Proletarisch verzet in Brussel

Afgelopen donderdag organiseerden de twee grote systeemvakbonden van België een nationale betoging. Meer dan 100.000 mensen trokken naar Brussel om hun ongenoegen te laten blijken over het neoliberale beleid van de regering Michel - De Wever. Een delegatie van het Anti-Kapitalistisch Netwerk (ACN/AKN) sloot zich hierbij aan. De demonstranten zetten hun eisen kracht bij door de strijd aan te gaan met de politiediensten. Een uitgebreid verslag volgt binnenkort.

Odessa: Never Forget, Never Forgive

Zondag twee november werd er in Brussel op de stoep van het Europees Parlement een herdenking georganiseerd voor de slachtoffers van het bloedbad dat 6 maanden geleden in Odessa (Oekraïne) plaats vond. Op 2 mei jl. werden pro-Russische politiek activisten en vakbondsleden in de havenstad aangevallen door een georganiseerde fascistische bende in dienst van Kiev. Nadat de fascisten de pro-Russische demonstranten een vakbondsgebouw in hadden gedreven, werden de uitgangen geblokkeerd en het gebouw in brand gestoken. In de vlammenzee kwamen minstens 42 pro-Russische politiek activisten op een ongekend gruwelijke manier om het leven.

Onze solidariteit gaat dan ook uit naar de antifascisten die stierven in Odessa en de rest van Oost-Oekraïne in hun rechtvaardige strijd tegen het contra-revolutionaire marionetten-regime in Kiev. Wij blijven echter van mening dat de arbeidersklasse een onafhankelijke positie moet innemen in het conflict. De enige weg voorwaarts voor de arbeiders is de verdediging van hun democratische rechten en hun nationale onafhankelijkheid door middel van de strijd voor de socialistische revolutie in Oekraïne en geheel Oost-Europa. 

De overwinning aan de volksopstand in Oost-Oekraïne! 

Voor autonomie van de Russisch-sprekende regio’s! 

Niet Brussel, noch Moskou! Voor een onafhankelijke arbeidersrepubliek in Oekraïne!

ACN/AKN: Reformistisch Links – Capitulatie voor het Amerikaanse (en EU-) imperialisme inzake de Oekraïne (I)

Gedurende de huidige crisis in de Oekraïne hebben de werkelijk revolutionaire secties van links een standvastig standpunt ingenomen tegenover de machinaties van het Amerikaanse imperialisme en zijn aanhangsels in de Europese Unie. Niet echter de overgrote meerderheid van de groeperingen van het linkse reformisme zowel in de Verenigde Staten als in geheel Europa, die zich allen op de een of andere wijze ter ondersteuning van de “democratische” imperialistische mogendheden hebben gepositioneerd.

De USA en de imperialistische Europese machten droegen wezenlijk bij aan het initiëren en ontvlammen van de onrust in de Oekraïne, die begon met het uitbreken van de protesten op de Maidan afgelopen november na het verwerpen van een “associatieverdrag” met de EU door de toenmalige president Viktor Janoekovitsj. Door middel van het steunen van de protesten met geld en publiciteit speelde in het bijzonder Washington een essentiële rol bij de vorming van de nieuwe regering, die na de putsch van 22 februari jl. werd geïnstalleerd. Het doel van de Amerikaanse (en EU-) imperialisten hierbij is de vestiging van een marionettenstaat aan de grens met het kapitalistische Rusland, dat onder het bewind van de sterke man Poetin in toenemende mate zowel een politieke rivaal als een “pain in the ass” voor hen is geworden.

Vanaf het allereerste begin hebben wij gewaarschuwd voor de aanwezigheid van een substantieel fascistisch segment te midden van het Maidan-protest, gegroepeerd rond de Swoboda-partij, welke voortkomt uit de Oekraïense nationale beweging geleid door Stepan Bandera, wiens strijdkrachten diverse massamoorden begingen op Joden en Polen in samenwerking met de Duitse Wehrmacht tijdens de laatste Wereldoorlog. Na de oorlog liepen de Bandaristen over naar het Amerikaanse imperialisme en zetten hun oorlog tegen de Sovjet- Unie voort, thans onder het directe bevel van de CIA. De coup tegen Janoekovitsj werd gedragen door de fascisten en actief gesteund door de Verenigde Staten en de EU. Een van de eerste besluiten van het nieuw parlement was de afschaffing van de officiële status van het Russisch en andere minderheidstalen, een besluit, waartegen de waarnemend president later zijn veto uitsprak – onder druk van buitenaf om de coup een “democratisch” gezicht te verlenen.

De installatie van een uiterst rechts georiënteerd regime van Oekraïense nationalisten in Kiev deed bij de Russisch sprekende bevolking van de Oostelijke en Zuidelijke Oekraïne alle alarmbellen rinkelen. Geconfronteerd met het vooruitzicht van verdere expansie van de kant van de NAVO (het agressieve militaire bondgenootschap van het Westers imperialisme) direct voor de voordeur, reageerde (kapitalistisch) Rusland snel door haar troepen op de Krim te versterken teneinde haar nationale belangen aldaar veilig te stellen, in het bijzonder haar strategische Zwarte Zee-vloot gelegen in Sewastopol. Wij spraken onze steun uit voor deze interventie gebaseerd op het democratische recht op nationale zelfbeschikking van de etnisch Russische bevolking van de Krim. Tegenover de leugen van het imperialisme als zou Rusland interveniëren in een ´buitenlandse´ regio wezen wij op het feit dat “de Krim is Russisch”, met inbegrip van zijn historische band met Rusland, en verduidelijkten:

“Het volk van de Krim heeft alle recht op nationale zelfbeschikking, daaronder inbegrepen onafhankelijkheid of hereniging met Rusland. In de huidige situatie is het zeer wel mogelijk dat het gebruik maken van dat recht afhankelijk is van de ondersteuning van de kant van de Russische strijdkrachten. En inderdaad was het de nieuw gevormde regering van de Krim, die verzocht om Russische interventie.”

De juistheid van onze stellingname werd onderstreept door het overweldigende stemresultaat ten gunste van hereniging met Rusland, in het daarop volgende referendum op de Krim.

Onze verdediging van de Russische interventie impliceerde (en impliceert nog steeds) op géén enkele wijze ook maar de geringste vorm van politieke ondersteuning voor het regime-Poetin, een bourgeois-regering gebaseerd op Groot-Russisch chauvinisme. Wij hebben de moorddadige Russische interventies in Tsjetsjenië (in 1994 en 1999), een gebied in de Kaukasus, waar de bevolking bijna volledig moslim is, steeds afgewezen en de strijd voor nationale bevrijding (onafhankelijkheid) ondersteund. Tijdens de oorlog tussen Rusland en het door het Amerikaanse imperialisme gesteunde Georgië (in 2008) waren wij revolutionaire defaitisten naar beide kanten toe: De klassenbelangen van zowel de arbeiders van Rusland als die van Georgië waren gelegen in de strijd gericht op de omverwerping van de eigen bourgeoisie door middel van een proletarische revolutie. Ook maken wij ons sterk voor de rechten van de Tartaren en andere onderdrukte etnische minderheden op de Krim en elders in Rusland.

Nadat de Krim zich met Rusland had herenigd, lanceerde het regime in Kiev een militaire campagne tegen de opstandige krachten in de Oostelijke Oekraïne, die nog steeds aan de gang is. Honderden slachtoffers zijn er inmiddels al gevallen ten gevolge van de bloedige onderdrukking van de kant van het Oekraïense leger. Op 2 mei jl. zette een door fascisten geleide meute door middel van molotovcocktails het gebouw van de vakbonden in brand in de Zuidelijke stad Odessa, waarbij meer dan veertig anti-regeringsactivisten levend werden verbrand. Achter de onderdrukking kan men de hand van de beschermheren van het Kiev-regime ontwaren – het Amerikaanse en het EU-imperialisme. Terwijl Washington en (in mindere mate) de EU bezig zijn met het opzetten van sancties tegen medewerkers van president Poetin vanwege de “interventie”, zijn CIA en FBI druk in de weer met het adviseren van Kiev inzake de beste wijze hoe de rebellie neer te slaan. Wij wijzen alle sancties van het Westerse imperialisme tegen Rusland ten scherpste af evenals alle militaire provocaties van de kant van de NAVO in de regio.

 Aangespoord door de door Kiev ontketende onderdrukking belegden opstandelingen in de Oostelijke provincies Donetsk en Loegansk op 11 mei jl. referenda, waar in overweldigende meerderheid ten gunste van “zelfbestuur” werd gestemd. Wij verdedigen het recht van de bevolking aldaar om het referendum te beleggen en om te handelen overeenkomstig het resultaat van de stemming, welke een stap voorwaarts in de richting van een federatieve Oekraïne, van onafhankelijkheid dan wel van een verenging met Rusland zou kunnen inhouden. Het verdedigen van de democratische rechten van alle nationaliteiten is cruciaal voor ons doel om de revolutionaire eenheid van het proletariaat te smeden los van welke nationale, etnische en communautaire scheidslijnen dan ook. Een dringend benodigde uitdrukkingsvorm van een dergelijke arbeiderseenheid zou het formeren van niet-sektarische zelfverdedigingseenheden ter afweer van de fascisten (in Kiev), die een bedreiging vormen voor alle arbeiders en nationale/etnische minderheden in de Oekraïne, dienen te zijn. Dit perspectief vereist de standvaste oppositie tegenover alle schema’s van de imperialistische mogendheden.

 De huidige situatie is het resultaat van de vernietiging van de Sovjet-Unie, de eerste arbeidersstaat ter wereld, in 1991-92 door toedoen van de contra-revolutie. De door het imperialisme geleide contra-revolutie leidde tot de economische ineenstorting en de bloedige heropleving van nationale tegenstellingen, welke onbeschrijflijk leed en ellende over de volkeren van Rusland, Oekraïne en de andere voormalige Sovjetrepublieken bracht. De positie van werkelijke revolutionairen over de gehele wereld was daarbij steeds de verdediging van de USSR tegen de kapitalistische restauratie en het bevorderen van een politieke revolutie van de arbeidersklasse ter omverwerping van de partijbureaucratie, wiens politiek op fatale wijze de verworvenheden van de Oktoberrevolutie van 1917 ondermijnde.

De spreekbuizen van het imperialisme in de bourgeois-media waarschuwen voor een “nieuwe Koude Oorlog” tussen Rusland en het Westen. Deze karakterisering verwist echter de klassenscheidslijn, welke destijds bestond tussen het Amerikaanse imperialisme en haar West-Europese geallieerden enerzijds en de (gedegenereerde) Sovjet-arbeidersstaat alsmede de (bureaucratisch misvormde) volksdemocratieën in Oost-Europa anderzijds. Het huidige regime in Rusland vertegenwoordigt dezelfde kapitalistische klasse, die het imperialisme gedurende de gehele Koude Oorlog met alle denkbare middelen in Rusland weer terug aan de macht poogde te brengen. Na de kapitalistische restauratie verrijkten de oligarchen zich door het uitplunderen van de voormalige staatsindustrieën.

 Apologeten (goedpraters) van het Amerikaanse en EU-imperialisme

In scherp contrast met het proletarisch-revolutionaire perspectief van alle waarachtig revolutionaire krachten over de gehele wereld heeft het overgrote deel van reformistisch links in de Verenigde Staten en West-Europa zich in de praktijk aan de zijde geschaard van haar kapitalistische meesters, onder meer door het napraten van de imperialistische leugens inzake een vermeende “Russische agressie”. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld juichte de International Socialist Organisation (ISO) de massamobiliseringen op de Maidan toe als “actie van onderop”, daarbij zelfs nog wijzend op de rol van de fascisten in deze. En terwijl het Witte Huis amok liep tegen de hereniging van de Krim met Rusland, vielen de ISO en de ‘Socialist Alternative/Committee for a Workers International’ het wolvengehuil van het imperialisme bij met hysterische kreten aangaande een “Russisch imperialisme”. In Groot-Brittannië reserveert de Socialist Workers Party (SWP), de toonaangevende sectie van de door wijlen Tony Cliff in het leven geroepen stroming (tendens), het overgrote deel van zijn verontwaardiging voor Rusland, niettegenstaande enkele kleine kritische kanttekeningen aan het adres van de Verenigde Staten en de EU. In een artikel in de Socialist Worker (d.d. 3 maart jl.) van de hand van SWP-bons Alex Callinicos wordt er gesteld:

“Het overnemen door Rusland van de militaire controle over de Krim heeft de Oekraïne tot op de rand van een oorlog gebracht.” Callinicos waste verder de rol van de fascisten in de coup in Kiev volledig schoon door te beweren, dat “diegenen die stellen dat de omverwerping van Janoekovitsj een ‘fascistische coup’ betekende, de propaganda van Moskou napraten.” In werkelijkheid echter vormden de fascisten van Swoboda en Prawy Sector de stoottroepen voor de coup en werden zodoende al snel tot prominente bestanddelen van het nieuwe regime in Kiev.

Dergelijke details zijn symptomatisch voor de SWP, welke erom bekend staat achter nagenoeg elke “volks”-beweging aan te lopen, ongeacht hoe reactionair ook. Dit gaat terug tot haar oorsprong, toen de SWP capituleerde voor haar eigen “democratische” imperialistische heersers door haar weigering om op te roepen tot de verdediging van de Chinese en Noord-Koreaanse arbeidersstaten tijdens de Koreaanse oorlog in het begin van de jaren ’50. Daarenboven verschafte de Britse Socialist Worker (uitgave 6 mei jl.) op groteske wijze een alibi aan de fascistische massamoord in Odessa van 2 mei jl. door slechts te berichten dat “de Russische en de Oekraïense regeringen elk op hun beurt de schuld gaven aan krachten die sympathiseerden met de respectievelijk andere kant”, hoewel zelfs video-documentatie duidelijk toonde dat het de fascisten waren die het vuur openden op het brandende vakbondsgebouw, terwijl mensen in paniek vanuit de hoger gelegen verdiepingen naar beneden sprongen om aan de vlammen te ontsnappen.

Het was een poging van de kant van de (door de BRD gedomineerde) EU om haar tentakels uit te strekken naar de Oekraïne, die de huidige crisis deed ontvlammen. Belangrijke segmenten van Europees links steunen de EU-expansie door het colporteren van de leugen als zou deze imperialistische alliantie getransformeerd kunnen worden in een “sociaal Europa”, waar democratie en welvaart de overhand zouden verkrijgen.

Het Duitstalige Imprekorr (uitgave van maart-april jl.), spreekbuis van het Verenigd Secretariaat (VS, aanhangers van Michel Pablo, pseudo-Trotskisten), publiceerde een verklaring van de hand van Catherine Samary (activiste van de Franse Nouveau Parti Anticapitaliste en woordvoerster van het Verenigd Secretariaat), waarin werd gesteld dat de oplossing voor de huidige Oekraïne-crisis een “Groter Europa” zou zijn. In haar mei-juni-editie drukte de Imprekorr een verklaring af van Zbigniew Marcin Kowalewski, waarin het recht van de Oekraïne om tot de EU toe te treden werd verdedigd, aangezien al het overige slechts “het chauvinisme van de bevoorrechten” zou betekenen.

De pseudo-Trotskistische groeperingen, die heden ten dage de fascistisch besmette Maidan-beweging verheerlijken, steunden in eerdere tijden ook al tal van fascistische en andere anti-Sovjet-krachten tijdens de tweede fase van de Koude Oorlog aan het eind van de jaren ’70 en in de jaren ’80. Opmerkelijk genoeg zijn een aantal Stalinistisch beïnvloede organisaties niet zo ver gegaan. In Duitsland, dat uitgebreide handelsrelaties onderhoudt met Rusland, heeft de regering een soort van koorddans opgevoerd om het evenwicht te bewaren tussen steun aan het nieuwe regime in Kiev enerzijds en het proberen om niet alle banden met Rusland te verbreken anderzijds. De bezorgdheid van een deel van de Duitse bourgeoisie werd treffend verwoord in een verklaring van de ‘linkse’ sociaaldemocratische partij Die Linke (vroeger PDS/Linkspartei en voor een groot deel bestaand uit Oost-Duitse ex-Stalinisten), waarin werd gesteld: “Het antwoord op de afscheiding van de Krim door toedoen van de Russische Federatie, welke in strijd is met het internationaal recht en welke door ons wordt veroordeeld, dient gelegen te zijn in de diplomatie.”

En dan zijn er tenslotte nog degenen, die altijd al iets meer kritisch ingesteld zijn geweest ten opzichte van het wereldimperialisme en haar fascistische hulptroepen in de Oekraïne. In Italië veroordeelde Rifondazione Comunista (Heropgerichte Communisten) de Verenigde Staten en de EU vanwege de steun aan de fascisten in Kiev en kantte zich tevens tegen de door het Westerse imperialisme aan Rusland opgelegde sancties. Echter, Rifondiazione stelde in haar verklaring eveneens, dat haar strijd erop is gericht om te verzekeren, dat “Europa onafhankelijk (wordt) van de USA”, waarmee het haar steun betuigde aan het EU-imperialisme, dat verondersteld wordt meer “verlicht” te zijn dan het botte Amerikaanse imperialisme.

Het Westen heeft een Vijand nodig

“Het is bekend dat veiligheid een dringende noodzaak voor de gehele mensheid is. Wij zijn het er niet mee eens dat je het enkel voor jezelf moet monopoliseren. Waakzame mensen staan niet toe dat hun politici met hun veiligheid knoeien. 


Dit gezegd hebbende, we willen jullie inlichten dat het bestempelen van ons en onze daden als terrorisme evengoed een beschrijving van u en uw daden is. Reactie komt op hetzelfde niveau als de originele actie. Onze daden zijn een reactie op jullie eigen daden, die gerepresenteerd worden door de vernietiging en moord op onze verwante volkeren in Afghanistan, Irak en Palestina. 


Welke religie beschouwt jullie doden onschuldig en onze doden waardeloos? En welk principe beschouwt jullie bloed als echt bloed en ons bloed als water? Wederkerigheid is eerlijk en diegene die het onrecht begint draagt een grotere schuld.” – Osama Bin Laden 

“Als een vijand niet bestaat, dan is het nodig om er een uit te vinden”, stelde de filosoof Friedrich Nietzsche. Het gezonde verstand vertelt ons dat deze vijand veel van ons moet verschillen en veel slechte daden moet plegen - meestal tegen onze eigen mensen. Men vertelt ons dat de vijand slecht is en dat we voor hem op moeten passen.


Alle onderdrukkende regimes hebben een vijand nodig om de volksmassa's achter hun heerschappij te krijgen. Met de ineenstorting van de USSR, die het einde van de Koude Oorlog inluidde, viel het communisme als de grote vijand van de westerse waardenmaatschappij weg. Het westen had een nieuwe vijand nodig en dit keer werd het de Islam. Na de Koude Oorlog werd het Islamisme de nieuwe vijand, die de Verenigde Staten en haar NAVO bondgenoten moest confronteren in de botsing der beschavingen die zou volgen. Islamfobie werd daarmee een belangrijk onderdeel van het beleid van de westerse imperialistische machten.

De gebeurtenissen van 9/11 luidden een nieuw tijdperk van Islamfobie in. Amper waren de stofwolken van de Twin Towers gaan liggen, of er werd al van de daken geschreeuwd dat het Islamitisch terrorisme een existentiële bedreiging voor het westen zou vormen. Vanaf dit moment was het gehele westerse beleid er op gericht om "de westerse waardenmaatschappij te beschermen tegen het Islamitisch terrorisme". De retoriek van de botsing der beschavingen werd daarmee de ideologische basis voor de imperialistische agressie-oorlogen tegen Afghanistan, Irak, Libië en Mali.

Vandaag de dag intensiveert deze retoriek nu de voorheen aan Al-Qaeda gelieerde splintergroep Islamitische Staat in Irak en al-Sham (ISIS) (of IS Islamitische Staat zoals ze nu zelf liever genoemd worden) met een grote opmars bezig is in het Midden Oosten. ISIS weet met groot succes het machtsvacuüm op te vullen dat na de Amerikaanse bezetting van Irak, de burgeroorlog in Syrië en de sektarische onlusten die daarop volgden, is ontstaan.

De snelheid en het succes waarmee ISIS grondgebied verovert impliceert echter dat er meer aan de hand is dan enkel de strijd van een Jihadistische groepering. Veel Soennitische officieren en militairen in het regeringsleger weigerden te vechten tegen ISIS en velen van hen wisselden van front. We kunnen ISIS dan ook gerust zien als de belangrijkste fractie binnen een coalitie van Soennitische stammen en voormalige Ba'athistische milities, die zich het afgelopen jaar heeft gevormd. Deze coalitie onder de leiding van ISIS heeft zeker de potentie om de negen miljoen Soennieten in Irak en Syrië te verenigen tegen het Iraakse regime van Nouri al-Maliki en het Syrische regime van Bashar al-Assad. Hun opmars lijkt niet te stoppen.

Onder de Amerikaanse marionet Nouri al-Maliki heeft het corrupte Iraakse regime de Soennitische bevolking onderdrukt door middel van ongekende repressie. Honderdduizenden Soennieten werden zonder enige aanklacht opgesloten op basis van bekentenissen die tijdens martelingen werden afgenomen. Soennitische politieke gevangen werden zonder pardon door het regime geëxecuteerd. Eenzelfde situatie zagen we tijdens de Syrische burgeroorlog, waar de Soennieten zich tegen de Alawietische minderheid keerden, die al decennia lang aan de macht was en met harde hand regeerde. Hierdoor heeft ISIS zich al snel als beschermheer van de Soennitische bevolking op weten te werpen. ISIS bracht enige orde in de chaos en onder hun strikte sharia-wetgeving kon het gewone leven weer enigszins op gang komen. Inmiddels heeft Islamitische Staat het gedeelte Irak en al-Sham van haar naam verwijdert en kondigt haar kalief Abu Bakr al-Baghdadi een nieuw tijdperk van internationale Jihad aan.

Sinds de uitroeping van het nieuwe kalifaat weet ISIS haar macht in de regio steeds verder te consolideren. Op onze televisieschermen zijn we getuigen van de vele uitgehongerde vluchtelingen die aan het sektarische geweld proberen te ontkomen. Sjiitische moslims, Christenen, maar ook andere religieuze- en etnische groepen zoals de Jezidi's en de Koerden, moeten het ontgelden. Onder ISIS wordt er een uiterst strenge interpretatie van de Sharia-wetgeving ingevoerd en tegelijkertijd proberen zij de Soennitische coalitie, waar ze hun snelle opmars aan dankten, te ontmantelen door Soennitische religieuze en politieke dissidenten aan te pakken. Hoewel deze acties in de eerste plaats ideologisch geïnspireerd zijn, zijn deze eveneens het resultaat van de politieke en militaire positie van ISIS; namelijk die van een groep van enkele duizenden Jihadisten, die een bevolking van 9 miljoen mensen in een staat proberen te verenigen. Een moeilijke taak.

ISIS heeft de verhoudingen in het Midden Oosten volledig op haar kop weten te zetten. De voormalige aartsvijanden Iran en de VS werken praktisch samen om de opmars van ISIS in Noord-Irak te stoppen. De voormalige bondgenoot van ISIS, Turkije, bewapent momenteel de Koerdische milities die zij decennia lang bestreden heeft, om tegen het kalifaat te strijden. Dit terwijl in Syrië de door het westen gefinancierde strijders van het FSA in de rij staan om zich vrijwillig bij de Jihadisten aan te sluiten. Ook voor de Saoudische monarchie die geholpen heeft dit bolwerk tegen "Sjiitische afgoderij" te creëren als een tegenwicht voor de Iraanse invloed in de regio, begint ISIS steeds meer een bedreiging voor haar eigen heerschappij te worden. Momenteel heeft het land dan ook zo’n 30.000 troepen gestationeerd aan de grens van Irak. Het lijkt erop dat het Amerikaans imperialisme steeds minder opties over heeft om haar belangen in de regio veilig te stellen. Er heeft sinds het Sykes-Picotverdrag van 1916 niet meer een dusdanig grote verschuiving van machten plaats gevonden in het Midden Oosten.

Het lijkt erop dat in ISIS het westen haar nieuwe vijand gevonden heeft. In de imperialistische massamedia worden dagelijks de gruweldaden van ISIS onder een vergrootglas gelegd, terwijl die van andere fracties verzwegen worden. Hierbij worden de nodige leugens en onwaarheden niet achterwege gelaten. Nadat de publieke opinie zich na de debacles in Afghanistan en Irak tegen verdere westerse interventies uitgesproken had, lijkt het vijandsbeeld van ISIS en haar gruweldaden de ideeën van “humanitaire interventies” en het “Responsibility to Protect” (R2P) principe weer te rehabiliteren. Echter bombardementen op ISIS grondgebied zullen de verhongerende Jezidi’s of de verdreven Christenen niet concreet helpen. Het waren juist dit soort militaire interventies waar ISIS haar geboorte en bestaan in de eerste plaats aan te danken had. Het steunen van een regionaal imperialisme, zoals Iran, is eveneens geen optie omdat dit enkel de sektarische natuur van het conflict verder aan zal wakkeren. Dat sektarisme werkt enkel Amerika en Israël in de hand, want zolang de vijanden van het westen elkaar bestrijden, zullen zij buiten schot blijven.

De hysterie rond ISIS beperkt zich niet tot het Midden Oosten. De irrationele angst voor “het Islamitische terrorisme” dat al sinds 2001 in het westen aangewakkerd wordt, zorgt ervoor dat het westen de publieke opinie achter haar bloederige imperialistische beleid weet te krijgen. ISIS draagt gewillig bij aan de opmars van deze vorm van islamfobie. In de imperialistische massamedia wordt het Islamisme inmiddels gelijk gesteld aan ISIS en de gruweldaden die zij begaan. De massamoord op duizenden moslimbroeders in Egypte en duizenden onschuldige burgers in Gaza wordt daarmee gerechtvaardigd: het zijn toch allemaal maar “terroristen”. De hysterie heeft inmiddels ook ons land bereikt, waar sommigen mensen al serieus ISIS menen te moeten bestrijden in de zgn. “Sharia-wijken”. Immers als bevolkingsgroepen met elkaar vechten blijft de staat buiten schot. Inderdaad de vijand zit in Den Haag; echter niet in de Schilderswijk, maar op het Binnenhof. Sinds 9/11 is de “War on Terrror” de ideologische basis geworden van het politieke westen, om zo haar heerschappij over de onderdrukte volkeren in Afrika, Azië, Zuid-Amerika, Europa en Amerika te consolideren. Het demoniseren van de Islam werd daarmee dus een noodzaak om de militaire interventies van het Amerikaanse imperialisme en haar NAVO bondgenoten te rechtvaardigen. Doe hier niet aan mee!

Picketlines bij de Israëlische- en Amerikaanse ambassades te Brussel

Zondag 10 augustus hielden een twintigtal activisten van zeer divers pluimage verenigd onder de noemer ‘Comité tegen Imperialisme’ een picketline bij de Israëlische- en Amerikaanse ambassades in Brussel (België).

Terwijl Washington de genocide op het Palestijnse volk door de zionistische entiteit blijft steunen, veroorzaken de Amerikaanse interventies in Afghanistan, Irak, Libië, Syrië en de Oekraïne tot op de dag van vandaag ondraaglijk lijden voor miljoenen mensen en eindeloos veel onschuldige slachtoffers. Massamoord, plundering, uitbuiting, culturele degradatie, het aanwakkeren van sektarisme en psychologische manipulatie zijn de essentiële instrumenten van het Amerikaans imperialisme en haar NAVO bondgenoten. Dit alles om hun 69-jarige heerschappij over een groot deel van de volkeren op aarde veilig te kunnen en blijven stellen. 

De zionistische entiteit heeft er voor gekozen om de verdwijning van drie jonge Joodse kolonisten te misbruiken om een gewelddadig offensief tegen Hamas en de bevolking van Gaza te lanceren. Dit geweld heeft ondertussen aan meer dan 1900 Palestijnen – grotendeels ouderen, vrouwen en kinderen – het leven gekost. In hun, al sinds 1948, voortdurende oorlog tegen het Palestijnse volk, kunnen de zionisten op de onvoorwaardelijke niet aflatende financiële, politieke en “morele” steun van Washington rekenen. 

Het laatste decennium hebben Amerika en de schurkenstaten van de NAVO een orgie van geweld op de wereld losgelaten. Het financieren en creëren van bloederige burgeroorlogen is het wapen van keuze voor deze imperialisten. Hun zogenaamde morele superioriteit slaat kant noch wal, zij zijn zelf immers verantwoordelijk voor de meeste grote oorlogen van de afgelopen decennia. Onder het vaandel van zogenaamde ‘mensenrechten’ hebben Washington en haar NAVO bondgenoten in tal van landen ongekende bloedbaden aangericht; van Afghanistan tot Irak, van Libië tot Syrië, en nu in de Oekraïne. Als het aan Washington en diens NAVO bondgenoten ligt dan zal deze lijst zeer waarschijnlijk nog lang niet ten einde zijn. 

Het Amerikaanse imperialisme en het Zionisme zijn de grootste vijanden van alle vrije volkeren ter wereld! Zolang het imperialisme bestaat zal het haar heerschappij over andere naties blijven uitoefenen. Daarom;

VECHT TEGEN HET IMPERIALISME! 

HET SOCIALISME ZAL ZEGEVIEREN!