HET RECHT
OP NATIONALE ZELFBESCHIKKING EN DE RUSSISCHE INTERVENTIE:
ONS
STANDPUNT NADER UITEEN GEZET
Onze
principiële steun voor nationale zelfbeschikking van de Krim en voor de
Russische interventie, die het houden van het referendum om van dit recht
gebruik te maken mogelijk maakte, heeft bij enkele kameraden voor de nodige
verwarring en onduidelijkheid gezorgd. Wij stelden: Aangezien de Krim
overwegend Russisch is en de meerderheid een hereniging met Rusland wenst, zijn
waarachtige revolutionairen en anti-imperialisten verplicht om deze
democratische eis naar zelfbeschikking te ondersteunen, waarbij men het lot van
de niet-Russische minderheden in zijn overwegingen dient te betrekken. Hieruit
concludeerden enkele kameraden, dat het voor ons slechts dan principieel zou
zijn om de Russische interventie te steunen, "in zoverre Rusland aan de
onder de Oekraïense heerschappij (vanaf 1954) veelvoudig onderdrukte minderheid
der Krim-Tartaren bijzondere rechten toestaat." En verder: Zouden de
Russische krachten de machtsovername op de Krim echter daartoe gebruiken om de
onderdrukking van der Tartaren te verscherpen, dan zou het tegen onze principes
indruisen om de Russische interventie nog langer te steunen."
Dit citaat
evenals de toegevoegde clausule m.b.t. de "bijzondere rechten voor de
minderheid der Krim-Tartaren" wekken echter sterk de indruk, als zou de
zelfbeschikking van de Russen op de Krim daarvan afhankelijk worden gemaakt, hoe goed de Krim-Tartaren door Rusland
thans en in de toekomst worden behandeld. Indien een en ander inderdaad een
criterium zou zijn, dan is het moeilijk om zich voor te stellen in hoeverre men
dan nog überhaupt ergens nationale
zelfbeschikking kan steunen!
Indien de
aanwezigheid van de Russische strijdkrachten op de Krim het verschil zou maken,
dan valt ook hier moeilijk in te zien in hoeverre en waarom dat de zaak zou
veranderen. Zelfs in het geval dat de Krim het had klaargespeeld om zich
vreedzaam van de Oekraïne af te scheiden (zonder daartoe een Russische
interventie te behoeven), dan zouden Russische troepen toch voet op de Krim
hebben gezet, zodra deze tot een integraal bestanddeel van de Russische
Federatie zou zijn geworden.
De
voorwaarde, waarvan enkele kameraden onze steun voor de Russische interventie
en daarmee voor het gebruik maken van het recht op zelfbeschikking willen laten
afhangen, betekent een capitulatie voor de druk van de imperialistische, tegen
Rusland en diens leider Vladimir Poetin gerichte propagandamachine. Het
Amerikaanse (en EU-) imperialisme en zijn inktkoelies in de burgerlijke media
hadden eerst de fascistische putsch in Kiew, die het Janoekovitsj-regime ten
val bracht, gesteund en hieven vervolgens een hysterisch geschreeuw aan inzake
een vermeende Russische "invasie" van de Krim - in werkelijkheid
waren Russische, in Sewastopol gestationeerde, troepen (eenheden van de
marine-infanterie van de Zwarte Zee vloot) reeds lang ter plekke! (Van een
"invasie" kan dus hoegenaamd géén sprake zijn) De imperialisten veroordeelden
ook de zogenaamde "annexatie" van de Krim door Rusland en trokken
zelfs parallellen met de Anschluss van
het Sudetenland door het Duitse rijk in 1938.
Wij stelden
eerder al vast: In tegenstelling tot de algemeen gangbare zichtwijze in de
imperialistische media kan de Russische interventie op de Krim niet worden
beschouwd als het binnenvallen in een "vreemd land", ongeacht de
formele status van de Krim als deel van de Oekraïne. De Krim werd voor het
eerst aan het einde van de 18de eeuw een deel van Rusland, veroverd op het
Ottomaanse Rijk. En verder: Pas in 1954 stond de toenmalige partij- en
regeringsleider van de USSR, Nikita Chroesjtsjov, de Krim af aan de Oekraïense
SSR. Eerst later met de ineenstorting van de USSR verkreeg dit dan betekenis,
toen het lot van het gebied tot thema van verhitte discussies tussen Rusland en
de Oekraïne (beide ondertussen verworden tot burgerlijke staten) werd.
De
Russische interventie was in de essentie defensief
en onder andere bedoeld om de Zwarte Zee vloot te beschermen.
Andermaal
onderstrepen wij dat de vrees en verontrusting van de Tartaarse minderheid niet het democratische recht van de
Russische meerderheid op de Krim op nationale zelfbeschikking en op hereniging
met het Russische vaderland buiten werking kan stellen. Het doel van
revolutionaire communisten is en blijft het om de arbeidersklasse ter
verdediging van de onderdrukte minderheden te mobiliseren. Dit vormt een
wezenlijk onderdeel van de strijd tegen de burgerlijke klassenvijand. Daartoe
behoort ook de verdediging van het recht van autochtone bevolkingsgroepen met
een aaneengesloten territorium om hun eigen toekomst te bepalen, met inbegrip
van een eventuele afscheiding.
In Rusland
behoort tot één van de belangrijkste taken van ons, revolutionairen, om op te
komen voor de rechten van de Islamitische Tartaren en andere etnische en
nationale minderheden. Bij al onze steun voor de Russische interventie op de
Krim hebben wij er nooit enig misverstand over laten bestaan dat dit op géén
enkele wijze politieke steun (in wat voor vorm dan ook) betekent voor het
huidige bourgeois-regime en haar politiek van groot Russisch chauvinisme. Het
is de plicht van waarachtige revolutionairen en communisten om zich te keren
tegen alle verschijningsvormen van grote mogendheden chauvinisme. Zoals Lenin
reeds uiteen zette vormt het opkomen voor het recht op nationale
zelfbeschikking een cruciaal middel om nationale vooroordelen te bestrijden en
de hindernissen voor de aaneensluiting van arbeiders van verschillende naties
in de strijd voor de proletarische revolutie omver te halen.
DE KRIM:
GÉÉN VOORBEELD VAN EEN ZICH GEOGRAFISCH VERMENGEN VAN VOLKEREN
In januari
1995 verklaarden wij:
"Het
uiteenvallen van de USSR (na de kapitalistische contra-revolutie) heeft een
aanzienlijke wederzijdse vermenging van volkeren en van economische-productie
eenheden aan de dag gebracht, die geërfd waren van een
(bureaucratisch-)centralistische planeconomie en op deze georiënteerd." En
verder:
"Zo
valt in een aantal gebieden (met name de Oostelijke Oekraïne, de Krim en
Noord-Kazakstan) de nationale kwestie op democratische wijze alleen op te
lossen langs de weg van een de nationale grenzen overschrijdende socialistische
federatie van arbeidersstaten of door meerdere van dergelijke federaties."
De verklaring
vormde een onderdeel van onze analyse van een historisch gezien unieke
gebeurtenis: De contra-revolutie, die de gedegenereerde Sowjet-arbeidersstaat
vernietigde en op een groot deel van het voormalige grondgebied een ware orgie
aan nationalistisch bloedvergieten ontketende.
In
werkelijk het kwam het begrip van "het wederzijds vermengen van de
volkeren" voor wat de Krim betreft niet met de realiteit overeen en werd
daarna ook niet meer gebruikt. De verklaring was in feite al in april 1995
achterhaald, toen wij opriepen tot een referendum, opdat de bewoners van de
Krim en van Tsetsjenië hun lot zelf zouden kunnen bepalen, een stilzwijgend
accepteren van het feit, dat voor wat deze gebieden betreft zelfbeschikking
binnen een democratisch kader zonder de eraan voorafgaande omverwerping van de
kapitalistische heerschappij bereikt zou kunnen worden.
Doordat we
van mening waren dat deze situatie (van geografisch zich wederzijds vermengende
volkeren) op de Krim niet van toepassing was, hanteerden we dan ook de leuze
"De Krim is Russisch."
Als wij van
geografisch zich wederzijds vermengende volkeren spreken, bedoelen wij daarmee
niet in het algemeen een mengelmoes van nationaliteiten en etniciteiten binnen
een bepaald afzonderlijk staatsverband, dat komt gewoonweg overal ter wereld
voor. Nee, veeleer bedoelen we dan een situatie, waar twee (of meer) volkeren
aanspraak maken op hetzelfde gebied, bijvoorbeeld Israël/Palestina of
Noord-Ierland, en de daarmee gepaard gaande programmatische conclusies voor
communisten. Terwijl reformistisch links de wereld indeelt in zogeheten
'progressieve' dan wel 'reactionaire' volkeren, waarbij democratische rechten
uitsluitend zijn voorbehouden aan de eerstgenoemde, maken wij ons samen met
Lenin sterk voor het zelfbeschikkingsrecht van ALLE naties.
Voor wat
betreft de gevallen van geografisch wederzijds met elkaar vermengende volkeren
stellen wij, dat onder het kapitalisme - waar de staatsmacht
noodzakelijkerwijze door een enkele natie wordt gedomineerd - het democratische
recht op nationale zelfbeschikking niet voor een volk kan worden afgedwongen,
zonder dat daarbij inbreuk wordt gemaakt op de nationale rechten van het
andere. Derhalve kunnen deze conflicten binnen het kader van het kapitalistisch
systeem niet op rechtvaardige wijze worden opgelost. De voorwaarde voor een
democratische oplossing is daarin gelegen, dat alle bourgeoisiëen van de
betreffende regio omver worden geworpen.
De Krim is
voor welgeteld 97% Russischtalig en zelfs de Oekraïense minderheid is sterk
gerussificeerd. Dit staat in sterk contrast met de Kaukasus, dat door vele
volkeren wordt bewoond, die allen sterk van elkaar afwijkende talen spreken. En
het is ook niet te vergelijken met Noord-Ierland met zijn grote kloof tussen
ongeveer gelijk grote protestantse en katholieke bevolkingsgroepen. De recente
volksraadpleging op de Krim en de daarop volgende gebeurtenissen onderstrepen,
dat het gebied géén geval is van geografisch vermengde volkeren, maar wezenlijk
wordt bepaald door haar Russische geschiedenis en etnische samenstelling. Bijna
97% van de kiezers wenste een hereniging met het moederland, ook al werd het
referendum door veel Tartaren geboycot. Daarenboven werd de hereniging van de
Krim met Rusland praktisch zonder bloedvergieten en zonder een of andere vorm
van reëel verzet bereikt. Het overgrote deel van de Oekraïense manschappen en
officieren op de Krim wisselde de fronten en ging gewoon over naar de Russische
kant.
President
Obama, voor voldongen feiten gesteld, kondigde met behulp van zijn
imperialistische bondgenoten in Europa enkele vooralsnog slappe sancties af
tegen diverse Russische invloedrijke personen, maar rolde echter evenzeer met
zijn spierballen door middel van opgevoerde patrouilles in het luchtruim boven
de Baltische staten alsmede een versterking van de militaire aanwezigheid in
Polen. Een en ander ging vergezeld van een stroom aan oorlogszuchtige
verklaringen, waar de huichelachtigheid en achterbaksheid van af droop. In een
redevoering gericht tot zijn EU- en NAVO-bondgenoten op 26 maart jl. in Brussel
veroordeelde hij de "invasie van de Krim" evenals de "annexatie
(ervan) door Rusland." Tegelijkertijd gaf hij evenwel toe, dat Rusland
niet met militair geweld van de Krim zou (kunnen) worden gedreven.
Obama's
verklaringen zijn precies zo geloofwaardig als zijn ontkenning van het feit,
dat "Amerika op de een of andere wijze met fascisten in de Oekraïne
samengezworen zou hebben." Gedurende het gehele oproer, dat uiteindelijk
uitmondde in de Putsch tegen Janoekovitsj en als resultaat waarvan
verschillende fascisten op hoge regeringsposten terecht kwamen, waaronder die
van plaatsvervangend minister-president, van procureur-generaal en van minister
van defensie, heeft Washington de Svoboda partij - het zogeheten "meer
gematigde" gezicht van het Oekraïense fascisme - hardnekkig gesteund.
Samenwerking met fascisten is voor Washington uiteraard niet iets
buitengewoons. Nadat het Rode leger in de Grote Vaderlandse Oorlog de Duitse
invasoren en hun inheemse Guislings had verdreven, rekruteerde het Amerikaanse
imperialisme de voorgangers van Svoboda - de fascistische bendes o.l.v. Stepan
Bandera, berucht vanwege hun massamoorden op Polen en Joden - als huurlingen in
de Koude Oorlog tegen het communisme.
"LINKS"
KOUWT IMPERIALISTISCHE PROPAGANDA NA
Het
overgrote deel van reformistisch links in West-Europa (en de Verenigde Staten)
heeft zich maar al te graag als luidspreker ter beschikking gesteld ten behoeve
van de verbale Blitzkrieg van het imperialisme gericht tegen de Russische
interventie op de Krim. Met betrekking tot de 'International Socialist
Organisation´ was al bekend, dat deze regelrechte bourgeois-propaganda praatjes
rondbazuinde, doordat er werd gepoogd om de massabetogingen op de Maidan in
Kiew (welke wemelde van fascisten) voor te stellen als een strijd voor "de
democratie" en het massaprotest als een "actie van onderop."
Thans
bekrachtigde de ISO andermaal m.b.t. de Oekraïense kwestie van de Krim zich in
het zogeheten "Derde Kamp" te bevinden - tot uitdrukking komend in de
leuze "Noch Moskou, noch Washington!" Dit is exact hetzelfde
standpunt als destijds, toen de Sowjet-arbeidersstaat nog bestond. In
werkelijkheid was dit vermeende "Derde Kamp" steeds slechts het kamp
van het imperialisme, zoals de ISO door haar steun voor alle
contra-revolutionaire krachten, die zich uit naam van de "democratie"
tegen de USSR keerden, telkens weer opnieuw aantoonde.
Nadat de
ISO de vernietiging van de Sowjet-arbeidersstaat in 1991/92 al had toegejuicht,
richt men zijn propagandistisch trommelvuur evenals voorheen richting het
Oosten, terwijl het Amerikaanse imperialisme de druk op het (kapitalistische)
Rusland opvoert. De ISO beweert tegen het, in haar woorden,
"imperialistische conflict te zijn, dat in Oekraïne wordt
uitgevochten." Haar ware sympathieën blijken echter uit haar ongegeneerd
nakauwen van de westerse propaganda praatjes:
"Met
het overnemen van de Krim heeft het Russische imperialisme andermaal een stap
gezet om de politieke macht en de economische controle over het land te
continueren - dit dient door alle revolutionairen, die pretenderen
anti-imperialisten te zijn, onvoorwaardelijk te worden veroordeeld." -
Ukraine and the National Question - Socialistworker.org, 11 maart.
Het
'Committee for a Workers'International' (CWI) [in Nederland: de Vonk; in
Duitsland; SAV] op haar beurt erkent de nationale rechten van de meerderheidsbevolking
op de Krim wel in theorie, maar verklaart dat vervolgens echter voor niet van
belang, aangezien thans geboden zou zijn om de eis te stellen; "Russisch
imperialisme weg uit de Krim". (zo gedaan door de Russische sectie van de
CWI op 2 maart jl.). De CWI is dezelfde groepering, waarvan de leidinggevende
sectie in Groot-Brittannië al jaren geleden capituleerde voor het imperialisme,
doordat men weigerde om het vertrek van Britse troepen uit Noord-Ierland te
eisen, die aldaar tezamen met de plaatselijke politie en de protestantse
milities verantwoordelijk waren voor de nietsontziende onderdrukking van de
katholieke minderheid.
De houding
van de CWI is nauwelijks meer dan een link klinkende rechtvaardiging van het
standpunt van de USA en de EU, volgens elke een stem uitbrengen voor
zelfbeschikking op de Krim ongeldig zou zijn, gewoonweg omdat het Amerikaans
(en EU-)imperialisme zulks zegt. Op 4 maart jl. lichtte de CWI haar standpunt
nader toe en verklaarde:
"Wat
thans plaatsvindt, zal niet tot echte zelfbeschikking voeren; het zal slechts
betekenen, dat de Krim tot een Russisch protectoraat wordt, zoals Zuid-Ossetië
of, nog erger, tot een bezet gebied met een dictatoriale heerser, zoals Ramzan
Kadyrow in Tsjetsjenië." - Russian troops take up positions troughout
Crimea - socialist-world.net
Hier haalt
het CWI willens en wetens twee geheel verschillende dingen door elkaar. Anders
als op de Krim zijn de volkeren van Zuid-Ossetië en Tsjetjenië, beide gelegen
in het gebied van de Kaukasus, NIET Russisch. De Groot-Russische chauvinisten,
die in Moskou aan de macht zijn, zijn zich van dit verschil natuurlijk maar al
te bewust, getuige ook de beide meedogenloze oorlogen die tegen de Tsjetjenen
werden gevoerd, toen deze gebruik probeerden te maken van hun recht op
afscheiding. Met betrekking tot de oorlogen van Rusland tegen Tjetsjenië hadden
werkelijke revolutionairen dan ook de plicht om de Tsjetjeense roep naar
onafhankelijkheid te steunen en te eisen: Russische troepen eruit!
Wat
zuid-Ossetië betreft: Dit gebied had zich kort na de ineenstorting van de USSR
van de voormalige Sowjetrepubliek Georgië afgescheurd onder militaire dekking
van de burgerlijke Russische staat. In 2008 veroorzaakte de invasie van
zuid-Ossetië door het massaal door de USA gesteunde Georgië een oorlog met
Rusland, in welk verloop Abchazië zich eveneens van Georgië losmaakte. In deze
oorlog waren de nationale rechten van de Zuid-Ossetiërs en de Abchazen
ondergeschikt aan een zuiver machtsspel tussen Rusland ener- en het door het
Amerikaanse imperialisme gesteunde Georgië anderzijds. Het juiste
klassenstandpunt was in dit geval het revolutionair defaitisme (- de
klassenbelangen van de arbeiders van Rusland en Georgië vereisten in dit geval
een strijd gericht op de revolutionaire omverwerping van de eigen
bourgeois-regimes).
De verdediging
van het recht op nationale zelfbeschikking van de bevolking van de Krim is een
lakmoesproef voor alle organisaties, die pretenderen om strijd te leveren tegen
het kapitalistische imperialisme, een systeem in verval, wat door de
contra-revolutionaire vernietiging van de Sowjet Unie nieuw leven werd
ingeblazen.
Pseudo-Links
richt zoals te verwachten viel haar propagandistisch trommelvuur in hoofdzaak
niet tegen het Amerikaanse imperialisme (toch altijd nog de hoofdvijand van de
mensheid!) en haar Europese bondgenoten. Aan ons in de huidige situatie de taak
om front te maken tegen de imperialistische backlash gericht tegen nationale
zelfbeschikking van de Krim en tegen de Russische interventie. Dit is een
wezenlijk bestanddeel van de strijd voor het revolutionaire perspectief.
De
dringendste taak waarvoor revolutionairen zich thans geplaatst zien, is de
vorming van een revolutionaire kaderorganisatie, die de strijd tegen het
imperialisme in zijn vaandel voert en de arbeidersklasse de weg toont van
onafhankelijke strijd onder eigen leiding.
VOOR EEN
NIEUW OKTOBER!
