Proclamatie voor de 1ste Mei 2018

DAG VAN DE ARBEID – INTERNATIONALE STRIJDDAG VAN DE ARBEIDERSKLASSE!

STOP DE AANVALLEN OP DE ARBEIDERSKLASSE!

SOLIDARITEIT MET DE CHEMINOTS!


De strijdbare proletarische traditie van de 1ste mei ontstond in 1886, toen in Chicago de Haymarket-stakingen begonnen. Ongeveer 400.000 arbeiders uit verschillende sectoren demonstreerden daar voor het recht op een achturige werkdag. Op 4 mei explodeerde een bom in de menigte – tot op heden is nog altijd niet bekend uit wiens hand deze bom afkomstig was. Naast veel stakers vonden ook zeven smerissen de dood. Als reactie begonnen de overige smerissen uit paniek lukraak om zich heen te schieten, wat nog meer dodelijke slachtoffers onder de stakers tot gevolg had. Twee vooraanstaande anarchistische stakingsleiders, Augustus Spies en Albert Parsons, kwamen deze dag om het leven. Sindsdien geldt de 1ste mei dus als de internationale strijddag van de arbeidersklasse!

Oude krantenprent van de Haymarket stakingen in Chicago, 1886

Tien jaar na de meest recente grote crisis van het kapitalisme, hadden ook vorig jaar wederom het groot kapitaal en diens aandeelhouders weer de moed om zichzelf schaamteloos te verrijken. Zoals onder andere te zien was bij Volkswagen in Duitsland. Zelfs bondskanselier Merkel, die toch zeer verheugd was over de hoge winsten bij het bedrijf, kon niet begrijpen dat de VW-CEO Matthias Müller vergoedingen kreeg van meer dan €10 miljoen(!). Ook de voormalige baas van de Deutschen Bahn, Rüdiger Grube, kreeg na zijn eigen aftreden rond de €2,3 miljoen aan compensaties. Om over de beursmannen van de Duitse Dax maar te zwijgen: BASF-topman Kurt Bock kreeg dit jaar €11 miljoen op zijn rekening; Siemens-bestuurder Joe Kaeser idem; Daimler-manager Dieter Zetsche €13 miljoen en SAP-directeur Bill McDermott maarliefst €21 miljoen!

Alle sociale verworvenheden van de arbeidersklasse – die het overleven onder het kapitalisme een beetje dragelijk moeten maken - zijn afgedwongen door de meedogenloze en dodelijke strijd van de arbeiders tegen 'hun' kapitalistische meesters. Denk daarbij aan verworvenheden zoals de vijfdaagse werkweek, de zondagsrust, de achturige werkdag, medezeggenschap in de bedrijven, vakbondsorganisatie, pensioenen etc. De arbeidersklasse heeft onder het kapitalisme niets vrijwillig toegereikt gekregen. Voor elke verworvenheid waren verschillende golven van harde klassenstrijd nodig; de strijd tussen de belangen van arbeid (eten, rust en huisvesting) enerzijds en van kapitaal (winst, winst, winst) anderzijds.

Zo trachten de kapitalisten in Nederland al sinds 2014 openlijk het CAO af te schaffen om de vakbonden te ondermijnen. Sinds vorig jaar lijken zij de gouden truc gevonden te hebben om hun streven te realiseren, namelijk de arbeidsvoorwaardenreglementen per individueel bedrijf af te spreken met de ondernemingsraad (dus niet langer regelingen met de vakbond die voor een gehele sector gelden)! Daarnaast is Nederland vandaag de dag, Europees kampioen flexwerk. Spanje heeft wellicht nog de meeste flexwerkers (24%), maar Nederland haalt deze met een snel stijgende 21,7% hard in. Bijna twee op de tien 25- tot 45-jarigen waren in 2017 werkzaam als tijdelijke werknemer, oproep/uitzendkracht of stagiair. Een mooi assortiment voor de bazen dus: payroll-constructies, nul uren-contracten en uitzendwerk en leuk voor de overheid ivm de werkeloosheidscijfers. Het negatieve gevolg voor de arbeiders: precaire werkomstandigheden, veel wisselen van werk, periodes van werkloosheid, lagere lonen, geen aanspraak op een sociaal vangnet, minder toegang tot omscholing, enz. Daarom is het verder uitkristalliseren van de strijd van het ene belang (om te overleven) tegen het andere belang (van winst en kapitaalgroei) hard nodig!

Dit jaar zal de (internationale) solidariteit van het ACN/AKN zich richten op de strijd van de cheminots (spoorwegwerkers) van het Franse staatsspoor: SNCF. De neoliberale pro-EU regering van Macron probeert het SNCF te privatiseren. Daarnaast wil de nieuwe Franse regering ook dat het statuut van de spoorwegwerkers open gebroken wordt (= de aantasting van de pensioenleeftijd, werktijden, vakantiedagen etc.). Het Franse spoor is met ongeveer 150.000 georganiseerde arbeiders het laatste en grootste vakbondsbastion van Frankrijk. Als Macron deze sector weet te breken, dan zal hij voor een verdere strijd met de kleiner georganiseerde sectoren zeker niet terug deinzen! Een overwinning van de spoorwegsector zou dan ook een overwinning voor de Franse arbeidersklasse in andere sectoren betekenen!

Cheminots blokkeren de spoorweg bij station Montparnasse 

In die strijd kunnen we niet kritiekloos vertrouwen op de vakbondsbureaucratie (in dit geval op de radicaalste vakbond van Frankrijk: de CGT). Dat zou een pure illusie zijn. Hoezeer de CGT-leiding ook oproept tot een "convergence des luttes" - een samenkomst van alle acties om zo het gehele land lam te leggen - zal deze niet overgaan tot de noodzakelijke revolutionaire machtsovername die daarop zou moeten volgen. Hoe ver de vakbondsleiding ook mag gaan met haar acties, zoals het volledig stilleggen van de aanvoer van brandstof; stakingen op het spoor, in de vliegvelden en de havens; stakingen in privé bedrijven met bedrijfsbezettingen, 'bossnapping' (het opsluiten/"gijzelen" van de directie); of zelfs het parallel aanwakkeren van de studentenstrijd - de staking en strijd dient op een zeker moment volgens het CGT altijd beëindigd te worden om in een overleg met de regering te treden. (Zo stemde de CGT in het verleden samen met andere vakbonden juist in met een slap akkoord, na een intense strijd op het spoor voor een nieuwe en betere CAO– de CGT stemde niet direct akkoord, maar onthield haar stem terwijl ze toch een veto kon inbrengen). Volgens het ACN/AKN is de enige manier voor werkgelegenheid, veilig werk, zekere huisvesting, goede zorg, enz. de onteigening van alle productiemiddelen, om deze onder het politiek beheer van de arbeidersklasse zelf te plaatsen!

Cheminots hangen een spandoek op: "Wij laten de SNCF niet kapot maken!"

Daarom moeten de stakende massa's altijd op de onvoorwaardelijke steun kunnen rekenen van proletarische-revolutionairen, in hun strijd voor het behoud van verworvenheden of het gevecht voor nieuwe verworvenheden. Dit omdat het succes of het verlies van een bepaalde proletarische strijd internationale gevolgen kan hebben. Kijk naar de successen van de neoliberale Thatcher-regering in Groot-Brittannië tijdens de 80'er jaren van de vorige eeuw: Het afslachten van de machtige mijnwerkersbond door Thatcher betekende het begin van een nieuw tijdperk van een ongeremde heropleving van de vrije markt politiek. Het succes van Thatcher diende als inspiratiebron voor de Amerikaanse president Reagan en zijn ‘Chicago boys' (wat via de CIA leidde tot het economische beleid van veel Zuid-Amerikaanse militaire junta's) en had zijn weerslag op de economische politiek in geheel Europa.

Daarom:

VOOR DE PERMANENTE MOBILISATIE VAN DE ARBEIDERSKLASSE!

VAN DE >>> CONVERGENTIE VAN DE STRIJD << NAAR DE GRÈVE GÉNÉRALE (ALGEMENE STAKING)!

VAN DE ALGEMENE STAKING NAAR EEN REVOLUTIONAIRE ARBEIDERSREPUBLIEK!

14/04 Protest in Rotterdam: Solidariteit met Palestina

Vandaag gingen in heel Europa en daarbuiten mensen de straat op, tegen zionisme en om gerechtigheid te eisen voor het Palestijnse volk. Zo ook in Rotterdam waar enkele tientallen activisten zich voor het Centraal Station verzamelden. Onder hen een delegatie van de Anti-Zionistische Aktie. Het protest werd geopend met een gedicht, gevolgd door verscheidene toespraken.  Aanleiding hiervoor waren de Yom al-Ard (Landsdag) protesten en de zionistische terreur tegen vreedzame en ongewapende Palestijnse demonstranten die daarop volgde.

Tienduizenden demonstranten in Gaza trekken op naar de grenzen van de zionistische entiteit

Op Yom al-Ard marcheerden tienduizenden Palestijnen in de Gazastrook en de West Bank naar de Israëlische grenzen. Met deze "Mars van Terugkeer" gedenken zij de opstand van 1976 waarbij 6 activisten dood werden geschoten en vele honderden werden verwond door de zionistische bezettingsmacht. Die opstand was een antwoord op de zionistische plannen om in het noorden Palestijns grondgebied te confisqueren. Bij deze etnische zuiveringen werden 750.000 Palestijnen van hun land verdreven en hun steden en dorpen verwoest. Daarom riepen de Palestijnen op 30 maart een algemene staking uit, wat leidde tot gewelddadige confrontaties met de zionistische bezettingsmacht. 

Tientallen demonstranten verzamelden zich bij R'dam CS

De oproep voor de "Mars van Terugkeer" vond steun bij organisaties binnen het gehele Palestijnse politieke spectrum. Van Hamas, Islamitische Jihad, Fatah tot het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina, allen ondersteunen dit protest. Honderdduizenden Palestijnse activisten in de Westbank en Gaza marcheerden demonstratief naar de grenzen van de zionistische entiteit. Tweeëntwintig Palestijnen werden daarbij gemartelaard door de Israëlische bezettingsmacht. De meesten nadat IDF sluipschutters gericht ongewapende vreedzame demonstranten dood schoten: een duidelijke oorlogsmisdaad volgens het internationale recht. Circa 1400 andere demonstranten zijn gewond geraakt door het excessieve geweld dat de zionistische entiteit in zette om deze protesten neer te slaan. 

Anti-Zionistische Aktie 

Doodskisten symboliseren de martelaars van Yom al-Ard 

   

Vrijheid voor Puigdemont! Vrijheid voor Catalonië!

Afgelopen zondag is de Catalaanse president Carles Puigdemont vlak bij de Deense grens in de BRD gearresteerd. Hij was hier op doorreis nadat hij van een lezing in Finland onderweg terug was naar België, waar hij al die tijd in ballingschap verbleef. Deze politieke vluchteling werd in de BRD opgespoord met behulp van de Spaanse inlichtingendienst CNI op basis van een nieuw internationaal opsporingsbevel dat door de Spaanse rechter Pablo Llarena uitgevaardigd was.

Waar landen als Finland, Zwitserland en Schotland terughoudend waren om de "separatistenleider" aan te houden, is de BRD er op gebrand haar Europese eenheidsproject koste wat het kost te verdedigen tegen elke vorm van afsplitsing. Dit omdat een succesvolle afscheiding van Catalonië mogelijk een domino-effect in gang zal zetten waarbij andere onderdrukte naties zoals de Basken, Corsicanen en bv de Hongaarse minderheid in de Vojvodina, hun onafhankelijkheid zullen afdwingen. Ondanks de mensenrechtenschendingen van het Spaanse regime ten opzichte van de Catalaanse bevolking blijft Berlijn erbij dat Spanje zgn. een " democratische rechtsstaat” is. Mogelijk zal Puigdemont dan ook na Pasen al uitgeleverd worden aan dat land, waar hem tot 25 jaar gevangenisstraf boven het hoofd hangt, wegens de misdaad van "rebellie". Een vergrijp dat Duitsland, noch België kent. Duitsland kent wel het vergrijp ‘hoogverraad', maar daarbij moet geweld tegen de staat gebruikt zijn. 

Dat Madrid nooit vrijwillig zal toestaan om de Catalaanse separatisten te laten zegevieren, is wel duidelijk. Nadat Puigdemont het land ontvluchtte en in ballingschap was getreden, zijn, zijn opvolgers Jordi Sànchez en Jordi Turull gevangen gezet en op deze wijze politiek onschadelijk gemaakt. Echter, met de arrestatie van de separatistenleider in de BRD is de Catalaanse kwestie nu ook een Duitse kwestie geworden. De voorzitter van Die Linke, Bernd Riexinger, bekritiseerde de BRD-regering; Puigdemont was geen misdadiger of terrorist, maar iemand die deel uit maakt van een grote onafhankelijkheidsbeweging. Ook het burgerlijk nationalistische AfD verhief Puigdemont tot nationale held van het Catalaanse volk. De BRD-regering daarentegen bindt niet in en handelt in de geest van de Pruisische gendarmerie van 1815-1848. Net als tijdens deze revolutionaire situatie waar de opkomende nationalistische burgerij door de gendarmerie hardhandig werd neergeslagen ten gunste van het feodalisme. Ook hier weer tracht het "oude Europa" van de EU te overleven tegenover de strijd van nationale bevrijding: een Europa van vrije volkeren.

Met deze laatste arrestatie, heeft de zaak van het nationale zelfbeschikkingsrecht der volkeren echter weer een nieuwe impuls gekregen. Tienduizenden Catalanen gaan sinds zondag de straten op om de vrijlating van Puigdemont te eisen. Hierbij werd hevig gevochten met de smeris (niet met de Guardia Civil, maar met de “eigen" Mossos d'Esquadra [!]), wat resulteerde in tientallen arrestaties en vele gewonden. Zover nu bekend raakten er ongeveer 20 smerissen gewond tijdens de gevechten.

De nationale bevrijdingsstrijd van de Catalaanse natie is een voorbeeld voor alle andere onderdrukte volkeren in Europa en daarbuiten. Echter, pas zodra de nationale strijd en de sociale strijd elkaar raken, zullen de arbeiders een daadwerkelijk vrije en onafhankelijke Catalaanse natie verwezenlijken. 

VRIJHEID VOOR PUIGDEMONT!

VRIJHEID VOOR ALLE CATALAANSE GEVANGENEN!

VOOR DE ONAFHANKELIJKE REPUBLIEK CATALONIË!

HOOG HET NATIONALE ZELFBESCHIKKINGSRECHT DER VOLKEREN!

Land Grabbing - Een nieuwe vorm van Kolonialisme

Ongeveer een miljard mensen, vooral in de zogenaamde "Ontwikkelingslanden" lijden aan honger en ondervoeding. Steeds weer zorgen hongersnoden voor tien tot honderdduizenden doden en brengen gehele volksmigraties voort. Deze ellende laat de regeringen van zowel de regionale als de mondiale grootmachten koud, om over de grote ondernemers en investeerders in de agrarische sector maar te zwijgen. Ze verzaken niet alleen om aan hun verplichtingen tot ontwikkelingshulp te voldoen (die toch grotendeels in de zakken van de in die landen aanwezige multinationals verdwijnen), maar doen tegenwoordig ook aan fenomenen als "Land Grabbing".

"Land Grabbing" is het opkopen van gigantische gebieden door transnationale agro-corporaties. In deze gebieden worden dan "cash crops" geteeld voor de Wereldmarkt , zoals plantaardige grondstoffen (ten behoeve van veevoer en biodiesel!) en voedingsrijke planten. Dit fenomeen moet gezien worden in de context van de overbevolking, voedselcrisis en het tekort aan landbouwgrond. Sinds 2006 zijn volgens de Verenigde Naties inmiddels al 20 miljoen hectare opgekocht of voor lange-termijn gepacht door buitenlandse investeerders. Dit correspondeert met één derde van alle landbouwgrond in de Europese Unie.

De inheemse bevolking die al afhankelijk is van het schaars gecultiveerde land ziet weinig van de winsten en/of het voedsel, alles dat geproduceerd en verdiend wordt, wordt geëxporteerd. Terwijl de winsten verdwijnen in de zakken van de Agro-multinationals en handelsconcerns, evenals corrupte overheden in de Derde Wereld, kunnen ze (indien mogelijk) de gehele dag doorwerken tegen hongerlonen als dag arbeider. In het ergste geval, zoals in Kenia, worden zij van hun geboortegrond verdreven door de politie, het leger en paramilitaire milities, om verder weg te rotten in de uitgebreide getto's van de stad. Tegelijkertijd intensiveert de economische en politieke situatie in veel Afrikaanse staten snel, zeker in die staten die hun bevolking niet kunnen voeden. Niet alleen bedrijven uit het Westen, maar ook uit Saoedi-Arabië, Zuid-Korea en China behoren tot de actoren van "Land Grabbing". De overheden van deze bedrijven steunen dit beleid, omdat ze daarmee hun eigen voedselveiligheid kunnen promoten. Ook de Duitse regering zal hier snel aan mee gaan doen, omdat haar nieuwe ontwikkelingsbeleid is gericht op de openlijke promotie van economische belangen. Het eerste doel zijn de energie grondstoffen van Nigeria, Equatoriaal-Guinea en Ghana. Zeker in dat laatste land vind veel "Land Grabbing" plaats en zo slaat men twee vliegen in één klap.

Hoe groot deze projecten zijn, kan men zien in Ethiopië. Hoewel 31% van de bevolking hier onder een hongersnood lijdt, verpachtte en verkocht de regering meer dan 500.000 kwadraatkilometer, dat is ongeveer 44% van het gezamenlijke staatsgebied, aan Saoedi-Arabië. Ook in Soedan waar de staatsman Bashir 900.000 Hectare landbouwgrond wil verpachten, staan de Saoedi's vooraan. (De separatisten in het Zuiden zijn al niet veel beter: Zij hebben 400.000 Hectare aan Amerikaanse investeerders verkocht.) De achtergrond van dit alles is schaarste aan landbouwgrond en waterbronnen in Saoedi-Arabië, waar de Ethiopische bevolking nu een hoge prijs voor betaald. In Madagaskar volgde op de verkoop van een gebied zo groot als België (50% van alle landbouwgrond in het land) aan de Koreaanse Daewoo Groep grote rellen, wat leidde tot de omverwerping van de regering in 2009. De intensivering van de strijd tussen Maoïstische Naxalieten en de centrale regering in India is ook het gevolg van "Land Grabbing". De Indiase regering verkoopt stukken land, waterbronnen en woud aan internationale investeerders en ontneemt de bevolking zo hun bestaansmiddelen.

Niet alleen in de media is er amper kritiek op deze praktijken, ook van de Verenigde Naties is zoals gewoonlijk weinig te verwachten. Zo publiceerde de Food and Agriculture Organization (FAO) in 2009 een studie waarin op de 'voordelen' van "Land Grabbing" gewezen werd. De grootschalige projecten zouden de ontwikkeling van landbouwgrond, de bouw van infrastructuur en bouwcontracten met zich mee brengen. Daarbij werd niet meegenomen dat de meeste van die contracten in groot geheim gesloten worden, soms met regeringen die geen enkele politieke controle hebben. Zeker in Afrika bestaan amper landregisters en behoort het land dus tot de staat. Niet verwonderlijk werd "Land Grabbing" niet eens genoemd op de FAO-conferentie die in 2010 plaats vond. De baas van de FAO, Jacques Diouf, had immers deze economische activiteiten als een "neokoloniaal systeem" betiteld.

Als de al aangeslagen staten ineenstorten, dan worden ze afhankelijk van het IMF en de Wereldbank, die brute "herstructureringsprogramma's" doorvoeren en daarbij de postkoloniale economieën onderwerpen aan de grillen van de Wereldmarkt. Nog erger kan het worden als de geostrategische en economische belangen van grootmachten zoals de VS en de EU in het geding zijn: Dan dreigt er ook militaire interventie, die met elke macht het land tot protectoraat dwingt. Deze nieuwe kolonisering van geruïneerde staten door de koloniale en postkoloniale Westerse politiek, vond ook voorstanders in Duitsland, zoals  in de "Allgemeinen Zeitung" en "Welt", maar ook binnen academische kringen en politieke stukken van de EU en CDU. Allen staan een militaire beveiliging van economische belangen in het buitenland voor. In de VS pleiten economen zoals Paul Romer ervoor om "charter" steden in de "Derde wereld" te creëren. Dit zijn privaat gefinancierde industriële en commerciële instellingen die onder internationale controle en bescherming staan. Om dit te verwezenlijken moeten Derde wereldlanden een ontvolkt gebied verkopen en haar soevereine rechten opgeven voor een contractueel bepaalde periode, om met de kiemcellen van de Chartersteden de grondslagen te leggen van een economisch-autoritaire ontwikkelingsdictatuur en daarmee - boven alles - de zakken van de investerende bedrijven te vullen.

Het 'International Fund for Agricultural Development' (IFAD) gaat ervan uit dat de prijs van levensmiddelen rond 2020 met ongeveer 27% zal stijgen. Ondertussen blijven investeerders land in Afrika kopen om "opkomende economieën" te "helpen".

Hier kan van neokolonialisme gesproken worden dat de financiële armoede van Afrika uitbuit en onderdeel is van een eindeloze vicieuze cirkel: Afhankelijkheid van de Wereldmarkt - economische en sociale problemen - ongunstige praktijken zoals ":Land Grabbing" of economische liberalisering - destabilisering tot statelijke ineenstorting. Nu al worden ongeveer 20 Afrikaanse als 'failed state' landen verhandeld door de Amerikaanse denktank "Fund for Peace": daarmee is "Land Grabbing" een aspect van de ruïnerende structuren die het gehele continent aantasten onder de invloed van het kapitalistische Wereldsysteem.

Met dank aan SdV

Ulrike Meinhof: Dresden

Twintig jaar geleden vond op 13 en 14 februari 1945, de nacht tussen fastnachtsdienstag en aschermittwoch, de grootste luchtaanval door geallieerde bommenwerpers op een Duitse stad plaats: de aanval op Dresden.De stad werd in 14 uur, drie keer gebombardeerd. De eerste aanval duurde van 22:13 tot 22:21 uur.

Toen de Britse bommenwerpers weg vlogen lieten ze een inferno van vuur achter die de lucht deed oplichten, dit was tot 80 km afstand zichtbaar. De tweede aanval vond plaats tussen 1:30 tot 1:50 uur. Vanuit de bommenwerpers waren de branden in Dresden al op 300 km afstand te zien. De volgende morgen viel een Amerikaans eskader bommenwerpers de stad aan tussen 12:12 en 12:23 uur.

Meer dan 200.000 mensen vonden de dood in het inferno van Dresden. De Engelsman David Irving schrijft in zijn boek "The Destruction of Dresden": "Voor de eerste keer in de geschiedenis van de oorlog had een luchtaanval een doel dusdanig vernietigd dat er niet genoeg overlevenden waren om de doden te begraven."

Dresden had 630.000 permanente inwoners. Maar toen de stad werd vernietigd bevonden zich meer dan een miljoen mensen in de stad. Men schat dat er tussen de 1,2 en 1,4 miljoen mensen aanwezig waren: vluchtelingen uit Silezië, Pommeren en Oost-Pruisen, geëvacueerden uit Berlijn en het Rijnland, kindertransporten, POW's en buitenlandse arbeidskrachten. Dresden was ook een verzamelpunt voor herstellende en gewonde soldaten. Dresden kende geen wapenindustrie, het was een onverdedigde stad zonder luchtafweer.Door heel Duitsland werd aangenomen dat Dresden een stad was die niet gebombardeerd zou worden.

Er waren geruchten dat de Engelsen Dresden zouden sparen als Oxford niet aangevallen werd. Of dat de geallieerden voor ogen hadden om na de oorlog van Dresden de nieuwe hoofdstad van Duitsland te maken en het daarom niet zouden vernietigen. Er waren meerdere geruchten, maar niemand kon zich voorstellen dat een stad die dagelijks nieuwe ziekenhuizen bouwde, waar dagelijks vluchtelingen - veelal vrouwen en kinderen - naartoe vertrokken, gebombardeerd zou worden.

Het enige militaire belang in Dresden, als er al een was, waren grote goederen en een station voor het transport van militaire troepen. Maar na drie aanvallen waarbij ramen barsten en daken instortten, waarbij appartementen en woningen door brandbommen weg gevaagd werden en vooral de weerlozen de dood vonden, werd dit station amper geraakt. Toen dagen later de bergen doden opgestapeld lagen, was het spoor alweer gerepareerd. Dresden brandde voor zeven dagen en acht nachten.

De Engelse piloten die de aanvallen uitvoerden werden voorgelogen. Hen werd gezegd dat hun vloot het militaire commando in Dresden aanviel. Er werd beweerd dat Dresden een belangrijk bevoorradingsstation voor het Oostfront was. Het doel zou een Gestapo hoofdkwartier in het centrum, een belangrijke munitiefabriek en een gifgasfabriek zijn.

Al sinds 1943 waren er protesten door het Britse publiek tegen het bombarderen van Duitse burgerdoelen. De Bisschop van Chichester, de Aartsbisschop van Canterbury en de president van de Kerk Van Schotland lieten hun stem daarbij horen. Maar net als de MP van Labour in het Engelse Lagerhuis, kregen ook zij te horen dat het niet waar was dat er een order uitgevaardigd was om woongebieden in plaats van munitiefabrieken te vernietigen. Tot aan het einde van de oorlog, maart 1945, kreeg Premier Sir Winston Churchill het voor elkaar om de echte, voorgenomen en geplande natuur van het bombarderen van Duitse steden geheim te houden. Dresden was de uitkomst van dit beleid.

Dresden werd tot as gereduceerd, twee jaar nadat de uitkomst van de oorlog al in Stalingrad was bepaald. Toen Dresden werd gebombardeerd stonden de Sovjet troepen al aan de Oder en de Neisse, het Westfront aan de Rijn. De gezaghebbende commandant van de Royal Air Force die de aanval op Dresden leidde, Sir Arthur Harris, ging op 13 februari 1946, een jaar later, aan boord in Southampton om het land te verlaten dat niet langer bereid was zijn verdienten te eren. Toen het Duitse volk de waarheid over Auschwitz leerde, leerde het Engelse volk de waarheid over Dresden. Hier zowel als daar. De daders werd hun glorie ontnomen die hen door hun regering beloofd was.

In Dresden degenereerde de oorlog tegen Hitler tot het kwaad wat men zei te bevechten: een barbarisme en onmenselijkheid waar geen rechtvaardiging voor bestaat.

Als er bewijs nodig is dat een rechtvaardige oorlog niet bestaat, dan zou Dresden het bewijs daarvoor zijn. Als er bewijs nodig is dat verdediging automatisch degenereert naar agressie, dan is Dresden het bewijs daarvoor. Als er bewijs nodig is dat de volkeren misbruikt worden door oorlogvoerende regeringen, dan is Dresden het bewijs daarvoor.

Het feit dat het stigma Dresden niet op de begravenis van Sir Winston Churchill werd genoemd, doet vermoeden dat Dresden nog steeds op het verraden volk zelf ter rekening wordt gebracht. Het is dezelfde tactiek die de BRD regering hanteert wanneer deze de verjaringstermijn voor moord tijdens de nazi-periode niet opheft. Wie zijn daders niet veroordeeld, veroordeeld het volk.

Verschenen in „Konkret“, Nr. 3, 1965