Wederom over de Islamitische Staat en het Amerikaanse Imperialisme

De stelling dat er door revolutionairen in militair opzicht de kant van de ‘Islamitische Staat’ (IS) dient te worden gekozen, heeft tot vele verhitte discussies geleid bij zowel ‘links’ als ‘rechts’. Beide stellen dat de IS een volledige ‘dochteronderneming’ zou zijn van Saoedi-Arabië en de andere Arabische Golfstaten, waarvan de opkomst valt te herleiden tot de bloedige sektarische strijd, ontketend door toedoen van de Amerikaanse invasie in Irak in 2003. Echter, dit zou (nog steeds volgens zowel ‘links’ als ‘rechts’) slechts de halve waarheid zijn. “Links” poneert dat, sinds ,,Saoedi-Arabië een steeds radicaler ideologisch profiel aannam in de door Amerika gesteunde jihad tegen de door de Sowjet-Unie gesteunde Afghaanse regering, Saoedi-Arabië hierdoor in toenemende mate zijn toorn op zijn grootste rivalen liet vallen; de Shi’a in Iran, Irak en Libanon (Hezbollah).

Ook stelt “links”, dat ,,Wahabieten niet de enige zijn, die zich schuldig maken aan sektarisme”, maar dat het ‘overduidelijk’ zou zijn ,,wie het meest bedreven daarin is”. Een stelling die in ‘rechtse’ kringen evenzeer opgeld doet. Tevens wordt er in beide kampen dan nog het argument aangevoerd, dat alleen de Sunni’s zouden samenwerken met de Westerse imperialistische machten, iets wat de ‘As van Verzet’ (Iran, Syrië, Hezbollah) niet verweten zou kunnen worden. Zo zou (vóór ,,’9/11’ en de invasie in Irak) de Saoedische prins Bandar bin Sultan aan het hoofd van de Britse inlichtingendienst MI6 (Sir Richard Dearlove) hebben meegedeeld dat de ,,tijd bijna dáár is, wanneer er letterlijk de leus “God helpe de Shi’a” zal worden geroepen. Meer dan een miljard Sunni’s hebben schoon genoeg van hen”. Dit citaat zou een onmiskenbare implicatie tot ‘genocide’ bevatten.

“Links” vervolgt dan met te stellen dat, toen ,,de sektarische strijd losbarstte, de Saoedi’s en de hen na staande oliestaten geld en wapens naar de Sunni’s lieten stromen, wat de voormalige Afghaanse mujahideen transformeerde in een machtige internationale strijdmacht. Tegen augustus 2012 had de Amerikaanse Defense Intelligence Ageny gerapporteerd dat al-Qaeda, de Moslimbroederschap en aanverwante groeperingen de drijvende krachten zijn achter de anti-Assad opstanden, waar allen een manier in zien om een ‘salafistisch kalifaat” te installeren in Oost-Syrië als onderdeel van een grotere anti-Shi’a-jihad, waarbij hun Westerse sponsoren, de Golfstaten en Turkije zich met een dergelijke uitkomst tevreden zouden stellen”.

“Links” gaat nog verder: Zo zou afgelopen oktober US-vicepresident Joe Biden aan belangstellenden op de Harvard Kennedy School hebben verteld dat ,,de Saoedi’s, de Emiraten etc. (…) zó vastbesloten zijn om Assad ten val te brengen, en uiteindelijk een Sunni-Shi’a proxy oorlog willen ontketenen (…) [dat] men voor honderden, ja zelfs duizenden tonnen, aan oorlogswapens liet doorstromen naar (…) al-Nusra en al-Qaeda en andere extremistische elementen van de jihad, ongeacht uit welk deel van de wereld ze ook komen.Groepjes, die uiteindelijk samensmolten tot IS”.

Volgens The New York Times zouden de Amerikanen nièt de IS bombarderen, indien deze laatste in gevecht is met Syrische regeringstroepen, wat een aanwijzing zou zijn dat, ondanks Obama’s gevloek en getier, hij de IS nog steeds als een bruikbare proxy tegen Assad blijft zien. Ook een “stelling”, die zowel door grote delen van “links” als door “rechts” wordt gehanteerd, namelijk dat dit een indicatie zou zijn dat de IS een onderdeel zou zijn van de Amerikaanse veiligheidsdiensten.

Beide kampen geven tevens toe (bij ‘rechts’ al een heel stuk minder) dat het ,,Assad-regime vele zondes heeft om voor te boeten, maar dat “wij” nu getuige zouden zijn van een “gezamenlijke” aanval van Amerika, Turkije, de Saoedi’s en andere leden van de GCC (Samenwerkingsraad van de Arabische Golfstaten) in het Midden-Oosten, gericht tegen een nationalistische Derde Wereld-staat, dat gedurende lange tijd een sta-in-weg zou zijn geweest van het Amerikaans imperialisme (oh ja?).

Balans: Verwarring bij het reactionaire kamp in zowel ‘links’ als ‘rechts’, waarbij beide denken dat militaire steun aan de IS gelijk zou staan aan haar het predicaat “anti-imperialistisch” te verlenen. Voor diegenen die in deze politieke fout blijven volharden, nogmaals een cursus anti-imperialisme:

De militaire verdediging van de IS door revolutionairen doen reactionairen spottend af als zijnde “anti-imperialistisch”, wat in feite nooit als zodanig door eerstgenoemden is bestempeld. Om de betreffende stelling nog maar eens te citeren: ,, Tegelijkertijd dient er in politiek opzicht een stevig oppositioneel standpunt te worden ingenomen m.b.t. de door de IS gehanteerde methodes en haar wereldbeschouwing”. Revolutionairen staan dus aan de zijde van de IS, wanneer het de strijdkrachten van het Amerikaans imperialisme en haar proxies in de regio aanvalt. (Het militaire conflict van de IS met het Amerikaanse imperialisme wordt vaak niet genoemd door deze reactionairen). Zoals al eerder benadrukt (sinds de Amerikanen hun luchtaanvallen tegen de IS op 7 augustus 2014 begonnen) zal ,,een nederlaag voor het Amerikaanse imperialisme en haar huurlingen (proxies) het opleggen van imperialistische modellen voor de regio verhinderen”, wat alleen maar in het belang van de uitgebuite en onderdrukte massa’s zal zijn.

Deze stelling houdt niet in dat de IS meer “anti-imperialistisch” zou zijn dan Obama’s – nu te niet gedane – belofte om, als vermeend kampioen van de mensenrechten, de Amerikaanse strijdkrachten uit de regio terug te trekken. Ook dient vermeld te worden dat de vermeende critici van het pro-militaire standpunt inzake de IS, zich schuldig maken aan inconsistentie: Enerzijds pretenderen ze overtuigde critici van het gehele Amerikaanse buitenlandse politiek beleid te zijn; anderzijds hekelen ze de ‘inconsequente’ acties van de politiek in Washington aangaande haar optreden bij de ‘grote brandhaarden’ in het Midden-Oosten.

“Links” dan wel ”rechts” zien alleen maar de financiering van de IS vanuit het Arabische Schiereiland en het feit dat de Amerikanen géén IS-strijders bombarderen wanneer deze op ‘zeldzame’ gelegenheden direct Syrische regeringstroepen aanvallen. En dan zou de IS volgens hen ineens (verbazingwekkend) weer onderdeel zijn van de door de imperialisten geleide kruistocht tegen de Syrische sterke man Bashar al-Assad.

Ter weerlegging van dit alles: Ongenoemd blijven in dit verband de meer dan 6.000 bombardementsvluchten uitgevoerd tegen de IS door de USA, inclusief de maandenlange bombardementen op Kobani en Sinjar. Gedurende deze strijd werd de IS geconfronteerd met Koerdische nationalistische strijdkrachten, die dienden als grondtroepen en verkenners van het Amerikaans imperialisme. De bestaande coalitie tegen Assad, waarvan “links” en ‘rechts’ stellen dat het in feite een door Saoedi-Arabië gesponsorde Sunni-alliantie is, bestaat uit meervoudige contradicties. IS-strijders hebben “terroristische” acties uitgevoerd in Saoedi-Arabische steden, nadat de kalief Abu Bakr al-Baghdadi de heersers van het huis Al-Saoed als ,,verraders van de Islam” had bestempeld. In reactie hierop heeft het Saoedische regime een klopjacht geopend op een groot aantal van IS-sympathieën verdachte oppositionelen. En dan zijn er nog– niet onbelangrijk! – de toenemende Turkse bombardementen gericht tegen de Koerdische strijdkrachten (welke zonder twijfel de meest efficiënte anti-IS-grondtroepen zijn), nadat Ankara de Amerikanen gebruik liet maken van hun luchtmachtbasis afgelopen juli om zo luchtaanvallen uit te voeren tegen de IS.

“Links” klaagt dat de regering-Obama in gijzeling zou zijn genomen door de haviken in Washington. Zo schrijft een Amerikaanse linksactivistische blogger dat ,,Obama nog van koers zou kunnen veranderen en toe zou kunnen geven dat de Russen in hun recht stonden, en dat de keuze om Assad te steunen wenselijker is dan de nachtmerrie van een zwarte IS-vlag wapperend boven de glorieuze Umayyad-moskee in Damascus”. ,,Helaas”, zo vervolgt hij, ,,zal dat een brug te ver zijn voor de president, die te zeer verbonden is aan de zorgen van Washingtons belangrijkste bondgenoten in de regio, namelijk Israël en Saoedi-Arabië”. Hier wordt er dus op gehoopt dat de politiek van de Russische president Poetin het vuile werk gaat opknappen.

Als revolutionairen is onze hoofdzakelijke oppositie gericht tegen het Westerse imperialisme. Echter, wij voeren thans evenzeer oppositie tegen alle andere kapitalistische krachten die betrokken zijn bij de smerige burgeroorlog in Syrië (inclusief Iran, Rusland, Saoedi-Arabië en Turkije) en roepen hen dan ook op om direct te vertrekken. Een dergelijke stellingname verschilt dan ook fundamenteel met dat van de reactionairen. Deze laatsten zijn op zoek naar een rationeel Amerikaans imperialistisch beleid in het Midden-Oosten. Volgens revolutionairen is dat in tegenspraak met de aard van het imperialisme, dat de werkende massa’s van de wereld onderwerpt, onderdrukt en uitbuit. (Het imperialisme is namelijk onderhevig aan innerlijke tegenstrijdigheden; daarom is haar politiek objectief bezien niet altijd rationeel en consistent.)

Welke politieke verschillen er onderling ook mogen zijn onder de imperialistische heersers en hun lakeien, allen zijn in dienst van deze fundamentele aard. De realiteit is dat sinds de ontwikkeling van het kapitalistische imperialisme, meer dan een eeuw geleden, deze vele varianten van vermoedelijk nobele doelstellingen heeft voortgebracht, welke het afslachten van tientallen miljoenen mensen dienden te rechtvaardigen.

Vandaag de dag is het Amerikaans imperialisme, de koploper onder de imperialistische grootmachten, de grootste vijand van het wereldproletariaat en de onderdrukte massa’s. Dit perspectief is diametraal tegenovergesteld aan dat van reactionairen. Door de IS te verdedigen tegen de slagen van het imperialisme, erkennen wij dat elke tegenslag voor Washington een binnenlandse oppositie tegen het Amerikaans imperialisme op gang kan brengen bij een door en door oorlogsmoede bevolking die ten gronde is gericht door jaren van economische crisis. Zoals voorheen al geconcludeerd, is het doel van revolutionairen ,,om de desillusionering en woede onder de arbeiders in de imperialistische metropolen (de Verenigde Staten voorop) om te zetten in verhevigde klassenstrijd tegen de eigen kapitalistische heersers. Juist door een dergelijke strijd zal het proletariaat worden gewonnen voor het programma van de socialistische revolutie teneinde het beest van het imperialisme van binnenuit te vernietigen”.

Goodyear/Amiens - Gijzeling van de chefs: Franse Bourgoisie stelt voorbeeld

Een Franse rechtbank heeft op 12 januari jl. ex-arbeiders van Goodyear tot een gevangenisstraf van negen maanden veroordeeld. Dit vonnis zou een precedent kunnen scheppen – de CGT heeft al militant verzet aangekondigd ,,Géén van onze militanten zal ook maar één dag in de gevangenis doorbrengen!” Als het aan de bourgeois-justitie ligt zullen – in de nasleep van het jarenlange conflict in een fabriek van de Amerikaanse bandenfabrikant Goodyear in het Noord-Franse Amiens – thans enkele strijdbare collega’s de gevangenis in moeten. Omdat de betrokken collega’s – allen als syndicale militanten bekend – twee chefs van de onderneming rond 30 uur lang op het bedrijfsterrein zouden hebben vastgehouden (‘gegijzeld’), heeft de rechtbank van eerste aanleg in Amiens hen tot een gevangenisstraf van 23 maanden, waarvan 15 voorwaardelijk, veroordeeld. Hiermee dreigen de betreffende collega’s voor negen maanden in de bajes te verdwijnen.

Januari 2014 - Goodyear-manager Bernard Glessez wordt tijdens het arbeidersprotest voor zijn eigen veiligheid door de flikken weggeleid 

 Alle acht veroordeelden hebben inmiddels tegen het – overduidelijk politiek gemotiveerde – vonnis beroep aangetekend. De strafmaat is voor Franse verhoudingen inderdaad buitengewoon hoog. Strafrechtspecialisten zijn géén andere zaken met een soortgelijke afloop bekend. Tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf is het in dit verband nog nergens gekomen. Bij Goodyear toonde het parket zich vastbesloten, want het hield vast aan de aanklacht, hoewel de onderneming zijn aangifte had ingetrokken als onderdeel van een akkoord met de CGT ter beëindiging van het eindeloze conflict.

Goodyear onderhield in Amiens lange tijd twee fabrieken in elkaars onmiddellijke nabijheid. Toen de bandenfabrikant in het vorige decennium in economische problemen geraakte, wilde het een verhoging van het aantal arbeidsuren plus een loonstop decreteren (dus méér gewerkte uren voor minder geld!). Het personeel van de fabriek in Amiens-Sud zwichtte voor de druk en slikte de bezuinigingsmaatregelen, niet zo echter de collega’s van Amiens-Nord. De CGT (die hier ultra-‘majoritaire’ was, d.w.z. over de [absolute] meerderheid beschikte) begon met protestacties, stakingen en een campagne voor het gerecht (door de Goodyear-kapitalisten als ,,juridische guerilla-oorlog” bestempeld). Meer dan zeven jaar lang volgde de ene klacht (of beroep) na de andere.

Alle waarnemers zijn het er unaniem over eens dat de huidige gevangenisstraffen voor de acht ex-Goodyear-collega’s in rechtstreeks verband staan met de juridische verzetsstrijd van de, in het verloop van het conflict steeds meer geradicaliseerde, CGT-militanten. Hun onwrikbaar ‘nee’ tegen het bezuinigingsprogram voerde er uiteindelijk toe, dat de Goodyear-kapitalisten besloten tot de sluiting van de fabriek in Amiens-Nord, waar eens 1200 man werkzaam waren. Vakbondsmilitanten in de bajes – dat is iets wat in Frankrijk (evenals elders) voor grote beroering zorgt.

De correctionele rechtbank van Amiens beroept zich op het wetboek van strafrecht, wat in Frankrijk in geval van ‘gijzeling’ een maximumstraf van vijf jaar gevangenis en een geldboete van 75.000 euro voorziet. De CGT-voorman bij Goodyear/Amiens-Nord, de collega Mickaël Wamen, ook hij één van de veroordeelden, hekelde het politiek gemanipuleerde proces: ,,De regering-Valls wil de arbeidersklasse angst aanjagen!” Het uiteindelijke doel van de PS-regering is het om een einde te maken aan het populaire strijdmiddel van het vastzetten (‘gijzelen’) van chefs en managers. Als instrument dienen daartoe de procureurs bij het parket, die door het ministerie (van justitie) worden benoemd. Maître F. Rilov, advocaat van de veroordeelde collega’s, benadrukte dat zijn cliënten niet betrokken waren geweest bij de eigenlijke gijzeling: ,,Ze zijn slechts veroordeeld, omdat ze als vakbondsmilitanten bekend staan”.

Collega Wamen bevond zich slechts in de betreffende zaal om andere collega’s ervan te weerhouden tot fysiek geweld over te gaan, waartoe het dan ook inderdaad niet kwam. ,,Vandaag betaal ik de prijs voor allen”, aldus de CGT-delegée tegenover ‘Le Monde’. Volgens een persdocumentatie kwam het in Frankrijk sinds 2009, op een totaal van 23 gevallen van ‘gijzeling’ van managers, in slechts één geval tot een geldboete van 15.000 euro voor drie collega’s. In 1999 veroordeelde een rechtbank twee militanten tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden. Ook de verwoesting van het gebouw van de onderprefectuur van Compiègne door woedende arbeiders van bandenfabrikant Continental leidde ‘slechts’ tot geldboetes van 13.000 euro. Het vonnis leidde onmiddellijk tot grote onvrede in de lagere regionen van de PS. Zelfs Pascale Boistard, staatssecretaris voor vrouwenrechten in het kabinet-Valls, betuigde via Twitter haar steun aan de veroordeelde collega’s en sprak van een ‘draconisch’ vonnis. Ook de woordvoerder van de (linkse) magistratenvakbond, Patrick Henriot, was van mening dat de justitie tegenwoordig een geheel andere zicht heeft ontwikkeld op rechtsinbreuken in soortgelijke gevallen: ,,De vertwijfeling van de werknemers wordt thans niet meer in aanmerking genomen. Vele rechters betonen zich als aanhangers van de principes van het economisch liberalisme en haar harde sociale gevolgen”.

Het vonnis zal ongetwijfeld ook consequenties hebben voor de juridische afwikkeling van het gebeuren bij Air France op 5 okt. jl. Toen hadden – wij herinneren ons! – verontwaardigde collega’s twee Air France-managers duidelijk de waarheid gezegd, waarbij de laatsten hun overhemd kwijtraakten en enkele gorilla’s van de Air France-veiligheidsdienst in het ziekenhuis belandden. Vijf collega’s dienen vanwege hun vermeende aandeel in deze thans op 27 mei voor het gerecht te verschijnen. Vijf andere Air France-collega’s zijn wegens hetzelfde inmiddels op staande voet ontslagen, nog eens elf anderen voor 15 dagen geschorst (met inhouding van loon).

De regering-Valls maakt zich grote zorgen om de economische gevolgen voor de ‘standplaats-Frankrijk’ vanwege de beelden van op de vlucht geslagen managers in hun gescheurde overhemden, die over de gehele wereld gingen!

Het ACN onderstreept nog maar eens haar onvoorwaardelijke solidariteit met de veroordeelde arbeidersmilitanten van Goodyear en roept op tot steun aan de ‘Acht van Amiens’. 

SUPPORT THE WORKING CLASS MILITANTS!

PREPARE FOR CLASS WAR!

CLASS AGAINST CLASS!

22-02-2015 - Zelfstandig Protest tegen de Vakbondsbonzen door Antwerpse Dockers

De aangekondigde betoging tegen de syndicaatsleiding van de drie grootste Antwerpse havenbonden door het zelfstandige comité Dockers Fight Back (,,We zijn gewoon een groepje havenarbeiders, dat niet gelieerd is aan een politieke partij of vakbond") was wellicht geen groot succes qua omvang en vormgeving, maar toch zeker wel een bescheiden succes voor de Antwerpse dockers in hun strijd tegen hervormingen van de wet Major.

"We vinden dat de havenbonden ons niet goed informeren en dat ze in een ivoren toren zitten (…) Noem de manifestatie gerust een wake-up call", aldus Filip Verbeek, een woordvoerder van deze actie. Opvallend is dat de PVDA+ en de "socialistische" vakbond ABVV/BTB-havens zich met klem distantieerden van de actie en zich zeer nerveus toonden of de actie voor de dockers zou gaan slagen of niet. De vakbondsbonzen konden hun geluk dan ook niet op toen de opkomst van de dockers gering bleek te zijn.

 

Toen een vijftigtal opgetogen dockers met een vlag en enkelen met spandoeken van wervingslokaal ‘T Kot vertrokken naar het kantoor van de liberale bond ACLVB in de Londenstraat, was deze bond nog wel bereid om de dialoog met de betogers aangaan. Aan de overkant van de straat bleef het ABVV-haven kantoor voor werkloosheid echter de gehele tijd gesloten (het kantoor waar dockers zonder werk zich kunnen aanmelden voor een werkloosheidvergoeding).

Na een gesprek met de ACLVB-bonzen ging de groep gevolgd door een flinke groep smeris, stillen en pers richting het kantoor van de christelijke bond ACV toe. Op deze route werd één (ja ja) pyrotechniek tot ontploffen gebracht. Tijdens de gesprekken met de ACV-bonzen kwam "de bekende vakbondsagent" Patrick Delrue kort polshoogte nemen bij de dockers (Patrick is bekend als de vertrouwenspersoon van politie en vakbondsbonzen op de nationale betoging, 7 okt. vorig jaar – informant voor de smeris over rellende dockers dus [!]). Hij nam wat foto’s van de betogers met zijn smartphone, deed een vlotte babbel en toen de menigte zich naar de laatste stop, het ABVV-haven kantoor, bewoog, nam hij een versnelde route naar dat kantoor toe. Snel een verslag afleveren bij de syndicatenleiding daar en eventuele namen van de deelnemende jongens doorgeven? De langste gesprekken tussen dockers en syndicaten volgden bij dit eindpunt op de Paardenmarkt en was het hoogtepunt van de betoging waarna deze alweer voorbij was.

Bart DeWever had geen moeite gespaard om zijn spierballen te laten zien wat betreft het inzetten van een aanzienlijk deel van het Antwerpse politiekorps (maar liefst een waterkanon, een puinruimer, vele arrestatiebusjes, mobiele controlekamers en nog veel meer), een teken dat de vrees voor eventuele escalatie er (gelukkig) goed in zit bij 'onze grote vriend' DeWever.

 De Wever zet zwaar materiaal in voor pakweg 50 demonstranten

En waarom de opkomst van de dockers zo laag was? Kwam dat door de druk van de syndicaten op de dockers die sympathiseerden met deze actie? Of speelde het regenachtige weer wellicht een belangrijke rol? Hoe dan ook, dit soort interessante ontwikkelingen rond de dockers dienen dan ook op de voet gevolgd en geanalyseerd te worden.

Wij ondersteunen de mannen in hun strijd zonder en tegen de Union Misleaders!

Begin juli wil de Europese Unie de nieuwe Belgische wetten omtrent de pool van havenarbeiders van kracht maken, waarvan uiterlijk 1 april de ontwerpteksten al bij de Europese Commissie moeten liggen. Dit belooft dan ook nieuwe en krachtigere impulsen te geven aan de zelfstandig opererende dockers, waarbij een volgende actie meer slagkracht zou kunnen hebben.

Wij blijven dan ook de eisen van de dockers volledig ondersteunen!

DOCKERS FIGHT BACK!
 

15-02 Brussel: Staalbazen en vakbonden voor een 'algemeen belang' - Tegen Staaldumping

Brussel 15-02-2016 –
EEN KLASSIEK VOORBEELD VAN KLASSENCOLLABORATIE

 

Terwijl de grote crisis van het kapitalisme van 2008 zich blijft doorvreten, ervaart de Europese staalindustrie nu tevens in treinvaart een eigenaardige crisis – het overspoelen van de Europese markt door de overproductie van (goedkope) staal afkomstig uit China met als gevolg een grote verdwijning van de Britse staalindustrie, dit bovenop de eerdere verdwijning van de Britse scheepsbouw en de mijnsluitingen van tevens vorig jaar. Zo is dan ook tegen de Kerst van 2015 1 op de 6 Britse staalarbeiders op straat beland (6.000 arbeiders) en lijden nu ook verder in Europa vele ontslagen bij bedrijven. Staalbedrijven  als ArcelorMittal en Tata Steel (ook die in IJmuiden) zien hun cijfers tot miljarden in het rood schieten wat hun positie op de markt sterk doet wankelen. Ook bedrijven in Duitsland als ThyssenKrupp en Salzgitter AG ervaren dezelfde effecten van deze Chinese dumpingen. Alle redenen voor staalarbeiders en staalbazen dus om zich grote zorgen te maken over hun baan. Echter leverde deze bezorgdheid wel een zeer vreemde betoging op in Brussel.

,,Als China niet wordt gestopt, ben ik mijn job kwijt, net als duizenden anderen in de sector”. Dit hadden woorden kunnen zijn van een bezorgde staalarbeider, ware het niet dat hier voormalig CEO-man Geert van Poelvoorde van ArcelorMittal Gent aan woord was, o.a. hedendaags president van de staalvereniging Eurofer. Een menigte van 5.000 betogers bestaande uit arbeiders en patroons die gebroederlijk demonstreerde tegen “oneerlijke“ concurrentie uit China te samen met bezorgde arbeiders en managers uit andere sectoren zoals de chemie. Een zéér ongebruikelijke verschijning welk dan ook absoluut afgekeurd en bestreden dient te worden!

De Belgische syndicaten hadden niet deze betoging georganiseerd of zelfs opgeroepen een dergelijke actie te ondernemen, alles kwam uit de koker van werkgeversorganisaties (!). Syndicaten die de arbeiders mobiliseren voor de belangen van de patroons – voor het nationale belang van het kapitalisme dus. Corporatisme/solidarisme ten top waarbij klassenbewuste arbeiders niets te zoeken hebben.  Laat het “nationaal belang” niet boven het klassenbelang stijgen! (Op het gebied van klassenbewustzijn staan de Antwerpse dockers al klaarblijkelijk op een hogere trede, getuige het zelfstandige protest dat georganiseerd wordt tegen de verraderlijke syndicaatleiding omtrent het thema havenwerk en de wet Major).

Klassenbewuste arbeiders keuren deze betoging af omdat 1), deze niet door de syndicaten, of welke arbeidersorganisatie dan ook, georganiseerd is maar door de onverzoenlijke tegenstanders van de arbeiders, de kapitalistische klasse. En 2), omdat al sinds 2008 20% van de banen – 85.200 – in de staalsector verloren zijn gegaan, de syndicaten te samen met de werkgevers van de Europese Commissie nu pas verlangen actie te ondernemen in de vorm van importheffing etc. tegen de gedeformeerde arbeidersstaat China (in waar de staalindustrie staatseigendom is en gesubsidieerd wordt en dus goedkoper is).

Alhoewel China nog geen status heeft gekregen van een vrijemarkteconomie (zij voldoet “maar” aan 1 van de 5 criteria) door het neo-liberale beleid van de Europese Unie, komt zij wellicht toch in aanmerking voor deze titel wat het dumpen van de overcapaciteit aan Chinees staal op de Europese markt dan wel als zijnde ‘vrije markt beleid’ goedkeurt.  Maar hoe dan ook, de nu 16 lopende aangiftes tegen de dumpingen duren té lang om behandelen terwijl de importen uit China gewoon doorgaan, en de eventuele boetes zijn toch te laag om de winsten voor China teniet te doen. En tevens hebben teveel Europese bedrijven belangen in China om deze echt dwars te willen zitten. Factoren waar de EU ook zeker rekening mee houdt.

Maar het is niet aan ons om de belangen van de EU of de Europese kapitalisten veilig te stellen, en ook hebben wij er geen boodschap aan om de arbeiders uit China en Europa tegen elkaar uit te spelen omdat een bepaald land de markteconomie in haar voordeel heeft. Wij kiezen alleen de kant van het proletariaat en eisen daarbij de (RE-)NATIONALISERING VAN DE EUROPESE STAALINDUSTRIE onder zéér kritische voorwaarde. Wij zijn ons bewust van de reformistische inhoud ervan en weten dat het op langere termijn niets brengt, immers, in een kapitalistische staat blijven ook genationaliseerde bedrijven onder de kapitalistische wetten gelden. De enige juiste oplossing ligt in creatie van revolutionaire situaties… Deze eis biedt dan ook alleen maar een tijdelijke opvang van de klappen voor de staalbedrijven met behulp van staatssteun. Zoals China dat dus ook doet.

Het ACN/AKN blijft er op hameren dat er óók in deze tijden van crisis géén gemeenschappelijke belangen zijn tussen de onderdrukte arbeiders en haar kapitalistische uitbuiters. Ook al zou er een “internationaal gevaar” zijn, welk het “algemeen/nationaal belang” (de “welvaart” van de “nationale” arbeiders en hun  nationale bourgeoisie) bedreigd, dan nog blijft de vijand de eigen bourgeoisie! 
 

 

Praktische tips voor het Straatgevecht: CS/CN-Gas

Zelfverdediging en eerste hulp bij verwondingen door traangasgebruik

 

"Chemical mace", kotsgas, braakgas, bestrijdingsmiddelen op afstand, traangas – de shit draagt vele namen. Maar slechts één is werkelijk juist: strijdgas. Zo betitelen de militaire handboeken deze chemische wapens. In internationale oorlogen en conflicten zijn het gebruik van CN-(Chlorazetophenon) en CS-(ortho-Chlorbenzylidenmalondinitril) strijdgas volkenrechtelijk verboden, ter bestrijding van de eigen bevolking worden ze echter door de cops in geheel West-Europa sedert enige tijd in versterkte mate ingezet. De hierbij gehanteerde concentraties strijdgas zijn aanzienlijk hoger dan bij het gebruik van de in de normale handel verkrijgbare gasspuitbussen.

Omdat ook wij tijdens onze acties herhaaldelijk met dergelijk strijdgasgebruik worden geconfronteerd, dienen de activisten op de hoogte te zijn van het volgende: Verschillende lanceerinrichtingen brengen het gas tot over een afstand van 120 meter effectief onder de mensenmenigte: Chemical Mace (“chemische knuppel”): 7 meter; <Pepper-Fog>> afvuurinrichting (combineert CN/CS met rook): 20 meter; de “Superknuppel” (ziet er op het eerste gezicht uit als een onkruidbestrijdingsapparaat): 15 meter; granaten: 40 meter; als bijmengsel in waterkanonnen: 65 meter. Nieuwste variant: grote sprongen makende, fragmenterende granaten en speciale projectielen met CN/CS, die dwars door ramen en deuren heen slaan en de achterliggende ruimte met rook vullen. Zowel CN als CS hebben beide hun uitwerking op de huid, de ademwegen en de slijmhuid van de ogen. Alleen al daarom zelfs tot de dood kan leiden.

In de regel echter verdwijnen de klachten al na betrekkelijk korte tijd vanzelf. Eenvoudige  maatregelen garanderen een goede zelfverdediging en een snelle eerste hulp; het afschrikkingeffect laat zich met succes neutraliseren.                                   

Doorsnede van een CS-Granaat

ZELFVERDEDIGING

De ogen kunnen het beste worden afgeschermd door een gasbeschermingsbril, die hermetisch luchtdicht afsluit. Mogelijk is ook een goed afgesloten skibril. Voor brildragers is een kleine bril met sportbeugel en onbreekbaar glas aan te bevelen; deze brillen zijn bij ons al gedeeltelijk in gebruik geraakt, deze bieden ook bescherming voor oogverwondingen door glassplinters bij fysiek contact.

Contactlenzen kunnen gemakkelijk eens verschuiven (bijv. bij het uitspoelen van de ogen), bovendien kan het CN/CS-gas zich onder de lens concentreren en langer werkzaam blijven.

De ademwegen kunnen perfect worden bedekt met een filtermasker. Kleinere
modellen, zoals in autospuiterijen gebruikelijk, voldoen volledig. De combinatie van bril en masker, het zogeheten <<volledig masker>>, maakt al na korte tijd het ademen echter tot een echte inspanning. Mond/gezichtsdoeken kunnen eveneens worden gebruikt en zijn ook het meest gebruikelijk. Deze dienen zo fijnmazig als mogelijk te zijn geweefd. Ideaal is een driehoeksdoek uit de verbanddoos. Het natmaken van deze zorgt weliswaar voor een bijkomstige afsluiting van het weefsel, op den duur echter verdampt het water door de lichaamswarmte, de gasdeeltjes hopen zich op, de concentratie stijgt hierdoor. Hier helpt alleen nog maar het wisselen van doek of meermalig uitspoelen met water.

Verreweg de meeste huidgedeelten kunnen het best door oliepakken of leren kleding en waterbestendig schoeisel worden beschermd. Leren kleding dient voldoende te zijn ingevet. Let erop dat de kraag van het jack zo nauw mogelijk rond de hals sluit, zodat er niets binnen kan sijpelen en zich in de onderkleding kan ophopen. Het vochtig warme CN/CS in contact met de huid zorgt voor huidverbrandingen over grote oppervlakte. (Zie illustraties)

Belangrijk is ook het hittebestendig bedekken van de handen teneinde eventuele projectielen terug te kunnen gooien. Geschikt zijn hiervoor motor- of werkhandschoenen (bijv. voor laswerkzaamheden). Wees erop bedacht: Granaten aan de niet-verhitte kant aanraken!

Van het zichzelf beschermen tegen CN/CS met behulp van crème, citroensap of azijn kunnen wij alleen maar dringend afraden. Deze “insidertips” hebben géén enkel nut of versterken zelfs de werking van het gas. Crèmes horen in de make-up tas, citroensap en azijn in de keuken. Water is en blijft onbetwistbaar het enige middel!

 

EERSTE HULP

Het aantal lichamelijke gevolgen na het gebruik van CN/CS is veelzijdig, en elk van de mogelijke uitwerkingen vereist snelle eerste hulp. Hoe langer de werking van het gas, des te groter het gevaar van acute en chronische schade.

Zoals bij vrijwel alle inwerkingen van chemicaliën op de ogen is ook hier water het juiste, en in noodgevallen ook enig aanwezige, middel van eerste hulp. Alleen door aanhoudend spoelen kan het gas verdund en uitgespoeld worden. Dat duurt  10 minuten of ook langer. De afnemende pijn is hierbij de enig mogelijke graadmeter om het succes van de behandeling vast te stellen. Treedt de pijn na enige tijd opnieuw op, dan betekent het in de regel, dat er nog steeds restanten zich onder het ooglid bevinden en dat er opnieuw gespoeld moet worden. Treedt de pijn pas na uren weer op, dan kan dit een indicatie voor een beginnende oogvliesontsteking zijn, die medische behandeling vereist.

Gespoeld wordt er steeds van binnen naar buiten, opdat er geen spoelvloeistof in het andere oog loopt. Hiertoe wordt het hoofd schuin naar achteren gehouden (de behandeling moet soms met geweld plaats vinden, omdat sommige personen na aanraking met gas in paniek raken en de oriëntatie verliezen), en de huid boven en onder het oog wordt uit elkaar getrokken. Met deze greep lukt het steeds weer om de verkrampte oogleden tenminste een kier te openen, zodat de eerste straal water het oog omzwemt. Binnen luttele seconden wordt de pijn minder, verdere stralen spoelen de gasresten uit.

Bij treffers op de huid of bij met gas volgezogen kleding moeten de kledingstukken zo snel mogelijk worden uitgetrokken en moet de huid met rijkelijk veel koud water worden afgewassen. Warm water is hiervoor niet geschikt, omdat het de poriën van de huid opent en de werking van het gas versterkt. Huidirritaties en blaren dienen later medisch te worden behandeld.

Nadat contact met gas heeft plaatsgevonden, is het belangrijk om zo snel mogelijk uit de met gas besmette kleding te komen en deze vacuüm in een plastic tas te verpakken. Anders zorgt de lichaamswarmte ervoor dat er voortdurend kleine hoeveelheden CN/CS uit de kleding verdampen en juist in besloten ruimten steeds opnieuw voor een verdere opnamen van het gas via de ademwegen zorgen. In besloten ruimte en in voertuigen dienen dus de ramen te worden geopend!

Bij alle vormen van ademhalingsmoeilijkheden, van pijn in de keel via hoesten tot ademnood, luidt de eerste maatregel: frisse lucht! Wie last heeft van de een of andere chronische ziekte aan de ademwegen, in het bijzonder astma of chronische bronchitis, dient bij aanraking met gas onmiddellijk het strijdtoneel te verlaten en ter voorkoming van ergere schade plat te gaan liggen met opgehoogd bovenlichaam.

Een bijzonderheid van het gebruik van CS is het gevoel geen lucht meer te krijgen. Desondanks lijken de longen echter nog voldoende ademlucht te krijgen (zie recente ervaringen in Noord-Ierland, Zwitserland, Beieren, Berlijn en Nederland). Een andere bijzonderheid van het CS-gebruik is sterkte misselijkheid en maagkrampen. Vandaar ook dat CS-gas als bijnaam heeft gekregen: braakgas (of ook wel “kotsgas”). In de regel verdwijnt de misselijkheid reeds na korte tijd vanzelf, normaal is hier geen eerste hulp nodig en mogelijk, de precieze uitwerkingen van CS-gas op de maagspieren zijn echter nog onbekend. Elk teken, dat verder gaat dan het hierboven beschrevene of langer duurt dan 24 uur, vereist een medische behandeling!

Deze tips ter zelfverdediging en voor Eerste Hulp zijn slechts geschikt om de werking van het gas te beperken, de gevolgen te verminderen en de groep weer zo snel mogelijk fit voor actie te krijgen, ze vervangen echter niet de behandeling door een arts in zwaardere gevallen!

 

De lichamelijke schade die een Amerikaanse militair opliep na enkele uren blootstelling aan CS-gas.