Ernst von Salomon - Revolutionair, Conservatief en Minnaar

In 'Die Geächteten' (1930) vertelt Ernst von Salomon over zijn dwaze politieke avonturen van vlak na de Grote Oorlog. Zijn literaire persona werd emblematisch voor de Duitse Conservatieve Revolutie en zijn werk werd een profetie voor de verloren generaties. Zijn les: nihilisme kan worden veroverd door een passie die sterker is dan de kwellingen van de geschiedenis. De bandiet (Geächteter) vindt daarom zijn verlossing in de krijgservaring die de verheffing van de geest voor gaat.

'Die Geächteten' wordt geopend met een citaat van Franz Schauweker: "In leven moeten bloed en kennis het eens worden. Dan stijgt de geest." Dat is zo'n beetje de gehele les van dit werk, dat kennis en beleving tegenover elkaar zet en concludeert dat deze twee tegenstellingen elkaar onvermijdelijk aan trekken. Dan wordt er een vraag gesteld: moeten deze twee aantrekkingskrachten elkaar laten raken en vernietigen, samen met diegene die hen ondergaat: of moet de spanning worden opgelost met creatie en gedachten.

Een minnaar verontrust door een Duitsland dat aan flarden is gescheurd, geschonken door de geschiedenis in de schaduw van de Eerste Wereldoorlog, waar hij te jong voor was om er aan deel te nemen. Ernst von Salomon belichaamde de Revolutionair-Conservatieve passie in actie toen hij besloot om zich bij de Vrijkorpsen aan te sluiten om de strijd door te zetten. Echter, waar Dominique Venner dit mythische epos als een nihilistisch avontuur kon omschrijven, was de irrationele koppigheid van Salomon een authentieke queeste naar betekenis. Een queeste die hij tijdens zijn gehele zoektocht als krijger en militant zou nastreven. Ondanks de wanorde en het gebrek aan een doel waar veel heethoofden aan lijken te lijden, heeft de afvaller Salomon altijd het instinct uitgedragen om een gekoesterde natie her te veroveren.


De Onrustige Revolutionair

Ernst von Salomon was net 16 jaar oud toen de wapenstilstand op 11 november, 1918 werd getekend: een tijd van vlijmscherpe dwaasheden, ideeën en passies welke berusting tegen hielden. Als verwarring het eerste gevoel is dat hij bekent in zijn boek, volgt al snel de hoop. Het is de permanente spanning tussen deze twee tegengestelde neigingen, die de meedogenloze strijd tussen rede en leven creëren. Het leven van de auteur lijkt in het begin van zijn werk slechts het nastreven van zijn ideaal te ondersteunen. Een ideaal dat hij ongetwijfeld al als een fata morgana zag, maar weigerde op te geven. Dus geeft hij toe: "We zijn klaar om te handelen vanuit de impuls van enkel onze gevoelens; en het maakte niet uit of we de rechtschapenheid van onze daden kunnen aantonen. Het vervullen van de daad is wat van belang is deze dagen." Het is geen rede, het zijn geen ideeën die de minnaar die verliefd is op Duitsland drijven, bezorgd vanwege een vernederende vrede. Nee, het is een oncontroleerbare woede. Dus komt het revolutionaire instinct naar boven, het fundamenteel destructieve instinct wiens enige objectief het is om de bestaande orde omver te werpen, inclusief de interne, spirituele en morele orde van diegene die erdoor geleid wordt. Hij daagt de wereld uit, door zichzelf uit te dagen, hij test zichzelf voordat hij doet alsof hij het weet.

Boven alles verscheen beweging, actie vanuit iedere hoek, als de enige weg naar verlossing. De enige overtuiging van deze gefrustreerde generatie was dat er niets goeds kon voortkomen uit het tijdperk van het parlementarisme en de heersende burgerij. Misschien begrijpt hij dit nog niet, maar wat ertoe doet, is de strijd tegen de immobiliteit van het systematische denken, of deze nu liberaal of marxistisch is. En, als we het over verlossing hebben, dan betekent dat niet enkel de collectieve verlossing via de restauratie van de Duitse grootsheid. Oorlog, dan een nederlaag en de voorwaarden voor vrede hebben het individu evengoed vernietigd. Dus beweging is de voorwaarde voor het overleven van eenieder, een vitale poging om betekenis hier uit te vinden: "In de aanval hopen we bevrijding te vinden, de opperste verheffing van onze krachten. We hopen sterk te zijn in de overtuiging om klaar te zijn voor ons lot, we hopen de echte waarden van de wereld in ons te voelen. In maart, gevoed door geen andere verwezenlijkingen dan die voor ons land waardig zouden zijn." Regels die aansluiten bij "De strijd als innerlijke ervaring" van Ernst Jünger en die de wraakzuchtige geest laten zien die de krijger in plaats van de soldaat, motiveerde en vormde, vrije mannen in plaats van vervangbare delen.

Het is de uiting van een ongeduldige dwaasheid, de dwaasheid van een minnaar. Het afwijzen van immobiliteit, onophoudelijk zichzelf in gevaar brengent als die aan zichzelf twijfelt, is het teken dat de nationale revolutie de platonische liefde van een idee afwijst. Omdat de geliefde natie is verloren, moet het heroverd worden, door in plaats van grenzen te verleiden, deze te bezetten. Toch zal er een moment komen dat de actie niet langer de hoop kan voeden. Verheven geweld kan zowel diegene die het ondergaat als diegene die het uitvoert vernietigen. De auteur bekent: "We hebben een vuur ontstoken dat niet enkel levenloze objecten verbrand, maar ook onze hoop, onze aspiraties, evenals de wetten van de bourgeoisie, de waarden van de beschaafde wereld. Het verbrandt alles, de laatste overblijfselen van de woordenschat en het geloof in de dingen en ideeën van deze tijd, al deze stoffige troep die nog steeds in onze harten schuil gaat." Het ideaal vernietigt, de idealist neigt naar het nihilisme. Het lot is steeds meer duidelijk en dwingt de krijger om zijn aspiraties steeds opnieuw te overwegen of er aan te sterven omdat hij alles wat in zijn hart verbleef heeft opgebruikt. Om te overleven, is het nodig om een nieuw ideaal te projecteren, om een alternatief te snijden uit de gescheurde vaandel die men zwaait zonder er in te geloven. Beweging wordt een lege huls die enkel eist om gevuld te worden door de geest, beleving is nutteloos zonder kennis. Het is niet langer een vraag van bewegen om te overleven, maar om te weten hoe men beweegt en naar welk doel. Dan zal de revolutionaire passie zich herinneren dat deze werd geboren uit reactie en een gedurfd conservatief doel voor te stellen.


Intellect en Geweld: De Uitstorting van de Geest

De permanente wirwar van individuele en collectieve overwegingen in zijn werk creëren een perfect psychologisch portret van de revolutionair; de militant in strikte betekenis van het woord. Echter binnen de politieke strijd van het naoorlogse tijdperk, laat de jonge Ernst von Salomon zichzelf eerder kennen als intellectueel evenals gewelddadig, dan de brenger van een idee. Vanaf het begin was de politieke wil van de auteur en zijn verwezenlijkingen op zijn best een zoektocht, meer dan een echte aanvechting, een wil om referentiekaders te vinden in de mist van de omringende crisis. Echter als simpele reflectie niet aan het begin stond van deze zoektocht, is het een teken dat het Duitse ideaal van de komende Conservatieve Revolutie niet slechts filosofisch was. Het was meer allesomvattend, meer totaal: het was een wereldbeschouwing (Weltanschauung), die zeker gevuld was met filosofie en gestuurd door intellect, maar ook concreet beleefd moest worden, visceraal (emotioneel). Deze wereldbeschouwing voedde de wil net zoveel als de gedachten en drukte zich sentimenteel uit in lyrische, droomachtige, suggestieve of allegorische termen die het jargon en de rationalistische concepten uit daagden. De emblematische stijl van de Duitse Conservatieve Revolutie die we terug vinden in het proza van Ernst Jünger of Carl Schmitt willen suggereren, raken en projecteren, in plaats van simpel te onthullen. De bandiet die Salomon belichaamt is niet de man van de tekenkamer. Met hem komt beleving voor kennis. De jonge man zijn gevoelens gaan zijn intellectuele formatie en metapolitieke bewustzijn voor. Het is enkel door zijn geschriften dat hij de waarheid van eeuwige waarden zoekt, in de extremen van de levende ervaring, om deze belevenis te vertalen in kennis. Dus het werk krijgt zijn betekenis om deze tot een nieuw niveau te tillen, om het te verheffen tot een instrument dat voor allen toegankelijk is.

Hier vind men de prachtige expressie van de paradox binnen het Revolutionair Conservatieve denken, modern onder de anti-modernen, omdat het voorstelt de moderniteit tegen zichzelf te keren. Echter ook, en juist omdat het de prioriteit geeft aan actie, de drijvende impulsen die voort komen uit het domein van het bewustzijn en niet dat van ideeën. Wat niet beleeft wordt is de burgerlijke dubbelzinnigheid, zoals een van Salomon zijn kameraden zegt over een boek van Walter Rathenau - vermoord met de medeplichtigheid van de auteur door organisationele consul - 'De komende dagen', met een duidelijke reactie: "Zoveel vonken, zo weinig dynamiet." Salomon zelf geeft toe kapot te zijn, wanneer hij zweert dat de overwegingen van de hoge politiek, het vrijkorps tot nuttige idioten in dienst van buitenlandse belangen hebben gemaakt. De wil om te handelen tegen alles en iedereen in een permanente lange stormloop lijkt enkel diegenen te sparen die, zoals von Salomon, in staat zijn actie in gedachten te destilleren en er een beetje waarheid uit te extraheren, die een wereldbeeld verduidelijken en een doel voorstelt. Revolutionaire dwaasheid, de irrationele en anarchistische impuls, gekanaliseerd en gematigd door conservatief instinct, vraagt om een veel grotere wijsheid en een onontbeerlijke inspanning van conceptualisatie.

Salomon zou zijn evenwicht echter nooit vinden, hoewel hij de intuïtie had tot zijn bevrijding uit de gevangenis. Nog te gewillig, te extreem in zijn wil om tegen elke prijs te handelen, tot de misdaad, tot de verdoemenis waarvoor hij niet bang leek te zijn. De bandieten waren bannelingen die door de klappen van de geschiedenis in de armen van de duivel gegooid werden. Uitsluiting zal de zwaksten vernietigen en de anderen in een belegerde citadel versterken. Vlak voor zijn dood en meer dan 40 jaar na de publicatie van 'Die Geächteten', biechtte hij op dat tijdens zijn tweede gevangenschap hij daadwerkelijk vraagtekens zette bij de betekenis van zijn acties. Daarna omarmde hij de Conservatieve Revolutionaire beweging volkomen, door de initiatie van de "revolutie van de geest", die hij al eerder genoemd en gepresenteerd had in zijn werk in een embryonale vorm. Namelijk de taak van het herdefiniëren van concepten, zoals de Franse encyclopedieën van de 18de eeuw, de veronderstelde voorlopers van de Franse Revolutie waren. Als de spanning tussen kennis en beleving fundamenteel onoverkomelijk was, zou de geschiedenis haar taak confronteren met deze kennis en de beleving van politiek. Het zou wegkwijnen door de ideologische en politieke afwijking van het Nationaal-Socialisme.


Met dank aan het NR Institute.

Ernst von Salomon

De G20 in Hamburg: Welcome to Hell!

Menigeen was verbaasd door het hevige verzet tegen de G20 in Hamburg en het heeft dan ook tot de nodige debatten geleid binnen antikapitalistische kringen. In de aanloop van de G20 brulde de systeemmedia al moord en brand over de komst van meer dan 150.000 demonstranten, waarvan er volgens schattingen van de smeris ongeveer 8000 tot geweld bereid zouden zijn. Enkele waarnemers van het ACN/AKN reisden af naar Hamburg en doen verslag.

De dag voor aanvang van de G20 top lichtte politie-commissaris Hartmut Dudde* zijn manschappen al in dat er een koerswijziging plaats zou vinden: de smeris zou een harde, repressieve lijn gaan volgen. Van enige de-escaleringsstrategie was geen enkele sprake. Dudde koos er op voorhand doelbewust voor om de confrontatie met de demonstranten op te zoeken.

Hoewel de eerste protesten tegen de G20 aanvankelijk nog vreedzaam verliepen, escaleerde het donderdagavond tijdens de "Welcome to Hell" demonstratie in Hamburger-Hafen. Volgens de systeemmedia zou de smeris de demonstratie ontbonden hebben, omdat enkele deelnemers weigerden om hun vermomming af te doen. In de praktijk kregen de 12.000 demonstranten geenszins de tijd om te voldoen aan de eisen van de smeris. Per direct ging de smeris de confrontatie aan. De demonstranten werden geprovoceerd en aangevallen in een poging om pakweg duizend autonomen te isoleren van de rest van het protest. Ondanks deze poging om de autonomen in te sluiten, wisten verschillende groepen activisten toch uit te breken en zichzelf te verspreiden in de wijk Sternschanzen. Daar mondde het uit in hevige en intensieve straatgevechten tussen autonomen en de smeris. Al snel ontaardde het in een waar slagveld; dure auto's moesten het ontgelden; veel rook in de straten en erboven door brandende objecten en barricades; robocops in de straten; excessief gebruik van geweld, traangas en waterkanonnen door de smeris. Een politiehelikopter werd in de ochtend zelfs bijna neergehaald met behulp van pyro's.

Door deze gewelddadige escalatie werd de stemming bepaald voor de hierop volgende dagen van protest. Ook vrijdag werd gekenmerkt door een ongekende repressie door de smeris. De wijk Sternschanzen werd hermetisch afgesloten, zwaar bewapende speciale eenheden (SEK) werden ingezet en extra versterkingen werden opgeroepen (ondanks de al 20.000 agenten (!) sterke troepenmacht). De wijk St. Pauli was nog wel enigszins toegankelijk en was het toneel van verschillende 'protest' feestjes, spontane demonstraties en korte kat-en-muis spelletjes met de smeris. Zaterdag zou het geheel afgesloten worden met een grote burgerlijke demonstratie, meer dan 200.000 mensen maakten hierbij een vuist tegen de G20. De demonstratie zelf verliep vreedzaam, maar eindigde wederom in verschillende provocaties van de kant van de smeris. Het intense verzet van de voorafgaande dagen bleef echter uit.

Het besluit van Bundeskanzler Merkel om de G20 top juist in het links-activistische bolwerk Hamburg te houden bleek een partijpolitiek spel. In een reactie op al het geweld riep de systeemmedia in koor dat "links" een verantwoording schuldig zou zijn voor de gebeurtenissen rond de G20. Vooral de reformistische en burgerlijke "linkse" partijen (SPD, Die Grünen en Die Linke) moesten het ontgelden. Alleen 'Die Linke' durfde zich aanvankelijk nog uit te laten over het buitensporige politiegeweld, maar trok deze verklaring al snel in om zich aan te sluiten bij de rest van de bourgeoisie. In Nederland zagen we een vergelijkbare reactie bij de reformisten van de SP, waarbij Emile Roemer met klem het geweld rond de G20 veroordeelde (over het geweld van de smeris bleef hij echter opmerkelijk stil).

Ook binnen de radicaal-linkse scene was er de nodige discussie over het geweld rond de G20 protesten. Sommigen omarmden de rellen en wilden de spontaniteit van de acties niet in diskrediet brengen. Anderen veroordeelde de vermeende 'zinloze rellen' en het 'a-politieke geweld'. Andreas Blechsmidt – woordvoerder van de Rote Flora – wees (terecht) met de vinger naar het politieoptreden van donderdag. Niet het Zwart Blok, maar de smeris was schuldig aan het buitensporige geweld. Toch distantieerde hij zich met klem van de vernielingen in het Schanzenviertel. Een logische verklaring, aangezien de Rote Flora afhankelijk is van een goede relatie met de wijk, die grotendeels de rugdekking vormt voor haar activiteiten daar. Opmerkelijk genoeg kreeg Blechsmidt bij deze verklaring veel bijval van de systeempers (en een groep lokale ondernemingen): Hoogstwaarschijnlijk moest dit het werk van Zuid-Europeanen zijn (de vele Griekse, Italiaanse, Spaanse en Franse demonstranten), die niet bekend waren met de verhoudingen in de wijk. Ook aannemelijk is dat ze gewoon simpelweg alles wat Duits was, als een legitiem doelwit zagen (het Duitse imperialisme is immers grotendeels verantwoordelijk voor de economische uitholling van de zwakkere economieën in Zuid-Europa, wat natuurlijk veel kwaad bloed heeft gezet).

Ook binnen de nationale scene lokte de gebeurtenissen in Hamburg de nodige reacties uit. Een aanzienlijk deel hiervan toonde zich weer eens van hun meest aartsreactionaire kant: "Hamburg zou zijn gegijzeld door georganiseerde anarchistische terroristen!" De hooligans van HoGeSa riepen op "om de controle over de stad terug te nemen!" - een verkapte oproep om samen met de smeris anti-G20 demonstranten aan te vallen. De gebruikelijke rechtse elementen stonden weer vooraan om met het wolvengejank van de bourgeoisie mee te huilen en veroordeelden "de relschoppers die het privaateigendom van de arbeidersklasse [oh ???]" zouden slopen. Het Nederlandse ACN/AKN collectief neemt bij deze nadrukkelijk afstand van dit soort reactionaire elementen (ook binnen het internationale ACN/AKN-verband!). De doelgerichte acties tegen de G20, tegen haar infrastructuur en haar beveiliging (de smeris), zouden nooit mogelijk zijn geweest zonder de spontane 'rellen' en tijdelijke rebellie die in Hamburg was ontstaan. Als zodanig heeft het geen enkel nut om hier een of andere ethische filosofie aan te verbinden, laat staan om kritiekloos de systeemmedia en de bourgeoisie na te praten!

LAAT DE REACTIONAIRE HONDEN MAAR BLAFFEN! 

DE REVOLUTIONAIRE KARAVAAN TREKT VOORT!

HAMBURG: >>KRIEG BEGINT HIER!<< - "HURRA! EURE WELT GEHT UNTER!”

Noot: * Hartmut Dudde heeft een lange staat van dienst als opperbevelhebber van politiegeweld. Op de avond van 21 december 2013 probeerde Dudde in Hamburg ook al een demonstratie van autonomen te blokkeren. Dit lukte na ongeveer 200 meter, echter de situatie escaleerde toen ook volledig. Stenen vlogen door de lucht en het waterkanon werd ingezet, met als gevolg honderden gewonden aan beide kanten. De systeemmedia omschreef het toen als een "publiek slagveld", een van de grootste confrontaties die Hamburg sinds lange tijd gezien had. Tot dagen na het incident moest de politie bepaalde stadsdelen tot “gevarengebied” verklaren. 

Hartmut Dudde - Opperbevelhebber van Politiegeweld

Over de Dadendrang: Ernst Jünger en de Autonomen

"Liever verbranden op de barricades van de revolutie, dan wegrotten op de mestvaalt van de democratie!"

De afgelopen gebeurtenissen rond de G20 in Hamburg zouden Ernst Jünger zeer hebben geïnteresseerd. Dappere krijgers die in het licht van brandende barricades, zonder angst de strijd aan gaan met de gevestigde orde. Tijdens de eerste wereldoorlog schreef de toen 27-jarige nationaal-revolutionair en Reichswehr officier Ernst Jünger een tekst in zijn dagboek, die - mits men zijn naam geheim zou houden - vandaag de dag op veel instemming zou kunnen rekenen onder de autonome strijders in het Schanzenviertel.

"Strijd als een innerlijke en aangrijpende beleving" heet het vlugschrift van deze anarch (die zichzelf echter geen anarchist wilde noemen, omdat dit begrip door links gekaapt was) van de Duitse literatuur. Hierin hekelt Jünger "de samenleving van de in de schoot geworpen cultuur, die door en door verdeeld is in haar bedrijvigheid en lust." Het is pas op de slagvelden van de eerste wereldoorlog dat Jünger de verlossing vindt en de dwangmatigheid van dit heersende systeem weet te overwinnen. Jünger schrijft; "Daar [op het slagveld] bevrijdt de mens zich in een orgie van extase, wanneer alles om hem heen vervalt."

Zijn streven is de herontdekking van het geweld, want elke aanval op de grondbeginselen van de burgerlijke cultuur, leidt tot een spontane uitbarsting van de wellust. Deze extase van geweld is in tegenstelling tot zijn andere werken, geen pleidooi voor een nieuwe orde of voor de militarisering van alle aspecten van het leven. Jünger zijn enige doel hier, is een hedonistische streven naar de ultieme vervulling van de geest; de strijd zelf als de meest intensieve uiting van het menselijke bestaan!

De link tussen Jünger zijn vlugschrift en de autonome "politiek van het individu" is snel gelegd. Niet het volk of de arbeider als sociale klasse is hier het uitgangspunt van het politieke handelen, maar de oriëntatie op het eigen belang en dat van de directe strijdmakkers. Ook met de verheerlijking van geweld en strijd hebben de autonomen meer met Jünger gemeen, dan dat ze in eerste instantie toe zullen willen geven. De bekende autonome leus "vrijheid is het korte moment tussen het gooien van de steen en de steen die zijn doel raakt" is in dit opzicht veelzeggend. Dit heeft verder niet zo zeer met een duidelijk uitgewerkte politiek of ideologie te maken. Een steenworp is geen middel om het systeem te overwinnen, maar een daad van kortstondige individuele bevrijding - met in het oog het feitelijke onvermogen om de heersende orde te doen vallen.

Reeds in de jaren '80 van de vorige eeuw, wees de sociaal-psycholoog Klaus Horn er al op dat in hoog ontwikkelde industriële samenlevingen openbaar geweld de illusie kan wekken dat de mens weer actief in de wereld komt te staan: het zorgt ervoor dat het individu van het passieve object van de verhoudingen, het actieve subject van de gebeurtenissen wordt. De duistere prognose van Horn wordt uitstekend geïllustreerd in de Amerikaanse film 'Fight Club'. "We zijn allen consumenten, we zijn allen afvalproducten van deze algemene lifestyle-obsessie", zegt Brad Pitt als Tyler Durden. Hij richt zich met deze zinnen op een door Edward Norton gespeelde naamloze protagonist. Durdens antwoord op dit troosteloze inzicht is een geheim genootschap van vervreemde mannen, die zich pas weer levend voelen wanneer ze elkaar schade toebrengen tijdens meedogenloze vechtpartijen in de kelder van een bar. In de loop van de film ontwikkeld zich uit deze Fight Club een gedisciplineerd en georganiseerd leger, dat de openbare orde begint aan te vallen – vervreemde personen in oorlogstoestand, die zelfs tot op de laatste seconde van de verlossing hun rol als rebel weerbaar vervullen.

In de pacifistische en conformistische maatschappij van vandaag de dag, wordt de hedonistische zelfverwezenlijking door middel van geweld weer tot het hoogste ideaal verheven. Jünger leert ons dat in het zinkend schip van het globalisme, het pacifisme zal verdwijnen. Junger betoogt dat passie, de irrationele en instinctieve kracht, onuitputtelijk blijkt, al is het maar af en toe. Zijn voorstelling van de strijd als meest intensieve en hoogste vorm van het bestaan, zal ons bevrijden uit de knechtende ketenen van de gevestigde orde!

G20: Heel Hamburg haat de smeris!

Een uitgebreid aktieverslag van de veldslag in de G20 vesting Hamburg zal binnenkort volgen...

Hier een eerste sfeerimpressie: 

Onafhankelijkheid voor Catalonië en Baskenland!

Afgelopen winter kwamen er 40.000 demonstranten naar de Spaanse stad Barcelona, om daar hun steun te betuigen aan Artur Mas, en twee medebeklaagden, die door het Spaanse Constitutionele Hof aangeklaagd werden omdat zij voor de onafhankelijkheid van Catalonië hadden gepleit. Deze dagen was de ‘Estelada’, de Catalaanse vlag, die door de conservatieve Spaanse regering van Mariano Rajoy verboden werd, overal te zien in het Catalaanse straatbeeld en op openbare gebouwen. De ‘Union of European Football Associations’ (UEFA) gaf zelfs een schandalige boete aan FC Barcelona omdat haar fans op de tribune met Estelades zwaaiden tijdens een wedstrijd. Madrid handen af van Mas en zijn medebeklaagden! Het zwaaien van de Estelada is geen misdaad!


De intensivering van de anti-Catalaanse repressie door de Spaanse staat, heeft in Catalonië tot massale protesten voor onafhankelijkheid geleid. In 2010 gingen al meer dan anderhalf miljoen mensen de straten op in het stadscentrum van Barcelona om te demonstreren tegen de aanpassing van enkele belangrijke wetsartikelen met betrekking tot de autonome status van Catalonië. Afgelopen september gingen in de regio wederom een miljoen demonstranten de straten vanwege de jaarlijkse viering van de ‘Diada’ (= de nationale dag van Catalonië).


Tachtig jaar geleden was Barcelona nog het centrum van de Spaanse revolutie en de burgeroorlog. De meidagen van 1937 vormden de climax na een decennium van revolutie en contra-revolutie, die begon met de val van de militaire dictatuur van Primo de Rivera in 1930, een jaar later de monarchie en eindigde met de vernietiging van de Republiek door Generaal Francisco Franco in 1939. De Catalaanse arbeiders vormden de voorhoede voor de strijd voor socialistische revolutie, maar het was vooral de decennialange repressie onder Franco die het nationale vraagstuk in zowel Catalonië als Baskenland naar de voorgrond schoof.


Ook vandaag de dag nog zijn de Catalanen en de Basken in strijd met de kapitalistische staat van Spanje, om hun nationale bevrijding te bevechten. Decennialang heeft de PP (Partido Popular) van Rajoy met de even chauvinistische sociaaldemocratische PSOE (Partido Socialista Obrero Español) samengewerkt, om Catalanen en Basken de kapitalistische heerschappij op te leggen. Momenteel is de PP onderdeel van een minderheidskabinet dat aan de macht is weten te blijven vanwege een overeenkomst tussen alle grote partijen om de minderheidsnaties Catalonië en Baskenland gedwongen binnen de Spaanse staatsgrenzen te houden. Dat is immers de fundamentele inhoud van de chauvinistische, antidemocratische Spaanse constitutie van 1978, welke een monarchie stichtte als Bonapartische opperheerser. De strijd voor de bevrijding van onderdrukte naties en nationale rechten is in het belang van het proletariaat! Elke slag tegen het chauvinisme van de Spaanse bourgeois staat, is in het voordeel van arbeiders overal!


De Catalaanse en Baskische naties lopen vanuit het noorden langs de grens met Frankrijk, waar ook de Franse staat hen onderdrukt en hun nationale rechten ontneemt. De drijvende kracht voor de beweging voor onafhankelijkheid komt voornamelijk vanuit het zuiden. Als de Basken en/of de Catalanen onafhankelijkheid van Spanje verkrijgen, is het erg aannemelijk dat hun buren aan de Franse zijde van de grens hen daarin zullen volgen. In elk geval verdedigen wij het recht op zelfbeschikking voor de Baskische en Catalaanse naties aan beide kanten van de grens.


Taal is een centraal element voor de nationale identiteit van de Catalanen en Basken. De chauvinistische Castiliaanse heersers hebben keer op keer geprobeerd om de Catalaanse en Baskische talen uit te roeien en het Spaans (Castellá), de taal van de onderdrukker, met geweld op te leggen. Van 1930 tot 1970 betekende de ongenadige repressie door Franco dat het spreken van je eigen taal in het openbaar je in de gevangenis kon laten belanden. Catalaanse schoolkinderen werden gedwongen Spaans te spreken. Alleen al het feit dat de Catalaanse en Baskische taal eeuwen van Castiliaanse overheersing doorstaan hebben, is het bewijs van het diepe verlangen van deze volkeren om als onafhankelijke autonome naties door te gaan.


De Spaanse Constitutie van 1978 legde de basis voor een zeer beperkt regionaal bestuur in Catalonië en Baskenland. Enkele jaren nadat Catalonië enkele autonome rechten van Madrid wist af te dwingen, begon het regionale bestuur het Catalaans als officiële taal terug in te voeren op haar scholen. Vandaag de dag spreken pakweg 10 miljoen mensen, plus nog eens 38.000 meer in Frankrijk, Catalaans - dat is ongeveer hetzelfde aantal mensen dat bijvoorbeeld Grieks of Zweeds spreekt.


In 2010 maakte het Spaanse Constitutionele Hof hier echter een einde aan, door een Catalaans statuut over autonomie te schrappen. Hierbij werd gesteld dat Catalonië “onlosmakelijk deel uitmaakt van de enige en ondeelbare Spaanse natie”. Het Hof verklaarde dat Catalaans niet de eerste taal in het Catalaanse bestuur, de media en in scholen mocht zijn. Afgelopen november kreeg het Constitutionele Hof nog meer macht - zo werd bijvoorbeeld het Spaans heringevoerd als de enige instructietaal binnen het educatiesysteem. Sinds 2010 heeft Madrid erop aangedrongen om het Spaans op alle gebieden van het dagelijks leven toe te passen. Zo worden er boetes opgelegd bij commerciële Catalaanse producten die geen Spaans label hanteren, deze boetes lopen op van 15.000 tot 1.2 miljoen euro. Alleen in 2016 al, werden er in Catalonië maar liefst 64 nieuwe regels geïntroduceerd, om verplicht het Spaans als taal te gebruiken. Daardoor krijgt het dagelijkse leven steeds meer te maken met de repressie van taal. De kwestie van taal is ook in Frankrijk een belangrijk thema, omdat Basken en Catalanen daar geen enkele nationale rechten bezitten. Wij zijn voor het recht van alle Basken en Catalanen om in hun eigen taal te spreken en te studeren! Geen privileges voor Spaans of Frans!

2010: Protest voor Catalaanse onafhankelijkheid op de kruising van de Passeig de Gràcia en Aragó Avenues in Barcelona

Geen vertrouwen in de Catalaanse bourgeoisie!

Rajoy en zijn medestanders van de PP gebruiken meer en meer het door Madrid gedomineerde gerechtssysteem tegen de voorstanders van Catalaanse onafhankelijkheid. In November gaf het Constitutionele Hof zichzelf de macht om Catalaanse publieke ambtenaren te schorsen; meer dan 400 Catalaanse overheidsfunctionarissen, burgemeesters en raadsleden werden binnen verschillende rechtbanken aangeklaagd. Hoewel hij in afwachting is van hoger beroep, is Artur Mas inmiddels schuldig bevonden. Hij heeft daarom een boete van 36.500 euro gekregen en hij mag twee jaar geen publieke functie vervullen. Het Constitutionele Hof oordeelde bovendien dat Mas hun uitspraak “niet had gehoorzaamd” toen hij in 2014 een referendum voor onafhankelijkheid uitriep. Deze vond plaats toen hij de president van de regionale ‘Generalitat’(= administratie van de autonome regio) van Catalonië was. Een referendum waarin bijna 90% van de bevolking VOOR Catalaanse onafhankelijkheid stemde!


Madrid heeft daarnaast ook Carme Forcadell, raadslid in de Generalitat, aangeklaagd wegens de “misdaad” van het toestaan van een debat over het voorstel om een tweede referendum voor onafhankelijkheid te houden, dat onderschreven werd door de overgrote meerderheid van de vertegenwoordigers in het Generalitat-parlement en de huidige Generalitat-president Carles Puigdemont. In februari annuleerde het Constitutioneel Hof de resolutie van het parlement om het referendum in 2017 te houden.


Rajoy zijn regering liet recent weten dat het nog liever de openbare scholen in Catalonië zou sluiten, dan hen toe te staan deze te gebruiken als stembureaus voor als de Generalitat zou proberen het referendum alsnog te houden. Dit werd nog eens gevolgd door een onheilspellende bedreiging de Spaanse constitutie te gebruiken om dat wat over is van de Generalitat haar autonome machten, nog verder in te trekken.


Catalonië produceert meer dan 25% van de Spaanse export, goed voor zo’n 28.900 euro bbp per hoofd van de bevolking in 2015. Het Baskenland heeft het hoogste bbp per hoofd in heel Spanje en produceert 8,8% van de Spaanse export. De Spaanse heersende klasse beseft heel goed dat haar kleine gevangenis voor volkeren tot niets zou worden gereduceerd als haar twee meest winstgevende regio’s er uit zouden stappen. Deze zal het dus nooit toestaan dat Catalonië en Baskenland op vreedzame wijze zich van Spanje zouden afscheiden. Het is duidelijk dat als de botsing tussen Spanje en Catalonië zich verder intensiveert, een militaire interventie tegen de onderdrukte natie zal worden ingezet door de Spaanse heersende klasse. Een dergelijke confrontatie zou gelijk de antagonistische klassentegenstellingen naar voren schuiven. Enkel de arbeidersklasse, die zich onafhankelijk beweegt aan het hoofd van alle onderdrukten en armen, heeft dan de sociale macht om te vechten voor de soevereiniteit van de minderheidsnaties tegen het chauvinisme van Madrid.


Echter uit angst voor een opstandig proletariaat zou een significant deel van de Catalaanse bourgeoisie, die voorstander van nationale onafhankelijkheid is, zich per direct in de armen van hun evenknieën in Madrid werpen. Uiteindelijk zullen de kapitalistische machthebbers van zowel de machthebbende naties, als minderheidsnaties, zich met elkaar verenigen om hun klasse privileges te verdedigen tegenover diegenen die zij uitbuiten voor winst - de arbeiders van Spanje, Catalonië en Baskenland. Het zou dus zelfmoord zijn voor het Catalaanse proletariaat om op de Catalaanse bourgeoisie te vertrouwen in haar strijd voor nationale onafhankelijkheid.


We roepen alle tegenstanders van nationale onderdrukking op om de CUP (Candidatura d'Unitat Popular), die Catalaanse onafhankelijkheid nastreeft, te ondersteunen tegen de onderdrukking door de Spaanse staat. Zestien CUP burgemeesters en 372 CUP raadsleden die in Catalaanse gemeentes in het bestuur zitten, zijn al aangeklaagd wegens het gebruik van de Estelada vlag op hun gemeentehuizen en andere openbare gebouwen tijdens officiële Spaanse vieringen. Vijf CUP leden zijn daarnaast nog aangeklaagd wegens de middeleeuwse misdaad van “belediging van de koning”, omdat zij foto’s van de Spaanse koning Felipe VI verbrand hebben tijdens de laatste Diada. De CUP is het slachtoffer van een door de PP geïnstigeerde  lastercampagne, om de partij en haar achterban stelselmatig te criminaliseren.


De bekende Baskische separatist Arnaldo Otegi werd vorig jaar vrijgelaten na zes en een half jaar gevangenisstraf vanwege zijn rol bij de heroprichting van de revolutionair-nationalistische Batasuna partij. Hij mocht verder geen openbare functie meer vervullen en werd tevens nog een keer veroordeeld wegens belediging van de koning. Zijn éénjarige straf werd later ingetrokken onder druk van niets minder dan het Europese Hof voor de Mensenrechten, dat oordeelde dat de straf “onevenredig” was met de misdaad. Onder de huidige Spaanse wetgeving kan iemand die “de koning of koningin of elk van hun erfgenamen beledigt of lastert” een gevangenisstraf krijgen van zes maanden tot twee jaar. Inmiddels is iedere veronderstelde “dreiging” ten opzichte van de monarchie gelijk aan terrorisme. Zo kreeg de rapper Valtonyc uit Mallorca recent nog een aanklacht wegens het beledigen van de koning en aanzetten tot terrorisme aan zijn broek. Hij heeft een gevangenisstraf van drie en een half jaar gehad. Weg met de Bonapartische macht van de Spaanse regering!


Wetten tegen het beledigen van de monarchie, dienen er enkel toe om Spanje haar burgerlijke repressieve apparaat te versterken. Deze richt zich allereerst op het proletariaat. Draconische ‘anti-terrorisme maatregelen’ zijn hard en genadeloos ingezet tegen Baskische separatisten.  De oprichter van Herri Batsuna werd in 1984 bruut vermoord door GAL (Grupos Antiterroristas de Liberación; doodseskaders die in dienst stonden van de Spaanse post-Franco regering, onder leiding van Felipe Gonzalez van de sociaaldemocratische PSOE).

1984, Bayonne in Baskenland: Nasleep van de aanslag op verschillende leden van de  Herri Batsuna door Spaanse GAL doodseskaders

Weg met de EU! Vijand van nationale rechten!

Na de wereldwijde recessie van 2008 heeft de Europese Unie (EU) haar bezuinigingspolitiek ook aan Spanje opgelegd. Als gevolg is de jeugdwerkloosheid in Catalonië toegenomen tot 32% en valt de levensstandaard van 11% van de werkende Catalaanse arbeiders onder de armoedegrens. Ondanks dit alles, hebben zowel Puigdemont als Mas - die feitelijk deze EU bezuinigingspolitiek hebben uitgevoerd - voor steun gebedeld bij hun kapitalistische klassecohorten in de EU. Na zijn veroordeling verklaarde Mas; “Wij zullen in hoger beroep gaan in Spanje en dan deze zaak naar de Europese gerechtshoven brengen.” Ook Puigdemont (die samen met de bourgeois-nationalistische Linkse Partij regeert) vroeg de EU om steun voor een referendum inzake de Catalaanse onafhankelijkheid.


Ondanks de valse hoop van de Catalaanse bourgeoisie, steunt de EU echter onvoorwaardelijk de Spaanse bourgeois staat. Zo liet Bondskanselier Merkel recent nog doorschemeren dat haar positie met betrekking tot Catalaanse onafhankelijkheid hetzelfde was als die van Rajoy. De EU is de dodelijke vijand van de nationale rechten van alle onderdrukten. Vraag het elke uitgebuite Griekse arbeider die slachtoffer is geworden van de wurgende greep van de EU op de Griekse nationale soevereiniteit. Daarom zeggen wij: weg met de euro en weg met de EU! De EU is een onstabiel consortium van kapitalistische landen, die winsten perst uit de arbeiders van heel Europa. Dit terwijl haar dominante leden - Duitsland en in mindere mate Frankrijk en Brittannië - dit instrument gebruiken om zwakkere en meer afhankelijke Europese landen uit te buiten. Vrijheid van het Spaanse juk ligt in de handen van het Catalaanse proletariaat die TEGEN de Europese Unie strijden.

Artur Mas: Sinds 2010 president van de regering van de 'Generalitat de Catalunya' 

Spaanse dockers lieten de weg voorwaarts zien, toen zij in maart een slag toebrachten aan de EU en Rajoy. Het Europese Gerechtshof verklaarde in 2014 dat de arbeidssituatie in alle Spaanse havens - ook die in Catalonië en Baskenland - waarbij alle dockers aangesloten zijn bij een vakbond, in strijd is met de EU regels aangaande de ‘vrijhandel‘ (lees: vrij van vakbonden). Om haar dictaten op te leggen, legde de EU voor 23 miljoen euro aan boetes op aan Spanje en voegde daar vanaf maart een dagelijkse boete van 134.000 euro aan toe, wegens het niet naleven ervan. De Rajoy regering vaardigde daarop een decreet uit om de naleving van deze EU regels in de havens af te dwingen bij de arbeiders die 80% van Spanje haar import en 65% van haar export behandelen. In reactie begon de vakbond van Spaanse dockers (Confederación Española de Transporte de Mercancías/CETM) te mobiliseren voor een nationale staking in de havens. Geconfronteerd met deze stakingen weigerde de meerderheid van de Spaanse parlementsleden het anti-vakbondsdecreet van Rajoy goed te keuren. Dit is de eerste keer dat een decreet is weg gestemd sinds 1979!

               
De strijd is echter nog niet voorbij. Het doel van de EU is om de havens van vakbonden te ontdoen en de lonen in te perken. De boetes die aan Spanje worden opgelegd moeten helpen om dit dictaat af te dwingen. De strijd van de havenarbeiders onderstreept de natuur van de EU als een imperialistisch kartel, dat een steeds grotere uitbuiting van de Europese arbeidersklasse ten uitvoer wil brengen. Dockers georganiseerd binnen de vakbond, zijn in heel Europa een parallelle strijd aan het voeren tegen de pogingen van de kapitalisten, om hun werk over te dragen aan slecht betaalde en maximaal uitgebuite zeemannen uit de Derde Wereld. Dockers in Duitsland en andere EU landen zullen snel geconfronteerd worden met vergelijkbare aanvallen op hun vakbonden, zeker als deze regels in Spanje hun doorgang vinden.

2017: Dockers in Spanje staken en bezetten de havens

De Spaanse dockers voeren dus een strijd die cruciaal is voor het gehele Europese proletariaat! Voor de overwinning is er een strijd nodig tegen de vakbondsbureaucraten, die capituleren voor de eisen van de EU leiders. De ‘International Dockworkers Council’ die haar hoofdkwartier in Spanje heeft, roept bijvoorbeeld op tot “het naleven van het oordeel van het Europees Gerechtshof.” De andere bonzen van de vakbeweging die leiding aan de CETM geven, zijn bereid om het voortbestaan van de vakbond op het spel te zetten voor enkel werk- en pensioenbescherming voor de huidige arbeidskrachten. CETM leider Antolin Goya benadrukt dat “de doorgaande dienst van de huidige havenarbeiders, een van de zaken is, die de nieuwe code moet reguleren.” Dockers van Europa: Het is hoognodig om jullie sociale kracht te gebruiken tegen de aanval van de Spaanse regering en de EU op de CETM en alle dockers van Spanje, Catalonië en Baskenland!

ONAFHANKELIJKHEID VOOR CATALONIË EN BASKENLAND!

VOOR VRIJE ARBEIDERSREPUBLIEKEN!