zaterdag 22 september 2018

Piraeus, Griekenland: Overwinning voor de Havenarbeiders van COSCO!


Honderden arbeiders in de haven van Piraeus, werkzaam bij de scheepsgigant COSCO (voluit: China Ocean Shipping Company - waarvan de Chinese staat de eigenaar is), voerden eind mei en begin juni een belangrijke stakingsactie tegen de abominabele arbeidsomstandigheden, die er bij de containerterminals heersen. Op 30 mei jl. legden de arbeiders in geheel Griekenland het werk neer in een landelijke 24 uurs-staking tegen het jongste pakket aan bezuinigingsmaatregelen, opgelegd door de EU en geïmplementeerd door de Syriza/ANEL-regering. 



Haven van Piraeus in Griekenland


Onder hen ook de havenarbeiders van COSCO, geleid door hun vakbond ENEDEP, die de dreigementen van de kant van de COSCO-directie om hen allen te laten arresteren, in geval van deelname aan de staking, trotseerden. De arbeiders verlengden hun actie vervolgens met nog eens 48 uur om daarmee hun eisen voor full-time en stabiel werk, verhoging van de ploegensterkte, collectieve onderhandelingen en maatregelen ter verbetering van de arbeidsveiligheid evenals een verhoging van de abominabel lage lonen kracht bij te zetten. De hoogst gevaarlijke arbeidsomstandigheden in de haven hebben al tot vele ongelukken geleid en vorig jaar nog het leven geëist van een collega.

Een stakingsmeeting tegenover de poort van COSCO werd massaal versterkt door duizenden sympathiserende arbeiders van andere bedrijven, waaronder ook havenarbeiders, georganiseerd in een andere vakbond, die het werk voor 48 uur hadden neergelegd. Deze arbeiders, aangesloten bij de Dockers Union – Port of Piraeus, waren al eerder geconfronteerd met een verlaging van hun eigen lonen en streden eveneens voor het recht op collectieve onderhandelingen. De meeting werd gesteund door de vakbonden van het zeevarend personeel en het Centrum van Arbeid van Piraeus, gedomineerd door de PAME, de vakcentrale gelieerd aan de KKE (communisten). Gezamenlijke stakingsposten slaagden er met succes in om COSCO volledig plat te leggen – voor de eerste keer in de bijna negen jaar dat deze in Piraeus operationeel is. Pogingen van de kant van de directie om de staking te breken met behulp van onderkruipers en fascisten alsmede via het gerecht konden worden teruggeslagen.

Op een massaal bezochte algemene vergadering van de bond op 1 juni werd besloten om de staking tot nader order op te schorten, maar vijf dagen later legden de COSCO-arbeiders opnieuw alles plat. Tot dus ver hebben de arbeiders slechts een concrete toezegging afgedwongen – namelijk dat hun banen worden toegevoegd aan de van overheidswege vastgelegde categorie van ,,zware en ongezonde beroepen”, wat hen het recht geeft op bepaalde pensioenvoordelen. De bond kondigde aan dat er verdere werkonderbrekingen zouden volgen, indien COSCO niet akkoord zou gaan met nadere onderhandelingen. Desalniettemin werden de acties toch opgeschort, nadat de bond op 11 juli jl. bekendmaakte dat er een ,,mondelinge overeenkomst” zou zijn bereikt, welke – zo werd althans gesteld – tegemoet zou komen aan de eisen van de arbeiders voor full-time werk en beter bemande ploegen.


Dockers staken in de Havens


De strijd van de COSCO-arbeiders heeft nogal wat losgemaakt in de gehele maritieme sector in Griekenland, welke aldaar in economisch opzicht van doorslaggevend belang is. Een succesvolle uitkomst van deze strijd zou een belangrijke impuls kunnen zijn voor de gehele Griekse arbeidersklasse, die weliswaar zware klappen heeft moeten incasseren door tien jaar van woeste kapitalistische bezuiniging, maar waarvan het moreel nog altijd ongebroken is. Bovendien zou een dergelijke uitkomst ook een inspiratie kunnen zijn voor de arbeiders elders in Europa, die zich eveneens geconfronteerd zien met aanvallen op hun eigen banen en levensstandaard.

De regerende Syriza-partij beklaagde zich in haar commentaar op de staking erover dat de problemen waarmee de dockers werden geconfronteerd het resultaat waren van het feit dat COSCO "exclusief via onderaannemers opereert en dusdoende haar winsten maximaliseert, terwijl ze op hetzelfde ogenblik haar verantwoordelijkheden als werkgever ontwijkt" (Kathimerini, 2 juni jl.). Dit nu is pure huichelarij van de kant van Syriza, die – niettegenstaande haar 'radicaal linkse' etiket – een bourgeois-partij is. In 2015 legde Syriza de overweldigende 'Nee'-stem in het referendum inzake de EU-bezuinigingsdictaten naast zich neer. Vandaag de dag gaat ze door met het mes erin te zetten uit naam van de Frankfurter bankiers en de Griekse scheepsmagnaten.

Dockers bij COSCO worden inderdaad grotendeels ingehuurd via agentschappen op basis van zogeheten ,,flexibele” contracten op het niveau van hongerlonen, die noch stabiel werk noch basisarbeidsrechten garanderen. Arbeiders klagen over het gebrek aan echte opleiding en over het klimaat van intimidatie dat in de haven heerst – met knokploegachtige figuren die worden ingehuurd om discipline af te dwingen. Het is van essentieel belang dat de bonden strijd voeren om de parasitaire onderaannemers uit de haven te jagen alsmede om ALLE arbeiders op een full-time basis met fatsoenlijke lonen en dito arbeidsvoorwaarden aan te nemen – met onmiddellijke ingang.


Manifestatie tegen de privatisering van de Havens


COSCO is operationeel op de pieren II en III van de goederenhaven van Piraeus sinds oktober 2009. In 2016 verkocht de Syriza-regering 67% van het staatsaandeel in de haven van Piraeus aan COSCO. Terecht waren de havenarbeiders destijds gekant tegen de privatisering, want zij begrepen toen al dat de uitverkoop gepaard zou gaan met aanvallen op hun lonen, arbeidsvoorwaarden en vakbondsrechten. De schandalige behandeling door COSCO van haar arbeidskrachten in Piraeus omvatten 12-uurs shiften voor een hongerloon, vaak zelfs zonder recht op een schaft van 30 minuten. Tegelijkertijd zijn er andere arbeiders, die niet genoeg werk hebben.

De weerzinwekkende omstandigheden, waarmee de COSCO-dockers en de andere arbeiders in Griekenland zich zien geconfronteerd, zijn een direct resultaat van de bezuinigingsmaatregelen, met inbegrip van de privatisering van de havens en van andere infrastructuur, welke werden opgelegd door de EU en het IMF in ruil voor een ,,bailout" van Griekenland. In werkelijkheid was de ,,bailout" bedoeld voor de Duitse en Franse banken die de schuld hielden, terwijl de werkende bevolking werd gedwongen te betalen. De Verelendung en pauperisering van de Griekse arbeiders is een extreme variant van hetgeen tegenwoordig gebeurt met alle arbeiders over geheel Europa op het moment dat de EU-bazen pogen om de uitbuiting van hun loonslaven te intensiveren. In een artikel in het Amerikaanse blad The Nation (dd. 1 juni jl.), getiteld 'How Greece’s Busiest Port Reveals the Perils of Privatisation', wordt een docker geciteerd, die stelt: "We weten dat wij hier in Griekenland onderdeel zijn van een bijzonder hardvochtig neoliberaal experiment, maar dit is echt pas het begin. Vandaag Griekenland, morgen Europa. Het gehele arbeidssysteem tendeert naar meer flexibele systemen van werk". 

De EU is het instrument, waarmee de kapitalistische machten in Europa – met het BRD-imperialisme als stuwende kracht – proberen om de lonen en arbeidsvoorwaarden van de arbeiders, met inbegrip van die van de sterkere economieën, zoals Duitsland zelf, om te ploegen. Havenarbeiders in Europa zagen zich al genoodzaakt om dergelijke aanvallen af te slaan, zoals de tegen de bonden gerichte EU-‘Port Packages'. In januari 2006 legde een grimmige stakingsactie tegen Port Package III de Hamburgse haven plat, gevolgd door tal van acties elders in Europa. Vorig jaar staakten de dockers in Spanje tegen het opleggen van EU-regulering inzake 'free enterprise' ('vrij ondernemerschap'), d.w.z. vrij van vakbonden. Het EU-consortium heeft de zwakke landen in Europa, zoals Griekenland, Spanje en Portugal, verwoest. Tegelijkertijd dient het als handelsblok tegenover het rivaliserende US-Amerikaanse en Japanse imperialisme.


Containerschip van Cosco op weg naar open Zee

woensdag 12 september 2018

Over het Financierkapitaal: Renteverhogingen en de crisis in Turkije




I

Er lijkt geen einde te komen aan de toenemende spanningen tussen Turkije en haar NAVO-bondgenoten. Zeker de relatie tussen Ankara en Washington is nog nooit zo slecht geweest. Eens gold Turkije nog als de seculiere opvolger van het Ottomaans rijk, dat zich als vazal van het Westen bij de Europese Unie aan wilde sluiten. Echter, sinds Erdogan vanaf 2003 ging regeren als premier, en later president, verschoof zijn politieke koers van een 'gematigde islamitische democratie’ naar zijn hedendaagse politieke islam (Moslimbroeders) in combinatie met Pan-Turkisme (al dan niet onder druk van de coalitiepartij MHP [Grijze Wolven]) en een Oosterse oriëntering (al in 2013 benadrukte hij dat ,,onze normen en waarden meer gemeen hebben met die van de lidstaten van de SCO [Shanghai Cooperation Organisation]”).

Sinds de Arabische lente van 2011 begon Turkije steeds meer een onafhankelijke koers te varen. Deel hiervan was het promoten van het bovengenoemde 'Turkse model', als de regeringsvorm voor de regionale staten waar regimes omver geworpen werden (zoals Tunesië en Libië). Samen met bondgenoot Qatar ondersteunde Turkije in 2012 de nieuwe Egyptische president Morsi, leider van de Moslimbroeders. De staatsgreep een jaar later tegen Morsi door generaal Abdul Fatah al-Sisi (die in het “geheim” tot op heden een samen met Israël opererende militaire dictatuur heeft gevestigd) werd streng veroordeeld door Erdogan. Deze zag de omverwerping van Morsi als een overwinning voor zijn concurrenten in Washington, Tel Aviv en zijn Arabische rivalen in de Golfstaten.

Turkije is tevens al een lange tijd verwikkeld in een strijd om de Syrische president Bashar al-Assad af te zetten. Zich zelf ziende als de beschermheer van de soennieten, steunt Erdogan de Syrische rebellen tegen het alawietische Assad-regime. Na de befaamde operatie Olijftak dit jaar, welke de militaire intrekking in het Koerdische gebied Afrin in Syrië betrof, tracht Turkije op zijn veroverde grondgebieden een nieuw “nationaal leger” op te bouwen. Dit nieuwe Syrische (lees buitenlandse) rebellen leger onder Turks commando moet alle splintergroepen onder één gezag, vlag en uniform brengen tegen Assad, tegen Islamitische Staat-milities en tegen de Koerdische PKK/YPG (wat voor Turkije één en het zelfde is). Zeker de aanval op de laatste groep zet kwaad bloed in het Westen, aangezien de Syrische Koerden (en tevens de Iraaks-Koerdische Peshmerga) als bondgenoot (of proxy, hoe je het noemen wilt) geldt van de VS.

Daarentegen heeft Turkije momenteel de relatie met Rusland weten te normaliseren (dit sinds de crisis als gevolg van het neerhalen van een Russische straaljager in 2015). Dit heeft geresulteerd in een strategisch bondgenootschap. Het Turkse besluit om Russische S-400 luchtafweersystemen te kopen betekende een grote breuk met haar NAVO-bondgenoten. In een reactie weigerde Washington Turkije twee F-35 straaljagers (en andere Amerikaanse wapentuig) te verkopen.


Turkse troepen trekken Afrin (Koerdisch gebied in Noord-Syrië) binnen


II

Bovenstaande zijn een paar (zéér) beknopte samenvattingen van enkele belangrijke Turkse politieke gebeurtenissen van de afgelopen jaren die grote invloed hadden op de Westerse politiek. De belangrijkste is echter de huidige economische crisis in Turkije: na de grote crisis van het kapitalisme in 2008, hebben de banken zoals de Wereldbank, de Federal Reserve (de fed) en het Internationaal Monetair Fonds (IMF) de rentes op leningen constant laag gehouden. Zo konden zwakkere en opkomende economieën goedkoop geld lenen, dat aan de dollar gekoppeld is. Echter, nu de FED de rente op dergelijke leningen steeds meer verhoogt, raken deze economisch zwakkere landen in de problemen. Immers: wanneer de dollar weer sterker wordt, is het steeds moeilijker die schuld af te lossen. Eind april en begin mei dit jaar verloor de Argentijnse peso meer dan 10% van zijn waarde ten opzichte van de dollar. De Poolse zloty daalde toen ongeveer 3%. Toen ook al daalde de Turkse lira met 5% (de Turkse centrale bank verhoogde toen de rente om daarmee tevergeefs de lira te proberen te stabiliseren). Immers: kapitaal vloeit naar de meest rendabele plekken. Eerst waren dat de door lagere rente opkomende groeimarkten buiten de Westerse wereld, maar nu de rente begint te stijgen keert het kapitaal zich weer terug naar de dollar, de onbetwiste wereldmunt.

Westerse media beweerde dan wel voorheen dat Erdogan zelf de eigen economie oververhitte door roekeloos geld uit te geven voor bouwprojecten en financiële cadeautjes voor zijn achterban, maar dit bleek dus niet de hoofdoorzaak van de haperende Turkse economie. De recente rel omtrent de gevangenschap van de Amerikaanse dominee Andrew Brunson in Turkije (die begin jaren '90 naar het Turkse Izmir verhuisde en diverse Presbyteriaanse kerken oprichtte [= Schots protestantisme dat rond 1560 het Koninklijke gezag verwierp ten einde eigen leiders te kunnen verkiezen]), heeft Turkije zware importheffingen opgeleverd dankzij de regering-Trump. Sinds eind 2016 zit Brunson vast wegens aanklachten van spionage en terrorisme omdat hij banden zou onderhouden met de Gülen-beweging. Hij zou deel uitmaken van een netwerk van christelijke missionarissen gesteund door de CIA die proberen leden van de PKK te bekeren tot het christendom om zo Turkije te ondermijnen. Wat de waarheid ook moge zijn, de enige reden dat Washington sancties tegen Turkije onderneemt voor deze dominee, is omdat vicepresident Mike Pence behoort tot dezelfde evangelische kerkfamilie als Brunson. De regering-Trump probeert zo de evangelische kiezer voor zich te winnen voor de komende Congresverkiezingen in november.


Andrew Brunson wordt afgevoerd door twee agenten in burger


Al met al, deze diplomatieke rel mondde uit in financiële sancties tegen twee Turkse ministers en de verdubbeling van tarieven op de import van Turkse staal- en aluminiumproducten. Dit leidde tot een nog grote devaluatie van de Turkse lira en de Turkse economische crisis, welke zich al lang niet meer tot de Turkse grenzen beperkt. Toen de lira bleef kelderen, raakten burgerlijke economen en markten in paniek dat Franse, Spaanse en Italiaanse banken met aanzienlijke investeringen in Turkije daarmee ernstig gevaar zouden lopen. Een kettingreactie zou zo door Europa kunnen lopen. Een dergelijke valuta-crisis zou populistische regeringen zoals die nu in Italië heersen, kunnen doen overwegen daadwerkelijk uit de EU te stappen (á la Brexit). Trump – 'de sloper van de huidige wereldorde' – kreeg direct weer alle schuld van deze doemscenario’s, immers, Trump zou ook bewust inspelen op een Brexit. Waarom dan ook niet een Italiaanse Exit...

In een reactie op de Amerikaanse sancties ondertekende Erdogan een wet om de tarieven op Amerikaanse importproducten zoals alcohol, auto's, cosmetica, kolen, rijst, en tabak omhoog te gooien. Hij sprak zich uit tegen de buitenlandse investeerders (,,de economische terroristen") en hij is bereid de 'economische oorlog' aan te gaan. Ook werd er een boycot aangekondigd op Amerikaanse elektronica, waarop duizenden Turken hun IPhones en andere producten kapot sloegen. Ook leuzen als ,,Jullie hebben de dollar, maar wij hebben God!”, deden het goed bij Erdogans conservatieve achterban (= in de marge gedrukte islamitische kiezers). Echter, achter zijn theologische retoriek gaat wel degelijke een onderbouwde economische theorie schuil: die over de 'renteslavernij' (om het maar even 'controversieel' te noemen).

In de islam geldt het verbod op ribâ; het verbod op (woeker)renteheffing. Deze ‘goddelijke wet' sloeg op het feodale tijdperk, daar het de eerlijke handel in de weg stond (de daadwerkelijke waarde van een waar) en de schulden van individuen alleen maar bleven opstapelen. Doortrekkend naar de moderniteit zijn islamitische geleerden het eens dat ribâ ook vandaag de dag nog naties in torenhoge schulden laat steken wat alleen maar leidt tot recessies en werkloosheid. Liever dan geld te investeren in bouwprojecten en de (islamitische) gemeenschap zelf, verkiezen kapitaalkrachtigen hun geld uit te lenen tegen een teruggave van hoge rentes om zo hun geld meer en meer te verhogen ten koste van de (islamitische) gemeenschap. Aldus hier een islamitisch geleerde.

Dit doet de kenners denken aan de theorie van de Zinsknechtschaft van de NSDAP-econoom Gottfried Feder in de jaren '20. Feder zal vast geen Koran-kenner geweest zijn, maar ook hij zag de economische crisis van naties in de geldcirculatie. In de stelling tegen deze renteslavernij wordt er enerzijds onderscheid gemaakt tussen inkomen afkomstig uit fysieke en geestelijke arbeid en anderzijds inkomen afkomstig uit arbeidsloze “inspanning” en dus speculatie en woeker. Deze laatste is het idee dat geld “werkt"; dat mensen die genoeg geld bezitten, dat geld voor hen kunnen laten “werken” (dit door kredietverlening, renteheffing, speculatie, beurzenmanipulatie etc.). Zo produceert dus de arbeidersklasse de waren, levert de fabriekseigenaar het materiaal en alle aspecten erom heen voor op de markt, maar zijn beiden ondertussen slachtoffer opdat “hun" fabriek op papier nog steeds óf in handen van schuldeisers is. Of omdat de fabriekseigenaar leningen moest afsluiten om zijn fabriek en grondstoffen te kunnen bekostiging en dus met zijn winst alleen maar rente aan het aflossen is (i.p.v. de daadwerkelijke schulden), óf is zijn fabriek in handen van aandeelhouders. Rente (of ook wel leenkapitaal genoemd) is dus geld dat uit geld 'voortkomt' zonder dat daarvoor ook maar één product gefabriceerd is om te kunnen consumeren. Productief kapitaal versus parasitair kapitaal.

Erdogan is op zijn beurt natuurlijk niet geïnspireerd door Nazi-economen, maar ondanks dat hij als vroom moslim ribâ verwerpt, heeft zijn afkeer van rente toch wel degelijke een materialistische (aardse) opvatting. Namelijk dat van het neo-fisherisme. Erdogan is nog altijd een fel tegenstander van renteverhoging door de Turkse centrale bank (evenals Trump dat óók tegen renteverhogingen is door ”zijn" fed, als reactie op de Amerikaanse inflatie van 2,9% [iets dat hoogst ongebruikelijk is, dat een zittende president zich met het onafhankelijke monetair beleid bemoeit!]). De iets te veel door het Westen beïnvloede schoonzoon van Erdogan, Albayrak (minister van Financiën), is overigens niet tegen renteverhogingen. Deze zei dat in een reactie op de recente val van de Turkse lira bezuinigen toe en beloofde niet de markten lastig vallen d.m.v. het geldverkeer aan banden te leggen (allemaal handelen die niet afwijken van de vorige pro-IMF minister van Financiën). In het verleden heeft Albayrak zich ook herhaaldelijk sterk gemaakt voor de verhoging van de rentestand. Terug naar het neo-fisherisme: hierin wordt gesteld dat niet de centrale banken de inflatie aansturen maar de regeringen. Al stijgt de rente, dan stijgen de rentelasten voor de overheid. In deze stelling is er dan een staat waar de schuldenlast géén invloed heeft op de begroting (zoals dus in Turkije met haar bouwprojecten), waardoor de bevolking dan vreest dat de stijgende rentelasten voor inflatie zorgen opdat ze dan aannemen dat de staat geld moet bijdrukken voor inflatie bestrijding. Dit doet de staat dan echter niet, waardoor de vrees van de bevolking voor inflatie dus ook werkelijkheid wordt. Wanneer werknemers hierop hoger loon gaan eisen, moeten bedrijven dan ook hun prijzen gaan opvoeren, wat dan de betaalbaarheid van de staatsschulden deels moet herstellen. In het neo-fisherisme is de sleutel tot economische stabiliteit dus lage rentes. Bepaalde Westerse economen die deze theorie aanhangen geven Erdogan dus geen ongelijk in zijn redeneringen.


De Duitse 'Nazi-econoom' Gottfried Feder


III

De eerder besproken economische theorieën zijn enerzijds voor burgerlijke economen omstreden, maar tegelijkertijd zoekt diezelfde bourgeoisie óók de problemen van het kapitaal in de geldcirculatie. Hetzij niet persé in de rente maar in het bankwezen zelf. I.t.t. de marxistische crisistheorie van de overproductie van goederen (= ,,de tegenstrijdigheid tussen maatschappelijke productie en kapitalistische toe-eigening verschijnt als tegenstelling tussen de organisatie van de productie in de afzonderlijke fabriek en de anarchie van de productie in de gehele maatschappij” [F. Engels, 'Anti-Dühring']), gaat de burgerij er van uit dat de crisis van het kapitalisme in het geldverkeer steekt en dus niet in het wezen van het kapitalisme zelf: de anarchie van de productiewijze dus. De bourgeoisie stelt dat er een tekort aan geldkapitaal kan ontstaan welk dan faalt om in de economie gepompt te kunnen worden d.m.v. bijv. leningen door banken aan bedrijven. De anarchie van de productiewijze zou dan slechts een resultaat van dit kapitaaltekort zijn.

Dat revolutionaire proletariërs degelijke theorieën als een Zinsknechtschaft of neo-fisherisme als reactionair betitelen mag duidelijk zijn, maar dat neemt niet weg dat iemand als Erdogan wel degelijk gelijk heeft als het bekeken wordt van het oogpunt van een zwakker kapitalistisch(!) land (wat Turkije is!) ten opzichte van een sterk imperialistisch land (wat Amerika is). Het is dan ook Erdogans goed recht (of dat van een land als Venezuela of Rusland) om het geldverkeer binnenin zijn landsgrenzen te reguleren tegenover een agressiever dominant imperialistisch land die zijn markt wil penetreren. De straffe bezuinigingen als gevolg van financiële leningen van het IMF door de Turkse junta in de jaren '80 en na de recente Turkse financiële crisis in 2001, (die heviger was dan de huidige) hebben er voor gezorgd dat Erdogan niet nogmaals de Turkse onafhankelijkheid op het spel wil zetten als hij hulp moet vragen voor de huidige financiële crisis. Terecht stelt hij dan ook dat hij mogelijk andere bondgenoten zal zoeken – in het oosten -, wetend dat hij van het Westen in ieder geval geen gelijkwaardige hulp kan verwachten.


De Turkse president Erdogan spreekt zijn volk toe

zaterdag 1 september 2018

Antikriegstag 2018 – Ter herinnering aan de helden van de Matrozenmuiterij van 1917


>>ROEM EN EER AAN DE MARTELAREN!<<

>>HUN STRIJD - ONZE PLICHT!<<

SMS Prinzregent Luitpold


Op 5 september 1917 werden de revolutionaire matrozen Albin Köbis en Max Reichpietsch op last van het Marinekriegsgericht ter dood veroordeeld en vervolgens gefusilleerd.

De februari revolutie in Rusland in 1917, gaf een extra revolutionaire impuls binnen de socialistische discussiegroepen in de Duitse Kriegsmarine, die naar wegen zochten om de vrede te bereiken. Stokers en matrozen vormden op meerdere schepen van het IV. Eskader revolutionaire organisaties, wat resulteerde in het plan voor een muiterij op de vloot als onderdeel van een algemene staking in Duitsland om zo de Eerste Wereldoorlog te kunnen beëindigen.

In Kiel en Wilhemshaven deelden honderden stokers en matrozen - in samenwerking met de verraderlijke USPD, de Spartakist-groep (die als ENIGE de matrozen steunde na hun nederlaag) en de Bremer Linksradikale-pamfletten en andere materiaal uit onder de massa's. Eind juli ontstond hieruit een centrale vlootcommissie, waarin onder meer Köbis en Reichpietsch in de leiding zitting hadden. Op diverse schepen ontstonden commissies die de bemanning vertegenwoordigden. Deze commissies waren verantwoordelijk voor acties, zoals het weigering van het laden van kolen op schepen, het niet-afhandelen van levensmiddelen van inferieure kwaliteit evenals het plegen van sabotage aan schepen en wapentuig. 


Rebellerende stokers op de bezette Prinzregent Luitpold, augustus 1917

Het hoogtepunt van deze matrozenopstand was de muiterij op de Prinzregent Luitpold op 2 augustus 1917. Onder leiding van de illegale organisatie op de vloot verlieten ± zeshonderd matrozen het schip. Maar voordat deze opstand zich daadwerkelijk kon uitbreiden over het vaste land, sloeg de reactionaire monarchie de matrozen organisatie en haar beweging neer (vanwege het aanzetten tot muiterij tegen de oorlog). 

De martelaren Köbis en Reichpietsch - revolutionaire matrozen gevallen in de strijd tegen de oorlog en het imperialisme!

De leiding van de Kriegsmarine liet op 2 september Köbis en Reichpietsch executeren. Andere deelnemers aan de muiterij werden tot in totaal tot vierhonderd(!) jaar celstraf veroordeeld, weer anderen overgeplaatst naar strafbataljons of ingedeeld bij zogenaamde Himmelfahrtskommandos (missies die tot vrijwel zeker de dood leidde -> kamikazecommando's).

Wij eren dan ook Köbis, Reichpietsch en alle andere muitende matrozen! In de woorden van Köbis: ,,Wij zijn de ware patriotten! Weg met de oorlog! Wij zijn de oorlog zat!"


>>GEGEN KRIEG UND KAPITAL!<< 

>>OORLOG AAN DE IMPERIALISTISCHE OORLOG!<< 

>>VOOR VREDE EN SOCIALISME!<<

zaterdag 11 augustus 2018

Rudi Dutschke - Marxist! Revolutionair! Nationaal-Revolutionair?


Terwijl het over het algemeen onbetwist waar is dat Alfred Willi Rudolph Dutschke een Marxist en een revolutionair was, lopen de meningen over zijn relatie m.b.t. "het Duitse vraagstuk" sterk uiteen. Terwijl Prof. Bernd Rabehl, als Dutschke zijn vertrouweling, stelt dat de focus van zijn reflecties altijd op "het Duitse vraagstuk" lagen in zijn boek "Rudi Dutschke: Revolutionair in een verdeeld Duitsland", ontkent zijn vrouw Gretchen dit. Men krijgt al gauw de indruk dat beide posities zeer subjectief zijn ingekleurd en dat ze zich de persoon Dutschke proberen toe te eigenen. Dit artikel doet een bijdrage om zijn politiek te karakteriseren vanuit het hedendaagse perspectief en de beweringen van zijn beste vrienden en vrouw vanuit een zo objectief mogelijk standpunt te analyseren. Dit artikel beweert niet over de enige waarheid te beschikken, maar is bedoelt om discussie over Rudi Dutschke zijn posities in nationaal-revolutionaire cirkels te promoten.​



Rudi Dutschke (rechts) op een congres tegen de Vietnamoorlog
​​

Definitie​

Om een algemene basis m.b.t. de term "nationaal-revolutionair" te creëren, moet er eerst het concept revolutie behandeld worden. De term revolutie komt van het Franse woord "révolution" en betekend opstand. In de sociologie refereert "revolutie" aan een radicale en meestal gewelddadige sociale verandering binnen de bestaande politieke en sociale condities. Deze verandering wordt meestal gesteund door georganiseerde en mogelijk zelfs een geheime groep van innovators, die steun hebben onder grote delen van de bevolking. Als deze grote sociale verandering niet plaats vindt en er geen massabasis voor is, dan spreekt men niet van een revolutie, maar van een "coup d'etat" of "staatsgreep".​

De hedendaagse politieke wetenschap noemt vijf belangrijke factoren voor de totstandkoming van een revolutie. De eerste factor is de opkomst van een plotselinge recessie. De tweede factor is een bewustzijn dat de bestaande instituties in twijfel stelt en de derde is de solidariteit tussen verschillende groepen binnen de samenleving, die tijdelijk de krachten bundelen om deze instituties omver te werpen. Ten vierde moet er een ideologie zijn en uiteindelijk moet de bestaande staat ook gekarakteriseerd worden door zwakte en inefficiëntie.​

Als we Lenin moeten geloven, die aannam dat de Duitsers eerst een treinkaartje zouden kopen voordat zij het station bestormen, dan zou er in Duitsland geen revolutie zijn geweest. Maar het tegendeel is waar, het Duitse volk heeft haar revoluties gehad:​

Duitse Boerenoorlog 1524 -1526​​
Duitse Revolutie 1848/49​​
November Revolutie van 1918​​
Ruhraufstand/Ruhrkampf (ook wel de "Maart Revolutie") 1920​​
Nationaal Socialistische Revolutie van 1933​​
Revolutie van Mei '68​​
Vreedzame Revolutie (De gedeeltelijke hereniging) 1989/90​​

De term "nationale revolutie" wordt vandaag de dag door de Antifa en hun cirkels afgedaan als een "strijd- en propaganda term" van zogenaamd "extreemrechts". Deze wordt dan ingedeeld onder "anti-moderne, anti-parlementaire en anti-kapitalistische bewegingen" die streven voor een etnisch homogene staat, in andere woorden een nationale gemeenschap. De term "nationaal-revolutionair" is o.a. terug te herleiden tot de rechtse vleugel binnen de SPD, die onder het leiderschap van Ernst Niekisch stond. Zijn doel was (zeer verkort) een federatie tussen het Bolsjewistische Oosten en het (kapitalistische) Westen. Er waren contacten met zowel Nationaal Bolsjewisten als met de linkse vleugel van de NSDAP onder Gregor Strasser.


Levensloop​

Het leven van Dutschke wordt beschreven via gebeurtenissen die belangrijk lijken.

Rudi Dutschke werd 7 maart 1940 in Schönefeld geboren als het vierde kind van Alfred en Elsbeth Dutschke. In 1958 weigert hij militaire dienst in de DDR. Hij was van mening dat "Duitsers niet tegen Duitsers moesten vechten”. Als gevolg hiervan krijgt hij geen toestemming om een studie sportjournalistiek te beginnen. Kort nadat de muur gebouwd werd, verhuisde Dutschke naar West-Berlijn, waar hij een studie sociologie begon bij de FU Berlijn.

In 1962/63 hielp hij mee bij de oprichting van de "Subversieve Actie", die zich in 1964 bij de Sozialistische Deutsche Studentenbund (SDS) aansloot. In 1966 riep Dutschke op om een "Außerparlamentarische Opposition" (APO) te vormen. Vanaf die tijd nam hij deel aan demonstraties tegen de Vietnam oorlog, de noodtoestand en de formatie van een "Große Koalition". Op 2 juni 1967 werd de student Benno Ohnesorg neergeschoten door de politie tijdens een demonstratie tegen het bezoek van de Shah Reza Pahlevi van Iran. Deze gebeurtenis leidde al snel tot de radicalisering van deze studentenbeweging, terwijl Dutschke leider van de APO werd.​

In februari 1968 werd het Internationale Vietnam Congres in West-Berlijn gehouden. Dit werd mede-georganiseerd door Dutschke. Twee maanden later, op 11 april 1968 vond de meest indringende ervaring in Dutschke zijn leven plaats. Er werd een aanslag op hem gepleegd door Joseph Bachmann, een jonge ongeschoolde arbeider, die door de Springer pers tot zijn daad werd aangezet. Hij overleeft de aanslag, maar met levensbedreigende verwondingen. Bachmann zijn motieven worden nooit duidelijk, aangezien hij zelfmoord pleegde in het gevang op 24 februari 1970. In het nawoord van Dutschke zijn dagboeken veronderstelt zijn vrouw Gretchen dat de aanslag een samenzwering was en verbind deze aan de moordaanslag op Martin Luther King, die een week eerder plaats vond, en die op John F. Kennedy.​

Dutschke zijn geheugen en taalvaardigheden werden zwaar getroffen door de aanslag (Bachmann schoot drie kogels in zijn hoofd). Hij moest maanden therapie ondergaan om enigszins te herstellen. Tijdens zijn herstel bracht hij tijd door in verschillende Europese Landen (o.a. Italië, Groot-Brittannië en Denemarken). Pas na een lange strijd met zichzelf nam hij in 1973 weer deel aan een anti-Vietnamoorlog demonstratie in Bonn. In 1974 publiceerde hij zijn proefschrift over de Hongaarse Marxist Georg Lukács en ontving een beurs van de Deutsche Forschungsgemeinschaft (DFG). In 1977 nam hij deel aan protesten in Wyhl, Bonn en Brockdorf tegen nucleaire energie en werd hij gastleraar op de Universiteit van Groningen. In 1978/79 hielp hij mee met de oprichting van Die Grünen.​

Op 24 december 1979 verdrinkt Dutschke onverwachts in zijn badkuip. Het wordt aangenomen dat hij is overleden door een epileptische aanval die voort kwam uit de verwondingen die hij tijdens de aanslag had opgelopen. Echter, Prof. Rabehl heeft grote twijfels over een natuurlijke dood en vindt het opmerkelijk dat er nooit een autopsie is geweest op het lichaam van Dutschke.​



Benno Ohnesorg vermoord door politie


Zijn denkbeelden​

Dutschke zijn denkbeelden baseerden zich grotendeels op de anti-imperialistische en antikoloniale strijd. Hij bepleitte een terugtrekking van de NAVO en verwierp het bestaande parlementaire systeem. Rudi Dutschke sprak over basisdemocratie en propageerde "een bevrijde radenrepubliek in Berlijn" als het model voor de Duitse eenwording.​

Dutschke zocht naar "een Duits socialisme" - een socialisme dat noch uit Moskou, Oost-Berlijn of Beijing geleid werd. Hij stond op voor de Duitse hereniging en de Duitse identiteit, wat nogal eens tot onbegrip leidde onder zijn strijdbroeders. In zijn zoektocht naar bondgenoten stond hij open voor discussie met "rechtse" groepen/personen en was hij kritisch ten opzichte van het Leninisme, Maoïsme en de K-groepen.​

Op basis van de volgende gebeurtenissen wordt het duidelijk hoe zeer Dutschke vanuit hedendaags perspectief een nationaal-revolutionaire positie representeerde. Let onder andere op de betekenis van de hieronder genoemde personen.​

​Op een SDS bijeenkomst op 17 juni 1967 presenteerde Dutschke een concept van politieke actie tegen de Amerikaanse bezetting van Duitsland en de USSR. Hij pleitte hierbij voor een hereniging met het nationalisme als een anti-imperialistische hefboom. In het jaar daarop gaf hij een interview aan Wolfgang Venohr voor het magazine "Neue Politik". In 1977 had Dutschke een ontmoeting met August Hausleiter, Herbert Gruhl, Prof. Werner Georg Haverbeck en anderen in Vlotho bij het Collegium Humanum. Hier spraken zij met Horst Mahler, Bernhard Schaub en vergelijkbare personen over het oprichten van een nieuwe politieke partij. In 1978 ging hij de discussie aan met Henning Eichberg over het nationale vraagstuk in "das da - avanti" onder de titel "Nationaal is revolutionair." Tijdens een congres van de Groenen in november 1979 steunde hij de eisen van Baldur Springmann tegen de K-groepen. Tijdens het congres bepleitte Dutschke het recht op nationale zelfbeschikking binnen de context van "het Duitse vraagstuk".



APO demonstratie loopt uit de hand


Relatie met geweld​

Men is ongetwijfeld verdeeld over Dutschke zijn relatie met geweld. Enerzijds was hij geen tegenstander van het gebruik van geweld tegen dingen - enkel tegen dingen, niet tegen personen!-, anderzijds dacht hij er aan om een illegale organisatie op te zetten en zocht hij contact met de IRA en de ETA. Het artikel "Rudi Dutschke und der Armnete Kampf" van Wolfgang Kraushaar geeft een goed overzicht van Dutschke zijn posities inzake het gebruik van geweld.​

Twee gebeurtenissen die kort genoemd worden zijn hier belangrijk. Op 16 februari 1968 - de dag voor het Internationale Vietnam Congres - verzamelde Giangiacomo Feltrinelli, een publicist, communistische-revolutionair en vriend van Dutschke, dynamiet in een opslag. Het dynamiet werd verborgen in de wieg van de toen slechts paar maanden oude Hosea-Che Dutschke terwijl de advocaat/songwriter Franz Josef Degenhardt debatteerde over wat ermee moest gebeuren. Kort daarna, op 29.02.1968, planden Dutschke en de Iraanse publicist Bahman Nirumand een aanslag op de transmissie toren van het American Forces Network (AFN). Deze actie werd pas op het allerlaatste moment afgebroken. Het is belangrijk om te vermelden dat de explosieven voor de geplande actie van de Amerikaanse agent Peter Urbach kwamen.
​​
In een interview met de hoofdredacteur van Stern-TV in maart 1968 gaf Rudi Dutschke de volgende verklaring: "Uiteraard ben ik bereid om te vechten met een wapen in mijn hand... Het imperialisme moet verslagen worden daar waar het verschijnt met de middelen die nodig zijn. Dat betekent ook hier in Duitsland." In 1980 gaat Fritz Teufel zo ver om te stellen dat Rudi Dutschke zich mogelijk bij de gewapende strijd had aangesloten als er geen aanslag op hem zou zijn gepleegd.​



Giangiacomo Feltrinelli


Conclusie​

Dus laten we, Dutschke even buiten beschouwing latend, ons een politieke en welsprekende activist voorstellen, die voor 1989 een fervent voorstander was van de Duitse hereniging. Een activist die een "Duits socialisme" bepleit en daarbij naar "links" en naar "rechts" kijkt voor bondgenoten. Een activist die de terug trekking van de geallieerde troepen uit Duitsland eist. Iemand die de parlementaire democratie van de BRD door een radenrepubliek wil vervangen. Een revolutionair die treurt om het verlies van de Duitse identiteit en openlijk verklaart dat hij de wapens op wil nemen om diegenen die de natie bedreigen tegen te houden.​

Zou een dergelijk persoon vandaag de dag op TV uitgenodigd worden en een platform voor zijn mening krijgen? Hoe zou de media zo iemand noemen? Het wordt duidelijk dat " revolutionair" slechts een van de meer onschuldige titels zal zijn. Het ligt meer voor de hand dat termen als "vijand van de democratie", " tot geweld bereid zijnde neonazi" of "extreemrechtse terrorist" vandaag de dag eerder gebruikt zouden worden.

Prof. Rabehl was overigens niet de eerste die zich richtte op het nationale aspect in Dutschke zijn posities. Al in 1975 stelde KPD vertegenwoordiger Günter Bartsch dat Dutschke op "de drempel van het nationalisme" stond en wijdde een heel hoofdstuk aan hem in zijn boek "Revolution von rechts?."​

Waarschijnlijk weten Horst Mahler, Günter Maschke, Reinhold Oberlercher en Bernd Rabehl meer over hun eigen motieven en die van Rudi Dutschke dan de zelf uitgeroepen 'gütmenschen', wiens wereld in zou storten zodra blijkt dat Rudi aan de "andere kant" stond.​

​Ergo; het antwoord dat we aan het begin van dit artikel stelden, wordt hier duidelijk beantwoord:​


Rudi Dutschke - Nationaal-Revolutionair? Rudi Dutschke - Nationaal-Revolutionair!​​



Oorspronkelijke tekst door Jupp Neumann​​

zondag 8 juli 2018

Protest tegen NAVO-Top valt in het water: Anti-Trump hysterie overstemd het doel


Naar aanleiding van de komende NAVO-top die op 11 en 12 juli in Brussel plaats vindt, werd afgelopen zaterdag (7 juli) een demonstratie hiertegen georganiseerd. De daaropvolgende dag, zou er tevens een zgn. ‘counter-top' georganiseerd worden voor en door anti-NAVO activisten. 

Het organiserende platform stelde "niet te willen meestappen in dit militaire opbod dat ten koste gaat van armoedebestrijding, sociale bescherming, de aanpak van klimaatverandering, een humaan opvang beleid voor vluchtelingen, een diverse en solidaire samenleving. Zij willen investeringen in onderwijs, gezondheidszorg, klimaat en internationale solidariteit in plaats van in nieuwe gevechtsvliegtuigen." 

Nobele doelen op het eerste gezicht, maar in plaats van een duidelijk en consequent anti-imperialistisch geluid te laten horen, werd het gehele protest overschaduwd door een overduidelijke anti-Trump hysterie. Een irrationele anti-Trump hysterie die geheel overeenkomt met die van de bourgeois-pers en die de 'eigen' (West-Europese) bourgeoisie - ja, eigenlijk het gehele EU imperialisme volkomen buiten schot laat of zelfs aanmoedigt!

Het waren de PvdA/PTB, Groenlinks, LSP, de pseudo-trotskistische Linkse Socialist (reformistische en bourgeois-partijen dus), diverse pro-Palestijnse organisaties (BDS – Boycot, Desinvesteringen en Sancties [tegen Israël]), pro-Iran en -Rojava clubjes, etc. die vandaag de kar trokken. Volgens verschillende mainstream pers zouden maar liefst 1400 deelnemers aan de demonstratie hebben deelgenomen. Dat zou wel gegund zijn, maar een eigen waarneming bij station Brussel-Noord (het startpunt van de demonstratie) wekte eerder de indruk dat er slechts sprake was van enkele honderden deelnemers. Aan het anti-Trump sentiment in de wereld zal het in ieder geval niet gelegen hebben. De mainstream media, zeker die in Europa, zorgen er wel voor dat het vuur tegen hem opgestookt blijft.


Het anti-Trump protest in Brussel afgelopen zaterdag: klein, bont gezelschap. Geheel reformistisch links was weer samen tegen de vijanden van hun 'eigen' heersende klasse


Bij aanvang van de betoging werd al direct duidelijk dat Trump deze middag wel iets te veel 'eer' toe gedicht kreeg. Trump, de man die de NAVO-oorlogsmachine opstookt! Trump, de man achter het meedogenloos immigratiebeleid! Trump, de man achter het angstklimaat tegen alle moslims in de wereld! Trump, de man die deals sluit met mensenrechten-schendende regeringen! Trump! Trump! Trump!, klonk het op het podium. Maar wacht eens even? Was het ook niet diezelfde Trump die er op hamerde dat de NAVO "een achterhaald project" was? Was Trump niet diegene die pleitte voor minder interventies en meer isolationisme: America First!? Trump de man die de in Duitsland gestationeerde Amerikaanse soldaten nu overplaatst naar Polen? Is dat nu eigenlijk tegen de Russen bedoelt of was hij nou in het geheim een vriend van Poetin? Er is geen touw meer aan vast te knopen. 


Natuurlijk klopt het dat er een verrechtsing gaande is en dat er een klimaat wordt gecreëerd waarin haat jegens moslims wordt aangewakkerd. Maar is Trump daar allemaal verantwoordelijk voor? De sprekers repten met geen woord over de opkomst van de N-VA – respectievelijk Bart De Wever en Theo Francken, die het klimaat creëerden waarbinnen een jonge moslima meedogenloos aangevallen en verminkt kon worden nabij Charleroi. En heeft niet een Belgische politiekogel de tweejarige Mawda koelbloedig vermoord onder toeziend oog van de N-VA? 


De ouders van Mawda op de treurmars voorafgaand aan de begrafenis van hun tweejarige dochter (haar foto op hun borst), welk om het leven kwam door een kogel van de Belgische politie


En als we het toch over het 'Belgische racisme' hebben: de Congolese onafhankelijkheidsstrijder (en eerste verkozen premier van de Republiek Congo in de jaren’60) Patrice Lumamba heeft dan wel sinds enkele weken zijn eigen plein in België; Brussel (een slap monument wat aan de grens met Brussel Stad en de gemeente Elsene ligt; waarbij alleen het Brusselse stukje van het plein erkend is – Elsene weigerde), maar België heeft nog altijd haar koloniale verleden niet onder ogen willen zien – laat staan bekritiseerd. Want immers, kritiek op koning Leopold II is direct kritiek op de Belgische monarchie. In Oostende treft men op de boulevard nog altijd een standbeeld van hem, de man die miljoenen Congolezen over de kling jaagde voor zijn rubber gewin toen hij de Vrijstaat Congo als zijn persoonlijke (!) bezit beheerde. (In 1908 zou hij Congo, na kritiek op zijn beleid, verkopen aan de Belgische staat.) Zou men niet eerst de hand in eigen boezem steken, alvorens anderen te bekritiseren?
   
De sprekers op deze demonstratie blonken er vooral in uit om de mainstream "feitjes" te reproduceren. Zo werden via Trump al snel een paar bruggen te ver geslagen richting andere 'autoritaire' leiders zoals Erdogan en Poetin (die laatste is niet eens een NAVO bondgenoot!). Erdogan zou weer verantwoordelijk zijn voor steun aan de grote boze jihadisten, waar de 'heldhaftige' Koerden (met behulp van de NAVO luchtmacht) tegen strijden. En de cirkel was weer rond: één grote protest orgie tegen de vijanden van het 'vrije Westen' (Trump, Erdogan, Poetin). Dat Duitsland en Frankrijk ondertussen hard bezig zijn om een eigen EU-defensiemacht (PESCO) op te zetten en nu hun eigen tanks produceren, bleef hier geheel buiten beschouwing. Macron zijn plannen voor een nieuwe Franse kolonisering van Afrika werden eveneens door geen enkele spreker genoemd. 


De Euro Main Battle Tank van het Duits-Franse fusiebedrijf KNDS. Met links onder het kanon een Duitse vlag, rechts een Franse en in het midden gele EU-sterren 


De realiteit is dat het EU imperialisme zich door diens oude beschermheer Amerika in de steek gelaten voelt als gevolg van Trump zijn "America First" politiek. Daarom is de EU nu begonnen om zich zelf te militariseren, om zo haar eigen imperialistische belangen en ambities veilig te stellen. Ondertussen gaan de Nederlandse en Franse missies in Mali gewoon door, zit Duitsland nog steeds in Afghanistan en bestoken Belgische gevechtsvliegtuigen Syrië en Irak. De enigen die nog baat hebben van de Amerikaanse (lucht)steun zijn hun Koerdische proxies in Syrië en Irak.

Het Amerikaanse beleid met betrekking tot Interventionisme was altijd al wisselvallig. Afhankelijk van de president was er zo nu dan minder of iets meer terughoudendheid. Zo had de 'darling' Obama (held van veel van reformistisch 'links') dan wel minder strijdkrachten ingezet in conflicten, maar wel meer drones. Resultaat: nog meer burgerslachtoffers dan al gebruikelijk was door toedoen van Amerikaanse troepen. Dat maakte van Obama de meest gehate president in Afghanistan en Pakistan (nog meer gehaat dan Trump hier). 

Door het accent zo duidelijk op Trump zijn botte houding te leggen, ging de organisatie aan elke redelijkheid van een politieke analyse voorbij. Want op een eis tot interventie in Venezuela na, was het juist Trump die ervoor opperde om de Amerikaanse troepen uit Afghanistan, Syrië en Irak terug te trekken. Hij werd hierbij vooral door zijn eigen militaire staf dwars gezeten. Ook riep hij op om uit de NAVO te stappen en deze te ontbinden. Toen hij uiteindelijk wel raketten op Syrië afvuurde werd hij bejubeld door dezelfde mainstream pers die nu kritiekloos door de sprekers op deze demonstratie na gepraat werd. Cynisch kunnen we stellen dat Trump zijn beloofde beleid om deze interventies te stoppen nooit consequent doorgezet heeft.

Uiteraard willen wij nu niet stellen dat het wezen van het Amerikaans imperialisme onder Trump veranderd is. Maar zijn isolationistische-politiek is wel de meest vergaande in de recente Amerikaanse politieke geschiedenis. Het is nu juist het EU-imperialisme die telkens de oude banden met Washington - en daarmee de NAVO! - in stand wenst te houden. Dat is waar deze demonstratie de fout in ging: men liet de 'eigen' bourgeoisie, het EU imperialisme, volledig buiten beschouwing. Sterker nog de sprekers blaften met de EU imperialisten hun reactionaire retoriek mee! 


De alleszeggende foto van dit jaar: de nieuwe realiteit op de laatste G7-top – Europa die tracht Amerika te bereiken, die op haar beurt wel klaar is met haar bondgenoten

In die zin verschilt hun denken niet zo veel van Trump zijn "America First" politiek. In de kern was dit protest niet meer dan een oproep aan de eigen bourgeoisie om harder op te treden voor het "eigen belang" - lees: EU belang. Ze vergeten daarbij echter een belangrijke historische les, die al tijdens de Eerste Wereldoorlog werd opgedaan. Namelijk: De hoofdvijand staat in eigen land! Dat betekent dat de eigen bourgeoisie als eerste verslagen dient te worden. Zolang links zich deze wijsheid niet eigen maakt, zullen deze protesten voor een andere maatschappij nooit meer zijn dan (verkapte) steun aan het 'eigen' imperialisme!
              
Een wat gewaagde these; maar Trump zijn beleid zou natuurlijk ook kunnen leiden tot de destabilisering van de Europese bourgeoisie - voornamelijk in het industriële 'heartland' Duitsland. De handelsoorlog omtrent importheffingen op staal en auto’s uit de EU zou er toe kunnen leiden dat de arbeiders in deze sectoren zodanig hard getroffen worden dat de goedbetaalde arbeidersaristocraten, clientèle van de SPD en de vakbonden bedreigd zouden worden door een vergaande proletarisering. Dat zou al snel een daadwerkelijk revolutionaire massabeweging in de belangrijkste economie van de EU op de been kunnen brengen. 

Dus laat Trump maar als een sloopkogel de Westerse gevestigde orde afbreken. Dat zal enkel revolutionaire perspectieven bieden...