donderdag 29 november 2018

'Sit in'-Acties door Militante Metallo's bij Werkgeverskoepel FME


Afgelopen maandag drongen circa 150 militante vakbondsleden uit de Metalektro-sector (voorheen grootmetaal) de hal van het kantoorgebouw van de werkgeverskoepel FME in Zoetermeer binnen. Een ,,vreedzaam” protest volgens het FNV; ,,intimiderend” volgens een woordvoerder van het FME. Zo zou er geroepen zijn: ,,als je nou niet opendoet, sla ik je op je muil". Hoe dat allemaal ook moge zijn, vast staat dat deze metallo’s terecht kwaad zijn over de lange onderhandelingen omtrent een nieuw CAO. Al sinds juni zijn er meerdere stakingen geweest bij bedrijven zoals Scania, Siemens, VDL en Fokker. Vorige week waren er nog stakingen in Limburg en zelfs gisteren in Friesland en Nijmegen. Het CAO Metalektro geldt voor ong. 150.000 werknemers in bedrijven als DAF en Stork, arbeiders van deze bedrijven hebben meegedaan aan deze sit-in actie. Het cao-conflict draait voornamelijk om een gewenste 3,5% loonsverhoging. FME is alleen tot 2,5% bereid. Een belachelijk bedrag, zeker in deze tijd van economische conjectuur. Andere eisen zijn o.a. meer zeggenschap over uren en meer lonen voor jongeren en inhuurkrachten.





Om deze sit-in beëindigen, moest het FME de hulp van de politie inroepen. Dit is diezelfde politie (de “fijne collega’s in uniformen") waarvan de woordvoerder van de politievakbond afgelopen 15 september jl., op de dag van de oprichting van de SP-beweging 'Tijd voor Rechtvaardigheid', nog opriep om kwaadwillige politici op te sluiten ,,in zijn cellen (!)” wanneer er geen sociale gerechtigheid kwam in het land. Stoere praat en sympathiek wanneer zijn collega agenten zelf in een Cao-conflict zijn beland, maar wanneer hun dispuut eenmaal is opgelost, treden zij vervolgens wél op tegen andere “collega’s” die in hun strijd voor sociaal recht schijnbaar de wet overtreden.



Links: Vakbonds-smeris Jan Struijs van de Nederlandse Politiebond 
- Spreker op de SP manifestatie te Rotterdam
Rechts: FNV voorzitter en voormalig smeris bij de Koninklijke Marechaussee: Han Busker  


Nee, de politie is geen “arbeider in uniform", maar de knuppelgarde van het kapitalisme (van diegenen die alle bedrijven en infrastructuur als privé eigendom in bezit hebben). De politie krijgt haar eisen wel vervuld, de overtollige arbeidersmassa’s moeten maar bitter strijden voor enkele restjes.

Daarom nog altijd: Smeris, weg uit de arbeidersbeweging!*




_________

* In het kader van 100 jaar Novemberrevolutie wijzen we op de foutieve stelling in grote delen van de linkse beweging, dat de op 4 januari 1919 ontslagen Berlijnse politiecommissaris Emil Eichhorn, lid van de linker vleugel van de USPD, een “socialistische” agent zou zijn. Hij was een agent in dienst van een kapitalistische staat, van de SPD-regering sinds eind 1918, en dus een bourgeoisie agent. Want, hoewel regeringen veranderen blijft de agent hetzelfde. Hoewel Eichhorn met enkele “socialistische” geestverwanten na de Novemberrevolutie soms zij-aan-zij door de straten van Berlijn patrouilleerde (de Sicherheitswehr), verlieten zij Eichhorn tevens net zo snel, en dienden zij de contrarevolutie, gedurende de “Spartakist opstand" in Berlijn januari na zijn ontslag.

maandag 12 november 2018

Onafhankelijkheidsdag in Polen: Autonoom Verzet in Warschau!


Afgelopen zondag vierde de Poolse natie honderd jaar onafhankelijkheid. Vanaf 2007 wordt deze historische gebeurtenis jaarlijks herdacht met een onafhankelijkheidsmars (Marsz Niepodległości) door de Poolse hoofdstad Warschau. Deze viering van het Poolse nationalisme trekt vele tienduizenden deelnemers uit alle lagen van de Poolse bevolking. Sinds 2017 formeren autonome nationalisten een Zwart Blok op deze mars, om daarmee een revolutionair-nationalistisch geluid uit te dragen. Reden genoeg voor een Nederlandse ACN/AKN-delegatie om naar Warschau te reizen en hier aan deel te nemen. 


Honderd jaar onafhankelijkheid 

De Poolse geschiedenis begon met de komst van Slavische volkeren die zich in de 6e en 7e eeuw vestigden in het gebied. In de 10de eeuw vormde daar een koninkrijk, dat vanaf 1569 als het Pools-Litouws Gemenebest bekend zou komen te staan. Het Pools-Litouws Gemenebest kende een turbulente geschiedenis. Vanaf begin 17e eeuw verkeerde het in een reeks conflicten en oorlogen, waarbij delen van het land geannexeerd werden door Pruisen, Rusland en Oostenrijk; de Eerste Poolse Deling.

De Tweede Poolse Deling vond plaats na de Russisch-Poolse oorlog van 1792. De laatste verdeling van Polen vond plaats na een opstand tegen de Pruisische en Russische indringers. Deze opstand kwam ten einde met de slag van Maciejowice (1794). Wat nog restte van het oude Gemenebest werd verdeeld onder Rusland, Pruisen en Oostenrijk in 1795.

Het zou maar liefst 123 jaar duren voordat Polen na de Eerste Wereldoorlog (1918) weer een onafhankelijke natie zou worden.


Józef Piłsudski wordt op 10 november 1918 vrijgelaten uit Duits gevangenschap in Magdeburg en helpt de Tweede Poolse Republiek te stichtten.



Repressie

Dit jaar begon de onafhankelijkheidsmars niet zonder problemen. Een golf van repressie teisterde de organisatie van de mars. Allereerst leek het er op dat de mars verboden zou worden door de liberale Burgemeester van Warschau: Hanna Gronkiewicz-Waltz. Na dit verbod kondigde de rechts-conservatieve regering van de 'Recht en Rechtvaardigheid' partij (PiS) een 'alternatieve onafhankelijkheidsmars' aan. Deze officiële - door de Poolse staat georganiseerde - mars zou geleid gaan worden door president Andrzej Duda. Bij deze officiële mars zouden de radicalere nationalistische geluiden van de organisaties (zoals Obóz Narodowo-Radykalny (ONR) en Młodzież Wszechpolska) die de onafhankelijkheidsmars begonnen waren, niet langer getolereerd worden.


Andrzej Duda van de rechts-conservatieve PiS ontvangt EU gezant Donald Tusk 


Op donderdag sneuvelde het verbod van Gronkiewicz-Waltz echter bij de rechtbank van Warschau. Omdat er nu gevreesd moest worden voor ongeregeldheden tussen de officiële en de nationalistische mars werd er door de regering naar een oplossing gezocht. Op zaterdag sloot de Poolse regering en een van de belangrijkste organiserende partijen - Obóz Narodowo-Radykalny (ONR) onder leiding van Robert Bąkiewicz en Robert Winnicki, een schaamteloze deal om gezamenlijk de mars te organiseren. Dit onder de voorwaarde dat radicalere en revolutionaire nationalisten van de mars geweerd zouden worden!


Robert Bąkiewicz en Robert Winnicki van de Obóz Narodowo-Radykalny (ONR)


Samen met het verraad begon de Poolse regering een campagne van hevige repressie tegen Poolse nationalisten - vooral tegen de organisatoren van het autonome Zwart Blok. Hierbij werd 'anti-terrorisme' wetgeving ingezet om op basis van vage verdachtmakingen meer dan honderd Poolse nationalisten door speciale terreureenheden te laten arresteren en hun huizen te doorzoeken.

Intimidaties door de smeris en de geheime dienst waren aan de orde van de dag. Websites werden op zwart gezet en verschillende buitenlandse delegaties van nationalistische bewegingen werden aan de Poolse grens terug gestuurd. Twee nationalistische congressen en een concert in Warschau werden eveneens op last van de smeris afgelast. Deze konden echter op geheime locaties alsnog doorgang vinden, maar de organisatoren werden na afloop gearresteerd.

Ook hier weer lijken de lessen uit het verleden nog steeds relevant zijn: de revolutionaire voorhoede wordt door de rest van de nationale beweging verraden en afgeserveerd d.m.v. een smerige deal met de reactie (in dit geval vertegenwoordigt door de PiS-regering) te sluiten.


Speciale Anti-Terreur Eenheden van de 'Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego' (ABW) arresteren nationalistische activisten



De onafhankelijkheidsmars

Meer dan 200.000 deelnemers verzamelden zich afgelopen zondag in Warschau. Ondanks de golf van repressie die de Poolse staat tegen revolutionaire nationalisten ontketend had, verzamelden honderden autonome nationalisten zich in het centrum van Warschau om daar een Zwart Blok te vormen. Ondanks de strenge grenscontroles waren er delegaties uit Nederland, Rusland, Griekenland, Spanje en zelfs Malta aanwezig. Opvallend was ook het grote aandeel vrouwelijke deelnemers.




Hoewel het Zwart Blok honderden deelnemers had, in tegenstelling tot de duizenden van het jaar ervoor, mag dit gezien de vele obstakels nog steeds een groot succes heten! Met hun voorkomen, hun symbolisme, hun pyrotechniek en hun radicale slagzinnen onderscheidde het Zwart Blok zich binnen de onafhankelijkheidsmars van de reactionairen. Ondanks de gevaren van repressie en politieke vervolging gingen ze de straten op om te strijden voor hun idealen. Het Zwart Blok vertegenwoordigde dan ook het geluid van de nationale revolutie!




Met deze actie maakten de Poolse autonome nationalisten een vuist tegen de repressie van de reactionaire PiS. Een systeempartij die de honderdjarige onafhankelijkheid van de Poolse natie wilde kapen voor eigen gewin. Ze verzetten zich tegen de opportunistische en verraderlijke weg die de organiserende partijen (o.a. Obóz Narodowo-Radykalny (ONS) en Młodzież Wszechpolska) voorts ingezet hebben. 




Ondanks al deze repressie, de verboden en het verraad hield het Zwart Blok gedurende een groot gedeelte van de dag stand. In de avond werden de spandoeken en vlaggen opgeruimd en loste het Blok op in de massale menigte in de straten van Warschau. Hier werd wederom bewezen: Verzet laat zich niet verbieden! 




Ten slotte: dank aan de organiserende Poolse kameraden voor hun moed en gastvrijheid!

zondag 11 november 2018

Polen: Verzet laat zich niet verbieden!


Ondanks hevige repressie door de Poolse PiS-regering en het verraad van de organisatoren van de Poolse onafhankelijkheidsmars (Marsz Niepodległości), neemt het Zwart Blok dit jaar toch deel aan de mars om een radicaal en revolutionair tegengeluid te laten horen! Verzet laat zich niet verbieden!




Een uitgebreid verslag en analyse over de gebeurtenissen in Polen de afgelopen week volgt binnenkort op deze site... 








vrijdag 26 oktober 2018

De Grote Mars van Terugkeer in Gaza: Zes Maanden later, de Strijd gaat door!


Vrijdag 19 oktober markeerde de 30ste wekelijkse bijeenkomst van duizenden Palestijnse activisten bij de grens van Gaza.

Met katapults en stenen verdedigen Palestijnse activisten zich tegen het zionistisch geweld 


Deze vreedzame protesten, die ondertussen al zes maanden duren, vormden en vormen geen veiligheidsrisico voor de zionistische militairen die zich achter prikkeldraad, pantserwagens en zandzakken opgesteld hebben. Zij zouden de demonstranten verdreven kunnen hebben met niet-dodelijke middelen zoals traangas; in plaats daarvan gebruikten zij scherpe munitie, waarmee zij meer dan 200 vreedzame demonstranten vermoorden en nog eens 10.000 vreedzame demonstranten verwonden. 

Velen werden in hun benen geschoten met illegale dumdum munitie, met vele handicaps en amputaties onder demonstranten als gevolg. Het hoge aantal slachtoffers was een grote uitdaging voor de medische teams, die toch al tekorten hadden als gevolg van de decennia lange blokkade door de zionistische entiteit. 

Zionisten gebruiken Dum Dum munitie tegen ongewapende Palestijnse demonstranten 
- een flagrante schending van het internationale oorlogsrecht 


Ondanks de bloederige repressie lijkt er voorlopig nog geen einde te komen aan de Grote Mars van Terugkeer. Afgelopen vrijdag verzamelden wederom duizenden demonstranten op de vijf kampementen. Zionistische soldaten vermoorden zeven van hen. Ook worden de demonstraties niet alleen meer op vrijdag gehouden, maar nu ook op maandagen en woensdagen tot diep in de nacht. De protesten breiden zich ook buiten de kampen uit, zoals recent nog bij de grensovergang van Beit Hanoun.

Ieder nieuw slachtoffer van de zionistische bezetter slaat een diepere wond. Elke martelaar die door zionistische soldaten is vermoord laat een leegte achter in de levens van hun nabestaanden. Dertig weken van de Grote Mars van Terugkeer laten de wereld zien dat het Palestijnse volk, ondanks de grote tol die ze betaalt, sterk gemotiveerd is om de protesten tegen de bezetting door te zetten. 

De Palestijnen in de Gazastrook hebben maar twee opties. Of ze gaan langzaam dood als gevolg van de zionistische belegering, de ineenstorting van medische voorzieningen, beperkingen van beweging, salarisverlagingen en economische crisis. Of ze sneuvelen trots als martelaar, zodat de wereld hun schreeuw om rechtvaardigheid hoort. Het Palestijnse volk eist terugkeer naar hun land en eist als een vrij volk in vrijheid en waardigheid te kunnen leven.

Tijdens de Marsen van Terugkeer worden banden in brand gestoken; de rook dient als dekking voor zionistische sluipschutters


Meer dan 2/3 van de bevolking op de Gazastrook bestaat uit vluchtelingen die met bruut geweld door de zionisten uit hun huizen en van hun land zijn verdreven tijdens de Nakhba van 1948. Resolutie 194 van de VN stelt dat zij het recht hebben om terug te keren naar hun land en deze protesten zouden dan ook moeten worden beschermd door deze lang bestaande internationale resolutie. De belangrijkste eis van de demonstranten is dan ook het implementeren van het internationaal volkenrecht. 

Sinds de Grote Mars van terugkeer begon hebben de deelnemende Palestijnse fracties zich een tactisch doel gesteld: het doorbreken van de onrechtvaardige belegering door de zionisten. De zionistische entiteit die internationale straffeloosheid geniet, erkent niet de legitieme rechten van de Palestijnen onder het volkenrecht. Dat is het fundamentele probleem, dat de zionisten dit niet willen erkennen. In plaats daarvan zetten ze hun strategie van terreur voort door buitensporig geweld tegen vreedzame demonstranten, wiens enige misdaad een oproep is om hun ontheemding en de zionistische tirannie te beëindigen, te gebruiken en hen te vermoorden. 


Een martelaar wordt ten ruste gelegd...


De dodelijke reactie van de zionisten heeft het Palestijnse leed verergerd. Sinds de beweging op 30 maart begon, hebben Palestijnse moeders in eindeloze rouw geleefd. De afgeslachte demonstranten hielden van het leven en lieten dit zien door op de muren van hun reusachtige gevangenis te bonken. Deze martelaars weigerden in vernedering en onderdrukking te leven, maar kozen er voor om met eer te sterven in het gezicht van zionistische bezetting en ontmenselijking. 


Het Palestijnse volk zal overwinnen! 





zaterdag 22 september 2018

Piraeus, Griekenland: Overwinning voor de Havenarbeiders van COSCO!


Honderden arbeiders in de haven van Piraeus, werkzaam bij de scheepsgigant COSCO (voluit: China Ocean Shipping Company - waarvan de Chinese staat de eigenaar is), voerden eind mei en begin juni een belangrijke stakingsactie tegen de abominabele arbeidsomstandigheden, die er bij de containerterminals heersen. Op 30 mei jl. legden de arbeiders in geheel Griekenland het werk neer in een landelijke 24 uurs-staking tegen het jongste pakket aan bezuinigingsmaatregelen, opgelegd door de EU en geïmplementeerd door de Syriza/ANEL-regering. 



Haven van Piraeus in Griekenland


Onder hen ook de havenarbeiders van COSCO, geleid door hun vakbond ENEDEP, die de dreigementen van de kant van de COSCO-directie om hen allen te laten arresteren, in geval van deelname aan de staking, trotseerden. De arbeiders verlengden hun actie vervolgens met nog eens 48 uur om daarmee hun eisen voor full-time en stabiel werk, verhoging van de ploegensterkte, collectieve onderhandelingen en maatregelen ter verbetering van de arbeidsveiligheid evenals een verhoging van de abominabel lage lonen kracht bij te zetten. De hoogst gevaarlijke arbeidsomstandigheden in de haven hebben al tot vele ongelukken geleid en vorig jaar nog het leven geëist van een collega.

Een stakingsmeeting tegenover de poort van COSCO werd massaal versterkt door duizenden sympathiserende arbeiders van andere bedrijven, waaronder ook havenarbeiders, georganiseerd in een andere vakbond, die het werk voor 48 uur hadden neergelegd. Deze arbeiders, aangesloten bij de Dockers Union – Port of Piraeus, waren al eerder geconfronteerd met een verlaging van hun eigen lonen en streden eveneens voor het recht op collectieve onderhandelingen. De meeting werd gesteund door de vakbonden van het zeevarend personeel en het Centrum van Arbeid van Piraeus, gedomineerd door de PAME, de vakcentrale gelieerd aan de KKE (communisten). Gezamenlijke stakingsposten slaagden er met succes in om COSCO volledig plat te leggen – voor de eerste keer in de bijna negen jaar dat deze in Piraeus operationeel is. Pogingen van de kant van de directie om de staking te breken met behulp van onderkruipers en fascisten alsmede via het gerecht konden worden teruggeslagen.

Op een massaal bezochte algemene vergadering van de bond op 1 juni werd besloten om de staking tot nader order op te schorten, maar vijf dagen later legden de COSCO-arbeiders opnieuw alles plat. Tot dus ver hebben de arbeiders slechts een concrete toezegging afgedwongen – namelijk dat hun banen worden toegevoegd aan de van overheidswege vastgelegde categorie van ,,zware en ongezonde beroepen”, wat hen het recht geeft op bepaalde pensioenvoordelen. De bond kondigde aan dat er verdere werkonderbrekingen zouden volgen, indien COSCO niet akkoord zou gaan met nadere onderhandelingen. Desalniettemin werden de acties toch opgeschort, nadat de bond op 11 juli jl. bekendmaakte dat er een ,,mondelinge overeenkomst” zou zijn bereikt, welke – zo werd althans gesteld – tegemoet zou komen aan de eisen van de arbeiders voor full-time werk en beter bemande ploegen.


Dockers staken in de Havens


De strijd van de COSCO-arbeiders heeft nogal wat losgemaakt in de gehele maritieme sector in Griekenland, welke aldaar in economisch opzicht van doorslaggevend belang is. Een succesvolle uitkomst van deze strijd zou een belangrijke impuls kunnen zijn voor de gehele Griekse arbeidersklasse, die weliswaar zware klappen heeft moeten incasseren door tien jaar van woeste kapitalistische bezuiniging, maar waarvan het moreel nog altijd ongebroken is. Bovendien zou een dergelijke uitkomst ook een inspiratie kunnen zijn voor de arbeiders elders in Europa, die zich eveneens geconfronteerd zien met aanvallen op hun eigen banen en levensstandaard.

De regerende Syriza-partij beklaagde zich in haar commentaar op de staking erover dat de problemen waarmee de dockers werden geconfronteerd het resultaat waren van het feit dat COSCO "exclusief via onderaannemers opereert en dusdoende haar winsten maximaliseert, terwijl ze op hetzelfde ogenblik haar verantwoordelijkheden als werkgever ontwijkt" (Kathimerini, 2 juni jl.). Dit nu is pure huichelarij van de kant van Syriza, die – niettegenstaande haar 'radicaal linkse' etiket – een bourgeois-partij is. In 2015 legde Syriza de overweldigende 'Nee'-stem in het referendum inzake de EU-bezuinigingsdictaten naast zich neer. Vandaag de dag gaat ze door met het mes erin te zetten uit naam van de Frankfurter bankiers en de Griekse scheepsmagnaten.

Dockers bij COSCO worden inderdaad grotendeels ingehuurd via agentschappen op basis van zogeheten ,,flexibele” contracten op het niveau van hongerlonen, die noch stabiel werk noch basisarbeidsrechten garanderen. Arbeiders klagen over het gebrek aan echte opleiding en over het klimaat van intimidatie dat in de haven heerst – met knokploegachtige figuren die worden ingehuurd om discipline af te dwingen. Het is van essentieel belang dat de bonden strijd voeren om de parasitaire onderaannemers uit de haven te jagen alsmede om ALLE arbeiders op een full-time basis met fatsoenlijke lonen en dito arbeidsvoorwaarden aan te nemen – met onmiddellijke ingang.


Manifestatie tegen de privatisering van de Havens


COSCO is operationeel op de pieren II en III van de goederenhaven van Piraeus sinds oktober 2009. In 2016 verkocht de Syriza-regering 67% van het staatsaandeel in de haven van Piraeus aan COSCO. Terecht waren de havenarbeiders destijds gekant tegen de privatisering, want zij begrepen toen al dat de uitverkoop gepaard zou gaan met aanvallen op hun lonen, arbeidsvoorwaarden en vakbondsrechten. De schandalige behandeling door COSCO van haar arbeidskrachten in Piraeus omvatten 12-uurs shiften voor een hongerloon, vaak zelfs zonder recht op een schaft van 30 minuten. Tegelijkertijd zijn er andere arbeiders, die niet genoeg werk hebben.

De weerzinwekkende omstandigheden, waarmee de COSCO-dockers en de andere arbeiders in Griekenland zich zien geconfronteerd, zijn een direct resultaat van de bezuinigingsmaatregelen, met inbegrip van de privatisering van de havens en van andere infrastructuur, welke werden opgelegd door de EU en het IMF in ruil voor een ,,bailout" van Griekenland. In werkelijkheid was de ,,bailout" bedoeld voor de Duitse en Franse banken die de schuld hielden, terwijl de werkende bevolking werd gedwongen te betalen. De Verelendung en pauperisering van de Griekse arbeiders is een extreme variant van hetgeen tegenwoordig gebeurt met alle arbeiders over geheel Europa op het moment dat de EU-bazen pogen om de uitbuiting van hun loonslaven te intensiveren. In een artikel in het Amerikaanse blad The Nation (dd. 1 juni jl.), getiteld 'How Greece’s Busiest Port Reveals the Perils of Privatisation', wordt een docker geciteerd, die stelt: "We weten dat wij hier in Griekenland onderdeel zijn van een bijzonder hardvochtig neoliberaal experiment, maar dit is echt pas het begin. Vandaag Griekenland, morgen Europa. Het gehele arbeidssysteem tendeert naar meer flexibele systemen van werk". 

De EU is het instrument, waarmee de kapitalistische machten in Europa – met het BRD-imperialisme als stuwende kracht – proberen om de lonen en arbeidsvoorwaarden van de arbeiders, met inbegrip van die van de sterkere economieën, zoals Duitsland zelf, om te ploegen. Havenarbeiders in Europa zagen zich al genoodzaakt om dergelijke aanvallen af te slaan, zoals de tegen de bonden gerichte EU-‘Port Packages'. In januari 2006 legde een grimmige stakingsactie tegen Port Package III de Hamburgse haven plat, gevolgd door tal van acties elders in Europa. Vorig jaar staakten de dockers in Spanje tegen het opleggen van EU-regulering inzake 'free enterprise' ('vrij ondernemerschap'), d.w.z. vrij van vakbonden. Het EU-consortium heeft de zwakke landen in Europa, zoals Griekenland, Spanje en Portugal, verwoest. Tegelijkertijd dient het als handelsblok tegenover het rivaliserende US-Amerikaanse en Japanse imperialisme.


Containerschip van Cosco op weg naar open Zee