12-09-2017: Macron versus de Straat: Nieuw Protest tegen de 'Loi Travail'

De verkiezingsoverwinning van Macron (die met een nipte meerderheid gehaald werd), was een opsteker voor de voorvechters van de Europese Unie. Hoe blij waren Merkel en de beurzen niet dat hij met zijn pro-Europa koers gewonnen had van mevr. Le Pen en haar anti-EU koers? Eindelijk kan Macron "het stugge" Frankrijk nu toch echt economisch gaan hervormen.

Macron mag dan wel beweren dat zijn politieke koers zo "complex" is, dat "het gewone volk" zijn beleid niet begrijpt, maar voor de gemiddelde arbeider is er helemaal niets "complex" aan Macron zijn beleid: Dit is gewoon een voortzetting het ouderwetse liberaal kapitalisme in zijn puurste vorm. Weg met de sociale staat, werkzekerheid en schaf de ontslagbescherming maar af! is de slogan van het kapitalisme van deze nieuwe 'Zonnekoning'.

Macron zijn hervormingen bestaan o.a. uit het verminderen van de ontslagvergoeding, een versoepeling van de ontslagwetgeving (‘hire and fire’), het afschaffen (dus verlengen) van de 35-urige werkweek, afschaffing van de overwerkvergoedingen voor de vrijdagavond en de zondag, de privatisering van de staatsspoorwegmaatschappij (om deze te laten concurreren met 'goedkoper busvervoer') en zijn kers op de taart: het uitschakelen van de militante vakbonden. Dit door de CAO's en arbeidsvoorwaarden zoveel mogelijk per individueel bedrijf te laten afsluiten i.p.v. per sector. Door het aantal stemmen voor degelijke afspraken te verlagen, kan hij via die weg meer stemmen geven aan de "gematigde" en gele bonden (= pro-ondernemingsbonden, zoals de CFDT). (Om maar te zwijgen van Macron zijn poging [geheel zoals een ‘goed Napoleon’ betaamd] om de nu heersende noodtoestand, onderdeel te laten worden van het gewone recht. Iets wat een gigantische slag tegen elke revolutionair activist zal betekenen). 

Op 12 sept. jl. hield de strijdbaarste vakbond van Frankrijk, de CGT (zo “radicaal” als de Franse wet het toelaat), tezamen met andere bonden zoals Solidares, haar eerste krachtmeting met Macron. Veel andere vakbondsbureaucraten hebben hun vrede met Macron echter allang gesloten. Dit weerhield de basis van die bonden, zoals die van de Force Ouvrère, er echter niet van, om deze betoging massaal te ondersteunen. In Parijs demonstreerde meer dan 60.000 deelnemers. Ook lukte het om een wegblokkade op te werpen tussen Rijssel (Lille) en Parijs, welke leidde tot aanzienlijke vertraging van het goederenvervoer over de weg.

Naast deze stakingen en betogingen, wist het “Zwart blok" (± 500 man/vrouw) dat op kop liep, goed verzet te bieden tegen Macron zijn ordetroepen. De boodschap op deze doordeweekse dag was duidelijk: Macrons ‘Loi Travail' zal niet zonder slag of stoot kunnen worden doorgevoerd. De klassenconfrontatie tussen arbeid en kapitaal is een nieuwe verhevigde fase ingegaan. Ronde twee staat gepland op 21 sept. a.s. 

Hieronder een korte fotoreportage van enkele waarnemers van de ACN/AKN, die voor de gelegenheid naar Parijs waren afgereisd:

Nieuw Rechts: De Vijfde Colonne van het Zionisme

In oktober 2010 bezocht de Nederlandse rechtspopulist Geert Wilders de Duitse hoofdstad Berlijn. Als een van de prominente vertegenwoordigers van 'nieuw rechts' binnen Europa, was hij daar om zijn Duitse kameraden van de politieke partij Die Freiheit te ondersteunen. Die Freiheit werd opgericht door de voormalig Berlijnse CDU-politicus René Stadtkewitz. Deze nieuw rechtse partijen grijpen de groeiende onvrede in Europa, die voortkomt uit de imperialistische ontwikkelingen, aan om zich voor te doen als anti-imperialisten en als zogenaamde vertegenwoordigers van sociale thema's. Kijkt men echter wat verder en beter, dan blijken we al gauw met een zeer spectaculaire en verfijnde vorm van misleiding van doen te hebben: een rechtse politieke stroming die voorheen tot de oppositie behoorde, maar nu doelgericht probeert om het volk warm te maken voor de agenda van het NAVO-imperialisme.

Geert Wilders en René Stadtkewitz op het oprichtingscongres van 'Die Freiheit' 

Tijdens de toespraak die Geert Wilders in Berlijn hield, liet hij zijn ware imperialistische aard zien: „Zij (links in het algemeen – red.) die beweren dat het Westerse “imperialisme” een evenzo groot kwaad is als dat het Sovjet-imperialisme was; en nu zelfs stellen dat het Westerse “imperialisme” evenzo erg is als het islamitische terrorisme (…) In mijn toespraak bij Ground Zero in New York op 11 sept., heb ik gezegd dat wij tegen de verdeeldheid van het Westen – dat is Amerika – zijn door schuldverwijten aan ons adres door islamitische retoriek. Wij moeten de eenheid prijzen. De Westerse maatschappijen zijn nu eenmaal de meest vrije en meest bloeiende op deze wereld (…) Daarom kunnen wij van Amerika, de meest vrije natie ter wereld, nog veel leren. (…) Het ligt in jullie (de Europese) verantwoordelijkheid om aan de kant van diegenen te staan, die door de islam bedreigd worden – zoals de staat Israël en haar Joodse bevolking”. Deze uitspraken representeren de ideologie en demagogie van het NAVO-imperialisme in haar meest zuivere vorm!

Door ons te verdiepen in hun uitspraken weten we al snel waarmee we daadwerkelijk van doen hebben bij deze rechts-populisten. Zo weet Wilders bijvoorbeeld keer op keer het Jodendom en het Zionisme - twee concepten die zichzelf beiden categorisch uitsluiten - op één hoop te gooien. Dat Geert Wilders en René Stadtkewitz niet de enigen binnen het rechtse spectrum zijn die er zulke ideeën op na houden werd duidelijk in december 2010, toen in de door de Zionisten bezette Palestijnse hoofdstad Jeruzalem een quasi-officiële verklaring verscheen. In de zogeheten “Jeruzalem Verklaring” namen de ondertekenaars o.a. de volgende stellingen in:

= ,,Nadat de totalitaire systemen van de 20e eeuw overwonnen waren, heeft de mensheid nu weer te maken met een nieuwe wereldwijde totalitaire bedreiging: de fundamentalistische islam”. Hier wordt niet de imperialistische ontwikkeling van de kapitalistische “globalisering” als de “totalitaire bedreiging” gekenmerkt, maar enkel de Islam als religie. Waarin dan het onderscheidt tussen de religie van de zogenaamde “fundamentalistische islam" en de verschillende uitdrukkingen ervan wordt gemaakt, wordt verder nooit uitgelegd.

= „Daarmee staan wij in de frontlinie voor de Westerse democratische-waardengemeenschap”. Dus: Strijd der beschavingen (Clash of Civilizations - Huntington) i.p.v. strijd om sociale en culturele bevrijding.

= „Wij keuren elke vorm van fundamentalisme af, in wat voor religieuze of politieke beweging dan ook”. Klinkt wellicht goed op het eerste gezicht. Echter, wat gelijk opvalt, is dat de fascistische ideologie van het Zionisme volkomen vrijgesteld blijft van deze “afkeuring”.

= „Israël als de enige democratie in het Midden-Oosten, is ons belangrijkste aanspreekpunt tegen deze oprukkende totalitaire wereldreligie”. Hier hoeft men eigenlijk niet meer verder te lezen. Uitgerekend Israël een democratie noemen is je reinste onzin. Hiermee wordt niet alleen de eigenlijke boodschap van deze verklaring duidelijk, maar ook de aard van het politieke project dat erachter steekt. In een democratie worden vrije en algemene verkiezingen gehouden – die er in Israël niet zijn, want daar worden miljoenen mensen van de zogenaamde “verkiezingen” uitgesloten. Om maar over de vele bloedbaden en oorlogsmisdaden te zwijgen…

= „Wij erkennen het bestaansrecht van de staat Israël binnen het kader van de volksrechtelijke grenzen. Evenals het recht van Israël op zelfverdediging tegen alle agressoren, in het bijzonder tegen islamitische terreur.” Of om George Orwell te citeren: „Oorlog is vrede!”. Niet het door Amerika ondersteunde Zionisme, dat een oorlog voert tegen de inheemse bevolking van Palestina en etnische zuiveringen nastreeft, zou hier de agressor zijn, maar de Palestijnen die geheel volgens het volkerenrecht hun vaderland hiertegen verdedigen.

= ,,De hier uitgewerkte beginselen van deze politieke lijn is voor ons onveranderlijk en valt verder niet over te discussiëren”. Nou, goed om te weten.

Deze “Jeruzalem Verklaring” werd ondertekend door o.a. de volgende politieke partijen:

= Die Freiheit, BRD
= Pro-NRW, BRD
= FPÖ, Oostenrijk
= Zwedendemocraten, Zweden
= Vlaams Belang, België (Vlaanderen)

Van links naar rechts: Heinz-Christian Strache (FPÖ), Filip Dewinter (Vlaams Belang), René Stadtkewitz (Die Frieheit) - Jeruzalem, Palestina 7 dec. 2010

Deze ontwikkeling is opmerkelijk in meerdere opzichten: Hier wordt dezelfde retoriek herhaald die de geheime diensten en desinformanten van het NAVO-imperialisme al sinds enige jaren en met een zeker succes binnen de linkse beweging proberen te introduceren. Pro-imperialisten en pro-zionisten worden binnen verschillende politieke organisaties ondersteund, naar voren geschoven en/of via zelfverzonnen projecten en partijen een geheel nieuw leven ingeblazen door de geheime diensten. In het bijzonder was dit het geval bij de vermeende (anti-Duitse) “Antifa”-groepen, waar imperialistische desinformanten en demagogen er niet voor terug deinsden om antifascistische referentiekaders te misbruiken om een Zionistische agenda door te voeren. Natuurlijk zijn ook binnen de SED/PDS/Linke allerhande Zionisten in leidinggevende posities terug te vinden. Deze nieuwe vorm van het imperialistische offensief doelt er op, middels nieuw rechtse partijen nu ook potentiële partijleden en stemmers uit het rechtse nationale kamp weer terug naar de NAVO-linie te leiden.

Antideutsche Antifa: Ook binnen de linkse en antifascistische scene zijn zionistische proxies een beproefd middel om activisten warm te maken voor de imperialistische agenda 

Binnen de misleidende logica van de imperialistische oligarchie en imperialistisch rechts (= de burgerlijke partijen van de NAVO/ het imperialisme), is niet het kapitalisme verantwoordelijk voor de oorzaken van de internationale ontwikkelingen met al haar vernietigende gevolgen voor mens, natuur en de wereldvrede, maar juist de "duistere krachten van de islam". Dit voorbeeld van zondebokpolitiek is een veel gezien fenomeen in de geschiedenis. Een centraal probleem binnen de Europese samenlevingen is die van de geforceerde vervreemding. Er moet echter begrepen worden dat niet de islam de wortels van dit probleem vormen, maar dat het juist een belangrijk deel van de imperialistische strategie is, om zo de desintegratie van klassieke culturele naties te realiseren ten gunste van het globalisme. Daarbij gaat het dus niet om de afkomst of de religie van de aangewezen groepen, maar om de imperialistische agenda. In zoverre gaan dus de islamdebatten, evenals de debatten over integratie problematiek, om je reinste afleidingsmanoeuvres. Het zal men worst wezen, hoe andere culturen hun religievraagstuk oplossen. Even zozeer is integratie niet het hoofdprobleem – dat is zij wellicht in een enkel geval, maar dat is zeker niet het structurele probleem waarmee wij hier te maken hebben.

Wat de mensen daadwerkelijk verontrust, is de massa-immigratie, de “culturele vervreemding” die deze met zich mee brengt en de invloed ervan op de demografische ontwikkeling binnen de eigen cultuur en leefruimte. De door het imperialisme vooraf opgezette ontwikkelingen, die het negeren van het zelfbeschikkingsrecht en de soevereiniteit tot doel hebben, worden in toenemende mate gerealiseerd achter de rug van de burger om. Immigranten worden daarbij slechts gebruikt als schaakstukken op het bordspel van de imperialisten. Het imperialisme, oftewel het internationale georganiseerde kapitaal, bedrijft met haar imperialistische politiek van immigratiestromen eigenlijk twee wezenlijke doelstellingen: Enerzijds zullen de immigranten dienen als goedkope arbeidskrachten, die voorheen alleen maar in verre regio's - en daarmee alleen tegen hogere onkosten - konden worden uitgebuit. Tegelijkertijd worden hierdoor hogere lonen gedrukt en CAO’s ontweken. Deze imperialistische strategie is ook met socialistisch- en vakbondsverzet – door bijv. de eis van een wettelijk minimumloon – moeilijk tegen te gaan, omdat het overgrote deel van deze vreemdelingen in de schaduweconomie belanden en dus de officiële rechtsnormen ontlopen.

PVV leider Geert Wilders spreekt Pegida toe - De straatactivisten van Nieuw Rechts 

Als gevolg van deze immigratiestromen wordt een immense druk uitgeoefend op de bestaande nationale en culturele structuren. Het culturele zelfbeschikkingsrecht van de Europese volkeren wordt rechtstreeks ter discussie gesteld. Wanneer deze immigratiepolitiek - die door de mainstream partijen van het imperialisme bedreven wordt - zal escaleren, zullen enkel diegenen die zich bezig hielden met de strategieën van het imperialisme zich staande kunnen houden. Immers vormen natiestaten en culturele structuren hindernissen voor het imperialisme, in haar streven om de globale markt en haar geopolitieke machtsstructuren door te voeren de realisering van het ‘One World Capitalism”onder imperialistische dictatuur. In deze context is de ‘Nieuwe Wereld Orde’ voor het imperialisme van groot nut, waarbij alle bestaande nationale structuren – rechtsnormen, economie, cultuur evenals territoriale integriteit – verzwakt worden en het kan bijdragen aan hun desintegratie. Daarbij voert imperialistisch rechts hun klassenstrijd steeds op economisch, rechtsvormelijk als wel cultureel niveau, waarbij zowel de inheemse bevolking als de migranten het slachtoffer ervan worden.

Deze globalistische achtergrond wordt in het actuele debat door de burgerlijke imperialistische mainstream niet gethematiseerd. Men is er op gericht om schijn- en afleidingsdebatten te voeren. Ondanks het falen van de Multiculti, willen vele burgerlijke partijen deze nu met bijvoorbeeld nog meer immigratie bestrijden – “Progressieve”-strategen doen al een twijfelachtige poging. Terwijl de problemen van de gewone burger zich steeds verder opstapelen en de elites zich steeds meer van de dagelijkse realiteit vervreemden, neemt de sociale onrust en de bezorgdheid onder grote delen van het volk steeds verder toe. Het door het imperialisme in werking gezette proces van culturele desintegratie wordt steeds meer als een reële bedreiging ervaren. Het verzet hiertegen neemt de vorm aan van een groeiend zelfbewustzijn vóór cultureel en nationaal zelfbeschikkingsrecht. De imperialistische strategen en desinformanten hebben er dan ook een uitermate groot belang bij, om hun eigen rol hierin te verdoezelen en het verzet te richten tegen mensen uit andere culturen of met een "vreemde" religie. Dat is de reden dat een aanzienlijk deel van deze imperialistische desinformanten het nieuw rechts in leven hebben geroepen, waarmee ze proberen om een cultuurstrijd te instigeren als afleiding voor hun eigen agenda.

Als anti-imperialisten erkennen wij dat de problematiek van de vervreemding slechts één aspect is van de imperialistische ontwikkelingen - namelijk dat van de kapitalistische "globalisering". Al deze verschillende vraagstukken staan in verband met elkaar. Voegen wij de sociale, culturele en volksrechtelijke aspecten samen, dan ontstaat er een algemeen beeld en wordt er een inherente logica duidelijk. Het nationaal revolutionaire discours heeft als opdracht een alomvattende kritiek te formuleren en deze in rationele banen te leiden. Deze kritiek zal concrete antwoorden moeten bevatten. Daarom moeten wij dit "nieuw rechts" ontmaskeren als datgene wat ze daadwerkelijk is: namelijk een vijfde colonne van het imperialisme en het Zionisme! 

Ernst von Salomon - Revolutionair, Conservatief en Minnaar

In 'Die Geächteten' (1930) vertelt Ernst von Salomon over zijn dwaze politieke avonturen van vlak na de Grote Oorlog. Zijn literaire persona werd emblematisch voor de Duitse Conservatieve Revolutie en zijn werk werd een profetie voor de verloren generaties. Zijn les: nihilisme kan worden veroverd door een passie die sterker is dan de kwellingen van de geschiedenis. De bandiet (Geächteter) vindt daarom zijn verlossing in de krijgservaring die de verheffing van de geest voor gaat.

'Die Geächteten' wordt geopend met een citaat van Franz Schauweker: "In leven moeten bloed en kennis het eens worden. Dan stijgt de geest." Dat is zo'n beetje de gehele les van dit werk, dat kennis en beleving tegenover elkaar zet en concludeert dat deze twee tegenstellingen elkaar onvermijdelijk aan trekken. Dan wordt er een vraag gesteld: moeten deze twee aantrekkingskrachten elkaar laten raken en vernietigen, samen met diegene die hen ondergaat: of moet de spanning worden opgelost met creatie en gedachten.

Een minnaar verontrust door een Duitsland dat aan flarden is gescheurd, geschonken door de geschiedenis in de schaduw van de Eerste Wereldoorlog, waar hij te jong voor was om er aan deel te nemen. Ernst von Salomon belichaamde de Revolutionair-Conservatieve passie in actie toen hij besloot om zich bij de Vrijkorpsen aan te sluiten om de strijd door te zetten. Echter, waar Dominique Venner dit mythische epos als een nihilistisch avontuur kon omschrijven, was de irrationele koppigheid van Salomon een authentieke queeste naar betekenis. Een queeste die hij tijdens zijn gehele zoektocht als krijger en militant zou nastreven. Ondanks de wanorde en het gebrek aan een doel waar veel heethoofden aan lijken te lijden, heeft de afvaller Salomon altijd het instinct uitgedragen om een gekoesterde natie her te veroveren.


De Onrustige Revolutionair

Ernst von Salomon was net 16 jaar oud toen de wapenstilstand op 11 november, 1918 werd getekend: een tijd van vlijmscherpe dwaasheden, ideeën en passies welke berusting tegen hielden. Als verwarring het eerste gevoel is dat hij bekent in zijn boek, volgt al snel de hoop. Het is de permanente spanning tussen deze twee tegengestelde neigingen, die de meedogenloze strijd tussen rede en leven creëren. Het leven van de auteur lijkt in het begin van zijn werk slechts het nastreven van zijn ideaal te ondersteunen. Een ideaal dat hij ongetwijfeld al als een fata morgana zag, maar weigerde op te geven. Dus geeft hij toe: "We zijn klaar om te handelen vanuit de impuls van enkel onze gevoelens; en het maakte niet uit of we de rechtschapenheid van onze daden kunnen aantonen. Het vervullen van de daad is wat van belang is deze dagen." Het is geen rede, het zijn geen ideeën die de minnaar die verliefd is op Duitsland drijven, bezorgd vanwege een vernederende vrede. Nee, het is een oncontroleerbare woede. Dus komt het revolutionaire instinct naar boven, het fundamenteel destructieve instinct wiens enige objectief het is om de bestaande orde omver te werpen, inclusief de interne, spirituele en morele orde van diegene die erdoor geleid wordt. Hij daagt de wereld uit, door zichzelf uit te dagen, hij test zichzelf voordat hij doet alsof hij het weet.

Boven alles verscheen beweging, actie vanuit iedere hoek, als de enige weg naar verlossing. De enige overtuiging van deze gefrustreerde generatie was dat er niets goeds kon voortkomen uit het tijdperk van het parlementarisme en de heersende burgerij. Misschien begrijpt hij dit nog niet, maar wat ertoe doet, is de strijd tegen de immobiliteit van het systematische denken, of deze nu liberaal of marxistisch is. En, als we het over verlossing hebben, dan betekent dat niet enkel de collectieve verlossing via de restauratie van de Duitse grootsheid. Oorlog, dan een nederlaag en de voorwaarden voor vrede hebben het individu evengoed vernietigd. Dus beweging is de voorwaarde voor het overleven van eenieder, een vitale poging om betekenis hier uit te vinden: "In de aanval hopen we bevrijding te vinden, de opperste verheffing van onze krachten. We hopen sterk te zijn in de overtuiging om klaar te zijn voor ons lot, we hopen de echte waarden van de wereld in ons te voelen. In maart, gevoed door geen andere verwezenlijkingen dan die voor ons land waardig zouden zijn." Regels die aansluiten bij "De strijd als innerlijke ervaring" van Ernst Jünger en die de wraakzuchtige geest laten zien die de krijger in plaats van de soldaat, motiveerde en vormde, vrije mannen in plaats van vervangbare delen.

Het is de uiting van een ongeduldige dwaasheid, de dwaasheid van een minnaar. Het afwijzen van immobiliteit, onophoudelijk zichzelf in gevaar brengent als die aan zichzelf twijfelt, is het teken dat de nationale revolutie de platonische liefde van een idee afwijst. Omdat de geliefde natie is verloren, moet het heroverd worden, door in plaats van grenzen te verleiden, deze te bezetten. Toch zal er een moment komen dat de actie niet langer de hoop kan voeden. Verheven geweld kan zowel diegene die het ondergaat als diegene die het uitvoert vernietigen. De auteur bekent: "We hebben een vuur ontstoken dat niet enkel levenloze objecten verbrand, maar ook onze hoop, onze aspiraties, evenals de wetten van de bourgeoisie, de waarden van de beschaafde wereld. Het verbrandt alles, de laatste overblijfselen van de woordenschat en het geloof in de dingen en ideeën van deze tijd, al deze stoffige troep die nog steeds in onze harten schuil gaat." Het ideaal vernietigt, de idealist neigt naar het nihilisme. Het lot is steeds meer duidelijk en dwingt de krijger om zijn aspiraties steeds opnieuw te overwegen of er aan te sterven omdat hij alles wat in zijn hart verbleef heeft opgebruikt. Om te overleven, is het nodig om een nieuw ideaal te projecteren, om een alternatief te snijden uit de gescheurde vaandel die men zwaait zonder er in te geloven. Beweging wordt een lege huls die enkel eist om gevuld te worden door de geest, beleving is nutteloos zonder kennis. Het is niet langer een vraag van bewegen om te overleven, maar om te weten hoe men beweegt en naar welk doel. Dan zal de revolutionaire passie zich herinneren dat deze werd geboren uit reactie en een gedurfd conservatief doel voor te stellen.


Intellect en Geweld: De Uitstorting van de Geest

De permanente wirwar van individuele en collectieve overwegingen in zijn werk creëren een perfect psychologisch portret van de revolutionair; de militant in strikte betekenis van het woord. Echter binnen de politieke strijd van het naoorlogse tijdperk, laat de jonge Ernst von Salomon zichzelf eerder kennen als intellectueel evenals gewelddadig, dan de brenger van een idee. Vanaf het begin was de politieke wil van de auteur en zijn verwezenlijkingen op zijn best een zoektocht, meer dan een echte aanvechting, een wil om referentiekaders te vinden in de mist van de omringende crisis. Echter als simpele reflectie niet aan het begin stond van deze zoektocht, is het een teken dat het Duitse ideaal van de komende Conservatieve Revolutie niet slechts filosofisch was. Het was meer allesomvattend, meer totaal: het was een wereldbeschouwing (Weltanschauung), die zeker gevuld was met filosofie en gestuurd door intellect, maar ook concreet beleefd moest worden, visceraal (emotioneel). Deze wereldbeschouwing voedde de wil net zoveel als de gedachten en drukte zich sentimenteel uit in lyrische, droomachtige, suggestieve of allegorische termen die het jargon en de rationalistische concepten uit daagden. De emblematische stijl van de Duitse Conservatieve Revolutie die we terug vinden in het proza van Ernst Jünger of Carl Schmitt willen suggereren, raken en projecteren, in plaats van simpel te onthullen. De bandiet die Salomon belichaamt is niet de man van de tekenkamer. Met hem komt beleving voor kennis. De jonge man zijn gevoelens gaan zijn intellectuele formatie en metapolitieke bewustzijn voor. Het is enkel door zijn geschriften dat hij de waarheid van eeuwige waarden zoekt, in de extremen van de levende ervaring, om deze belevenis te vertalen in kennis. Dus het werk krijgt zijn betekenis om deze tot een nieuw niveau te tillen, om het te verheffen tot een instrument dat voor allen toegankelijk is.

Hier vind men de prachtige expressie van de paradox binnen het Revolutionair Conservatieve denken, modern onder de anti-modernen, omdat het voorstelt de moderniteit tegen zichzelf te keren. Echter ook, en juist omdat het de prioriteit geeft aan actie, de drijvende impulsen die voort komen uit het domein van het bewustzijn en niet dat van ideeën. Wat niet beleeft wordt is de burgerlijke dubbelzinnigheid, zoals een van Salomon zijn kameraden zegt over een boek van Walter Rathenau - vermoord met de medeplichtigheid van de auteur door organisationele consul - 'De komende dagen', met een duidelijke reactie: "Zoveel vonken, zo weinig dynamiet." Salomon zelf geeft toe kapot te zijn, wanneer hij zweert dat de overwegingen van de hoge politiek, het vrijkorps tot nuttige idioten in dienst van buitenlandse belangen hebben gemaakt. De wil om te handelen tegen alles en iedereen in een permanente lange stormloop lijkt enkel diegenen te sparen die, zoals von Salomon, in staat zijn actie in gedachten te destilleren en er een beetje waarheid uit te extraheren, die een wereldbeeld verduidelijken en een doel voorstelt. Revolutionaire dwaasheid, de irrationele en anarchistische impuls, gekanaliseerd en gematigd door conservatief instinct, vraagt om een veel grotere wijsheid en een onontbeerlijke inspanning van conceptualisatie.

Salomon zou zijn evenwicht echter nooit vinden, hoewel hij de intuïtie had tot zijn bevrijding uit de gevangenis. Nog te gewillig, te extreem in zijn wil om tegen elke prijs te handelen, tot de misdaad, tot de verdoemenis waarvoor hij niet bang leek te zijn. De bandieten waren bannelingen die door de klappen van de geschiedenis in de armen van de duivel gegooid werden. Uitsluiting zal de zwaksten vernietigen en de anderen in een belegerde citadel versterken. Vlak voor zijn dood en meer dan 40 jaar na de publicatie van 'Die Geächteten', biechtte hij op dat tijdens zijn tweede gevangenschap hij daadwerkelijk vraagtekens zette bij de betekenis van zijn acties. Daarna omarmde hij de Conservatieve Revolutionaire beweging volkomen, door de initiatie van de "revolutie van de geest", die hij al eerder genoemd en gepresenteerd had in zijn werk in een embryonale vorm. Namelijk de taak van het herdefiniëren van concepten, zoals de Franse encyclopedieën van de 18de eeuw, de veronderstelde voorlopers van de Franse Revolutie waren. Als de spanning tussen kennis en beleving fundamenteel onoverkomelijk was, zou de geschiedenis haar taak confronteren met deze kennis en de beleving van politiek. Het zou wegkwijnen door de ideologische en politieke afwijking van het Nationaal-Socialisme.


Met dank aan het NR Institute.

Ernst von Salomon

De G20 in Hamburg: Welcome to Hell!

Menigeen was verbaasd door het hevige verzet tegen de G20 in Hamburg en het heeft dan ook tot de nodige debatten geleid binnen antikapitalistische kringen. In de aanloop van de G20 brulde de systeemmedia al moord en brand over de komst van meer dan 150.000 demonstranten, waarvan er volgens schattingen van de smeris ongeveer 8000 tot geweld bereid zouden zijn. Enkele waarnemers van het ACN/AKN reisden af naar Hamburg en doen verslag.

De dag voor aanvang van de G20 top lichtte politie-commissaris Hartmut Dudde* zijn manschappen al in dat er een koerswijziging plaats zou vinden: de smeris zou een harde, repressieve lijn gaan volgen. Van enige de-escaleringsstrategie was geen enkele sprake. Dudde koos er op voorhand doelbewust voor om de confrontatie met de demonstranten op te zoeken.

Hoewel de eerste protesten tegen de G20 aanvankelijk nog vreedzaam verliepen, escaleerde het donderdagavond tijdens de "Welcome to Hell" demonstratie in Hamburger-Hafen. Volgens de systeemmedia zou de smeris de demonstratie ontbonden hebben, omdat enkele deelnemers weigerden om hun vermomming af te doen. In de praktijk kregen de 12.000 demonstranten geenszins de tijd om te voldoen aan de eisen van de smeris. Per direct ging de smeris de confrontatie aan. De demonstranten werden geprovoceerd en aangevallen in een poging om pakweg duizend autonomen te isoleren van de rest van het protest. Ondanks deze poging om de autonomen in te sluiten, wisten verschillende groepen activisten toch uit te breken en zichzelf te verspreiden in de wijk Sternschanzen. Daar mondde het uit in hevige en intensieve straatgevechten tussen autonomen en de smeris. Al snel ontaardde het in een waar slagveld; dure auto's moesten het ontgelden; veel rook in de straten en erboven door brandende objecten en barricades; robocops in de straten; excessief gebruik van geweld, traangas en waterkanonnen door de smeris. Een politiehelikopter werd in de ochtend zelfs bijna neergehaald met behulp van pyro's.

Door deze gewelddadige escalatie werd de stemming bepaald voor de hierop volgende dagen van protest. Ook vrijdag werd gekenmerkt door een ongekende repressie door de smeris. De wijk Sternschanzen werd hermetisch afgesloten, zwaar bewapende speciale eenheden (SEK) werden ingezet en extra versterkingen werden opgeroepen (ondanks de al 20.000 agenten (!) sterke troepenmacht). De wijk St. Pauli was nog wel enigszins toegankelijk en was het toneel van verschillende 'protest' feestjes, spontane demonstraties en korte kat-en-muis spelletjes met de smeris. Zaterdag zou het geheel afgesloten worden met een grote burgerlijke demonstratie, meer dan 200.000 mensen maakten hierbij een vuist tegen de G20. De demonstratie zelf verliep vreedzaam, maar eindigde wederom in verschillende provocaties van de kant van de smeris. Het intense verzet van de voorafgaande dagen bleef echter uit.

Het besluit van Bundeskanzler Merkel om de G20 top juist in het links-activistische bolwerk Hamburg te houden bleek een partijpolitiek spel. In een reactie op al het geweld riep de systeemmedia in koor dat "links" een verantwoording schuldig zou zijn voor de gebeurtenissen rond de G20. Vooral de reformistische en burgerlijke "linkse" partijen (SPD, Die Grünen en Die Linke) moesten het ontgelden. Alleen 'Die Linke' durfde zich aanvankelijk nog uit te laten over het buitensporige politiegeweld, maar trok deze verklaring al snel in om zich aan te sluiten bij de rest van de bourgeoisie. In Nederland zagen we een vergelijkbare reactie bij de reformisten van de SP, waarbij Emile Roemer met klem het geweld rond de G20 veroordeelde (over het geweld van de smeris bleef hij echter opmerkelijk stil).

Ook binnen de radicaal-linkse scene was er de nodige discussie over het geweld rond de G20 protesten. Sommigen omarmden de rellen en wilden de spontaniteit van de acties niet in diskrediet brengen. Anderen veroordeelde de vermeende 'zinloze rellen' en het 'a-politieke geweld'. Andreas Blechsmidt – woordvoerder van de Rote Flora – wees (terecht) met de vinger naar het politieoptreden van donderdag. Niet het Zwart Blok, maar de smeris was schuldig aan het buitensporige geweld. Toch distantieerde hij zich met klem van de vernielingen in het Schanzenviertel. Een logische verklaring, aangezien de Rote Flora afhankelijk is van een goede relatie met de wijk, die grotendeels de rugdekking vormt voor haar activiteiten daar. Opmerkelijk genoeg kreeg Blechsmidt bij deze verklaring veel bijval van de systeempers (en een groep lokale ondernemingen): Hoogstwaarschijnlijk moest dit het werk van Zuid-Europeanen zijn (de vele Griekse, Italiaanse, Spaanse en Franse demonstranten), die niet bekend waren met de verhoudingen in de wijk. Ook aannemelijk is dat ze gewoon simpelweg alles wat Duits was, als een legitiem doelwit zagen (het Duitse imperialisme is immers grotendeels verantwoordelijk voor de economische uitholling van de zwakkere economieën in Zuid-Europa, wat natuurlijk veel kwaad bloed heeft gezet).

Ook binnen de nationale scene lokte de gebeurtenissen in Hamburg de nodige reacties uit. Een aanzienlijk deel hiervan toonde zich weer eens van hun meest aartsreactionaire kant: "Hamburg zou zijn gegijzeld door georganiseerde anarchistische terroristen!" De hooligans van HoGeSa riepen op "om de controle over de stad terug te nemen!" - een verkapte oproep om samen met de smeris anti-G20 demonstranten aan te vallen. De gebruikelijke rechtse elementen stonden weer vooraan om met het wolvengejank van de bourgeoisie mee te huilen en veroordeelden "de relschoppers die het privaateigendom van de arbeidersklasse [oh ???]" zouden slopen. Het Nederlandse ACN/AKN collectief neemt bij deze nadrukkelijk afstand van dit soort reactionaire elementen (ook binnen het internationale ACN/AKN-verband!). De doelgerichte acties tegen de G20, tegen haar infrastructuur en haar beveiliging (de smeris), zouden nooit mogelijk zijn geweest zonder de spontane 'rellen' en tijdelijke rebellie die in Hamburg was ontstaan. Als zodanig heeft het geen enkel nut om hier een of andere ethische filosofie aan te verbinden, laat staan om kritiekloos de systeemmedia en de bourgeoisie na te praten!

LAAT DE REACTIONAIRE HONDEN MAAR BLAFFEN! 

DE REVOLUTIONAIRE KARAVAAN TREKT VOORT!

HAMBURG: >>KRIEG BEGINT HIER!<< - "HURRA! EURE WELT GEHT UNTER!”

Noot: * Hartmut Dudde heeft een lange staat van dienst als opperbevelhebber van politiegeweld. Op de avond van 21 december 2013 probeerde Dudde in Hamburg ook al een demonstratie van autonomen te blokkeren. Dit lukte na ongeveer 200 meter, echter de situatie escaleerde toen ook volledig. Stenen vlogen door de lucht en het waterkanon werd ingezet, met als gevolg honderden gewonden aan beide kanten. De systeemmedia omschreef het toen als een "publiek slagveld", een van de grootste confrontaties die Hamburg sinds lange tijd gezien had. Tot dagen na het incident moest de politie bepaalde stadsdelen tot “gevarengebied” verklaren. 

Hartmut Dudde - Opperbevelhebber van Politiegeweld

Over de Dadendrang: Ernst Jünger en de Autonomen

"Liever verbranden op de barricades van de revolutie, dan wegrotten op de mestvaalt van de democratie!"

De afgelopen gebeurtenissen rond de G20 in Hamburg zouden Ernst Jünger zeer hebben geïnteresseerd. Dappere krijgers die in het licht van brandende barricades, zonder angst de strijd aan gaan met de gevestigde orde. Tijdens de eerste wereldoorlog schreef de toen 27-jarige nationaal-revolutionair en Reichswehr officier Ernst Jünger een tekst in zijn dagboek, die - mits men zijn naam geheim zou houden - vandaag de dag op veel instemming zou kunnen rekenen onder de autonome strijders in het Schanzenviertel.

"Strijd als een innerlijke en aangrijpende beleving" heet het vlugschrift van deze anarch (die zichzelf echter geen anarchist wilde noemen, omdat dit begrip door links gekaapt was) van de Duitse literatuur. Hierin hekelt Jünger "de samenleving van de in de schoot geworpen cultuur, die door en door verdeeld is in haar bedrijvigheid en lust." Het is pas op de slagvelden van de eerste wereldoorlog dat Jünger de verlossing vindt en de dwangmatigheid van dit heersende systeem weet te overwinnen. Jünger schrijft; "Daar [op het slagveld] bevrijdt de mens zich in een orgie van extase, wanneer alles om hem heen vervalt."

Zijn streven is de herontdekking van het geweld, want elke aanval op de grondbeginselen van de burgerlijke cultuur, leidt tot een spontane uitbarsting van de wellust. Deze extase van geweld is in tegenstelling tot zijn andere werken, geen pleidooi voor een nieuwe orde of voor de militarisering van alle aspecten van het leven. Jünger zijn enige doel hier, is een hedonistische streven naar de ultieme vervulling van de geest; de strijd zelf als de meest intensieve uiting van het menselijke bestaan!

De link tussen Jünger zijn vlugschrift en de autonome "politiek van het individu" is snel gelegd. Niet het volk of de arbeider als sociale klasse is hier het uitgangspunt van het politieke handelen, maar de oriëntatie op het eigen belang en dat van de directe strijdmakkers. Ook met de verheerlijking van geweld en strijd hebben de autonomen meer met Jünger gemeen, dan dat ze in eerste instantie toe zullen willen geven. De bekende autonome leus "vrijheid is het korte moment tussen het gooien van de steen en de steen die zijn doel raakt" is in dit opzicht veelzeggend. Dit heeft verder niet zo zeer met een duidelijk uitgewerkte politiek of ideologie te maken. Een steenworp is geen middel om het systeem te overwinnen, maar een daad van kortstondige individuele bevrijding - met in het oog het feitelijke onvermogen om de heersende orde te doen vallen.

Reeds in de jaren '80 van de vorige eeuw, wees de sociaal-psycholoog Klaus Horn er al op dat in hoog ontwikkelde industriële samenlevingen openbaar geweld de illusie kan wekken dat de mens weer actief in de wereld komt te staan: het zorgt ervoor dat het individu van het passieve object van de verhoudingen, het actieve subject van de gebeurtenissen wordt. De duistere prognose van Horn wordt uitstekend geïllustreerd in de Amerikaanse film 'Fight Club'. "We zijn allen consumenten, we zijn allen afvalproducten van deze algemene lifestyle-obsessie", zegt Brad Pitt als Tyler Durden. Hij richt zich met deze zinnen op een door Edward Norton gespeelde naamloze protagonist. Durdens antwoord op dit troosteloze inzicht is een geheim genootschap van vervreemde mannen, die zich pas weer levend voelen wanneer ze elkaar schade toebrengen tijdens meedogenloze vechtpartijen in de kelder van een bar. In de loop van de film ontwikkeld zich uit deze Fight Club een gedisciplineerd en georganiseerd leger, dat de openbare orde begint aan te vallen – vervreemde personen in oorlogstoestand, die zelfs tot op de laatste seconde van de verlossing hun rol als rebel weerbaar vervullen.

In de pacifistische en conformistische maatschappij van vandaag de dag, wordt de hedonistische zelfverwezenlijking door middel van geweld weer tot het hoogste ideaal verheven. Jünger leert ons dat in het zinkend schip van het globalisme, het pacifisme zal verdwijnen. Junger betoogt dat passie, de irrationele en instinctieve kracht, onuitputtelijk blijkt, al is het maar af en toe. Zijn voorstelling van de strijd als meest intensieve en hoogste vorm van het bestaan, zal ons bevrijden uit de knechtende ketenen van de gevestigde orde!