Mislukte Staatsgreep in Turkije

Op 15 juli probeerden delen van het Turkse leger een coup d'état te plegen tegen het regime van President Recep Tayyip Erdogan (AKP) in een poging om wederom een reactionaire militaire dictatuur in Turkije te vestigen. In Istanboel, Ankara en andere grote Turkse steden werden militaire blokkades opgeworpen en werd er een avondklok ingesteld. Opstandige militaire eenheden namen de staatstelevisie over, belegerden het presidentieel paleis, het parlement en kondigden aan de macht in het land over genomen te hebben.

President Erdogan die op dat moment vermoedelijk in Marmaris verbleef, riep via een Skype bericht zijn volk op om de coupplegers tot stoppen te dwingen. Massaal werd er gehoor gegeven aan zijn oproep. Vele duizenden woedende APK-aanhangers gingen uit protest de straten op om het leger te confronteren. Onder andere op de Bosporus-brug in Istanboel kwam het tot een grote confrontatie waarbij de coupplegers met scherp op de manifestanten schoten. Ordetroepen en legereenheden die trouw aan het regime waren gebleven zetten de tegenaanval in. In de vroege ochtend leek het gevaar van een staatsgreep geweken. Het dodental lag tegen die tijd op zo'n 265 doden en duizenden gewonden.

APK aanhangers bestormen massaal de coupplegers

Binnen het Turkse leger - met name onder de kolonels - heerste er al enige tijd ontevredenheid over het beleid van Erdogan. In de ogen van sommige officieren faalt Erdogan er in om de Koerdische kwestie in het Zuid-Oosten van het land en de terreurgolf die het land teistert te bedwingen. Een ander punt van kritiek is zijn beleid inzake Syrië en zijn terughoudendheid om een 'safe haven' aan de Turkse grens te creëren.

Het Turkse regime beschouwt Imam Fetullah Gülen als het brein achter deze coup. Hoewel Gülen in 1999 naar de Verenigde Staten vertrok, waren hij en Erdogan tot 2013 nog bondgenoten. Ze werkten samen om van de Kemalisten in het leger en in de civiele bureaucratie af te komen door middel van verschillende zuiveringen. In 2012 ontstond er een conflict tussen Erdogan en Gülen, die een grotere macht naar zich toe wilde trekken, wat één jaar later in 2013 zou leiden tot een breuk.


Vanuit Amerika voert Gülen nog steeds de Gülen beweging in Turkije aan, die als een clandestiene parallelle staat opereert dankzij haar diepe infiltratie in het staatsapparaat. Hoewel Gülen officieel alle betrokkenheid bij de coup d'état ontkent, vormden pro-Gülen officieren wel degelijk de ruggengraat van deze operatie. De betrokkenheid van Washington is een punt van speculatie, maar het is in ieder geval duidelijk dat de Amerikaanse inlichtingendiensten voorkennis moeten hebben gehad over de coup. Dit lijkt dan ook een nieuwe episode in de alsmaar verder verslechterende betrekkingen tussen het Westerse imperialisme en hun Turkse NAVO-bondgenoot.

Erdogan en Gülen in 'betere tijden'

Erdogan is geen revolutionair of een anti-imperialist - tijdens zijn politieke carrière heeft hij maar al te vaak de belangen gediend van het NAVO-imperialisme en de internationale monopolies. Erdogan is een bourgeois politicus en in niets verschillend van de coupplegers die zijn regime omver wilden werpen. Het is dus duidelijk dat de coup en de krachten die erachter zitten geenszins de belangen van het proletariaat vertegenwoordigen. Eveneens is de onderdrukking van deze coup door de AKP evenmin een overwinning voor de arbeidersklasse. De arbeiders hebben niets te winnen bij deze kapitalistische oorlog en dus dienen ze de positie in te nemen van het revolutionair defaitisme.


Het mag echter duidelijk zijn dat de destabilisering van Turkije en de verslechterende relatie met het Westen een klap voor het NAVO-imperialisme is, dat op langere termijn potentieel revolutionaire perspectieven zou kunnen bieden. Binnen deze situatie kan een onafhankelijke revolutionaire kracht wellicht de balans van macht binnen het land gebruiken en veranderen door het proletariaat te mobiliseren tijdens de coups of de reactionaire campagnes die er op volgen. We zullen de situatie in Turkije dan ook nauwlettend blijven volgen.

APK symthatisanten bezetten massaal het Taksimplein en andere Turkse pleinen om hun loyaliteit aan 'Basyüce' Erdogan te betuigen

17 September 2016: Stop TTIP & CETA!

Op 17 september wordt er in verschillende Duitse steden geprotesteerd tegen de TTIP & CETA. De TTIP (Transatlantic Trade and Investment Partnership) is een handelsverdrag tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten met als doel een gezamenlijke vrije markt te realiseren. Het voornaamste onderwerp van gesprek tijdens de onderhandelingen is het terugdringen van handelsbarrières, deze betreffen voornamelijk de uiteenlopende regelgeving tussen de VS en de EU die via dit verdrag gelijk getrokken zullen worden. Het CETA (Comprehensive Economic and Trade Agreement) is een vergelijkbaar verdrag echter dan tussen Europa en Canada. De TTIP & CETA zijn verdragen die enkel gericht zijn op de belangen van multinationale corporaties en zal vergaande gevolgen hebben voor de werkende massa's.

Dat dit verdrag het daglicht niet kan verdragen wordt nog eens benadrukt doordat de onderhandelingen geheel achter gesloten deuren en in achterkamertjes plaats vinden. Bijna niemand weet precies wat er nu exact in staat, behalve de onderhandelaars zelf, een select groepje politici en bedrijfslobbyisten die mogen adviseren hoe hun eigen belangen het best gediend kunnen worden. Europarlementariërs kunnen de TTIP-documenten uitsluitend in gereserveerde leesruimtes in Brussel doorbladeren, met vele honderden pagina’s vol technische inhoud die slechts in een erg kort tijdsbestek ingezien kunnen worden. Aantekeningen en kopieën mogen niet gemaakt worden, ook mogen zij geen mobiele telefoons, dictafoons en dergelijke mee naar binnen nemen. De concrete inhoud van het verdrag is en blijft dus onbekend (- Wikileaks gelekte stukken daargelaten).

Reden genoeg voor vakbonden, ngo’s, sociale bewegingen, milieuorganisaties en antiglobalisten om zich ernstige zorgen te maken en een anti-TTIP-coalitie te vormen. Vakbonden vrezen een verregaande afbraak van de sociale verworvenheden en rechten van de arbeidersklasse. Klein en middenbedrijven vrezen oneerlijke concurrentie van grote monopolies. Milieuorganisaties vrezen een versoepeling van voedselveiligheid en een verslechtering van het milieu en van het dierenwelzijn. Ongeacht dat de exacte inhoud van het verdrag nog onbekend is, kan het inmiddels aangenomen geworden dat al deze zorgen volkomen gegrond zijn, zoals eerdere grote vrijhandelsverdragen, bijvoorbeeld NAFTA, al aangetoond hebben. Ook zal het beruchte ISDS-systeem er komen; een arbitragemechanisme dat het megacorporaties toestaat om nationale overheden te kunnen aanklagen bij onenigheden over hun bedrijfsvoering door nieuwe wetgevingen (zoals investeringen die scheef lopen).

Econoom Jeronim Capaldo van de International Labour Organisation kwam in januari vorig jaar al met tegenargumenten op die van TTIP-voorstanders. Volgens Capaldo zal de economie van de EU niet met 5% groeien, wat voorstanders beweren. In tegendeel juist! Deze zal dalen met 0,1%, evenals dat de export daalt met 0,5 %. Ook de beloofde groei van 1,3 miljoen banen moet herzien worden. Er zullen juist meer dan 600.000 werklozen bij komen. Voor- en tegenstanders in dit debat gaan er beiden van uit dat de VS in dit verdrag bedrijven dwingt te reorganiseren of ze dwingt elkaar kapot te concurreren. Volgens voorstanders komen de verliezende bedrijven er wel bovenop met meer banen, maar het tegenovergestelde scenario is een stuk aannemelijker. Daarover kan Mexico meepraten: Sinds het NAFTA-handelsverdrag (tussen de VS, Canada en Mexico) is er geen economische groei gekomen en gingen er juist meer banen verloren dan ooit te voren. Omdat door dit verdrag ook de import uit de VS zal stijgen en de EU-economie minder hard zal groeien, gaat dat eveneens ten koste van de Europese productie (en dus de sociale verworvenheden).

Het ACN/AKN roept dan ook om gehoor te geven aan de oproep van het AKK om zelfstandig deel te nemen aan de protesten op 17 september! Niet om de kleinburgerlijke eisen van ondernemers van het MKB te steunen in het behoud van hun lokale markten, noch om de reformistische eisen van de systeem vakbonden of de burgerlijke democratie te beschermen, maar om vanuit de basis de anti-kapitalistische krachten te verenigen in een strijd tegen de kapitalistische onderdrukking. Alleen de omverwerping van het kapitalisme kan een verbetering brengen. Enkel de socialistische revolutie kan de maatschappij in staat te stellen haar weg vooruit naar een werkelijke volksgemeenschap voort te zetten, waarin alle menselijke behoeften volledig worden bevredigd. En dat vergt een harde strijd – klasse tegen klasse!

VERZET EN PROTEST AANWAKKEREN!

TOT ZIENS AAN HET FRONT!

Brexit: 'White Working Class' is terug van weggeweest

Als proletarische en revolutionaire oppositie tegen het EU-imperialisme, verwelkomen wij de Brexit.

In de strijd voor de Brexit was Groot-Brittannië niet enkel verdeeld tussen de voor- en tegenstanders, maar vooral tussen de verschillende klassen. Doorslaggevend voor de Brexit stem was de golf aan arbeidsmigranten die het land overspoelden. De Britse 'white working class', geteisterd door een ingestorte Britse industrie sector, slechte arbeidscondities, wijdverspreide armoede en werkloosheid, zien de komst van deze economische concurrenten uit de andere EU-lidstaten als een directe bedreiging voor hun eigen al precaire voortbestaan.

De Brexit is een grote nederlaag voor de 'City of London' en voor de bazen en bankiers van Europa en de VS. Deze stem om uit de EU te vertrekken is bovenal een uitdrukking van de vijandigheid van de Britse arbeiders tegen de EU-elites en de Britse heersende klasse, met hun beleid van sociale afbraak en de voortdurende vernietiging van de industrie, die hele delen van het proletariaat de armoede in hebben gedreven.

Met het alsmaar toenemende anti-EU sentiment onder de arbeidersklasse in Frankrijk, Griekenland, Spanje en de rest van Europa is deze destabiliserende gebeurtenis voor het imperialistische EU-project een grote opsteker voor de klassenstrijd in heel Europa. Het enige doel van de EU is het maximaliseren van winsten voor de kapitalistische klasse, ten koste van de arbeiders. Het uittreden van het Britse imperialisme kan de doodsteek voor deze toch al instabiele club van kapitalisten betekenen.

Het Brexit referendum is de tweede keer in korte tijd dat de Europese arbeiders de EU verworpen hebben. Nog geen jaar geleden werd de anti-EU stem van de arbeiders in Griekenland schaamteloos bedrogen door de reformistische Syriza regering, die op haar knieën ging voor de banken. Ook in Brittannië zal de heersende klasse er alles aan doen om de stem van de arbeiders te verraden. De reactionaire populisten die het Brexit kamp leiden, zullen de problemen van de arbeiders niet wegnemen, zolang het kapitalisme blijft voortbestaan.

Het is dan ook duidelijk dat de fundamentele problemen waarmee de arbeidersklasse zich geconfronteerd ziet, niet opgelost kunnen worden binnen een parlementair kader. Er is een noodzaak aan een regering gebaseerd op arbeidersraden, welke de kapitalistische klasse onteigenen. Daarom:

WEG MET DE EU!

VERNIETIG HET KAPITALISME D.M.V.

 DE ARBEIDERSREVOLUTIE!

VOOR EEN VERENIGD EUROPA VAN SOCIALISTISCHE NATIES!

Nieuws van het Belgische sabotage- en stakingsfront

SPOORWEG SABOTAGE

Spoornetbeheerder Infrabel heeft klacht neergelegd bij het federaal parket naar aanleiding van een daad van ,,ernstige sabotage” aan de spoorlijn in Bergen (Mons). Saboteurs hadden afgelopen vrijdag (3 juni, red.) enkele bedieningskabels doorgeknipt, waardoor de wissel niet meer functioneerde. ,,Levensgevaarlijk”, klaagt Infrabel. Want: In het ergste geval kan een trein, die over een defecte wissel rijdt, ontsporen. Nog in de loop van de avond had Infrabel de zaak weer hersteld. Op 1 juni jl. vonden er ook al een aantal (ten minste zes volgens officiële cijfers) ernstige sabotage-acties plaats. De onbekende mannen (en vrouwen) van de directe actie geven hiermee kennelijk gevolg aan de oproep (recentelijk via Facebook) om de zelfstandige stakingsbeweging van het spoorwegpersoneel tegen de arbeidersvijandige politiek van de regering-Michel alsmede tegen de provocaties van de spoorwegdirectie te ondersteunen.

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

VAN HET STAKINGSFRONT: METALLO’S ACTIEBEREID

De Waalse metaalarbeidersbond MWB (aangesloten bij het FGTB) heeft zich solidair verklaard met de klassekameraden, die nu al weken in strijd staan ter afweer van het offensief van de regering-Michel/De Wever bij de sector van de openbare diensten. De MWB heeft een stakingsaanzegging ingediend, die ,,alle acties dekt tot het einde van het jaar”. Het is nog niet bekend waar, wanneer en hoe lang er precies zal worden gestaakt. De metaalsector in Wallonië omvat ruim 1500 bedrijven met in totaal ca. 45.000 man. Ook hier: ABVV-Metaal doet niet mee. Om commentaar gevraagd wilde de Vlaamse metaalbond slechts kwijt: ,,Wij volgen slechts het ordewoord binnen het centraal comité van het ABVV, dat alleen voorziet in een algemene staking op 24 juni a.s.”

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

,,Het sociale klimaat in de bedrijven is verfoeilijk doordat er systematisch gerechtsdeurwaarders worden ingeschakeld, er bij de rechtsbanken klachten worden ingediend en er wordt gedreigd met sancties ten aanzien van de stakers. In deze omstandigheden heeft het nationaal uitvoerend bureau het nationaal secretariaat gemandateerd om een stakingsaanzegging van verlengbare duur in te dienen.” (Uit de circulaire aan de leden van ACOD-Spoor)

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-


OOK TRUCKERS IN ACTIE

Vanaf zondag (5 juni, red.) ’s avonds zullen de Waalse truckers overgaan tot het opwerpen van wegblokkades aan een reeks van belangrijke grensovergangen. Dit uit protest tegen de kilometerheffing van de kant van de regering-Michel. ,,De chauffeurs hebben er thans écht genoeg van”, aldus het Syndicaat der Zelfstandigen en kmo’s SUDZ/SDI. ,,De actie kan wel eens lang gaan duren.” Gepland zijn blokkades op de belangrijkste toegangswegen vanuit Aarlen, Couvin, Bertrix en Doornik (kruising E429-A8) richting Frankrijk en Luxemburg vanaf 22.00u. Begin april vonden er al gelijksoortige acties plaats bij het in werking treden van de kilometerheffing.


STAAK, BLOKKEER, SABOTEER – DE REGERING-MICHEL MOET VALLEN!

Wk. 22 - Hoogspanningsleiding gesaboteerd In West-Frankrijk hebben ,,onbekende militanten” een sabotage-actie uitgevoerd en daarbij een hoogspanningsleiding vernield. (do. 2 juni jl.) De situatie in Frankrijk begint ondertussen steeds meer de kenmerken te vertonen van die, welke reeds in 2006 door het auteurscollectief van het ,,onzichtbare comité” in <<De komende opstand>> werd beschreven.

Wk. 24 - ,,Onbekende saboteurs” hebben in de vroege ochtend van vrijdag 17 juni jl. enkele treinkabels in brand gestoken en dusdoende het gehele treinverkeer tussen Gent en Brussel platgelegd. Een camera heeft de sabotage-actie vastgelegd. ,,Verschillende kabels zijn op hetzelfde ogenblik doorgebrand, wat wijst op kwaad opzet”, aldus het Brussels parket, dat de zaak onderzoekt. De stroomkabels die werden vernietigd, leveren elektriciteit voor de seinen. Vanwege de sabotage sprongen deze niet langer op rood en wist men in het seinhuis niet meer waar nog welke trein rijdt. Railinfrabeheerder Infrabel was daarom genoodzaakt om terstond het gehele treinverkeer stil te leggen teneinde ongelukken te voorkomen. De sabotage-actie werd uitgevoerd ter hoogte van de Veeweidekaai in Anderlecht, een bijzonder strategisch gelegen plaats, waar in het verleden ook al verstoringsacties hebben plaatsgevonden.


ER IS GÉÉN VEILIG ACHTERLAND!

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

SNELRECHT TEGEN PTB-MILITANT

De 42-jarige PTB-activist uit Henegouwen, die landelijke bekendheid verwierf door het vloeren van de Brusselse flikkencommandant Pierre ‘altijd voorop zonder

helm’ Vandersmissen (tijdens de provocaties van de flikken na afloop van de grote syndicale betoging van 24 mei jl.), heeft een celstraf van 30 maanden voorwaardelijk tegen zich horen eisen. (Tijdens de snelrechtzitting van de Brusselse correctionele rechtbank van afgelopen vrijdag [17 juni, red].) Vonnis zal worden gewezen op 24 juni a.s.

SOLIDARITEIT MET DE PTB-KAMERAAD!


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

HAVENS –

REFERENDUM VAKBONDSAKKOORD INZAKE AANPASSING WET-MAJOR

Afgelopen donderdag (16 juni, red) is het resultaat van de ledenraadpleging van 8 juni jl. m.b.t. het ontwerp-akkoord tussen de havenvakbonden en de minister van Arbeid Kris Peeters bekend geworden. We schikken hier nog niet over gedetailleerde cijfers en moeten het daarom met enkele globale mededelingen uit het communique van de syndicaten doen. Van de ca. 9.000 erkende havenwerkers, die stemgerechtigd waren, zou ,,een kleine meerderheid” (communique v.d. gezamenlijke syndicaten; zoals gezegd, specifieke cijfers zijn ons nog niet bekend) zijn stem hebben uitgebracht (waarmee het stemresultaat rechtsgeldig is). Van deze ,,kleine meerderheid” zou op haar beurt ,,85%” met ,,ja” hebben gestemd (ten gunste dus van het door de bonden met Peeters gesloten ontwerp-akkoord). De mogelijkheid bestaat dus zeer wel dat uiteindelijk slechts een minderheid van de in totaal 9.000 geregistreerde Antwerpse havenwerkers vóór aanpassingen van de wet-Major heeft gestemd (maar, nogmaals, meer specifieke cijfers ontbreken ons vooralsnog). Minister Peeters toonde zich in elk geval al zeer tevreden. ,,Het akkoord draagt alle kenmerken van een compromis. Bijkomend voordeel: Wordt het akkoord vóór 21 juli a.s. van kracht, dan zal de Europese Commissie niet verder aandringen op verregaande liberalisering van de havenarbeid.” Zodra gedetailleerde cijfers bij ons binnen zijn, dan komen we op het referendum terug.

Eieren voor Minister Macron

Eigenlijk was hij gekomen om hulde te brengen aan een symbool van links. Een postzegel ter gelegenheid van het feit dat 80 jaar geleden in Frankrijk het Volksfront (een regeringscoalitie van linksburgerlijke politieke formaties met de reformistische arbeiderspartijen) aan de macht kwam, zou door minister Macron (Economische Zaken) worden geïntroduceerd. Maar radicaal links maakte duidelijk dat Macron niet als ‘links’ wordt gezien. Vakbondsmilitanten bekogelden de minister met eieren en andere projectielen, toen hij arriveerde bij een postkantoor in de Parijse voorstad Montreuil.

De leden van de regering-Hollande/Valls kunnen zich al sinds geruime tijd nergens meer in de arbeiderswijken van Frankrijk laten zien. Op deze maandag* zag Macron zich geconfronteerd met wat het best kan worden omschreven als pure klassenhaat. Dat kan nauwelijks als een verassing worden beschouwd, geldt de arbeidersvoorstad in het oosten van de hoofdstad unaniem als een onwrikbare vesting van ‘la gauche de la gauche’, zoals radicaal links hier wordt genoemd. Hier bevindt zich het hoofdkwartier van de CGT. Hier dragen metrostations nog namen als ‘Robespierre’. De communistische burgemeester van Montreuil boycotte dan ook het bezoek van Macron.

De minister draagt zelf wenselijk bij aan de hoog opgelopen controverse rond zijn persoon. Recentelijk schreeuwde hij tegen een stakende arbeider: ,,Ik ben niet bang voor jou in je T-shirt. De beste manier om ook aan een net pak te komen, is te gaan werken”. Dergelijke woorden uit de mond van een ex-bankier uit het bankhuis Rothschild, die vroeger een miljoenensalaris opstreek, zijn voor vele gewone Fransen, met name degenen die werkloos zijn, als een slag in het gezicht en het bewijs voor de verklaarde oorlog van de bezittende klasse aan de klasse van niet-bezitters (,,deze gevaarlijke klasse”, aldus Pierre Gattaz, MEDEF*-voorzitter).

Terzelfde tijd herinnerden perscommentatoren aan het feit, dat Macron in het verleden de arbeidsters van een slachthuis in de Bretagne had uitgescholden voor ‘analfabeten’. Voeg hierbij nog de onthullingen van het weekblad ‘Canard Enchaîné’ (Macron had recentelijk een navordering van de belastingdienst ontvangen, inzake te weinig betaalde vermogensbelasting over een periode van drie jaar, omdat hij opzettelijk zijn vermogen in onroerend goed te laag had aangegeven) en de ster van de 38-jarige, recentelijk nog door de bourgeoisie als haar nieuwe hoop gezien, is al weer dalende.

Volgens de meest recente opiniepeilingen heeft Macron inmiddels duidelijk aan populariteit verloren. ,,Alles slechts het werk van een kleine radicale minderheid”, aldus Macron zelf na het eieren-bombardement en hij bezwoer door te zullen gaan op zijn weg om Frankrijk te ‘hervormen’ (lees: ‘Amerikaniseren’). In dat geval zouden de volgende projectielen best wel eens van een wezenlijk krachtiger impact kunnen zijn.

MACRON, HOLLANDE, VALLS – JULLIE PLAATS IS OP DE MESTVAALT VAN DE GESCHIEDENIS!

_______ * 23 mei jl. ** MEDEF – De Franse ondernemersorganisatie. Gattaz beschimpte de arbeidersklasse als ‘voyous’ (criminelen, boeven) en als ‘(vakbonds)terroristen’ (le Monde, 31 mei jl.)