Toespraak NSA/ANS op het Netwerk Nationale Socialisten Congres

Nationalisten tegen imperialisme

Eén van de termen die vaak gebruikt wordt binnen onze Beweging is de term ‘imperialisme’. Vaak wordt dit gedaan in combinatie met de woorden “USA” en “Israël”. Maar wat is nou eigenlijk ”imperialisme”? En wat streeft het na?

Imperialisme is niet alleen de drang om grondstoffen gebieden en afzetmarkten waar dan ook ter wereld te verwerven, maar bovenal het streven om kapitaal te exporteren naar economisch achtergebleven gebieden. Indien noodzakelijk wordt dit ook met militaire middelen afgedwongen en/of veiliggesteld. Kortom; Imperialisme is de honger, de begeerte naar land en bezit zonder politieke of materiële noodzaak.

Een mooi voorbeeld uit de geschiedenis blijft het Romeinse Rijk, maar ook de huidige USA, “Israël” en de NAVO, als militaire alliantie van het westerse imperialisme, zijn imperialistische acteurs. Echter deze verschijning heeft een economisch oorsprong. Als eerste kan het beste naar de oorsprong van het woord gekeken worden:

De term ‘imperialisme’ stamt uit de 2de helft van de 19de eeuw en verwijst naar een politiek systeem dat verheven is tot veroveringspolitiek. Vanaf ongeveer 1880 ontstond er een strijd tussen de grote mogendheden om de economische en politieke verdeling van de wereld. In hun wedloop om grondstoffen en afzetmarkten kwamen in eerste instantie Engeland en Frankrijk, later vooral Engeland en Duitsland, steeds vijandiger tegenover elkaar te staan. De eerste kritiek op het Engelse imperialisme is afkomstig van Hobson. In zijn in 1902 gepubliceerde ‘’Imperialism, a Study’’, schreef Hobson dat het imperialisme grote economische nadelen had en bovendien een rottende invloed op het gehele maatschappelijke leven uitoefende.

De vraag is natuurlijk waarom Engeland überhaupt een imperialistische politiek voerde, als dat economisch zo nadelig was voor het land? 

Het antwoord van Hobson daarop was dat particuliere en economische belangen beslissend kunnen zijn voor een niet winstgevende politiek. De beslissende factor voor het ontstaan van koloniale imperia is de noodzaak tot kapitaalexport, dit door het verschaffen van internationale leningen en andere buitenlandse krediettransacties. Deze kapitaalexport komt voort uit de noodzaak om economische overschotten naar buiten over te brengen. Door de ongelijke inkomensverdeling binnen de imperialistische staten zelf kan dit overschot niet intern geconsumeerd worden. Voor het Engelse volk als geheel is het imperialisme nadelig, voor de Engelse bezittende klasse is het de belangrijkste bron van inkomsten geworden. Zo zitten aan het imperialisme de volgende bezwaren:

·      Toenemend militarisme.

·      Nadruk op ‘’eenheid’’ van het land en de neiging om ter wille van die eenheid de politieke meningsverschillen te minimaliseren.

·      Een zich afwenden van de interne sociale problemen. Dit laatste wordt ook bewust gebruikt door de heersende klassen om sociale en politieke energie van binnen naar buiten te richten. Hierdoor krijgen ook groepen die geen economisch belang bij het imperialisme hebben, maar wel uit zijn op het handhaven van hun machtspositie, belang bij het imperialisme. Als remedie stelt Hobson voor de bestaande inkomensverhoudingen te veranderen, zodat de interne markt naar believen uitgebreid kan worden en daarmee de dwang tot externe expansie vervalt.

En zo wordt het duidelijk dat kapitalisme en imperialisme broeders van elkaar zijn!

Verder kijkend dan alleen Hobson zien wij dat het kapitalisme een uitweg voor zijn interne spanningen en tegenstellingen zoekt. Dit door middel van een speurtocht over de gehele wereld zoekende naar goedkope grondstoffen, markten en arbeidskrachten, die op een voorheen ongekende manier uitgebuit kunnen worden.

Kenmerken voor het kapitalisme in zijn imperialistische stadium zijn:

·      Een scheiding tussen kapitaalbezitter en ondernemer, tussen financieel kapitaal en industrieelkapitaal.

·      De economie wordt sterk monopolistisch, d.w.z. dat steeds minder bedrijven steeds grotere delen van de markt in handen krijgen.

·      De middenlagen van de maatschappij verdwijnen en gaan op in het proletariaat.

·      Alle facetten van het leven vercommercialiseren. Alles verwordt tot een waar dat tot een bepaalde prijs gekocht kan worden.

De genoemde punten berusten op een smalle sociale basis en wenden zich tot de staat voor bescherming. Daarmee verkrijgt de staat grote invloed op het productieproces. Door middel van gedwongen samenvoegingen van bedrijven heft de vroegere anarchie in de productie zich grotendeels op. Het monopolie kapitalisme wordt staatskapitalisme. Staat en monopolies hebben een zodanig vaste greep op het productieproces en weten door uitbuiting van de Derde Wereld de winsten te verhogen; denk dus hierbij aan de goedkopere, en zogenaamde “meer producerende” arbeiders van buitenaf. 

De tegenspraken van het imperialisme zijn terug te voeren op het feit dat het imperialisme niet op export van waren, maar op kapitaalexport naar achtergebleven gebieden berust. De aarde is echter niet oneindig, zodat het hoe langer hoe moeilijker wordt het kapitaal overschot ergens onder te brengen. Het gevolg is een toenemende strijd tussen de imperialistische staten onderling. Daar komt nog bij dat de innerlijke tegenspraken van het kapitalisme weliswaar worden afgezwakt door het imperialisme, maar tegelijkertijd door het kapitaliseren van de wereldmarkt worden geëxporteerd. De voortdurende uitbreiding van de productie en de mogelijkheden van een winstgevende afzet van de producten raken in een steeds verder uiteenlopende verhouding. Zowel economisch, politiek als sociaal heeft het imperialisme verstrekkende onderlinge gevolgen:

·      De imperialistische staten voeren oorlogen om de verdeling van de wereld.

·      Het proletariaat wordt gereproduceerd in de Derde Wereld.

Dit leidt tot twee belangrijke theorieën.

1. Theorie van de ongelijkmatige ontwikkeling:

Binnen het kapitalisme zijn twee maatschappij types te herkennen. Er zijn samenlevingen, die in de ontwikkelingen van een modern productieapparaat ver gevorderd zijn, en er zijn andere waarbij dat niet het geval is. De eersten zullen ernaar streven de bestaande situatie te bewaren en een overeenkomende ideologie ontwikkelen om deze te rechtvaardigen. De laatsten zullen ertoe neigen in hun handelen en in hun ideeën op verandering en omwenteling gericht te zijn. Zij zullen trachten de leidende samenleving te overtreffen of op zijn minst te evenaren. Tegenover de hoge graad van economische ontwikkeling bij de één, staat een hoge graad van politiek bewustzijn bij de ander. Twee kenmerken die elkaar wederzijds uitsluiten. De revolutie zal dan ook eerder plaatsvinden in de laagontwikkelde dan in de hoogontwikkelde landen.

2. De theorie van de gecombineerde ontwikkeling:

In alle achtergebleven samenlevingen zijn verschijnselen met elkaar verbonden, die kenmerkend zijn voor verschillende ontwikkelingsfases. Sociale verschijnselen, instituties, ideologieën, klassen en technische methodes, die in het Westen tot verschillende ontwikkelingsfases behoren zijn in de Derdewereldlanden in één fase samen geschoven. Dit heeft consequenties voor het staatsbeleid. Aangezien het bovengenoemde verschijnsel het gevolg is van het ‘’inbreken’’ van het kapitalisme in een samenleving, waarvan de economie gebaseerd is op landbouw, moet de staat zich in achtergebleven landen richten op een opeenhoping van kapitaal en op versnelde industrialisering. De landen die (nog) onderontwikkeld zijn kunnen hun achterstand alleen inhalen wanneer ze hun volkeren dezelfde ontberingen opleggen die het kapitalisme zijn arbeidersklasse gedurende de eerste decennia van de industriële revolutie oplegde.

Dit is dus een korte toelichting op het veelgebruikte woord. Duidelijk mag zijn dat dit imperialistische verschijnsel, dat vandaag de dag nog steeds heerst en het grootste gevaar is, dat definitief overwonnen moet worden. Want imperialisme is niets anders dan verrot kapitalisme!

Na de conclusie getrokken te hebben dat imperialisme niets meer is dan verrot kapitalisme, rest nu nog een andere vraag in de beweging:

Met of tegen het kapitalisme?

Een duidelijke scheidslijn moet er nu komen, tussen de aanhangers van een “volksgemeenschap”, wat niet meer was en ook nooit meer zal zijn dan “nationaal-kapitalisme” of een daadwerkelijke anti-kapitalistische klassenstrijd, met als doel het enige echte onvervalste socialisme.

Wordt het een streven naar een “gemeenschap” met meer “luxes” voor de arbeider zoals (schijn-)inspraak, mooie benoemingen voor functies op de werkvloer en meer vakanties of de eis van de onteigening (van de productiemiddelen) van de bezittende kapitalistische minderheid naar de niet-bezittende arbeidende meerderheid?

Het moet nu maar eens duidelijk worden waar iedereen staat in de beweging;

1. Voor een, in essentie, kapitalistische “volksgemeenschap” met de (wekkende) illusie van de “grote” vrijheden van de arbeider. Met de leugen van een zo min mogelijk groot klassenverschil, wat uiteindelijk gewoon hetzelfde skelet is van het huidige systeem waarin we nu leven;

Een systeem met nog steeds een bourgeoisie die de productiemiddelen bezit, gepaard gaande met de middenklassen/ klein burgerdom, gebaseerd op geld, vermogen, werk, opleiding etc.

Een systeem waarin nog steeds de arbeider/ proletariër wordt onderdrukt (met de gedachte dat hij meer inspraak heeft en meer privileges geniet als zoethoudertje).

2. Of de keuze om terug te gaan naar het oorspronkelijke arbeiders concept in de beweging, en zo de uitbuiting, van de ene mens door de andere mens, voor eens en altijd te lijf te gaan en te beëindigen;

De klassenstrijd van het onderdrukte proletariaat waarvan wij allen deel uitmaken, een feitelijke weerspiegeling van de dagelijkse strijd tussen de twee belangrijkste klassen, tussen de bezittende en uitbuitende klasse (de ondernemers) en de bezitloze klasse (de arbeiders).

Dit is de stelling van geen halve waarheden meer, maar de stelling van of het een, of het ander.

Of onderdeel worden van de heersende onderdrukking of zelfs de wens deel uit te willen maken van de uitbuitende orde? Een maatschappij dus, waarbij ondanks de zin “vrijheid van de werkende klasse”, daarachter toch echt nog steeds de realiteit schuilt van nemer en gever.

Of de andere stelling van;

Zelf het heft in eigen handen nemen, met een eigen stem voor iedereen, om zo via de arbeidersraden met de controle over de productiemiddelen alleen het nodige levensbehoud te produceren zonder elke vorm van onnodig productie overschot of extra winsten verschaffen voor een kleine profiterende minderheid?

Mooie woorden zoals “winstdeling”, “volkskapitalisme”, “medezeggenschap”, “klein-kapitaal alleen tot niet-uitbuitende perken” of “nationale toezicht/ingreep” door middel van staatsinvloed zullen deze harde klassen-realiteit niet doen verdwijnen. Het woord “verbeteren” kan en mag niet eens gebruikt worden. Dus de scheidslijn is duidelijk en eist van een ieder van jullie:

Voor het kapitalisme of tegen het kapitalisme?

 

Ons antwoord dient dan ook te luiden:

 Géén “volksgemeenschap” met de onderdrukker en uitbuiter!

13-08 Congres Netwerk Nationale Socialisten

Het Netwerk Nationale Socialisten heeft op zaterdag 13 augustus een congres gehouden met als thema “Nationalisten tegen Imperialisme”. Nadat de intolerante systeemknechten van de Anti Fascistische Aktie een zaaleigenaar hebben bedreigd met fysiek geweld vanwege onze komst, hebben wij logischerwijs ervan af gezien om het congres op de betreffende locatie door te zetten. Ruim 30 kameraden reisden af naar een alternatieve locatie waar het congres alsnog plaats kon vinden, de antifascistische relschoppers ten spijt.   

Als eerste sprak een woordvoerder namens NSA/ANS over de betekenis van het begrip imperialisme. Deze stelde dat imperialisme een groot gevaar vormt en niets meer dan een vorm van verrot kapitalisme is. Hij riep op tot een klassenstrijd tegen het verderfelijke kapitalisme met als doel het bereiken van het enige echte Socialisme; geen volksgemeenschap met de onderdrukker en uitbuiter. Hierna volgde een woordvoerder namens Blood&Honour/Combat 18 Vlaanderen die opriep tot samenwerking tussen kleine groepen en structuren zonder nutteloze geschillen. Men riep op tot het uitwerken van een ideologisch speerpunt. Hierna volgde een korte en interessante discussie tussen verschillende kameraden over de te volgen ideologische weg en de te realiseren doelen. Na deze twee sprekers volgde live muziek van het Duitse Projekt Chaos.

We kunnen spreken van een succesvol congres dat zeker nog een keer vervolgd gaat worden. Wij willen via deze weg alle kameraden bedanken die aanwezig waren en dit congres mogelijk hebben gemaakt!

       

06-08-2011 Herdenking en Staatrepressie in Duitsland

Op deze dag vond voor de 6de maal de herdenking in Bad Nenndorf plaats voor alle Duitse burgers uit dit kleine dorpje die werden gemarteld door soldaten van het Rode leger, in het Wincklerbad gebouw. Enkele Nederlandse kameraden reisden ook dit jaar weer af om deze slachtoffers te herdenken en te zorgen dat de daders bij hun naam worden genoemd.

Rond 12:00 arriveerden vele kameraden gezamenlijk via de trein op het station van Bad Nenndorf. Ondanks de soms brandende zon en de hoge temperaturen verliep alles geheel rustig. Zoals bekend is in Duitsland, en zeker bij deze treurmars, zorgt de ME en de politie voor veel oponthoud en vertraging. Hordes ME’s, stillen en politieagenten stonden in de trein, op de laatste paar stations en op het staton in Bad Nenndorf al klaar. De in ongeveer 700 deelnemers werden door vier fouillerings tenten langzaam naar het verzamelpunt achter het station geleid. Dit alles verliep geheel zonder problemen, mede door de wel erg slappe controle van de politie. Uiteindelijk toen iedereen aanwezig was, moest er nog zeker een uur gewacht worden.

Dit jaar was wederom het dorp “versierd” door haar inwoners met vlaggen van alle landen, vele graffiti’s, spandoeken, slingers enzovoorts. De antifascistische dorpsbewoners denken hiermee de “kwade neonazi’s” te irriteren en proberen zich als pro internationaal/multiraciaal niet seksistisch en vredelievend te profileren. Dit heeft voor hun duidelijk meer waarde dan het herdenken van de gruwelijke dood van hun eigen volksgenoten.   

Na een uur kwam de eerste spreker aan het woord.

Na een korte welkoms groet volgde een korte verhandeling omtrent de inhoud van de mars en het geplande verloop van de dag. Heel “toevallig” ging tijdens de toespraak een alarm op het station af, waardoor de toespraak minder goed te volgen was.

Hierna werden de rijen opgesteld met alle vlaggen, veelal zwarte, voorop. De mars was nog maar net begonnen of de AFA liet alweer van zich horen. Ondanks de ergernis van kameraden vanwege de onrespectvolle houding van de tegen demonstranten is niemand op hun provocaties ingegaan.

Na een half uur bereikte de mars het beruchte gebouw, waar men een grote cirkel vormde. De sprekers stonden met hun rug naar het gebouw met achter hun de vaandeldragers evenals twee kameradinnen met een rouwkrans.

De eerste spreker was Andy Knape. Hij vertelde beknopt over de geschiedenis van het dorp evenals de reden dat deze herdenking zo belangrijk is.

De tweede spreker was Dieter Riefling, hij gaf een duidelijke, eerlijke en bovenal vurige toespraak onder andere over het onrecht dat vandaag de dag nog heerst.

De derde spreker was Sven Skoda. Hoewel zijn toespraak wat agressiever van toon was richting de tegendemonstranten, was zijn toespraak vooral respectvol en eerlijk ten opzichte van de slachtoffers.

Na de toespraken volgde de kranslegging en werd een minuut stilte gehouden. Wederom getuigde de gedragingen van de tegen demonstranten van weinig respect jegens de slachtoffers.

Hierna volgde nog een laatste toespraak door Marike Bielefeld over de verschrikkingen die zich in dit dorp hebben afgespeeld.  

Na haar toespraak werden er weer rijen gevormd en ging de mars weer terug richting station. Hier namen nog een aantal mensen het woord onder andere om de aanwezigen te danken voor hun aanwezigheid.

Een nawoord is echter de moeite waard om uitdrukkelijk te vermelden, door John Parker. Een kameraad uit Amerika die enkele dagen bij Duitse kameraden verbleef om kennis te maken met de Duitse beweging. Hij sprak over de vele landen buiten Duitsland die langzaamaan de geallieerde oorlogsmisdaden ook beginnen te erkennen.

Sven Skoda verklaarde hierna de mars officieel als ontbonden. Voor diegenen die wilden vertrok een half uur later de trein richting Bielefeld waar nog een andere aangekondigde demonstratie plaats zou vinden.

Ongeveer 150 van de aanwezige kameraden reisden dan ook af naar Bielefeld. Onder begeleiding van grote aantallen ME kwamen de demonstranten rond 19:00 aan op het station Bielefeld. Bij het uitstappen heerste direct een gespannen agressieve sfeer. Aan de andere kant van het perron stonden enkele AFA demonstranten, leuzen vlogen dan ook luidkeels over en weer. De Me leidde hierdoor de demonstranten snel richting het verzamelpunt. Op het verzamelpunt aangekomen bleek er een blok van 500 tegen demonstranten verderop in de straat te staan. Dit resulteerde in onenigheden tussen de demonstranten en de politie.

Onder het mom van de ”openbare veiligheid” werd de demonstratie door de autoriteiten ontbonden. Na kort overleg werd op hun eis ingegaan door de demonstranten, met de mededeling dat voor kerstmis dit jaar hier wederom een demonstratie plaats zou vinden. Dit viel niet in goede aarde bij de politie en ME. Zonder duidelijke oorzaak volgde er op de terugweg naar het station een korte confrontatie tussen demonstranten en de ME, waarbij zij overvloedig gebruik maakten van hun slagstokken en traangas.

Eenmaal de treinen ingedreven vervolgden de demonstranten hun weg naar huis onder “zware bewaking” van de ME.

Deze dag kenmerkte zich door de respectvolle herdenking door de kameraden en het dwarsbomen door de Duitse autoriteiten. Toch zullen wij volgend jaar weer terug keren naar het “verboden dorp” voor een herdenking. Voor gerechtigheid, dat wij nooit hun lijden zullen vergeten!  

  

Progressivisme; De Weg naar Nergens

In het vorige artikel zagen we hoe Politieke Correctheid en het moderne Liberalisme religieuze aspecten hebben door concepten zoals de “Oorspronkelijke Zonde” en besmette bloedlijnen te gebruiken. Net zoals veel religies rechtvaardigt Politieke Correctheid zichzelf op ongefundeerde aannames en heeft het mensen nodig die deze geschriften geloven. In die zin is Politieke Correctheid, ondanks de naam, meer een nieuwe religie, een eigentijds geloofsysteem, dan een politieke ideologie.

Progressivisme is een politieke term die refereert aan ideologieën die hervorming voorstaan, vooral hervorming van een Liberale of linkse aard. Hoewel de term progressivisme niet per definitie refereert aan linkse politiek, wordt het veel gebruikt door links om naar haar eigen ideologieën te refereren, waardoor het synoniem is geworden met links. Veel liberalen refereren naar Politiek Correcte ideologieën dan ook simpelweg als “progressieve ideologieën” en noemen zichzelf steevast “progressieven”. In dit artikel kijken we dan ook naar het progressivisme in de Politieke Correctheid en hoe het Politiek Correcte establishment bepaalt welke idealen progressief zijn en welke regressief zijn.

De term “progressief” heeft twee verschillende en voor de hand liggende connotaties. Door een bepaald idee te labelen als “progressief” associeert men dit idee met het positieve, met vooruitgang, het bereiken van het gewenste doel. Het wordt over het algemeen aangenomen dat dit doel een positief doel is. Progressieve ideeën lijken dan ook onmiddellijk ideeën te zijn die de samenleving steunen, die haar evolutie en ontwikkeling vooruit helpen. Aan de andere kant, door simpelweg een idee als “regressief” te betitelen wordt het idee geassocieerd met het negatieve, met regressie, achteruitgang en het weggaan van het gewenste doel. Regressieve ideeën worden om die reden over het algemeen gezien als ideeën tegen de samenleving, welke haar evolutie en ontwikkeling tegen houden.     

Ten tweede definieert de term “progressief” de doelen. Een ideaal dat waarde neutraal of moreel dubbelzinnig kan worden neergezet als iets positiefs, als datgene dat naar een doel toe werkt. Door te stellen dat het herstructureren van de hiërarchie binnen een bedrijf een progressieve stap is, suggereert men dat het einddoel, de nieuwe structuur van het management, een wenselijke uitkomst is die goed is voor alle betrokkenen.   

Daarom wordt jargon zoals “vooruitgang” en “positieve stappen” zoveel gebruikt door managers. Door iets te definiëren als “vooruitstrevend denken” of “progressief” maakt men de aanname dat het doel positief is. Het gebruik van vocabulaire is veel makkelijker dan feitelijk de voordelen van het einddoel aantonen, of een positieve uitkomst voor andere aandeelhouders te garanderen. Hetzelfde zien we bij de liberalisering van het huwelijk, zoals homoseksuele trouwerijen. Dit wordt door Links vaak vooruit geschoven als zijnde “progressief”, maar het is nooit bewezen dat dit ten goede zou komen aan de samenleving als geheel. Er was geen analyse, geen enkele reden om tot deze conclusie te komen. Het werd simpelweg voor waarheid aangenomen dat de menselijkheid moest Liberaliseren en dat dit de manier was waarop de samenleving zich MOEST ontwikkelen. Het is niets waard dat op andere politieke gebieden ook het idee van een enkele, wenselijke uitkomst wordt gezien als de enige mogelijkheid om de beschaving te ontwikkelen. Dit kan men zien in hoe de stedenuitbreiding, economische groei en ontwikkeling van leegstaand land wordt gekoppeld aan de vooruitgang van de mensheid.  

Een ander voorbeeld dat vaak terloops aangevoerd wordt is het “onvermijdelijke”mengen van rassen. Het wordt vaak aangenomen dat er uiteindelijk maar één ras zal zijn en dat dit een onontkoombaar onderdeel van vooruitgang is. Echter ook hier weer is er geen enkele gefundeerde basis buiten de aanname dat een bepaalde ideologie de weg voorwaarts is. Het maakt ook de belachelijke aanname dat 1,4 Miljard Chinezen en 1,5 miljard mensen uit India op de een of andere manier enkele honderden miljoenen andere etnische groepen laten immigreren en laten trouwen met de oorspronkelijke bevolking. Dit is geen verklaring door feiten of observatie, aangezien het enkel de Westerse wereld is die gelooft dat dit onontkoombaar of noodzakelijk is. Dit is enkel een verklaring die politieke vooroordelen onthuld en misschien een vooroordeel tegen Westerlingen, Blanken of Europeanen in het algemeen.

Ongedefinieerd doel

Een principe dat men in de meeste grote religies terug vind is Fatalisme, het idee van een verheven plan. Fatalisme is het idee dat het bestaan en de menselijkheid bestaan voor een bepaald gedefinieerd doel. Of dit nu is om meer op God te lijken, of religie universeel gevolgd te laten worden, er is een doel dat letterlijk of figuurlijk op papier is gezet door de schepper. Het kan ook een new age geloof zijn in een hogere graad van spiritualiteit. Het kan ook het geloof zijn dat evolutie een einddoel heeft waar de menselijkheid naartoe zou moeten werken.

Politieke Correctheid neemt dit concept en past het in een enigszins seculiere context toe. Het gedefinieerde doel wordt Liberalisme, en de idealen die als progressief worden gezien en toe werken naar een Liberale linkse utopie worden geportretteerd als de uitkomst van sociale en politieke evolutie. Concurrerende en tegenstrijdige ideeën worden als regressief gezien, als ideeën die de mensen enkel weg trekken van hun lot, het einddoel. Progressief zijn impliceert kennis over de toekomst en het ultieme eindspel van het menselijk bestaan. Zoals profeten of wijze ouderen is progressivisme een soort onthulde wijsheid welke normaal gesproken niet duidelijk of bereikbaar zou zijn. Deze onthullingen worden neergezet als de waarheid van het gospel, dat moet worden beschermd tegen onderzoek en ketterij. Sterker nog de ijverigheid waarmee de Politieke Correctheid diegenen aanvalt die er andere ideeën van sociale vooruitgang op na houden is het bewijs van een gebrek aan gefundeerde rede en wetenschappelijk bewijs voor de aannames die het maakt.          

Schaamte?

Schaamte is een emotionele staat die mensen voelen die zijn betrapt op een sociaal onacceptabele of absurde handeling, iets dat iemands zwakke punten onthuld. Schaamte is ook een emotie die vaak gemeld wordt door mensen in het opzicht van politieke of sociale besluiten die anderen hebben gemaakt. Deze schaamte komt voort uit het “betrapt” zijn tot een groep te behoren die op een politiek of sociaal onwenselijke manier heeft gehandeld. Terwijl persoonlijke schaamte zoals betrapt worden met je broek op je knieën in het openbaar een zeer begrijpelijk en duidelijk voorbeeld is, is “groepsschaamte” een stuk complexer.

Een veel gebruikt argument dat zowel links als rechts gebruikt is de expressie van “schaamte” voor het gedrag van andere mensen in de samenleving, of hun representatieve regering of sociale leiders. Dit is een vaak gehoord en vaak gebruikt argument aan de linkerzijde. “Schaamte” omdat hun natie niet het “progressieve” beleid volgt of dat het richting “regressief” beleid schuift. Het kan een schaamtegevoel opleveren als mede burgers niet het internationalisme omarmd hebben en nog steeds een gevoel van nationale en culturele identiteit hebben. De keuze om die onvrede in termen van schaamte te uiten is onthullend.

Schaamte komt enkel voor als men is “betrapt”, als men dit soort schaamte heeft, erkend men eigenlijk dat er nog andere individuen zijn wiens mening wordt beïnvloed. De vraag is dan ook wie zijn deze getuigen? Als men zich ervoor schaamt dat hun land geen linkse idealen heeft geadopteerd, wie veroordeeld hen dan? Hun collega’s? Dat is niet logisch omdat de persoon niet zelf erbij betrokken is zoals al zijn collega’s weten. Andere naties? Wellicht, maar aangezien de Westerse wereld grotendeels de meest “progressieve” wereld (aldus Liberalen) is, komt dit ook niet ter sprake. Meer conservatieve landen (zoals de rest van de wereld) zullen er niet wakker van liggen. Wellicht een buitenaardse beschaving die observeert? Ver gezocht, maar het verklaart het al meer. Het bewuste universum? Van welke getuige de mening wordt beïnvloed is onduidelijk, maar het laat zien dat er een vorm van extern bewustzijn observeert en oordeelt. Om jezelf veroordeeld te voelen, moet je de morele standaard weten waarmee men oordeelt. Daarom geeft de Liberaal die schaamte voelt onbewust een geloof in een soort extern moraal en iets of iemand die oordeelt op basis van dat moraal toe. Dit bindt in met het concept van een aangenomen “verheven plan” of het geloof dat het bestaan een bewustzijn heeft. Meer bewijs dus dat Politieke Correctheid een ware religie is.        

De onderliggende zwakte van Politieke Correctheid is dat er aannames worden gemaakt zonder enige gefundeerde basis. Wie zegt dat links progressivisme gelijk heeft en wie zegt dat rechts progressivisme gelijk heeft? Waar is het edict waarin staat dat we economisch moeten groeien of dat we Marxistische historische onvermijdelijkheid moeten volgen of ontwikkelen? Eeuwenlang wetenschappelijk onderzoek heeft geen vastgelegd doel aangetoond, enkel onnadenkende wetten. Er is een onderscheid tussen legitieme toekomst en illegitieme toekomst. Alle toekomst is toegestaan en er is geen entiteit buiten de menselijkheid, buiten het geloof in God, dat verwachtingen heeft over waar de mensheid MOET eindigen. Zelfs de Christelijke religie is van oorsprong grotendeels a-politiek. Jezus hield zich niet bezig met partijpolitiek.   

Zij zeiden tot Hem: Des keizers. Toen zeide Hij tot hen: Geeft dan den keizer, dat des keizers is, en Gode, dat Gods is. – Mattheus 22:21

Jezus hield zich bezig met het volgende leven, het koninkrijk van God, Niet of men Groen, Nationalistisch of onafhankelijk stemde. Of naties aparte entiteiten bleven of samengevoegd werden was irrelevant. Men werd niet beoordeeld op hun politieke overtuigingen op aarde. Politieke Correctheid vult die leegte en houdt zich met deze vragen bezig en forceert een specifieke modus van denken. Het heeft een bijna buitenaardse onthulling over wat goed en slecht is en houdt zich met deze zeer aardse zaken bezig.

Conclusie

Wellicht dat het idee dat er geen vastgelegd moraal system in het universum bestaat mensen oncomfortabel doet voelen. Het enige universele morele systeem is er een die door een individu bepaald wordt. Het universum is moreel onverschillig, ongeacht wat er gebeurt met ons, het zal ons niet beschermen tegen een “slechte” beslissing, noch zal het ons belonen voor een “goede” beslissing. Het geloof dat creatie bestaat, met als doel om mensen een staat van waardig leven te laten bereiken waarin men comfortabel leeft, biedt emotionele veiligheid.

Politieke Correctheid is, hoewel het niet de enige politieke ideologie is dat zich gedraagt alsof het van een hogere macht af komt, een van de meest prominente ideologieën. Duidelijke en harde analyse laat zien wat Politieke Correctheid beweert en wat het eist van ons, terwijl het niet gebaseerd is op verzamelde kennis, onderzoek, testen en fouten maar op aannames en suggesties. In plaats van feiten wordt het door geloof vervangen. Waar objectieve en open analyse zouden moeten zijn heerst kortzichtig dogmatisme. Mensen die de taak op zich nemen om Politieke Correctheid te promoten en op te leggen zijn afhankelijk van anderen die het voor lief nemen, dat is de basis van de bron van hun geloof. Zij zijn afhankelijk van mensen die dit overnemen vanuit hun “morele superioriteit” of hun ideologische positie, of als ze deze niet hebben uit angst om verketterd te worden.

Het blijft een feit dat er geen solide basis is voor “progressieven” om te definiëren wat “vooruitgang” of “progressie” is buiten hun persoonlijke mening. Er is geen aan te voeren argument dat stelt welke directie de beschaving moet nemen. Het Liberalisme claimt dat zij de moraal heeft dat de mensheid vooruit stuurt, maar is geen precedent hiervoor, er is geen enkel bewijs dat dit waar is.       

Feitelijk zijn Liberalisme en Politieke Correctheid juist fataal voor gezonde samenlevingen. Een hard feit dat wordt verborgen door de onderdrukking van elk wereldbeeld dat deze fout noemt. Als de boodschap wijdverspreidt kan worden dat Politieke Correctheid niets meer is dan een mening; niet heiliger dan een cultus; niet meer autoriteit heeft dan een individueel vooroordeel; dan zijn we op weg om van de corrupte en onderdrukkende invloed van de Politieke Correctheid af te komen. Door simpelweg te weigeren haar grotendeels ononderbouwde morele basis te erkennen verliest het haar relevantie. De keizer heeft geen kleren. Er hoeft niets meer gedaan te worden dan simpelweg te handelen en te doen wat we zeggen.  

G James

De Theologie van de Politieke Correctheid

“Religie is de opium van het volk” is wellicht een van de meest herhaalde en verkeerd begrepen uitspraken van Karl Marx. In de correcte context zien we een erkenning van de noodzaak voor mensen om zich tot religie te keren om hun ziel te verlichten en om een comfort te creëren waar deze niet gevonden kan worden. Het is de manier waarop mensen orde vinden in een chaotische wereld. Het is een cocon tegen het nihilistische universum en een geloof in een buitenmenselijk bewustzijn. Het is een geloofssysteem dat mensen hun sterkste emotionele vermogens gebruiken en als zodanig het meest effectieve middel is om mensen te binden aan diegenen die dit zullen exploiteren voor hun eigen doelen en macht. 

“Religie is het zelfbewustzijn en zelfvertrouwen van de mens die nog niet is doordrongen van zichzelf of zichzelf alweer heeft verloren. Maar de mens is geen abstract wezen dat buiten deze wereld staat. De mens vormt de wereld van de mens – Staat en samenleving. Deze Staat en samenleving produceren religie, dat een omgekeerd bewustzijn van de wereld is, omdat zij een omgekeerde wereld zijn. Religie is de algemene theorie van deze wereld, haar encyclopedische compendium, haar logica in een populaire vorm, haar enthousiasme, haar morele sanctie en haar universele basis van consolidatie en rechtvaardiging. Het is de fantastische realisatie van de menselijke essentie omdat de menselijke essentie nog geen echte realiteit heeft verworven. Een strijd tegen religie is om die reden dan ook een strijd tegen een wereld wiens spirituele aroma religie is. Religieus lijden is, op hetzelfde moment, de expressie van echt lijden en een protest tegen echt lijden. Religie is de zucht van het onderdrukte wezen, het hart van een harteloze wereld, en de ziel van zielloze condities. Het is de opium van het volk. De afschaffing van religie als het illusoire geluk van het volk is de eis voor hun echte geluk. Om hen op te roepen om hun illusies op te geven is om hen op te roepen een conditie op te geven die illusies nodig heeft. “ – Karl Marx

In het begin van de eenentwintigste eeuw kunnen we in de Westerse wereld terug kijken en de afname zien van de theocratische controle binnen Westerse samenlevingen. Samenlevingen welke langzaam en pijnlijk, en niet zonder martelaars, de opgelegde lasten van religieuze geloofsystemen van zich af hebben weten te werpen. De Westerse wereld heeft besloten om op eigen benen te gaan staan en de grote leegte en betekenisloosheid van het bestaan te confronteren zoals het is, en niet zoals we willen dat het is.

Echter met de afname van de macht van de kerk, hoeven we niet noodzakelijk het einde van religie te zien. Nieuwe religies verschijnen om de leegte op te vullen. New-Age religies, verschillende samenzwerende cults en sekten, Oosterse religies en mysticisme en wellicht de meest prominente van allemaal de Politieke Correctheid. Politieke Correctheid is een moreel systeem dat wordt gebruikt om vorm te geven aan taal, gedachten, beleid en sociale standaarden ter ondersteuning van de Links Liberale idealen. Politieke Correctheid is niet ontstaan als resultaat van wetenschappelijke studie noch is het gebaseerd op een hypothetisch feit dat is aangetoond, het is eerder een systeem dat is geformuleerd om in een bepaalde politieke behoefte te voorzien. Het is een systeem van geloof, gebaseerd op een geloof.

Op veel gebieden zijn er duidelijke parallellen tussen Politieke Correctheid en religie. Het gedraagt zich in veel gevallen net als religie, het vervult dezelfde behoeften als religie. We kunnen gerust stellen dat Politieke Correctheid een religie is. Het is een moderne, gedecentraliseerde kerk. Het is de religie waarbij iedereen een priester of dominee kan worden en daarom macht over mensen kan uitoefenen. Het is de denkwijze waarvan men kan eisen dat mensen het accepteren zonder bewijs te zien. Het is de moderne ideologie die mensen niet enkel van de religie kan verbannen, maar die mensen uit de samenleving kan verbannen omdat ze niet dezelfde ongefundeerde aannames maken.

Om een moraal systeem te adopteren dat Politieke Correctheid voorschrijft is het maken van morele besluiten gebaseerd op geloof in plaats van feiten. Het is de acceptatie van de moraliteit van de “Hoge Priesters” van de Politieke Correctheid zonder vragen en zonder kritiek. Politieke Correctheid heeft haar eigen doctrine, haar eigen hoge priesters, haar eigen zonden, inquisitie en ketters. Het is op geloof gebaseerd omdat het werkt op onderliggende aannames die worden gemaakt zonder enig bewijs dat die aannames ondersteund. Het definieert welke idealen progressief zijn en welke regressief zijn en neemt het gewoon voor waarheid aan, steunend op de aanhangers die geloven dat het zo is. Het is gewoon een nieuwe poging om orde te vinden waar deze niet bestaat en een veilige cocon te creëren waarin de mensheid een vaststaand lot heeft, waar de natuur meegaand en respectvol is in plaats van onverschillig. Politieke Correctheid beschrijft, net zoals vele andere religies, een wereldbeeld waar de universiteit, het leven op aarde en de mensheid wordt aangepast om op de  “wishful thinking” tegemoet te komen. Het geeft de impressie dat de mensheid in een staat van harmonie en vrede zou leven als men enkel de Politiek Correcte doctrines zou volgen.

De Oorspronkelijke Zonde

Genesis begint met Adam en Eva, de twee creaties van God in de tuin van Eden. De slang overtuigde Adam en Eva om het fruit te eten van de boom van de kennis van goed en kwaad. De slang deed dit met weinig moeite en volgens de geschriften moest de mens het paradijs verlaten vanwege ongehoorzaamheid aan God.

“Door één mens is de zonde in de wereld gekomen en door de zonde de dood, en zo is de dood voor ieder mens gekomen, want ieder mens heeft gezondigd.  Er was al zonde in de wereld voordat de wet er was; alleen, zonder wet wordt er van de zonde geen rekening bijgehouden. Toch heerste de dood in de tijd van Adam tot Mozes over alle mensen, ook al begingen ze met hun zonden niet dezelfde overtreding als Adam. Nu is Adam de voorafbeelding van hem die komen zou.” - Romeinen 5: 12-19 

De zonde die door Adam was begaan veroordeelde toekomstige generaties voor de eeuwigheid, ondanks hun gedrag, ondanks iedere moeite die zij doen om niet te zondigen, tot de dood. Er zijn geen manieren om de ketting te breken en de vlek van de erfzonde te doen verdwijnen. De schuld is automatisch en wordt geërfd bij de verwekking, bijna alsof er genen zijn voor de oorspronkelijke zonde. Mensen zijn gedoemd om naar de Hel te gaan en enkel bepaalde acties kunnen hen redden van deze vurige ondergang. Het is niet genoeg om zonder zonden te blijven, het is niet genoeg om eerlijk, liefhebbend en genereus te zijn, het is niet genoeg om een gouden hart te hebben. Enkel wat de religieuze doctrine voorschrijft kan verlossing bieden.

Dit is een zeer krachtig concept. Ten eerste creëert het wijdverspreide propageren en indoctrineren van deze religieuze doctrine dat er massa’s aan mensen zijn die dit lot willen ontlopen. Ten tweede kan jij en enkel jij de uitweg bieden.

Een persoon kan niet ontsnappen van deze situatie omdat deze bevlekt is sinds de geboorte. Zij hebben geen enkele keus hierbij en hebben geen middelen om de oorspronkelijke zonde tegen te gaan. Dit is het morele equivalent van het creëren van eeuwige dienaren die een morele schuld erven vanaf de geboorte. Een schuld van oneindige kwantiteit die nooit afbetaald kan worden. De Kerk fungeert als een bemiddelaar tussen de schuldenaar en de schuldeiser en heeft dus een positie van macht. Hoewel de Christelijke doctrine van de “Oorspronkelijke Zonde” refereert naar de mens die tegen God zondigt en niet tegen andere mensen, hebben velen de taak op zich genomen om te handelen als schuldeisers voor God. De morele schuld die men vanaf de geboorte heeft zorgt ervoor dat individuen slaven worden van een ander die dit geloofssysteem weet te benutten voor eigen doeleinden.

Het voordeel van het verspreiden van zo’n geloof is duidelijk. Financiële schulden kunnen afbetaald worden waardoor de schuldenaar wordt verlost van de schuldeiser wanneer de schuld is afgelost. Hun nazaten zijn eveneens verlost van deze schuld omdat deze niet langer bestaat. De “Oorspronkelijke Zonde” biedt niet een dergelijke uitweg, de termen van aflossing zijn permanent en zullen door iedere generatie worden geërfd. Generatie na generatie gelooft dat zij zijn geboren met deze zonde. De Theocratie kan vervolgens claimen dat zij de enige middelen voor verlossing bieden. De vraag of het moreel is om iemand “zonde” te laten erven kan niet gesteld worden omdat dit ketterij zou zijn.              

Blanke schuld

De term “Oorspronkelijke Zonde” refereert aan de allereerste transgressie van mensen tegen de wil van God. De kracht van dit concept ligt in haar eeuwigdurende karakter. De “Oorspronkelijke Zonde” is een smet in de bloedlijn. Het hoeft niet noodzakelijk te bestaan om macht over mensen te hebben. Het feit dat iemand gelooft in een smet van zonde bij zijn voorouders is al voldoende.  

Blanke schuld is simpelweg de schuld die Westerlingen van Europese afkomst voelen vanwege de slechte behandeling van andere etnische groepen door blanken. Mensen voelen deze schuld vrijwillig, omdat zij leren over vroegere gebeurtenissen waarvan zij geloven dat deze onjuist waren en waarbij ze een gevoel van compassie en empathie hebben voor de slachtoffers. Of mensen krijgen blanke schuld opgelegd doordat ze geïndoctrineerd worden om te accepteren dat blanken andere etnische groepen en minderheden zouden hebben onderdrukt.

De relatie tussen “blanke schuld” en Politieke Correctheid zijn opvallend gelijk aan de relatie tussen “Oorspronkelijke Zonde” en de oude Theocratieën. Politieke Correctheid heeft dit geëxploiteerd voor vergelijkbare misdadige doeleinden. Het promoot dit idee als een middel om meer eeuwigdurende dienaars te creëren. Blanke mensen die “de schuld” van hun voorouder erven zijn gewillig om herstel betalingen te doen aan diegenen die “kwaad” gedaan zijn, de Politiek Correcte “Priesters” zijn hierbij de schuldeisers. De schuld wordt afbetaald met onderdanigheid en het adopteren van het moraal dat het Liberalisme van ons vraagt.    

Voor een ideologie die het idee aanhangt dat mensen moeten worden behandeld volgens hun individuele daden en karakter is “blanke schuld” een duidelijke uitzondering op deze regel, dit geeft de Politieke Correctheid veel macht. Zoals bij de “Oorspronkelijke Zonde” waar men niet kan kiezen om geboren te worden als een mens zonder zonde, ken men eveneens niet kiezen om als bepaalde etniciteit geboren te worden. Ondanks dat zij zelf geen zonde begaan hebben, worden ze eeuwige dienaars van de Politieke Correctheid. Men moet eerst de morele positie accepteren of men verantwoordelijk kan worden gehouden voor de misstanden begaan door je voorouders. Deze vraag stellen staat, net als bij de “Oorspronkelijke Zonde”, gelijk aan ketterij. Politieke Correctheid richt zich niet op een individuele compassie tegen minderheden, maar eist dat het individu de Politieke Correctheid volgt en de Politiek Correcte doctrine blind en volledig volgt. De Politiek Correcte theocratie, de intellectuelen, politici en andere zelfbenoemde leiders die deze religie van rechtvaardigheid, tolerantie en harmonie bepleiten eisen allereerst onderdanigheid aan hun eigen doctrine en hun bevelen.       

Mensen die zich verzetten tegen de oproep om zich schuldig te voelen en zich te onderwerpen aan de wil van Liberalisme en Linkse Politieke Correctheid richten zich op de aard van de zogenaamde misdaden. Veel tijd wordt gestoken om de ernst van de historische gebeurtenissen te verminderen of het te rechtvaardigen. Sommigen stellen zelfs dat andere etniciteiten beter af waren na de blanke kolonisatie. Anderen proberen om historische gebeurtenissen te weerleggen. Deze pogingen zijn niks meer dan pogingen om de “Oorspronkelijke Zonde” van “Blanke Schuld” te vernietigen door de zonde zelf aan te vechten. De zogenaamde “zondes” waar enkel en alleen Blanke volkeren schuldig aan zouden zijn, zijn in realiteit door de gehele geschiedenis en door de gehele wereld door allerhande rassen en etniciteiten begaan. Men kan discussiëren over het feit dat bepaalde gebeurtenissen fout of niet fout waren, maar dat is niet van belang. Zulke wreedheden zijn eerder een eigenschap van de mensheid als geheel dan van een bepaalde groep, maar ook dit punt is irrelevant. 

Wat veel mensen zich niet realiseren is dat het niet om de (universeel gepleegde) misdaden en wreedheden gaat, maar dat het erom gaat of het moreel is om te suggereren dat iemand die zich nooit daaraan schuldig heeft gemaakt de schuld ervan moet dragen. Wat de tegenstanders van Politieke Correctheid niet begrijpen is dat we niet te maken hebben met een moreel systeem dat objectief is afgeleid van bewijs en historische precedenten, maar dat we te maken hebben met een moreel systeem dat zich baseert op geloof. Men moet zonder reden accepteren dat men schuldig kan zijn aan de “misdaad van vorige generaties”.

Er is geen enkele basis om erfgenamen schuldig te maken voor de misdaden van hun voorouders. De argumenten over deze misdaden, wat er gebeurt is, wie er benadeeld is, en met welke kwantiteit is volkomen irrelevant. Het gaat erom of het moreel acceptabel is om te suggereren dat mensen zich schuldig moeten voelen omdat ze Westers of Blank zijn. Accepteren dat mensen vanwege hun etniciteit niet erfelijke en niet doorgeefbare aspecten van eerdere generaties zich schuldig moeten voelen is racistisch op zichzelf. De oproep voor Westerlingen om zich te onderwerpen aan bepaalde ideologieën vanwege “schuld” of morele schuldaflossing is een oproep voor blinde onderwerping. Het geeft bepaalde mensen macht door andere mensen te bedwelmen. Politieke Correctheid is een religie die eist dat mensen vanwege de identiteit die zij geërfd hebben hun eigen identiteit vernietigen.   

De manier om te breken met deze ketenen is simpelweg door te erkennen wat de Politiek Correcte klucht echt is; een klucht. Het creëren van “morele schuld” door immoreel mensen te laten geloven dat ze een bepaalde schuld delen. Het is al eerder uitgeprobeerd en succesvol gebleken, echter omdat er geen God figuur is wordt het niet erkend als de verraderlijke religie die ontworpen is om enkele de macht te geven over velen.  

G James