren zodanig hard getroffen worden dat de goedbetaalde arbeidersaristocraten, clientèle van de SPD en de vakbonden bedreigd zouden worden door een vergaande proletarisering. Dat zou al snel een daadwerkelijk revolutionaire massabeweging in de belangrijkste economie van de EU op de been kunnen brengen. 

Dus laat Trump maar als een sloopkogel de Westerse gevestigde orde afbreken. Dat zal enkel revolutionaire perspectieven bieden... 





vrijdag 6 juli 2018

Autonomer Nationalismus in den Niederlanden​ - Die Nationale Sozialistische Aktion stellt sich vor​


Aus die Geschichte der Bewegung: Interview mit der NSA - Der Fahnenträger - Ausgabe 19 / Summer 2011




Wir sind eine Gruppe autonomer Aktivisten in den Niederlanden, deren Bestreben es ist, für radikale Arbeitersautonomie sowie für den ratesozialismus zu kampfen. Es soll an dieser Stekke versucht werden, die Grundingsgeschichte des Projekts "NSA" zu erläutern:​

1. die Grundingsgeschischte des Projekts "NSA" zu erlautern.​
2. unsere Ansichten in Bezug auf das Thema "Autonomie" Dazustellen (die sich unserer Meinung nach ganz klar unterscheiden von den im so genannten "Nationalen Widerstand" zu diesem Thema vorherrschenden Vorstellungen) und​
3. Euch einen kleinen Einblick zu bieten bezüglich der aktuellen Szene-interne Debatte (sowohl innerhalb des Kollektivs NSA wie auch innerhalb der Szene insgesamt).​

Zunächst mochten wir uns jedoch noch bei der Fahnentrager-Redax für das an uns gezeigte Interesse bedanken - das zeigt, dass wir uns auf dem richtigen weg der politischen Arbeit befinden.​


NSA - WAS WIR SIND UND WAS WIR WOLLEN​
Die NSA ist ein Widerstandskreis autonomer sozialrevolutionärer Nationalisten, der sich selber als 'nationale Internationalisten" betrachtet (man konnte auch sagen "internationalistische Nationalisten"). Als Sozialrevolutionäre (also Kampfer fur die soziale Revolution) stehen wir uneingeschränkt auf der Grundlage des Klassenkampfes. Daher haben in unserem gesamten Denken und Handeln die Klasseninteressen des nationalen Proletariats absolute Priorität Ohne Wenn und Aber stehen wir dabei auf der Seite der nationalen Arbeiterklasse - unter Einsatz aller uns zur Verfugung stehenden Mittel. Die Mehrheitsposition innerhalb des Kollektivs geht dabei davon aus, dass ein jeder, der sich seinen Lebensunterhalt durch Lohnarbeit verdient, zur Arbeiterklasse gehört, also dass die überwältigende Mehrheit des Volkes zum Proletariat gehort.​
Die in der Vergangenheit in West- und Nordeuropa erfolgte Masseneinwanderung wird von uns abgelehnt. Unseres Erachtens ist es die Aufgabe der jeweiligen "eigenen" nationalen Arbeiterklasse, die Nation zu verteidigen und eine jeweils eigenständige Art des Sozialismus zugeschnitten auf der spezilischen Bedürfnisse der jeweiligen nationalen Arbeiterklasse zu erkämpfen. In diesem Sinne sind wir "national" sozialistisch (nicht zu verwechseln mit dem hitleristischen "Nationalsozialismus"!)​.
Weltanschaulich betrachtet stellt unser Kollektiv keine homogene Einheit dar: innerhalb des Kollektivs gibt es unterschiedliche politische Ansichten. In den letzten Jahren (seit Ende 2008) haben jedoch der Ratesozialismus, insbesondere die sogenannte "Hamburger Richtung" um die KAPD-Grunder Laufenberg und Wolffheim (1919-1920), aber auch die FAUD und der Ratetheoretiker Anton Pannekoek, der Anarchosyndikalismus (Sorel, Praxis der CNT-FAI in Spanien) sowie die Idee der radikalen Arbeiterautonomie (Autonomia Operaia, Italien 1969) eindeutig an Einfluss gewonnen. Man konnte das als das (vorläufige!) Endergebnis eines politischen Werdeganges betrachten, der bereits 2006 begonnen hatte. Im Laufe dieses politisches Klärungsprozesses wurde der Versuch gemacht, bestimmte revolutionäre Kernelemente unterschiedlicher politischer Strömungen in einem neuen Kontext miteinander zu verschmelzen, sozusagen zu "synthetisieren" (eine Synthese zustande zu bringen).​
Aktuell fokussiert sich die Szene-interne Debatte auf zwei wichtige Themenkomplexe:​
1. Das Privateigentum an den Produktionsmitteln: Wird von uns unheilig abgelehnt. Diesbezüglich existiert im Kollektiv Konsens.​
2. Das so genannte "Führerprinzip": Wird ebenfalls ganz klar abgelehnt, da eindeutig im Widerspruch zu den Grundsatzen des autonomen Selbstverstandbisses befindlich. Auch in dieser Frage gibt es im Kollektiv Konsens. Wie zu erwarten, sorgte unsere Stellungnahme für Verwirrung und (teilweise) auch fur Verärgerung im Teilen der Gesamtszene.​


AUTONOMIE - MEHR ALS NUR EINE AKTIONSFORM​
lst eine der wenigen (vieleicht sogar als einzige) Gruppen innerhalb des sog. "Nationales Widerstands" sind wir uns im Klaren, dass " Autonomie" ganz klar mehr bedeutet als lediglich das Übernehmen (besser: Kopieren) einer bestimmten Aktionsform.​
Richtige Autonomie ist unvereinbar mit bestimmten, in unserer Szene noch immer vorherrschenden und langst überholten traditionalistischen politischen Vorstellungen (z. B. "Führerprinzip" ). " Autonomie" , "autonom sein" , "autonom kampfen" usw. mussen zwangslaufig lediglich Floskeln bleiben, wenn man sich nicht endlich dazu ebtschliesst, mit bestimmten politischen Ansichten und Denkweisen (von gestern und vorgestern) zu brechen. Blindlings hinter irgendwelchen historischen Gestalten aus einer langst vergangenen Epoche herlaufen bringt uns nicht weiter. Was wir brauchen, ist immer und unter allen Umstanden die "Konkrete Analyse der konkreten Lage" .​
Zum Beispiel ist das Einzige, was wir Bezug auf den Kapitalismus mit 100%iger Sicherheit wissen, dass dieser sehr flexibel und sehr stark anpassungsfähig ist, und dass dieser sich immer wieder aufs Neue mit Erfolg an die geänderten Bindungen anpasst. Deshalb sollen auch unsere Kampfmethoden an die sich verändernden Bedingungen angepasst werden, damit wird in der Lage sind, das System an seinen empfindlichen Stellen zu treffen.​
Innerhalb unseres Kollektivs hat sich heute die Überzeugung durchgesetzt, das einige Personen aus der Geschichte der Bewegung, die man vor einigen Jahren noch als "verdienstvolle Kämpfer" fur die nationale Sache betrachtet hatte, eigentlich lediglich die Interessen des Grosskapital verfochten und im Dienste der Konterrevolution die soziale Revolution der Arbeitermassen nach 1918 niederschlugen.​
Unserer Meinung nach sind nur die Massen wirklich "rein" und revolutionär "Stellvertreterpolitik", bei der wirklichen Entscheidungen von irgendwelchen Bonzokraten, selbsternannten "Führern" oder auch einer selbsternannten "Avantgarde" quasi "selbvertretend" für oder "im Namen" der Massen getroffen werden, lehnen wir entschieden ab. Die Massen sollen selber das Ruder in die Hand nehmen und bestimmen, wo es so lang geht "autonom" (d.h. unabhängig) von jedweder Partei oder Gewerkschaft. Denn: Ob "links" oder "rechts" alle mochten die bestehenden Macht- und Eigentumsverhaltenisse erhalten und sich daher allesamt Feinde der Abeiterklasse!​ Hier gilt einmal der bekannte Satz von Ulrike Meinhof: "Entwider du bist ein Teil des Problems oder ein Teil der Lösung. Dazwischen gibt es nichts!"





NATIONALISMUS​
Es sollte einem jeden ab jetzt schon klar geworden sein, dass wir uns entschieden von den NS-Traditionalisten abgrenzen. Wir durften uns alle darüber im Klaren sein, dass wirklicher nationaler Sozialismus nichts zu tun hat mit dem traditionellen historischen Nationalsozialismus, wie er auch heute noch von Teilen des nationalen Widerstands propagiert wird.​
Innerhalb des Kollektivs gehen die Meinungen, wie man den Begriff "national" nun genau interpretieren soll, auseinander: Die Mehrheit plädiert fur die "Völkische" Interpretation, wonach in erster Linie lediglich Volksgenossen zur nationalen Arbeiterklasse gerechnet werden konnen. Im Ubrigen geht man von dem Grundsatz des Ethnopluralismus aus. Eine Minderheit vertritt die Ansicht, dass man den Begriff "national" nicht ethnisch einengen soll, sondern dass im Prinzip jeder innerhalb der staatlichen Grenzen der Niederlande wohnhafte Proletarier holländischer Staatsangehörigkeit automatisch auch der nationalen Arbeiterklasse angehört Also, ironischerweise konnte man hier fast von typischen "links-rechts" Widersprüchen sprechen.​
Klarer Konsens existiert jedoch dahingehend, dass die Nation am sich schon ein Ausdruck der Souveränität des Volkes darstellt, ohne dass man dafür noch einen "Staat" braucht. Unsere Devise lautet daher: Mit der Nation gegen den Staat!​
Die nationale und soziale Befreiung aller Arbeiter innen gilt es zu erreichen durch die Räteherrschaft (also die totale Machtsubernahme seitens der Arbeiterrate). Ansatz dafür liefern die russische bzw. die deutsche Revolution 1917-1918. Nur durch die Räteherrschaft ist das Proletariat in der Lage, seine Diktatur zu verwirklichen notwendig um den konterrevolutionären Bestrebungen der gestürzten Bourgeoisie entgegenzutreten. Die Diktatur des Proletariats, von der hier die Rede ist, also die wirkliche Klassendiktatur, hat überhaupt keine Gemeinsamkeit mit der Diktatur irgendeiner Avantgarde-Organisation (wie später in Sowjetrussland die bolschewistische Staatspartei).​
Unsere Kämpfe fur die nationale Befreiung und gegen den weltweiten Imperialismus führen wir als Teil der weltweiten antiimperialistischen Bewegung. Denn es gilt ganz klar die These von Che Guevara, dass der weltweite Imperialismus nur auf globaler Ebene angegriffen und vernichtet werden kann, d.h. dass er von den unterdrückten Völkern der Welt überall und gleichzeitig angegriffen werden soll. In diesem Sinne verstehen wir uns als "Internationalisten" (jedoch nicht zu verwechseln mit dem trotzkistischen Internationalismus).​


ZUKUNFTVISION​
Was dringend Not tut, ist der Aufbau international vernetzter Zusammenhänge, damit unter Kampf fur nationale und soziale Befreiung besser koordiniert und auf eine qualitativ hohere Ebene gehoben werden kann. Denn gerade jetzt, in der heutigen Systemkrise, mussen nicht irgendwelche Einzelerscheinungen, sondern der Staat direkt angegriffen werden. Dabei ist es gleichgültig, unter welcher Fahne und von wem genau dieser Angriff gegen den Staat geführt wird. Wichtig ist jetzt in erster Linie, dass Schweinesystem überhaupt kompromisslos angegangen und angegriffen wird! An uns ist die Aufgabe, dafür zu sorgen, dass unsere Ansichten die vorherrschenden Ansochten unter den Massen werden!​


TOT DEN STAAT UND SEINEN ORGANEN!​
ES LEBE DIE AUTONOMIE!​
ES LEBE DER RATESOZIALISMUS!​
Die Nationale Sozialistische Aktion​



NACHSCHRIFT:​
1. Notwendigkeit des Klassenkampfes als "Tatsache im kapitalistischen System und Katalysator des Kampfes der Ausgebeuteten und Unterdrückten gegen das System."​
2. Notwendigkeit der revolutionärer Diktatur (Räteherrschaft). Diktatur des Proletariats - Diktatur der Klasse, nicht der Partei oder irgendeiner anderen Avantgarde-Organisation. Als Volkszugorgane der revolutionärer Diktatur gelten die Arbeiter- und Soldatenräte (Vorbilder sind die russische Revolution 1917, und die deutsche Revolution 1918).​
3. Notwendigkeit des politischen Massenstreiks (Generalstreiks) als Vorbereitung fur die Machtübernahme.



zondag 1 juli 2018

Stakingsacties in de Metaal - Het Poldermodel voorbij: Maar welke richting op?


Onderhandelingen tussen werkgeversorganisatie FME met de vakbonden om een fatsoenlijke cao af te sluiten voor de 150.000 metaalarbeiders uit de metalektro zijn stukgelopen. Behalve eisen voor hogere lonen, meer vaste banen en gelijk loon voor flexwerkers, eisen de vakbonden ook een generatiepact - zodat jongeren weer een vaste baan krijgen binnen de sector, terwijl ouderen daardoor juist gezond de eindstreep kunnen halen en hun kennis over kunnen dragen - en willen ze af van de verplichting om op bevel van de baas steeds maar weer overuren te maken.

Nadat er vorige maand eerste stakingsacties bij Fokker en DAF werden gehouden, hebben de stakingen zich nu inmiddels verder uitgebreid binnen de metaalsector. Afgelopen woensdag 20 juni staakten duizenden arbeiders van grote industrieconcerns zoals VDL, Nedcar, ASML, Scania en Wärtsilä (Zwolle, Meppel) op zes plaatsen in het land. Ook kleinere bedrijven (o.a. in en rond Nijmegen) zijn het toneel van stakingsacties.

Hoewel De Nederlandsche Bank onlangs nog vol trots beweerde dat de lonen in Nederland weer stijgen (2,1% gemiddeld), is het een gegeven dat loonstijgingen er niet vanzelf komen. Dit kan alleen door harde klassenstrijd gerealiseerd worden. Zo wordt de grootste en meest strijdbare bond van Nederland, het FNV, al op verschillende flanken gepasseerd door de werkgevers. Dit doen zij door met de ondernemingsraad van de desbetreffende bedrijven eigen afspraken te maken in zogenaamde arbeidsvoorwaardenreglementen (avr). Dit gebeurde voorheen al bij Jumbo en Action. Zo stemmen arbeiders sneller (en vaak onder druk en intimidatie) in met slechtere omstandigheden. Tevens kunnen dergelijke avr’s per individu toegepast worden waardoor de ene collega 1% loonsverhoging krijgt in een slappe avr, terwijl de andere collega die niet ingestemd heeft met deze avr met een verlopen cao blijft steken i.p.v. dat alle collega’s een gezamenlijke 3% loonsverhoging krijgen in een opnieuw door de bonden afgesloten cao. In de detailhandelsbranche non-food is de FNV zelfs tot 2020 gepasseerd door de kleinere vakbonden CNV, De Unie (twee “gele bonden") en Alternatief Voor Vakbond.

In de metalektro weigeren de kapitalisten bij de cao-onderhandelingen tot nu toe de loonsverhoging van 3,5% met een vloer van €1000 per jaar te betalen. Daarom zullen de stakingsacties de komende tijd doorgezet worden. Van de werkgeverszijde moet niet verwacht worden dat deze vanzelf na enkele overleggen instemmen met betere arbeidsomstandigheden. De praktijk bewijst dat vakbonden nog altijd meer voor elkaar krijgen dan vóór een staking (maar nog altijd minder dan hun eis was, zie onder). Toch is een staking op langere termijn vaak nuttig gebleken. Echter, de arbeiders dienen ook niet blindelings op de bonzen van de vakbonden te vertrouwen. Deze zullen altijd proberen een arbeidsconflict zo snel mogelijk te laten beëindigen d.m.v. een slap akkoord! Desondanks: overwinning aan de stakende metallo's!


48 uurs-staking bij DAF



zaterdag 30 juni 2018

Venezuela in Crisis - Yankee Imperialisten opgerot!


Venezuela is een land in verval. Het BNP is sinds 2016 met 15% per jaar gedaald en de inflatie heeft ongekende hoogten bereikt (sinds het begin van dit jaar 18.000%). Hoewel de regering tot op heden nog de allerarmsten van voedsel kan voorzien om een grote hongersnood te voorkomen, heeft men er in gefaald een oplossing voor deze problemen te vinden (zoals voor het tekort aan rijst, bonen, luiers en toiletpapier). De Westerse bourgeoispers probeert een beeld te creëren waarin deze armoede en ellende het resultaat zou zijn van het economische beleid van president Nicolas Maduro. In werkelijkheid is dit het resultaat van een langdurige campagne tegen het nationalistische linkspopulisme van zowel Maduro, als wel van haar grondlegger Hugo Chávez.

Al in 2002 trachtte het yankee-imperialisme een (mislukte) coup te plegen tegen de in 1998 aan de macht gekomen Chávez. In 2015 duidde de voormalige (door left liberals vertroetelde) Amerikaanse president Obama (Democraat) Venezuela aan als een bedreiging voor de Amerikaanse veiligheid en eiste sancties tegen de regering-Maduro (sinds 2013 aan de macht, na het overlijden van Chávez). Voormalig CIA-baas Mike Pompeo (nu minister van Buitenlandse Zaken onder de regering-Trump) “rechtvaardigde” een interventie in Venezuela (in nauwe samenwerking met Mexico en Colombia) omdat de ,,Cubanen daar zitten; de Russen daar zitten, de Iraniërs daar zitten en dat Hezbollah daar zit". Wij wijzen hem er wel nog even op dat China er toen ook al zat.


Venezolaanse burgers brengen hun stem uit


Voor alle duidelijkheid: Venezuela is niét socialistisch. Al vanaf het begin van Chávez zijn aantreden, heeft hij aangekondigd dat zijn ‘Boliviaanse revolutie' niet in tegenspraak is met het privé-eigendom. In Venezuela heerst de boliburguesía, de Boliviaanse bourgeoisie. Alhoewel grond en sleutelindustrieën (zoals oliemaatschappijen [95% van de staatsuitgaven] en bijv. aluminiumovens zoals Alcasa) genationaliseerd zijn, weigert de privé sector nog altijd producten te verkopen voor de geadviseerde regeringsprijzen. Dit in afwachting op hogere marktprijzen. De productie wordt nog steeds geleid door datgene wat de kapitalistische winst zal doen laten stijgen. (Wat een wezenlijk verschil is met een gedeformeerde arbeidersstaat zoals Cuba, waar de succesvolle plattelandsguerilla van Fidel Castro in 1959, in '60-'61 leidde tot de uitschakeling van de Cubaanse bourgeoisie als sociale klasse en waar de onteigening van het kapitalistische eigendom, en dat van de Verenigde Staten, plaatsvond. (Sancties tegen Venezuela zouden ook tevens Cuba treffen. Voormalig staatssecretaris John Kerry wilde met de blokkade van de dagelijkse export van 100.000 olievaten naar Cuba het land zwaar treffen. In ruil voor deze olievaten levert Cuba op haar beurt weer 30.000 medische [en ander] personeel aan Venezuela). Echter, revolutionairen dienen wél de sociale hervormingen (bijv. door nationaliseringen; zoals ook de genationaliseerde olie- en energie-industrie in Mexico), die in het voordeel van de onderdrukten zijn, te ondersteunen en te verdedigen tegen imperialisten in dergelijke afhankelijke landen. Daarom dan ook: >> Weg met de Amerikaanse sancties tegen Venezuela!<<

Ondanks de uitzichtloze situatie en het algemene verval in het land wist President Maduro in mei wederom de verkiezingen te winnen met 6 miljoen stemmen (67% van de stemmen). Hier stond tegenover dat slechts 46% van de bevolking in staat was om te stemmen. Dit mede doordat de Venezolaanse oppositie onder leiding van Mariá Corina Machado een staking binnen de transport sector wist te organiseren, om zo te voorkomen dat stemmers op het platteland en in de buitenwijken bij de stembureaus konden komen. Verkiezingsonderzoek wees uit dat het grootste deel van Maduro zijn stemmers uit de armere segmenten van de bevolking kwamen en veelal uit oudere mensen bestond die de tijd vóór de Boliviaanse revolutie nog hadden mee gemaakt.


Nicolas Maduro - President van Venezuela


De Venezolaanse oppositie is een door het Amerikaans imperialisme ondersteunde rechts-liberale oppositie. Al begin 2014 werd er een salida ('exit') campagne gevoerd tegen Maduro. Deze bestond (of bestaat nog steeds) uit studenten en de middenklasse (= kleinburgerij, die door de onophoudelijke kapitalistische rationalisering wordt vermorzeld en waarvan het overgrote deel het proletariaat in wordt geslingerd). In december 2015 won de neoliberale oppositie, welk een coalitie had gesmeed. Deze trachtte de huisvesting voor armen te privatiseren en de sociale programma’s voor hen te beëindigen. Maduro kondigde daarop de economische noodtoestand uit.

Wat betreft bovengenoemde Machado: deze probeerde in de tijd van Chávez al om laatst genoemde te ondermijnen d.m.v. financieringen uit de portemonnee van de CIA frontorganisatie NED (National Endowment for Democracy). Desniettemin ontving Maduro een groter percentage van de in aanmerking komende stemmen in Venezuela dan Barack Obama in 2012 of Donald Trump in 2016 bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

De meest kansarme mensen, die amper eten kunnen kopen van hun maandelijkse salaris, stemden voor het behoud van het chavismo. Dit betekent dat ten spijt van wat Washington had gehoopt, de meerderheid van de Venezolaanse bevolking niét het Maduro-regime voor de economische catastrofe verantwoordelijk houdt. Zij blijven de strijd die Hugo Chávez begonnen is, ondanks alles steunen (zijn strijd om het land, en tevens andere landen, van het Amerikaanse imperialisme te bevrijden - dit d.m.v. ondersteuning aan anti-imperialistische bewegingen wereldwijd. Maar ook zijn strijd tegen armoede, sociale ongelijkheid en discriminatie [de oppositie vergeleek Chávez, als eerste niet-blanke president zijnde, vaak met een aap] - dit door met de opbrengsten van de olie industrie voor voedselsubsidies te zorgen, hogere pensioenen, betere zorg en onderwijs, zwangerschapsverlof etc.). Dat is het resultaat van de nationale solidariteit die zich in de 18 jaar na de Boliviaanse revolutie heeft ontwikkeld en wat buitenlandse militaire interventie in de weg blijft staan.


2017: Gewelddadige protesten van de pro-Amerikaanse oppositie teisteren het land 


Al voordat de resultaten van de verkiezingen gepubliceerd werden, kondigde de Verenigde Staten een nieuwe reeks sancties tegen Venezuela aan. Ook de G7 kwam met een verklaring waarin zij de verkiezingsuitslag niet erkende. Zonder enige geldige redenen gaven ook de 14 lidstaten van de Lima Groep - een multilateraal orgaan dat tegen het chavismo is opgericht - al te kennen de uitkomst van de Venezolaanse verkiezingen niet te erkennen. Tegen het Verdrag van Wenen in ging lidstaat Canada zelfs zover om Venezolaanse ambassades te verbieden om verkiezingen in haar consulaten te organiseren. De VS en haar bondgenoten binnen de Lima Groep beriepen zich op het Handvest van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) om een militaire interventie in Venezuela te startten gebaseerd op een "humanitaire crisis".

In zoverre er überhaupt al sprake van een humanitaire crisis in Venezuela is, is deze te wijten aan de sancties van de Verenigde Staten, Canada en de Europese Unie. In andere woorden: de imperialistische vijanden van Venezuela zijn hypocriet genoeg om het land te veroordelen omwille van de slechte condities die zij met hun eigen beleid gecreëerd hebben. Ondertussen wordt de pro-Amerikaanse oppositie - met de Mesa de la Unidad Democrática (MUD) voorop - ondersteund in haar strijd tegen de begunstigden van de Boliviaanse revolutie: de arme en werkende bevolking van Venezuela.

Vlak voor de verkiezingen brak oppositieleider Henri Falcón met de MUD om, ondanks sterke druk vanuit de VS om de verkiezingen te boycotten, toch campagne tegen Maduro te voeren. Zijn belangrijkste programma punt was om de Venezolaanse munt - de Bolivar - te vervangen voor de Amerikaanse dollar om zo de inflatie tegen te gaan. Maar dit zou er tevens toe leiden dat deze koppeling niet langer de fiscale middelen zou hebben om de nationale economie te beheren. Falcón pleitte ook voor het aangaan van massale leningen van het IMF en andere internationale financiële instituties. De chavismos stelden dat Falcón zijn programma de uitverkoop van Venezuela aan het buitenlands kapitaal zou betekenen.


Oppositieleider Henri Falcón


Terugkomend op bovenstaande beroeping van de VS en de Lima Groep op het Handvest van de Organisatie van Amerikaanse Staten: een dergelijke militaire interventie lijkt voorlopig nog van de baan. Het Amerikaans imperialisme rust echter niet voordat Venezuela overrompeld is door deze zelfbenoemde kampioen van de mensenrechten.

dinsdag 26 juni 2018

Van het Front der Arbeid: Overwinning van de stakende Auto-arbeiders



Enkele hoogtepunten van de stakingsbeweging op de Balkan belicht


De industrie op de Balkan blijft groeien, de crisis daar blijft doorgaan en haar arbeiders worden strijdvaardiger! Ook hier wordt sinds de grote crisis van 2008 - na de hoogtepunten van de massaprotesten tegen bezuinigingen en privatisering - nog altijd strijd geleverd op politiek en economische vlak. In 2008 organiseerde universiteitsstudenten (voornamelijk in Zagreb) een campagne tegen de toetreding van Kroatië tot de NAVO, wat wezenlijk tot de snelle politisering van de studentenbeweging bijdroeg. In de crisis van 2010 poogden zij contacten te leggen met de arbeiders- en boerenbeweging. Contacten werden er o.a. gelegd met stakende arbeidsters in de textielfabriek Kamensko en met arbeiders van Petrokemija in Kutina.

In Slovenië gingen op 18 april 2012 100.000 mensen de straat op (in een land van twee miljoen inwoners) dankzij de strakke organisatie van de ZSSS (Vereniging van vrije vakbonden)1, die een massaprotest op de been wist te brengen tegen de bezuinigingspolitiek in de publieke sector.

In Roemenië zijn de vakbonden zéér zwak. In 2009 leende Roemenië €20 miljard van het IMF en moest in ruil daarvoor o.a. bezuinigen op de gezondheidszorg en het onderwijs. Tevens werden de pensioenen bevroren en gingen de belastingen met 5% omhoog. (In 1989 was Roemenië onder Ceaușescu er juist in geslaagd haar in 1981 aangegane schulden bij het IMF geheel terug te betalen!). In januari 2012 liep deze bezuinigingspolitiek uit op spontane protesten en hevige gevechten met de politie na het ontslag van de populaire medewerker van het ministerium van Gezondheid Read Arafat, en een plan om de reddingsdiensten te privatiseren.

In Servië bleven dergelijke massaprotesten verregaand uit. Maar hoewel de sociale organisatiegraad tegen bezuinigingen en privatiseringen versplinterd is, vonden er door de jaren heen vele lokale protesten plaats. Vooral vrouwen blijken hierin een belangrijke rol te spelen. Zoals toen in 2008 en 2009 textielarbeidsters van de vakbond Raška in Novi Pazor in hongerstaking gingen. Hogere lonen werden er in 2009 geëist bij Zastava Elektro in Rača. Om deze eis kracht bij te zetten werd het stadshuis bezet en de spoorwegen geblokkeerd. In 2007 waren er al wegblokkades opgeworpen bij het bouwbedrijf Trudbenik in Belgrado. De bedrijfsleiding moest daarop haar voornemen om 350 arbeiders te ontslaan laten varen.

Veel van de hierboven opgesomde voorbeelden van arbeidersstrijd in Servië eindigden echter met een nederlaag. Maar vorig jaar kreeg de klassenstrijd op de Balkan weer een nieuwe impuls. Dit o.a. doordat Fiat Chrysler Automobiles haar productie had overgeplaatst van Italië naar Servië vanwege de daar lagere productiekosten – in het bijzonder de lonen.

Hier hebben meer dan 2.000 arbeiders een hongerloon van 38.000 Dinar. Gedurende een staking in juli vorig jaar, eiste de arbeiders van FCA een loonsverhoging van 50.000 Dinar (wat ongeveer neerkomt op €416 per maand [!]). (De koopkracht van een gemiddelde Serviër is ong. 1/3 van dat van een Italiaan). Maar de Balkan is vaker een locatie van goedkope productie: In juni vorig jaar, legden arbeiders van Volkswagen Slovenië het werk neer voor meer loon (een Slowaakse arbeider verdient ong. 2/3 van dat van zijn Duitse collega - €679 tegenover €2.070 in Wolfsburg). Maar in januari werd ook bij Audi Hungary alles platgelegd voor dezelfde behandeling als 9.0000 landgenoten in de fabriek bij Daimler. En meer richting het Westen worden de Tsjechische kolenmijnen gesloten – de laatste zal sluiten in 2023. Dit door toedoen van de privatisering van de mijnen in 2014, waarbij deze niet meer rendabel zouden zijn gezien de concurrentie op de wereldmarkt. Gevolg: Duizenden arbeiders worden op straat gezet.

Nu is het niet meer dan logisch dat men denkt dat het volslagen irrationeel is wanneer er (goedkoop) staal vanuit bijv. China wordt geïmporteerd om een brug te kunnen bouwen, terwijl er zich een paar kilometer verderop een 'eigen' staalfabriek bevindt, die met overcapaciteit kampt. Zo dacht de Italiaanse staal vakbond FIOM ook over FCA en haar fabrieksoverplaatsing naar Servië. ,,Verraad aan Italië" omschreef deze bond dit proces.

Nu leidt dit tot de volgende discussie: de de-industrialisatie die ook in Italië plaatsvindt, neemt enerzijds een aanzienlijk revolutionair potentieel weg. Maar anderzijds creëert zij datzelfde revolutionaire potentieel een land verderop. Over dit vraagstuk willen wij in de toekomst dan ook verder discussiëren…




Stakende arbeiders bij Fiat Chrysler Automobile in Servië Juli 2017