Solidariteit met de Forconi

Sinds 9 december is Italië het toneel van een ware volksopstand, die grote delen van het land heeft platgelegd. In heel Italië protesteren duizenden woedende demonstranten tegen de corrupte politieke en economische elites. Wilde stakingen breken uit, banken, winkels en drukke markten worden gesloten, openbaar vervoer, snelwegen en andere infrastructuur worden bezet. In o.a. Rome, Milaan, Genua en Turijn resulteerde dit al verschillende keren in hevige straatgevechten met de oproerpolitie, die massaal traangas en waterkanonnen inzet om de demonstranten te verdrijven.

De drijvende kracht achter deze spontane volksopstand staat bekend als de "Rivolta dei Forconi", ofwel "Revolutie van de Hooivorken" beweging, een brede alliantie van radicaal rechts tot en met radicaal links geïnspireerd door de Siciliaanse protesten twee jaar eerder. De opstand begon op 9 december met een spontaan protest van boeren en vrachtwagenchauffeurs die protesteerden tegen de toenemende dieselprijzen, EU import regulaties en de bezuigingspolitiek van de Italiaanse regering. Al snel groeide het protest uit tot een brede beweging die alle ontevreden segmenten van de Italiaanse bevolking samen bracht; arbeiders, studenten, kleine ondernemers en werklozen. De Forconi beweging kent geen officiële leiders en richt zich hoofdzakelijk tegen de staat, tegen de globalisering en het monetaire systeem. Ze verwerpt traditionele partijen, de vakbondsdemocratie en eist een einde aan de bezuinigingspolitiek.

De Forconi beweging is uitgegroeid tot de spontane expressie van de onderdrukte klassen in een land waar een op de vijf gezinnen onder de armoedegrens leeft en waar de werkeloosheid dagelijks hard verder oploopt. Door de recessie heeft 40% van de jeugd geen werk of opleiding, terwijl bijna 14% van de bevolking is aangewezen op voedselhulp. Ondertussen heeft de Italiaanse regering van Enrico Letta onder invloed van de Trojka juist een nog strenger beleid van grote bezuinigingen en sociale afbraak ingesteld. Als gevolg van de crisis en het door de Italiaanse regering en de Trojka gevoerde beleid, groeit de Forconi beweging met de dag en neemt de rebellie tegen nationale en internationale instituties steeds meer toe.

Door toenemende repressie van de Italiaanse politieke en economische elites tegen de "Rivolta dei forconi" krijgen de protesten een steeds gewelddadiger karakter. In Turijn en Genua werden demonstranten aangevallen door de oproerpolitie, waarop zij de politie met stenen en flessen bekogelden. Ultra´s van Juventus en Torino FC namen hier een prominente rol in. De beweging heeft ervoor gewaarschuwd dat de Hel pas echt los zal breken als de regering van Enrico Letta niet onmiddellijk aftreed. "De echte Italianen - de werklozen, arbeiders, gepensioneerden, arbeidskrachten in elke sector, studenten, moeders en vaders - zullen de criminelen die de macht hebben eruit gooien!", aldus de beweging.

Hoewel de eisen van de heterogene Forconi beweging nog vaag geformuleerd zijn, heeft deze spontane volksopstand de potentie om zich als een ware autonome kracht tegen het kapitalisme te ontwikkelen. Onze sympathie en solidariteit gaat dan ook uit naar de onderdrukten in Italië en hun "Rivolta dei Forconi". Hun strijd is ook onze strijd! 

Resistenza Nazionale!

Solidarietà con i Forconi!

Vakbondsprotest in Utrecht

Zaterdag 30 november organiseerde de systeemvakbond FNV een protest tegen het regeringsbeleid van kabinet Rutte 2. Bijna 10.000 vakbondsleden reisden af naar de Jaarbeurs in Utrecht om hun grote ongenoegen te laten blijken over het schandalige beleid van de regering. In de Jaarbeurs moesten zij naar toespraken luisteren van arbeidersverraders en bonzen zoals de FNV voorzitter Ton Heerts, FNV kopstukken zoals Mariëtte Patijn en de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Lodewijk Asscher, die massaal door het publiek uitgefloten werd. Vervolgens werd het hele circus afgesloten met een "Mars door Utrecht", waar alle aanwezigen van de vakbondsbonzen en onder strenge coördinatie van een zeer vervelende en autoritaire "ordedienst" nog even wat stoom mocht afblazen, alvorens men weer netjes richting huis mocht keren.

Een groep Nederlandse en Duitse activisten van het ACN/AKN sloten zich bij het protest aan, om de vakbondsleden via folders voor het reformisme van de sociaaldemocratie en de vakbondsbureaucratie te waarschuwen:

Vanmiddag zullen de vakbonden door het centrum van Utrecht demonstreren. De verraders van de vakbondsleiding zullen weer proberen de woede van de massa te sussen, door ons een nutteloos rondje op een vrije zaterdag te laten lopen onder het belachelijke thema van 'koopkracht en echte banen'. In plaats van te agiteren tegen het werkelijke probleem – het kapitalisme –, laten Ton Heerts en dergelijke ons tijdelijk stoom afblazen en blijft de werkelijke strijd uit. Het thema vandaag kan dan ook alleen maar zijn:

STOP NIÉT DE BEZUINIGINGEN – MAAR HET KAPITALISME!

NIÉT DE SOCIAALDEMOCRATIE EN DE VAKBONDEN SLAGEN IN DEZE STRIJD – ALLÉÉN DE ARBEIDERS ZELF!

Dat het arbeidersvijandige Kabinet, de coalitie tussen de liberale (VVD) en de (nog altijd) verraderlijke sociaaldemocratie (PvdA), het sociaal akkoord heeft weggeveegd is een zorgelijk punt, evenals dat nog steeds de banken failliet gaan, de (jeugd)werkeloosheid en armoede blijft stijgen, de productie wordt overgeplaatst naar lagere loonlanden en de meerwaarde resp. winst van aandeelhouders en bedrijfsbezitters nog altijd blijft stijgen – Winsten ten behoeve van de portemonnee van de kapitalisten. Máár, het zwaartepunt van onze strijd ligt tegen het probleem van dit alles zelf – tegen het kapitalisme –, en niét zijn gevolgen! Niét tegen de crisis!

Verzet hiertegen zal niet van buitenaf verwacht moeten worden:

De vakbonden en sociale partijen zijn zelf met het probleem verworven – Het kapitalisme!

De vakbonden hebben de arbeidersklasse allang verraden door alleen de scherpe randjes van het kapitalisme te doen laten slijten, door consensuspolitiek met deze uitbuiters aan te gaan op het gebied van loon, werktijd en materiële behoeftes. Maar de kenmerken van bezit aan eigendomsverhoudingen en de winst zijn nog altijd de oude (in het voordeel van de kapitalisten). De vakbondsbureacratie heeft de klassenstrijd tussen arbeiders en kapitalisten laten begraven!

De sociaaldemocratie heeft zijn sociale masker weer verloren en hiermee zijn verraderlijke gezicht laten zien! Zij zijn, en blijven, socialisten in woorden en fascisten in daden! Deze partijen willen laten doen geloven dat verkiezingen de oplossingen bieden voor alle problemen van de arbeiders. Dit door de macht te leggen in de handen van leiders die zelf géén enkele binding hebben met de werkende massa en er zelf niet meer tot behoren. De massa vandaag dient zichzelf dan ook te verzetten tégen de vakbondsleiding en sociale partijen op deze demonstratie, en deze in eigen handen te nemen! Alleen de werkende massa zelf kan het kapitalisme bestrijden:

Organiseer de arbeiders in de bedrijven!

Mobiliseer de massa's op straat en in de wijken!

Infiltreer de bonden! Organiseer het verzet in bedrijfs- en straatcomités!

Leg het kapitalisme plat door de algemene staking!

Werkelijke actie kan alleen van betekenis zijn in de bedrijven! Onder zelfstandige en eigen leiding dienen stakingen gevoerd te worden Bezet de werkvloer, leg gecoördineerd alle sectoren plat – Een algemene staking dient het doel te zijn!

Alleen de basis kan de doodssteek geven aan het kapitalisme!

Autonoom: Definitie en betekenis

Het woord 'autonoom' is een samenvoeging van de, uit het Grieks afgeleide, woorden “autos” en “nomos” en betekent letterlijk “zelf wet”. 'Autonoom' is de aanduiding voor een bepaalde manier van denken, waarin onafhankelijkheid en individuele vrijheid, op basis van sociale rechtvaardigheid en -gelijkheid, en solidariteit de belangrijkste uitgangspunten zijn. Individuele vrijheid echter niet, zoals de (neo)liberalen dit begrip onderbouwen (“ongebondenheid van autonome en zelfverantwoordelijke mensen”, d.w.z. losscheuren van het volk), maar juist het tegenovergestelde ervan: “Individuele vrijheid door collectiviteit!”

Autonoom-zijn, betekent nergens afhankelijk van zijn. Om nergens van afhankelijk te zijn, moet men zichzelf dus voorzien in behoeften en zichzelf organiseren en besturen om te overleven. Zelfvoorziening betekent dat; men neemt, waar men gebruik van kan maken om te overleven en bepaalde politieke doelen te bereiken. Zelforganisatie is nodig om collectief de onafhankelijkheid en individuele vrijheden te behouden. Daarbij is verzet de enige weg naar vrijheid, en zelforganisatie dus absoluut noodzakelijk. Zelfbestuur is nodig om collectief doelstellingen te verwezenlijken, zoals bijv. sociale rechtvaardigheid en – gelijkheid. Onafhankelijkheid/ongebondenheid is waar het bij de autonomie om draait. Men wil niet afhankelijk zijn van een of andere staat, partij, vakbond of leider ('Führer'). Autonomen denken zelf, bepalen zelf en doen zelf! Zij hebben niemand nodig, die hen van bovenaf “hulp” biedt of vertelt wat er moet gebeuren, zij lossen zelf hun problemen op. Zij zijn op eigen (daad)kracht en prestaties aangewezen, en hebben lak aan wetten die hen door het establishment worden opgelegd. Autonomen doen aan zelfbestuur, d.m.v. zelforganisatie.

Het zorgt daarom voor fundamentele problemen, indien het autonoom-zijn slechts als 'actiemiddel' wordt gezien. Autonoom-zijn vereist een bepaalde ideologische manier van denken, die op verschillende manieren in de praktijk kan worden gebracht.

Autonoom-zijn betekent zélf handelen, zélf denken, zelfstandig zijn/handelen. (en niet wachten op aanwijzingen, instructies, 'bevelen' van bovenaf, van de een of andere 'leider', 'paus', Voorzitter, volkstribuun, vakbonds- of partijbons, kortom van wat voor zelfbenoemde 'autoriteit' dan ook!) Autonoom zijn betekent wars zijn van elke vorm van gezag en autoriteit dan ook, betekent wars zijn van elke vorm van staatsautoriteit, resp. staatsgezag. Autonomen wachten niet op verbeteringen/veranderingen van bovenaf ('verkiezingen'), maar nemen zélf het heft in handen (vandaar ook >>'Directe Actie'<< = actie van onderop, door de massa's op een directe manier zonder tussenkomst van zelfbenoemde 'leiders'/bemiddelaars [= bonzen] van vakbonden of politieke partijen). De massa's hebben géén leider(s) van buitenaf nodig, ze zijn hun eigen leider. De massa's zelf zijn de voorhoede.

De strijdmethodes vloeien logisch uit deze (anti-autoritaire, anti-gezag, anti-hiërarchische) zienswijze voort. Zie bijvoorbeeld ,,Directe Actie” (actie zonder tussenkomst van wat voor 'autoriteit' dan ook), gericht tegen de staat, het gezag, de autoriteit, bonzen – door de massa's zelf. (Enkele voorbeelden zijn de Culturele Revolutie 1966-1969, de Parijse mei revolte van de arbeiders en de studentenopstand van 1968 en de 1969-Beweging in Italië.) Zie ook het ,,Zwarte Blok” → uitingsvorm, niet alleen van collectieve anonimiteit, maar ook van een collectieve uniformiteit: Wij zijn allen gelijk, wij zijn één collectief geheel! No leaders, no followers, no bull-shit! Er zijn géén 'leiders', wij zijn allen 'leiders'. Wij zijn zelf de 'voorhoede'. D.m.v. de uniforme kledij wordt onderstreept: Wij zijn allen gelijk (egalitarisme). Er zijn geen 'leiders'. Als er al sprake is van 'leiding', dan is dat de collectieve leiding door het collectieve 'Zwarte Blok'. Het 'Zwarte Blok' als collectieve 'leider' – als collectieve 'voorhoede' (bijv. in de strijd met de smeris). (Een dergelijke zienswijze geeft natuurlijk ook weer stof voor de nodige discussie(s), ook en vooral binnen de anarchoscene).

Autonoom-zijn betekent absoluut en vóór alles het verwerpen van elke 'autoriteit' en van alles wat door 'autoriteiten' (geüniformeerd of niet) wordt verkondigd/bevolen/ aanbevolen etc. Autonoom-zijn betekent tegen elke vorm van hiërarchie en/of autoritaire structuren (staat, leger, kerk, partij, vakbond) zijn. Alléén de massa's zelf zijn 'puur', zijn revolutionair, dus is alléén de actie van de massa's zelf 'puur' en revolutionair, al het andere dient te worden afgewezen als;

1: bureaucratisch 2: reactionair 3: verburgerlijkt 4: hiërarchisch Autonoom-zijn betekent tegen elke vorm van persoonsverheerlijking zijn, alléén de massa's zijn de ware helden. Wars van elke Führeraanbidding (Hitler, Stalin, Kim Il Sung, e.d.). Wars van elke chauvinisme (staatkundige grenzen worden niet erkend!). 'Autonome Hitleristen' is evenzeer een onmogelijkheid als (bijvoorbeeld) 'autonome Strasseristen'!

,,Wie niet bang is om gevierendeeld te worden, durft zelfs de keizer van zijn paard te trekken.” – Mao Zedong

Samenvattend: 1: Géén leiding (van buitenaf, van bovenaf) 2: Werkelijk revolutionaire actie alléén van de massa's zelf ('direct' zonder tussenkomst van 'buitenaf') 3: Massa's zélf zijn de voorhoede (geen inmenging van 'buitenaf')

No leaders, no followers! No bull-shit! 

De massa's zijn zijn de voorhoede, zij zijn de leiders!

Nederland: Een totalitaire Controlestaat?

Wie de vrijheid opgeeft om veiligheid te vinden zal ten slotte beide verliezen
- Benjamin Franklin (1706-1790)


Dagelijks wordt het Nederlandse volk via de systeem media - de kranten, op internet, de radio en televisie - geconfronteerd met verontrustende verhalen over het gevaar van links- en rechts-extremisme, Islamitisch fundamentalisme en/of oorlogen tussen rivaliserende motorclubs. Het volk lijkt in een constant klimaat van angst te leven. Tegelijkertijd zien we een tendens gaande, waarin onze overheid onder het mom van "veiligheid" steeds meer inbreuk maakt op de vrijheid en privacy van burgers. Dat dit veiligheidsbeleid vanuit de overheid inmiddels Orwelliaanse vormen heeft aangenomen, blijkt wel uit het recente NSA schandaal, waar uit naar voren kwam dat 1,8 miljoen Nederlanders door de Amerikaanse veiligheidsdiensten zijn afgeluisterd. Dit is volgens onze regering schijnbaar geheel normaal. De overheid vertrouwt haar eigen burgers niet meer.

De aanslagen van 9/11 hadden een grote impact op de Westerse wereld. Ter bestrijding van 'terrorisme' werden de toen nog heersende opvattingen omtrent burgerlijke vrijheden door de Westerse regeringen al snel overboord gegooid. De vrijheden die eeuwenlang door onze voorouders bevochten zijn en voor welke velen dit met hun vrijheid of leven betaald hebben, worden op een rap tempo in zijn totaliteit afgebroken. Een dusdanig veel omvattende controle op burgers zoals vandaag de dag in ons land en de rest van de Westerse wereld voorkomt is nog nooit eerder in de menselijke geschiedenis voorgevallen - niet onder Nero, Napoleon, Hitler of Stalin. Grondrechten en privacywetgeving worden massaal afgebouwd, politie- en geheime diensten krijgen steeds meer vrij spel en op ieder hoek van de straat en langs iedere weg worden camera´s geplaatst. Het feest van de vrijheid lijkt hiermee definitief voorbij te zijn. 

Deze ontwikkeling wordt nog eens verergerd door de complete apathie van de Westerse volkeren, die de inperking van hun vrijheden als een ´historisch´ lot lijken te accepteren. Het volk is bang. In vroegere tijden was ´terreur´ al een staatspraktijk, die door filosofen zoals bijvoorbeeld Thomas Hobbes als legitiem werd beschouwt. Het diende ervoor om het volk bang en dus volgzaam te maken. Ook tijdens de Franse revolutie werd ´terreur´ gebruikt als een staatsdoctrine tegen de contrarevolutionairen. Later werd het begrip voornamelijk kritisch gebruikt , bijvoorbeeld in verwijzingen naar het Stalinisme en Hitlerisme. Vandaag de dag lijkt dit echter te zijn omgedraaid. ´Terreur´ (terrorisme) wordt tegenwoordig als een fenomeen gezien dat van het individu uitgaat en de staat bedreigd. Hieruit volgt dat een staat die terreur bestrijdt uit een soort van wettige zelfverdediging handelt en zichzelf dus nooit aan terreur schuldig kan maken. Hiermee heeft de 'oorlog tegen terreur (terrorisme)', die na 9/11 door de Westerse wereld is uitgeroepen, een soort universele legitimiteit gekregen die haast elke daad, conflict of oorlog van het Westen rechtvaardigt. Echter onze natie wordt momenteel niet bedreigd door het 'terrorisme', maar door de bereidheid van ons volk om zich te laten intimideren door 'terreur' in een poging  van onze overheden dit te kunnen gebruiken om zo autoritaire structuren door te voeren die ons van onze vrijheid en privacy beroven. 

"Veiligheid" is het nieuwe credo geworden in het politieke debat. De staat stelt dat de overheid zoveel mogelijk over zijn burgers dient te weten om hen zo efficiënt mogelijk te kunnen beschermen. We vergeten hierbij echter dat 'veiligheid' niet maakbaar is omdat geen enkel risico uitgesloten kan worden. Het is aannemelijker dat je door een verkeersongeluk om het leven komt dan door een terroristische aanval. Echter de aard van de mens is dat hij banger is voor het onwaarschijnlijke dan voor het waarschijnlijke. We zijn het meest bang voor dingen die ons zelden of nooit overkomen en dat is waarschijnlijk maar goed ook willen we het leven aan blijven kunnen. Ons gevoel van onveiligheid staat dan ook los van reële bedreigingen. Het is in het Westen zelfs waarschijnlijker dat je omkomt door een vliegtuigongeluk dan door de zeer kleine kans dat we daadwerkelijk bij een terroristische aanslag om het leven komen. Het angstklimaat in ons land is simpelweg dus niet rationeel. De dagelijks opgeroepen verschrikking staat in de weg van een rationeel debat over de zin en onzin van de voorgestelde tegenmaatregelen die onze 'veiligheid' zouden moeten waarborgen. 

De vraag die eenieder met gezond verstand zichzelf zou moeten stellen is: Hoe deugdelijk zijn de instrumenten van de terrorismebestrijding? Zijn deze maatregelen geschikt om het nagestreefde doel te bereiken? Zijn rasteropsporingen (profilering van grote groepen burgers), biometrische paspoorten, videobewaking, de massale inzet van telefoontaps evenals andere inbreuken op grondrechten, die miljoenen onschuldige burgers treffen, een gerechtvaardigd middel tegen terrorisme? Of schiet men het doel hiermee ruim voorbij? Het is volstrekt onduidelijk waar deze ingrijpende inbreuken op de privacy toe moeten leiden. Terwijl de staat meer en meer controlemogelijkheden op haar eigen burgers toepast, lijkt het gevaar op terrorisme slechts steeds maar weer groter te zijn geworden.

Tot op heden is er nog geen enkele aantoonbare terroristische aanslag verijdeld op basis van de verscherpte veiligheidswetten. Veel van de doorgevoerde maatregelen zijn ondeugdelijk gebleken in het verhinderen van terrorisme. Het lijkt er dan ook op dat de staat zich niet tegen terroristische rampspoed verdedigt, maar tegen haar eigen burgers. Voorheen was men onschuldig tot het tegendeel bewezen was, vandaag de dag zien we echter meer en meer een situatie ontstaan waarin iedereen schuldig is totdat de onschuld is bewezen. Vanuit een zogenaamde 'preventieve' strategie ziet de overheid alle mensen als potentieel gevaarlijk en eigent deze zich het recht toe om in overeenstemming daarmee te handelen (controle, observatie, algemene verdenking). Terwijl onze grondwet eist dat individuele burgers zo min mogelijk schade ondervinden door staatsinterventies, eist de preventie politiek het verzamelen van zoveel mogelijk abstracte informatie van individuele burgers. Langzaam maar zeker veranderd onze rechtsstaat in een ware controlestaat, waarbinnen het doen en laten van iedere burger door vadertje staat gecontroleerd word.

Het beeld van de totalitaire controlestaat die George Orwell in zijn beroemde boek '1984' omschreef lijkt vandaag de dag de harde realiteit te zijn geworden. De controlewaan van de staat heeft  het terrein van de strijd tegen het terrorisme al lang verlaten en richt zich op alle aspecten van ons dagelijks leven; sociale verhoudingen, het belastingsysteem, consumentengedrag en gezondheidszorg. De bestrijding van het terrorisme is verworden tot een scherp zwaard in handen van "modelburgers" die de gehele samenleving aan hun conformiteit wensen te onderwerpen. Achter het veiligheidsbeleid van de staat zien we een steeds grotere vervaging van de grenzen tussen politiek, justitie, politie, leger, civiele beveiliging en de veiligheidsindustrie; de totalitaire controlestaat zal niet lang meer op zich laten wachten. Wij ruilen onze persoonlijke vrijheid in voor de twijfelachtige en lege belofte van 'veiligheid'. Als wij ons nu niet hier tegen gaan verzetten dan zal het te laat zijn. Als de totalitaire controlestaat eenmaal voltooid is zal deze elk protest in de kiem smoren. Het is nu nog niet te laat!      

Precariteit en Klassenstrijd

Sinds de uitbraak van de economische crisis zijn "bezuinigen" en "hervormingen" het nieuwe credo voor de corrupte graaiers in onze Europese regeringen. Deze maatregelen worden gepresenteerd als zogenaamde oplossingen voor de economische crisis, die zij juist zelf met hun kapitalistische beleid gecreëerd hebben. De economische crisis wordt hier dus misbruikt om een neoliberaal kapitalistisch economisch beleid in geheel Europa door te voeren, zonder dat het volk het direct door heeft. Het zou immers "noodzakelijk kwaad" zijn om zo de "economische groei te stimuleren". Dit neoliberale beleid dat grotendeels door de Trojka wordt uitgedragen, wordt door de volksverraders in onze nationale regeringen onder valse voorwendselen doorgevoerd. Afschaffing van sociale vangnetten, versobering van arbeidsrechten, afschaffing van het minimumloon en versoepeling van het ontslagrecht om de arbeidsmarkt te `flexibiliseren` worden gepresenteerd alsof ze noodzakelijk zijn om ons uit de economische recessie te redden. Dat is natuurlijk onzin, deze maatregelen dienen enkel om de positie van het kapitaal te versterken.

Het volk wordt bang voor de crisis gehouden en zand in de ogen gestrooid door de corrupte elites, massaal verzet tegen deze gang van zaken blijft grotendeels uit. Hoewel er in verschillende Europese landen, die meestal het zwaarste onder het neoliberale beleid van de Trojka te lijden hebben, diverse massaprotesten hebben plaats gevonden, blijft, op een enkele uitzondering na, een serieus en langdurig georganiseerd verzet vanuit de werkende massa´s in zijn geheel uit. Deze kloof tussen mobilisatie en sociale structuren wordt grotendeels veroorzaakt door het onvermogen van antikapitalistische en sociale bewegingen om de werkplaats en regionale gemeenschap te organiseren. De laatste decennia hebben we in Europa een situatie gezien waarin een steeds groter deel van de arbeidersklasse precair is geworden. Een sterke toename van flexibilisering, ZZP-constructies en uitzendwerk hebben een uitzichtloze situatie gecreëerd, waarin steeds meer arbeiders praktisch geen rechten en zekerheid meer hebben en een onzeker bestaan leiden, overgeleverd aan de grillen van de arbeidsmarkt. Continuïteit en stabiliteit zijn voor veel arbeiders al lang geen vanzelfsprekendheid meer. De vakbondsbureaucratie heeft precariteit lange tijd compleet genegeerd en de meeste precaire arbeiders zijn geen lid van de vakbond. Zeker in Nederland hebben sociale bewegingen dan ook geen invloed van enige betekenis op de werkvloer.

Nu de arbeidersbeweging in tijden van crisis zwakker is dan ooit te voren en de organisatie van precaire arbeiders klein en onbetekenend blijft, vormt precariteit een uiterst pijnlijke herinnering dat we vandaag de dag in landen zoals Nederland al lang geen sociale identiteit als klasse meer lijken te hebben. Hervormingen en flexibilisering hebben ertoe geleid dat de arbeidersbeweging ineen is gestort en de antikapitalistische en sociale bewegingen daarmee van hun meest effectieve strijdmiddelen ontdaan zijn. Het neoliberale beleid van de Trojka heeft ertoe geleid dat de Europese verzorgingsstaten in rap tempo worden afgebroken ten gunste van een soort neoliberaal wilde westen voor kapitalistische ondernemers, waarin chronische onzekerheid hen van zo goedkope mogelijke en flexibele arbeidskrachten voorziet om maximaal uit te kunnen buiten. Precaire arbeiders zijn op hun beurt bang om zich tegen deze uitbuiting te verzetten omdat zij dondersgoed weten dat ze makkelijk hun werk verliezen en simpelweg ingeruild worden voor een andere goedkopere precaire arbeidskracht. Dit voorkomt dan ook dat zij zich organiseren en dat ze gezamenlijk voor sociale gerechtigheid op komen.

Sommigen komen dan ook tot de conclusie dat de precaire arbeiders een klasse op zichzelf vormen - het precariaat - , die door haar onzekere en instabiele positie er andere belangen op na houdt dan de traditionele arbeidersklasse (dergelijke theorieën deden eerder al de ronde in linkse kringen omtrent het fenomeen gastarbeiders in de jaren ´70 en ´80, dat als het "nieuwe revolutionaire subject" werd aangemerkt). Inderdaad de nederlaag van de arbeidersbeweging heeft geleid tot een gehele generatie van arbeiders zonder enige positieve vooruitzichten. Zij hebben een uitzichtloos leven van korte contracten, saaie baantjes, zonder vooruitzicht op een carrière, een vast loon of sociale zekerheid. Zogenaamde "zelfstandige ondernemers" (de ZZP´ers) worden door het kapitaal ingehuurd en zijn compleet afhankelijk van deze kapitalisten voor hun werkvoorziening. ZZP´ers kunnen gemakkelijker ontslagen worden dan de gewone loonarbeiders en bovendien maken zij minder gebruik van de sociale vangnetten die voor de arbeiders opgezet zijn (en nu net zo hard weer afgebroken worden).

Deze vervreemding is echter geen nieuw fenomeen; arbeiders hebben nooit controle over de producten van hun arbeid gehad en produceren de goederen niet voor zichzelf of de gemeenschap, maar voor de winst van een kleine elite van kapitalistische uitbuiters. De arbeidersklasse is dus altijd al afhankelijk geweest van de grillen van het kapitaal en feitelijk dus altijd al (in min of meer wisselende mate) precair geweest. De precaire arbeiders vormen dus duidelijk geen nieuwe klasse op zichzelf. Immers zijn tegenwoordig tijdens deze economische crisis voor praktisch alle arbeiders in Europa vaste contracten, zekerheid op werk en arbeidersrechten al lang geen vanzelfsprekendheid meer. De laatste arbeidersrechten die nog over zijn en die door de arbeiders zelf in het verleden (zwaar) bevochten zijn, worden momenteel net zo hard weer afgeschaft door onze corrupte regeringen en de Trojka. Net als in de begindagen van de industrialisatie worden steeds meer arbeiders onderworpen aan extreem lange werkuren, saai werk, armoede en staatsrepressie als men zich probeert te organiseren. Het gehele proletariaat wordt langzaam maar zeker precair; de arbeidersklasse bestaat dan ook nog steeds uit allen die uitgebuit worden, de bezittelozen. Het maakt in principe dan ook niet uit of je nu fabrieksarbeider of student bent, of je inheemse arbeider of gastarbeider bent; allen verkopen hun arbeid en allen worden uitgebuit ten gunste van de winst voor de bezittende klasse (de kapitalisten). Echter binnen de arbeidersklasse vertegenwoordigen de precaire arbeiders uiteraard het meest uitgebuite segment (het lompenproletariaat).

Veel precaire arbeiders hebben (volkomen terecht) de hoop in de vakbonden verloren omdat deze vaak enkel de belangen van het kapitaal vertegenwoordigen. Velen zien het nut er niet van in om zich te organiseren of om eisen te stellen voor een baan die waarschijnlijk maar enkele weken of enkele maanden duurt. Het heeft in hun ogen geen nut. Dit is echter een zeer zorgwekkende ontwikkeling als men bedenkt dat een steeds groter segment van de arbeidersklasse tot de precaire arbeiders behoort. De strategie van de kapitalistische Trojka om de arbeidsrechten af te schaffen en de arbeidsmarkt te flexibiliseren lijkt dan ook zeer succesvol te zijn in het verlammen van het proletarisch verzet. Het is van groot belang om nieuwe manieren te vinden om ook de precaire arbeiders te organiseren binnen de arbeidersklasse, om zo het proletarisch verzet weer aan te wakkeren en zo de werkende massa´s te mobiliseren en onder te brengen in sociale structuren. Hierbij moeten we natuurlijk duidelijk in het zicht houden dat de precaire arbeiders geen klasse op zichzelf vormen, maar een wezenlijk onderdeel van de arbeidersklasse als geheel zijn.

Het zwaartepunt van de antikapitalistische en sociale strijd zal nog altijd op de werkvloer moeten liggen, omdat enkel de arbeidersbeweging in staat is om door middel van de algemene staking en directe actie de kapitalistische economie plat te leggen en de middelen voor productie uit de handen van de bourgeoisie te nemen. Revolutie is simpelweg niet mogelijk zonder industriële actie. De hedendaagse precariteit hangt dan ook vooral samen met de crisis die het kapitalisme doormaakt en de noodzaak voor het kapitaal om het proletarisch verzet te smoren uit puur zelfbehoud. Precariteit is geen nieuw fenomeen, het is een teken dat het kapitalisme in crisis is en dat de gevestigde orde angstig is voor de uitbraak van de klassenstrijd. Naarmate de onvrede, repressie en precariteit toe zal nemen, zullen de werkende massa´s zich echter genoodzaakt zien om in opstand te komen en te strijden voor sociale gerechtigheid.

Italiaanse kameraden van de ACN in actie tegen precariteit