Nieuwe Resist Magazine is uit!

De vierde Editie van de Engelstalige ACN/AKN-periodiek Resist magazine is uit!

Nu verkrijgbaar via de gebruikelijke kanalen...   

José Bové door de Canadese autoriteiten het land uitgezet

De afgevaardigde voor de Groenen in het Europese parlement José Bové, één van de tegenstanders van het eerste uur van CETA, het handelsakkoord tussen de EU en Canada, werd op 11 okt. jl. door de Canadese autoriteiten bij aankomst op de luchthaven van Montréal tegengehouden en zodoende belet omn een manifestatie van de anti-globaliseringsbeweging bij te wonen. De bekende anti-globaliseringsactivist staat in Canada klaarblijkelijk bij de autoriteiten geseind als ‘persona non grata’ (ongewenst persoon).

Nadat hij zes uur lang was ondervraagd door de grenspolitie, werd hem te verstaan gegeven dat zijn paspoort in beslag was genomen en dat hij het eerst beste vliegtuig terug naar Frankrijk diende te nemen. ,,Degenen die zich tegen CETA verzetten, worden als staatsgevaarlijke elementen behandeld”, aldus Bové. Als officiële reden voor de deportatie van Bové wordt door de Canadezen diens strafblad opgegeven. De Groenen-afgevaardigde in het Europees parlement heeft veroordelingen wegens de vernieling van een McDo-restaurant (in 1999) en van een veld met genetische gewassen (in 2008).

Solidariteit met Bové! 

Protesteer bij de Canadese ambassade tegen dit repressieve optreden tegen anti-CETA en anti-globaliseringsactivisten!

4de Nationale Betoging in Brussel: Twee jaar strijd tegen regering-Michel - Twee jaar strijdbare illusies

Het leek afgelopen donderdag officieel: Het sociale protest tegen de reactionaire regering-Michel I, met haar uiterst arbeidersvijandige bezuinigings- en afbraakpolitiek, is door toedoen van de syndicaatsleiding van de drie grote Belgische bonden doodgelopen.

De Antwerpse dockers laten duidelijk blijken wat ze van Fernand Huts (havenbaron) en zijn loondumpingsmethoden vinden. Wij zeggen: “Maak hutspot van Huts!”

,,De vakbondsleiders begingen in 2014 een fout. Ze hadden de regering moeten wegstaken. Door hem niet ten val te brengen, hebben ze de zwakke, onderling verdeelde regering de kans geboden om het besparingsbeleid op te drijven”, aldus stelde de Linkse Socialist op zich terecht in een pamflet ter mobilisering voor de grote betoging van deze dag. Hier wordt echter de foutieve redenering aangehangen dat de syndicaatsleiding slechts een fout in de te hanteren tactiek hebben begaan in de strijd tegen de regering, in plaats van onomwonden te stellen en de massa’s te doen laten inzien dat het juist het welbewuste doel was van de syndicaatsleiding om de woede van de georganiseerde basis via op zich onschadelijke protesten te kanaliseren en dood te laten bloeden. We kunnen dan ook constateren dat dit is gelukt.

Het leger in de straten: De quasi-noodtoestand is in Brussel nog steeds van kracht!

Pseudo-links in België heeft zich dan ook weer laten bedotten door de ‘radicale’ taal van de syndicaatsbonzocratie: Marc Goblet (“uiterst links” binnen de FGTB) riep op tot het ten val brengen van de regering via de algemene staking nog voor het eind van dit jaar. Datum van de staking: 7 oktober.

Maar al in De Standaard van 22 sept. moesten we lezen dat ,,de drie grote vakbondskoepels hun geplande nationale staking op 7 oktober” hadden ,,afgeblazen”. Alléén ACV-metaal riep op om toch de zaak plat te leggen (in de metaal en textiel) [,,goed voor 200.000 werknemers”]). Andere bonden zouden wel volgen in andere sectoren met acties, maar de algemene staking blijft uit. Marc Leeman (ACV-bons) was daardoor uiteindelijk in verwarring: ,,Welk signaal geven we nu eigenlijk? We staken niet, maar we staken wel. Dat is niet echt duidelijk”. De topman van het Verbond van Belgische Ondernemingen, Pieter Timmermans, had de hoop op de terugkeer naar een “rustiger sociaal klimaat” na het nieuws van de algemene staking niet hoog meer zitten, maar hij kan weer gerust zijn.

Indrukwekkend:De gebalde macht van de arbeidersbeweging (hier: de kern van de betoging), welke helaas keer op keer wordt gesaboteerd door de syndicaatsbureaucratie. “Wie hebben ons verraden? Sociaaldemocraten!”

Maar al in De Standaard van 22 sept. moesten we lezen dat ,,de drie grote vakbondskoepels hun geplande nationale staking op 7 oktober” hadden ,,afgeblazen”. Alléén ACV-metaal riep op om toch de zaak plat te leggen (in de metaal en textiel) [,,goed voor 200.000 werknemers”]). Andere bonden zouden wel volgen in andere sectoren met acties, maar de algemene staking blijft uit. Marc Leeman (ACV-bons) was daardoor uiteindelijk in verwarring: ,,Welk signaal geven we nu eigenlijk? We staken niet, maar we staken wel. Dat is niet echt duidelijk”. De topman van het Verbond van Belgische Ondernemingen, Pieter Timmermans, had de hoop op de terugkeer naar een “rustiger sociaal klimaat” na het nieuws van de algemene staking niet hoog meer zitten, maar hij kan weer gerust zijn.

De sfeer zat er blijkens nevenstaande beelden weer goed in!

De Tijd (29 sept.) bracht in de ochtend van de betoging naar buiten dat ,,een van de vele voorstellen, eentje van de N-VA” ,,een tweede indexsprong” zou zijn. ,,Maar deze zou niet voor iedereen gelden, maar enkel voor pensioenen en werkloosheidsuitkeringen...”. De dag erna bracht Het Laatste Nieuws naar buiten dat, wederom, de N-VA komaf wilt ,,maken met de fiscale aftrek van vakbondslidgeld, en de vakbondspremie correct belasten”. (De vakbondspremie is een bedrag dat de werkgever betaalt voor werknemers die gesyndiceerd zijn.) Deze openlijke en provocerende vakbondsbashing van de N-VA/MR-regering zal hoogstwaarschijnlijk niet het protest tegen de regering weer doen oplaaien.

Ook het hoofdkantoor van de PS ontkwam wederom niet aan de arbeiderswoede...

Met betrekking tot de betoging zelf kunnen we nog vaststellen dat er deze keer op de Zuidlaan géén mogelijkheid was voor strijdbare betogers om het directe gevecht aan te gaan met Michel’s politiekorps. Kennelijk had de syndicaatsbureaucratie hiertoe orders gekregen van Jambon. Dit door de Zuidlaan hermetisch af te sluiten middels barrière bemand door de vakbondsinterne ordedienst, de “hulptroepen” van de flikken. Zodoende konden de ‘’massa’s” niet blijven rondhangen op het eindpunt bij gebrek aan sprekers en muziek. De opzet van flikken en syndicaatsbureaucratie slaagde zo wonderwel: het overgrote deel van de militanten begaf zich deze keer rechtstreeks naar het Zuidstation om huiswaarts te keren.

Nee, elke vorm van militant protest of zelfstandige organisatie van de arbeider zelf is opnieuw door de syndicaatsbonzen in de kiem gesmoord. (Wel gaven libertaire communisten het hoofdkantoor van de PS en het kantoor van B-post een fraaie “opknapbeurt”). De syndicaatsbureaucratie heeft reformistisch links helaas andermaal teleur moeten stellen; ze doet gewoon weer wat haar functie al sinds 1914 is.

Namelijk: Zorgen voor het goed functioneren van het kapitalistisch productieproces. De klassenvrede (tussen kapitaal en loonarbeid) behouden! 

Libertair communistische/antifascistische agitprop

 aan de rand van de betoging.

  

Leuke satirische krantenverspreiding: Zelfs met Vandersmissen gaat het goed na bijna een half jaar sinds zijn “ongeluk”. Hij is zelfs beter en sterker dan ooit! 

17 September, Frankfurt am Main: protesten tegen TTIP en CETA

Zaterdag 17 september j.l. werden er protesten georganiseerd in zeven Duitse steden tegen de vrijhandelsverdragen TTIP en CETA. Helaas vormden ook hier weer burgerlijke politieke partijen zoals Die Linke, de SPD en NGO-organisaties zoals ATTAC en Greenpeace de speerpunt van deze massa-demonstraties. 

Hun doelstelling was dan ook niet de afschaffing van het systeem, maar slechts het bestrijden van haar 'onethische' technocratische symptomen, die volgens hen te wijten zouden zijn aan een 'doorgedraaid' kapitalisme. Het antwoord van deze systeempartijen: meer transparantie en democratie ten opzichte van de dictatuur van de multinationals en het “redden” van arbeidsrechten, volksgezondheid en natuur door middel van kapitalistische hervormingen. Het mag duidelijk zijn dat dergelijke 'oplossingen' binnen het kapitalisme tot niets zullen leiden. Dit is dan ook de reden dat revolutionaire socialisten deze retoriek stellig verwerpen.

Burgerlijke organisaties domineren het protest 

Duizenden mensen kleuren de straten van Frankfurt/M

Vrijhandelsverdragen zoals het TTIP en CETA kennen een lange geschiedenis. Historisch gezien dienen deze verdragen ertoe om andere staten die buiten deze verdragen vallen te beperken in hun handel, import en export. Daarom neemt door deze verdragen de kans op een oorlog juist toe, in plaats van af zoals de betrokken bewindspersonen beweren. Daarnaast introduceert het een nieuwe vrijheid voor kapitalistische monopolies om nieuwe instituties te formeren, die de soevereine rechten van de deelnemende naties weg nemen. De monopolies eigenen zich het recht toe naties aan te klagen waarvan ze vinden dat hun nationale wetten hen begrenzen en claimen miljarden in compensaties.

Wat we momenteel dus zien is dat het imperialisme een groot deel van de heersende klasse uitsluit uit het bestuur van hun staat. De sterkste en meest agressieve kapitalistische monopolies zullen door middel van deze verdragen hele volkeren controleren. Hiermee heeft de ontwikkeling van het imperialisme dus een fase bereikt waarin het voor monopolies niet langer voldoende is om de staat van hun eigen land te beheersen. De sterkste en meest agressieve monopolies eigenen zich het recht toe om hun belangen tegenover natiestaten te behartigen, door de burgerlijke wetten en democratie buiten spel te zetten.

"Kapitalisten van alle landen, onteigent uzelf!"

De smeris houd zwaar materiaal achter de hand om militante actie in de kiem te smoren

Daarom namen enkele activisten van de ACN/AKN toch deel aan het protest in Frankfurt am Main als onderdeel van de massa (20.000 betogers volgens de organisatoren, de helft minder volgens de smeris) om een revolutionair geluid te laten horen. Er werden pamfletten en plakkaten verspreid. Het Duitse Anti-Kapitalistisches Kollektiv (AKK) dat tevens opriep om de anti-TTIP protesten te ondersteunen, agiteerde daarnaast ook door middel van verschillende prikacties langs de demonstratieroute. Hierbij werden 19 kameraden gearresteerd. Een marginale groep linksautonomen (ca. 50 man) probeerde (net als in Stuttgart) een klassenkämpferisch Zwart Blok in te richtten tijdens het protest, wat op de nodige aandacht van de smeris kon rekenen. Militante acties bleven verder deze dag echter uit. 

Deelnemende activisten van het AKK organiseerde ook verschillende prikacties tegen de TTIP en CETA langs de route en zelfs op het water

Zo'n 50 anarchisten probeerden tijdens de betoging een Black Bloc te formeren en werden 'gekesselt' door de smeris

Morgen, 20 september wordt er een internationale demonstratie tegen het TTIP en CETA in de E.U. hoofdstad Brussel (BE) georganiseerd. Tot ziens aan het front!

Frankrijk: Wilde staking tegen de Staatsrepressie

De havenarbeiders in Le Havre hebben afgelopen woensdag (31 aug. jl.), als antwoord op de arrestatie van twee collega’s door de flics, in een wilde actie de gehele haven platgelegd. De arrestaties staan in verbinding met de gebeurtenissen tijdens de strijdbare massabetoging op 14 juni jl. in Parijs, waar honderdduizenden tegen de arbeidersvijandige wet-El Khomri hadden gedemonstreerd en waarbij het tot een reeks van uiterst miltante confrontaties met de CRS was gekomen.

Terwijl het tijdens de eigenlijke betoging vooral confrontaties betrof tussen het enkele duizend militanten omvattende (autonome) frontblok en de flics, vond er na afloop van de officiële betoging ook een uiterst heftige confrontatie plaats op en rond de centrale parkeerplaats van de bussen van de uit het gehele land toegestroomde vakbondsmilitanten. Hoewel de flics bepaald niet zuinig omsprongen bij de inzet van CS-gas (zoals we dat van hen gewend zijn!), kon dit niet verhinderen dat ze hier en daar goed op hun lazer kregen, m.n. door toedoen van de havenarbeiders uit Le Havre, die erom bekend staan bijzonder goed georganiseerd en militant te zijn.

Nadat het nieuws van de arrestatie van de beide collega’s de ronde had gedaan, ging onmiddellijk de gehele haven plat, met inbegrip van de containerterminal. Diverse schepen konden daardoor niet worden afgehandeld, andere zagen zich genoodzaakt naar elders te wijken.

Voorts werden op verschillende cruciale verbindingswegen van en naar Le Havre brandende barricades opgeworpen, o.a. de veerverbinding naar het Engelse Portsmouth werd daardoor lamgelegd. In de hoofdstad zelf liepen een paar honderd woedende arbeidersmilitanten te hoop voor het flikkencommissariaat, waar de twee opgepakte collega’s naar toe waren gebracht.

Pas nadat ’s avonds laat de betrokken collega’s weer op vrije voet waren gesteld, werd het werk weer hervat. Ook de landelijke leiding van de CGT-vakcentrale zag zich gedwongen – geconfronteerd met de militante stemming aan de basis – om haar onvoorwaardelijke steun te betuigen aan de beide opgepakte collega’s alsmede aan de wilde stakingsacties.