Vrijheid voor Puigdemont! Vrijheid voor Catalonië!

Afgelopen zondag is de Catalaanse president Carles Puigdemont vlak bij de Deense grens in de BRD gearresteerd. Hij was hier op doorreis nadat hij van een lezing in Finland onderweg terug was naar België, waar hij al die tijd in ballingschap verbleef. Deze politieke vluchteling werd in de BRD opgespoord met behulp van de Spaanse inlichtingendienst CNI op basis van een nieuw internationaal opsporingsbevel dat door de Spaanse rechter Pablo Llarena uitgevaardigd was.

Waar landen als Finland, Zwitserland en Schotland terughoudend waren om de "separatistenleider" aan te houden, is de BRD er op gebrand haar Europese eenheidsproject koste wat het kost te verdedigen tegen elke vorm van afsplitsing. Dit omdat een succesvolle afscheiding van Catalonië mogelijk een domino-effect in gang zal zetten waarbij andere onderdrukte naties zoals de Basken, Corsicanen en bv de Hongaarse minderheid in de Vojvodina, hun onafhankelijkheid zullen afdwingen. Ondanks de mensenrechtenschendingen van het Spaanse regime ten opzichte van de Catalaanse bevolking blijft Berlijn erbij dat Spanje zgn. een " democratische rechtsstaat” is. Mogelijk zal Puigdemont dan ook na Pasen al uitgeleverd worden aan dat land, waar hem tot 25 jaar gevangenisstraf boven het hoofd hangt, wegens de misdaad van "rebellie". Een vergrijp dat Duitsland, noch België kent. Duitsland kent wel het vergrijp ‘hoogverraad', maar daarbij moet geweld tegen de staat gebruikt zijn. 

Dat Madrid nooit vrijwillig zal toestaan om de Catalaanse separatisten te laten zegevieren, is wel duidelijk. Nadat Puigdemont het land ontvluchtte en in ballingschap was getreden, zijn, zijn opvolgers Jordi Sànchez en Jordi Turull gevangen gezet en op deze wijze politiek onschadelijk gemaakt. Echter, met de arrestatie van de separatistenleider in de BRD is de Catalaanse kwestie nu ook een Duitse kwestie geworden. De voorzitter van Die Linke, Bernd Riexinger, bekritiseerde de BRD-regering; Puigdemont was geen misdadiger of terrorist, maar iemand die deel uit maakt van een grote onafhankelijkheidsbeweging. Ook het burgerlijk nationalistische AfD verhief Puigdemont tot nationale held van het Catalaanse volk. De BRD-regering daarentegen bindt niet in en handelt in de geest van de Pruisische gendarmerie van 1815-1848. Net als tijdens deze revolutionaire situatie waar de opkomende nationalistische burgerij door de gendarmerie hardhandig werd neergeslagen ten gunste van het feodalisme. Ook hier weer tracht het "oude Europa" van de EU te overleven tegenover de strijd van nationale bevrijding: een Europa van vrije volkeren.

Met deze laatste arrestatie, heeft de zaak van het nationale zelfbeschikkingsrecht der volkeren echter weer een nieuwe impuls gekregen. Tienduizenden Catalanen gaan sinds zondag de straten op om de vrijlating van Puigdemont te eisen. Hierbij werd hevig gevochten met de smeris (niet met de Guardia Civil, maar met de “eigen" Mossos d'Esquadra [!]), wat resulteerde in tientallen arrestaties en vele gewonden. Zover nu bekend raakten er ongeveer 20 smerissen gewond tijdens de gevechten.

De nationale bevrijdingsstrijd van de Catalaanse natie is een voorbeeld voor alle andere onderdrukte volkeren in Europa en daarbuiten. Echter, pas zodra de nationale strijd en de sociale strijd elkaar raken, zullen de arbeiders een daadwerkelijk vrije en onafhankelijke Catalaanse natie verwezenlijken. 

VRIJHEID VOOR PUIGDEMONT!

VRIJHEID VOOR ALLE CATALAANSE GEVANGENEN!

VOOR DE ONAFHANKELIJKE REPUBLIEK CATALONIË!

HOOG HET NATIONALE ZELFBESCHIKKINGSRECHT DER VOLKEREN!

Land Grabbing - Een nieuwe vorm van Kolonialisme

Ongeveer een miljard mensen, vooral in de zogenaamde "Ontwikkelingslanden" lijden aan honger en ondervoeding. Steeds weer zorgen hongersnoden voor tien tot honderdduizenden doden en brengen gehele volksmigraties voort. Deze ellende laat de regeringen van zowel de regionale als de mondiale grootmachten koud, om over de grote ondernemers en investeerders in de agrarische sector maar te zwijgen. Ze verzaken niet alleen om aan hun verplichtingen tot ontwikkelingshulp te voldoen (die toch grotendeels in de zakken van de in die landen aanwezige multinationals verdwijnen), maar doen tegenwoordig ook aan fenomenen als "Land Grabbing".

"Land Grabbing" is het opkopen van gigantische gebieden door transnationale agro-corporaties. In deze gebieden worden dan "cash crops" geteeld voor de Wereldmarkt , zoals plantaardige grondstoffen (ten behoeve van veevoer en biodiesel!) en voedingsrijke planten. Dit fenomeen moet gezien worden in de context van de overbevolking, voedselcrisis en het tekort aan landbouwgrond. Sinds 2006 zijn volgens de Verenigde Naties inmiddels al 20 miljoen hectare opgekocht of voor lange-termijn gepacht door buitenlandse investeerders. Dit correspondeert met één derde van alle landbouwgrond in de Europese Unie.

De inheemse bevolking die al afhankelijk is van het schaars gecultiveerde land ziet weinig van de winsten en/of het voedsel, alles dat geproduceerd en verdiend wordt, wordt geëxporteerd. Terwijl de winsten verdwijnen in de zakken van de Agro-multinationals en handelsconcerns, evenals corrupte overheden in de Derde Wereld, kunnen ze (indien mogelijk) de gehele dag doorwerken tegen hongerlonen als dag arbeider. In het ergste geval, zoals in Kenia, worden zij van hun geboortegrond verdreven door de politie, het leger en paramilitaire milities, om verder weg te rotten in de uitgebreide getto's van de stad. Tegelijkertijd intensiveert de economische en politieke situatie in veel Afrikaanse staten snel, zeker in die staten die hun bevolking niet kunnen voeden. Niet alleen bedrijven uit het Westen, maar ook uit Saoedi-Arabië, Zuid-Korea en China behoren tot de actoren van "Land Grabbing". De overheden van deze bedrijven steunen dit beleid, omdat ze daarmee hun eigen voedselveiligheid kunnen promoten. Ook de Duitse regering zal hier snel aan mee gaan doen, omdat haar nieuwe ontwikkelingsbeleid is gericht op de openlijke promotie van economische belangen. Het eerste doel zijn de energie grondstoffen van Nigeria, Equatoriaal-Guinea en Ghana. Zeker in dat laatste land vind veel "Land Grabbing" plaats en zo slaat men twee vliegen in één klap.

Hoe groot deze projecten zijn, kan men zien in Ethiopië. Hoewel 31% van de bevolking hier onder een hongersnood lijdt, verpachtte en verkocht de regering meer dan 500.000 kwadraatkilometer, dat is ongeveer 44% van het gezamenlijke staatsgebied, aan Saoedi-Arabië. Ook in Soedan waar de staatsman Bashir 900.000 Hectare landbouwgrond wil verpachten, staan de Saoedi's vooraan. (De separatisten in het Zuiden zijn al niet veel beter: Zij hebben 400.000 Hectare aan Amerikaanse investeerders verkocht.) De achtergrond van dit alles is schaarste aan landbouwgrond en waterbronnen in Saoedi-Arabië, waar de Ethiopische bevolking nu een hoge prijs voor betaald. In Madagaskar volgde op de verkoop van een gebied zo groot als België (50% van alle landbouwgrond in het land) aan de Koreaanse Daewoo Groep grote rellen, wat leidde tot de omverwerping van de regering in 2009. De intensivering van de strijd tussen Maoïstische Naxalieten en de centrale regering in India is ook het gevolg van "Land Grabbing". De Indiase regering verkoopt stukken land, waterbronnen en woud aan internationale investeerders en ontneemt de bevolking zo hun bestaansmiddelen.

Niet alleen in de media is er amper kritiek op deze praktijken, ook van de Verenigde Naties is zoals gewoonlijk weinig te verwachten. Zo publiceerde de Food and Agriculture Organization (FAO) in 2009 een studie waarin op de 'voordelen' van "Land Grabbing" gewezen werd. De grootschalige projecten zouden de ontwikkeling van landbouwgrond, de bouw van infrastructuur en bouwcontracten met zich mee brengen. Daarbij werd niet meegenomen dat de meeste van die contracten in groot geheim gesloten worden, soms met regeringen die geen enkele politieke controle hebben. Zeker in Afrika bestaan amper landregisters en behoort het land dus tot de staat. Niet verwonderlijk werd "Land Grabbing" niet eens genoemd op de FAO-conferentie die in 2010 plaats vond. De baas van de FAO, Jacques Diouf, had immers deze economische activiteiten als een "neokoloniaal systeem" betiteld.

Als de al aangeslagen staten ineenstorten, dan worden ze afhankelijk van het IMF en de Wereldbank, die brute "herstructureringsprogramma's" doorvoeren en daarbij de postkoloniale economieën onderwerpen aan de grillen van de Wereldmarkt. Nog erger kan het worden als de geostrategische en economische belangen van grootmachten zoals de VS en de EU in het geding zijn: Dan dreigt er ook militaire interventie, die met elke macht het land tot protectoraat dwingt. Deze nieuwe kolonisering van geruïneerde staten door de koloniale en postkoloniale Westerse politiek, vond ook voorstanders in Duitsland, zoals  in de "Allgemeinen Zeitung" en "Welt", maar ook binnen academische kringen en politieke stukken van de EU en CDU. Allen staan een militaire beveiliging van economische belangen in het buitenland voor. In de VS pleiten economen zoals Paul Romer ervoor om "charter" steden in de "Derde wereld" te creëren. Dit zijn privaat gefinancierde industriële en commerciële instellingen die onder internationale controle en bescherming staan. Om dit te verwezenlijken moeten Derde wereldlanden een ontvolkt gebied verkopen en haar soevereine rechten opgeven voor een contractueel bepaalde periode, om met de kiemcellen van de Chartersteden de grondslagen te leggen van een economisch-autoritaire ontwikkelingsdictatuur en daarmee - boven alles - de zakken van de investerende bedrijven te vullen.

Het 'International Fund for Agricultural Development' (IFAD) gaat ervan uit dat de prijs van levensmiddelen rond 2020 met ongeveer 27% zal stijgen. Ondertussen blijven investeerders land in Afrika kopen om "opkomende economieën" te "helpen".

Hier kan van neokolonialisme gesproken worden dat de financiële armoede van Afrika uitbuit en onderdeel is van een eindeloze vicieuze cirkel: Afhankelijkheid van de Wereldmarkt - economische en sociale problemen - ongunstige praktijken zoals ":Land Grabbing" of economische liberalisering - destabilisering tot statelijke ineenstorting. Nu al worden ongeveer 20 Afrikaanse als 'failed state' landen verhandeld door de Amerikaanse denktank "Fund for Peace": daarmee is "Land Grabbing" een aspect van de ruïnerende structuren die het gehele continent aantasten onder de invloed van het kapitalistische Wereldsysteem.

Met dank aan SdV

Ulrike Meinhof: Dresden

Twintig jaar geleden vond op 13 en 14 februari 1945, de nacht tussen fastnachtsdienstag en aschermittwoch, de grootste luchtaanval door geallieerde bommenwerpers op een Duitse stad plaats: de aanval op Dresden.De stad werd in 14 uur, drie keer gebombardeerd. De eerste aanval duurde van 22:13 tot 22:21 uur.

Toen de Britse bommenwerpers weg vlogen lieten ze een inferno van vuur achter die de lucht deed oplichten, dit was tot 80 km afstand zichtbaar. De tweede aanval vond plaats tussen 1:30 tot 1:50 uur. Vanuit de bommenwerpers waren de branden in Dresden al op 300 km afstand te zien. De volgende morgen viel een Amerikaans eskader bommenwerpers de stad aan tussen 12:12 en 12:23 uur.

Meer dan 200.000 mensen vonden de dood in het inferno van Dresden. De Engelsman David Irving schrijft in zijn boek "The Destruction of Dresden": "Voor de eerste keer in de geschiedenis van de oorlog had een luchtaanval een doel dusdanig vernietigd dat er niet genoeg overlevenden waren om de doden te begraven."

Dresden had 630.000 permanente inwoners. Maar toen de stad werd vernietigd bevonden zich meer dan een miljoen mensen in de stad. Men schat dat er tussen de 1,2 en 1,4 miljoen mensen aanwezig waren: vluchtelingen uit Silezië, Pommeren en Oost-Pruisen, geëvacueerden uit Berlijn en het Rijnland, kindertransporten, POW's en buitenlandse arbeidskrachten. Dresden was ook een verzamelpunt voor herstellende en gewonde soldaten. Dresden kende geen wapenindustrie, het was een onverdedigde stad zonder luchtafweer.Door heel Duitsland werd aangenomen dat Dresden een stad was die niet gebombardeerd zou worden.

Er waren geruchten dat de Engelsen Dresden zouden sparen als Oxford niet aangevallen werd. Of dat de geallieerden voor ogen hadden om na de oorlog van Dresden de nieuwe hoofdstad van Duitsland te maken en het daarom niet zouden vernietigen. Er waren meerdere geruchten, maar niemand kon zich voorstellen dat een stad die dagelijks nieuwe ziekenhuizen bouwde, waar dagelijks vluchtelingen - veelal vrouwen en kinderen - naartoe vertrokken, gebombardeerd zou worden.

Het enige militaire belang in Dresden, als er al een was, waren grote goederen en een station voor het transport van militaire troepen. Maar na drie aanvallen waarbij ramen barsten en daken instortten, waarbij appartementen en woningen door brandbommen weg gevaagd werden en vooral de weerlozen de dood vonden, werd dit station amper geraakt. Toen dagen later de bergen doden opgestapeld lagen, was het spoor alweer gerepareerd. Dresden brandde voor zeven dagen en acht nachten.

De Engelse piloten die de aanvallen uitvoerden werden voorgelogen. Hen werd gezegd dat hun vloot het militaire commando in Dresden aanviel. Er werd beweerd dat Dresden een belangrijk bevoorradingsstation voor het Oostfront was. Het doel zou een Gestapo hoofdkwartier in het centrum, een belangrijke munitiefabriek en een gifgasfabriek zijn.

Al sinds 1943 waren er protesten door het Britse publiek tegen het bombarderen van Duitse burgerdoelen. De Bisschop van Chichester, de Aartsbisschop van Canterbury en de president van de Kerk Van Schotland lieten hun stem daarbij horen. Maar net als de MP van Labour in het Engelse Lagerhuis, kregen ook zij te horen dat het niet waar was dat er een order uitgevaardigd was om woongebieden in plaats van munitiefabrieken te vernietigen. Tot aan het einde van de oorlog, maart 1945, kreeg Premier Sir Winston Churchill het voor elkaar om de echte, voorgenomen en geplande natuur van het bombarderen van Duitse steden geheim te houden. Dresden was de uitkomst van dit beleid.

Dresden werd tot as gereduceerd, twee jaar nadat de uitkomst van de oorlog al in Stalingrad was bepaald. Toen Dresden werd gebombardeerd stonden de Sovjet troepen al aan de Oder en de Neisse, het Westfront aan de Rijn. De gezaghebbende commandant van de Royal Air Force die de aanval op Dresden leidde, Sir Arthur Harris, ging op 13 februari 1946, een jaar later, aan boord in Southampton om het land te verlaten dat niet langer bereid was zijn verdienten te eren. Toen het Duitse volk de waarheid over Auschwitz leerde, leerde het Engelse volk de waarheid over Dresden. Hier zowel als daar. De daders werd hun glorie ontnomen die hen door hun regering beloofd was.

In Dresden degenereerde de oorlog tegen Hitler tot het kwaad wat men zei te bevechten: een barbarisme en onmenselijkheid waar geen rechtvaardiging voor bestaat.

Als er bewijs nodig is dat een rechtvaardige oorlog niet bestaat, dan zou Dresden het bewijs daarvoor zijn. Als er bewijs nodig is dat verdediging automatisch degenereert naar agressie, dan is Dresden het bewijs daarvoor. Als er bewijs nodig is dat de volkeren misbruikt worden door oorlogvoerende regeringen, dan is Dresden het bewijs daarvoor.

Het feit dat het stigma Dresden niet op de begravenis van Sir Winston Churchill werd genoemd, doet vermoeden dat Dresden nog steeds op het verraden volk zelf ter rekening wordt gebracht. Het is dezelfde tactiek die de BRD regering hanteert wanneer deze de verjaringstermijn voor moord tijdens de nazi-periode niet opheft. Wie zijn daders niet veroordeeld, veroordeeld het volk.

Verschenen in „Konkret“, Nr. 3, 1965

Berlijn staat onverbrekelijk aan de kant van Palestina!

Afgelopen 8 tot en met 10 december verklaarden vele duizenden jongeren, arbeiders en migrantenjeugd zichzelf d.m.v. verschillende acties en protestbijeenkomsten solidair met de nationale bevrijdingsstrijd van de Arabische bevolking van Palestina. De directe aanleiding daarvoor was de verklaring van de huidige opperbevelhebber van het Amerikaanse imperialisme – Donald Trump – om Al Quds (Jeruzalem) voortaan ook officieel als de hoofdstad van de ‘Israëlische' zionistenstaat te beschouwen.

Op vrijdagavond (8 dec. jl.) was er reeds een krachtig protest tegenover de Amerikaanse ambassade aan de Branderburger Tor. Meer dan duizend deelnemers afkomstig uit nagenoeg alle politieke geledingen van de Palestijnse gemeenschap en tal van andere Arabische en islamitische landen waren hierbij aanwezig. Daarbinnen was een sterk anti-imperialistisch blok aanwezig van Jugendwiderstand. Vanwege de aanwezigheid van deze strijdbare jeugd sloot de systeempolitie het ambassadegebouw in de wijde omtrek af met behulp van ca. 450 agenten, versterkt met waterkanonnen en de hondenbrigade. Verschillende activisten werden opgepakt. Diezelfde avond vond er nog een spontane betoging plaats op de Sonnenallee in Neuköln, waar enkele honderden deelnemers bij aanwezig waren.

De zondag erop toonde Neuköln – met slechts twee dagen tijd om te mobiliseren – tot waartoe het in staat was: Daartoe opgeroepen door linkse en Palestijnse organisaties trokken meer dan 3000 betogers vanaf het stadhuis dwars door Neuköln noordwaarts. De betoging die een krachtig en dynamisch karakter had, kreeg onderweg massaal bijval van de kant van wijkbewoners en voorbijgangers. Er werden tal van revolutionaire leuzen gescandeerd en enkele strijdbare accenten gezet. Aangezien er met een collectief verzet van de strijdbare massa’s rekening gehouden kon worden, durfde de Berlijnse smeris het niet aan om tijdens de betoging tot arrestaties over te gaan. Pas nadat de demo officieel was beëindigd, begonnen de gebruikelijke pesterijen wegens kleinigheden, werden antizionistische leuzen gecriminaliseerd en enkele jongeren in hechtenis gekomen.

Jugendwiderstand nam deel aan deze acties. Als proletarische internationalisten staan wij onverbrekelijk aan de zijde van het Arabische volk van Palestina en haar gerechtvaardigde strijd tegen het imperialisme en het zionisme. Tevens staan wij onlosmakelijk aan de zijde van de Palestijnse organisaties en Arabische broeders en zusters in de wijk, in de stad (Berlijn) en in geheel Duitsland. Hun strijd is onze strijd – ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en als we ons niet laten verdelen, maar gezamenlijk blijven strijden, zijn we in staat om belangrijke stappen voorwaarts te zetten in het verzet op alle terreinen.

Zionisten van alle schakeringen (CDU, SPD, Grüne, liberale en anti-Duitse Antifa) gebruiken de lokale en internationale gelijkgezinde pers om de protesten te criminaliseren vanwege enkele brandende zionistenvlaggen. Dit terwijl geen van deze huichelachtige creaturen zich druk maakt om de betogers die de afgelopen dagen vermoord zijn door de "Defence Forces" van de ‘Israëlische' zionistenstaat. Brandende lappen stof of mensenlevens - de prioriteiten van de zionisten zijn weer duidelijk! In feite is het de cynische, imperialistische-chauvinistische toespitsing van het "stenen vliegen door de lucht en jullie schreeuwen, mensen sterven en jullie zwijgen" adagium van de autonomen. Meer valt er hier niet over te zeggen. De zionisten zetten op de vlag van hun op oorlog, etnische zuivering en onderdrukking gebaseerde kolonistenstaat een Joods symbool en verbazen zich er vervolgens schijnheilig over dat het brandt. In de toekomst zal er nog meer branden!

Revolutionairen moeten niet bang zijn om vuile handen te maken. Wij moeten dáár zijn, wáár de massa’s de daadwerkelijke strijd voeren, óók als het er hierbij heftig aan toe gaat en er vanzelfsprekend talloze (interne) tegenstellingen (binnen het volk) zijn. Het afwachten, zwijgend de andere kant op kijken, het distantiëren, het te veel benadrukken van neventegenstellingen en de onduidelijke houding van grote delen van links m.b.t. deze kwestie zijn allen slechts uitingsvormen van een lafhartig opportunisme en van verraad aan het proletarische internationalisme.

LEVE HET ANTIZIONISTISCHE EN ANTI-IMPERIALISTISCHE VERZET!

LEVE DE NATIONALE BEVRIJDINGSSTRIJD VAN HET PALESTIJNSE VOLK!

Oorspronkelijk verslag van Jugendwiderstand.

De redactie voegt hieraan toe:

BEVRIJD PALESTINA! BEVRIJD AL QUDS!

Twijfelachtige 'argumenten' van tegenstanders van de Catalaanse Natie

De tegenstanders van een Catalaanse natie konden tevreden zijn. De Catalaanse regering werd door Madrid afgezet en de gedeeltelijke autonomie van Catalonië afgeschaft. Veel Catalaanse politici moeten voor het Spaanse gerecht verschijnen. Dit zal alleen maar een pyrrusoverwinning blijken. Zeker nu de recente verkiezingen die Rajoy in Catalonië uitgeroepen had, uitmondde in een overwinning voor het kamp van de separatisten. Het blijft voor nu nog onduidelijk of er op langere termijn wederom een guerrillastrijd zal vormen, zoals dat in het verleden ook al in Baskenland gebeurde met de ETA. Ook Catalonië zelf kende een links-nationalistische guerrillagroep, deze gaf echter in 1991 de strijd op en werd ontbonden. Nu de provocaties echter alsmaar verder gaan en er meer ellende of wellicht zelfs een bloedbad onder de voorstanders van onafhankelijkheid wordt aangericht, zal deze optie ongetwijfeld weer op tafel komen te liggen. De geweldsorgie tijdens het referendum, waarbij meer dan 800 burgers gewond raakten, voorspelt in ieder geval niet veel goeds. De rechts-liberale centrumpartij van de Catalaanse premier Carles Puigdemont heeft zich lang terughoudend opgesteld mbt de onafhankelijkheid. De gebeurtenissen rond het referendum hebben dus zelfs onder de meest gematigde voorstanders van de Catalaanse onafhankelijkheid veel woede opgeroepen.

In Baskenland nam de strijd voor onafhankelijkheid vanaf 1959 to de ontwapening van 2011 gewelddadige vormen aan

Gedurende lange tijd, koesterden de Catalanen de illusie dat de Europese Unie de Catalaanse onafhankelijkheid zou accepteren en ondersteunen. Echter, met het referendum schaarde de Europese Unie (EU) zich steevast achter Madrid en deed geen enkele poging om het geweld tegen de Catalaanse bevolking te veroordelen. Binnen het EU-establishment was er de angst dat een Catalaanse onafhankelijkheid de Unie verder zou fragmenteren, omdat dit een voorbeeld zou vormen voor bijvoorbeeld Schotland, Noord-Ierland, Corsica of zelfs Zuid-Tirol. Ook was er de vrees dat dit olie op het vuur van de financiële crisis en de Euro crisis zou gooien. Daarnaast maakte de drijvende kracht achter de EU, namelijk de BRD-regering, zich zorgen dat haar economische belangen geschaad zouden worden. De BRD heeft de afgelopen jaren immers veel kapitaal in Catalonië geïnvesteerd. Spanje zelf ligt ook in een wurggreep van bezuinigingen. Bondskanselier Angela Merkel laat Spanje maar weinig ruimte om te kunnen ademen. Madrid staat sterk onder druk door de economische crisis en de opgelegde interventies vanuit Berlijn. De jeugdwerkloosheid in Spanje bedraagt inmiddels al meer dan 40%. Na Griekenland is Spanje waarschijnlijk het grootste crisisland binnen de EU, hier kan men het falen van het kapitalisme goed bestuderen. "Dan maar zonder de EU!" is de slogan in de straten van Catalonië. Ze zijn 'geradicaliseerd' in termen van hun EU-kritiek. De voorstanders van de Catalaanse onafhankelijkheid zweren nu massaal de EU-vlag af, waar pro-Spaanse demonstranten nog steeds met EU-vlaggen zwaaien.

EU vlaggen sieren de pro-Spaanse manifestatie van Rajoy in Barcelona 

Toch kunnen de Catalanen niet op de onvoorwaardelijke steun rekenen van nationalisten in de rest van Europa. Hiervoor worden vaak twijfelachtige argumenten aangevoerd. Voor sommigen gaat het allemaal om "Franco" en de "Spaanse burgeroorlog" uit het verleden (fascisme versus communisme) dat rechtstreeks op Catalonië anno 2017 geprojecteerd wordt. Dat is een absurde en bovendien incorrecte aanname. Hun aversie voor Catalaanse onafhankelijkheid komt voort uit een angst voor het socialisme of het linkse antikapitalisme, mocht de Catalaanse onafhankelijkheid daadwerkelijk een feit worden. Dat is natuurlijk erg kort door de bocht. De Spaanse 'socialisten' staan volledig achter Rajoy zijn standpunt. Bovendien heeft de grootste linkse beweging in Spanje, namelijk Podemos, zich ook tegen de Catalaanse onafhankelijkheid uitgesproken. In Catalonië zijn zowel de bourgeoisie, links-nationalisten als rechtse krachten voorstanders van onafhankelijkheid. Een ander deel van de Catalanen is echter tegenstander van de onafhankelijkheid. Van een links front tegen Spanje is dus geen enkele sprake. Deze absurde theorie van anti-communisten zou enkel kloppen als de Spaanse meerderheid "rechts" zou zijn en de Catalaanse meerderheid "links". Daar is echter helemaal geen sprake van. Naast de bourgeoisie kent het Catalaanse nationalisme inderdaad ook een sterke links-nationalistische tendens. Vanzelfsprekend heeft dit historisch gezien een sterke antifascistische vorm aangenomen. Dit antifascisme is echter in tegenstelling tot bijvoorbeeld Nederland of Duitsland niet anti-nationaal, maar juist nationaal! Echter, of links nu wel of niet nationaal is, maakt voor de Franco-nostalgisten uiteraard helemaal niets uit.

Logischerwijs gaan er ook weer de nodige samenzweringstheorieën rond binnen (nationale) kringen. Met een verwijzing naar een bericht in een Catalaanse krant, wordt Soros door sommigen aangewezen als diegene die achter het Catalaanse referendum voor onafhankelijkheid zat. Of dit de waarheid is, wordt echter verder niet onderzocht, want het past nu eenmaal goed binnen het eigen concept. Anderen wijzen dan weer op de Spaanse grondwet om aan te tonen dat een afscheiding door Catalonië illegaal is. Ook al een dergelijk onzin-argument. In het geval van veel moderne staten werd de afscheiding er van niet toegestaan binnen de grondwet. Als we dit argument concreet toepassen, dan zou vandaag de dag de Sovjet Unie nog steeds bestaan binnen de landsgrenzen van 1989; dit omdat alle afscheiding van de Sovjet Unie grondwettelijk verboden was. Kirgizië, Kazachstan en Estland zouden volgens die logica vandaag de dag nog steeds "Russisch" zijn. Zelfs Joegoslavië zou nog moeten bestaan als het aan de grondwet zou liggen. Natuurlijk worden nationale bevrijdingsbewegingen erdoor gekarakteriseerd dat ze de grondwet van de staat die hen onderdrukt juist niet erkennen!

Stadion in Barcelona: Catalonië is géén Spanje!

Anderen stellen dan weer dat er niet zoiets als een Catalaans nationalisme zou bestaan. Het is natuurlijk zo dat de Catalanen de natie anders definiëren dan dat wij dat doen. Dat is nu eenmaal het geval voor de meeste volkeren op aarde. Vanuit ons nationalistisch perspectief is het helemaal niet bedoeld om het mondiaal toe te passen, omdat ons nationalisme specifiek betrekking heeft op de natuur van ons volk. Verschillende naties hebben verschillende standpunten over hoe hun natie er uit moet zien. Ook Zuid-Amerikaans of Hindoe nationalisme heeft amper iets gemeen met Duits nationalisme, daar ligt echter niemand van wakker. Het Catalaanse nationalisme kent een zowel anti-völkische tendens, als een völkische: het is er op gericht alle Catalanen, inclusief die in Frankrijk, binnen een natie te verenigen. Die "Groot-Catalaanse" lijn wordt niet gedeeld dor burgerlijk rechts, maar is een linkse uitwas die men met name terug vind bij de CUP (Candidatura de Unidad Popular). Hun links-nationalisme is niet "autoritair" maar "emancipatoir", het vertoont veel gelijkenissen met het links-nationalisme van Baskenland en Noord-Ierland. Echter, het Catalaanse nationalisme kent ook andere stromingen, zowel klassiek Marxistisch, reformistisch of volksnationalistisch. Zelfs de Groenen pleiten aldaar voor een nationalistisch-linkse stroming, in de traditie van de "Joventut Socialista Unificada, l'Entesa de Joves Nacionalistas d'Esquerra". Een andere mythe is de claim dat Catalonië puur om economische redenen zich wenst af te scheiden. Het Catalaanse BNP is echter maar net iets boven dat van de rest van de Spaanse regio's. Een gemiddelde Catalaan verdient op jaarbasis 26.000 euro, een Spanjaard 24.000 euro, in Madrid is dit zelfs meer: 33.000 euro. Daarom kunnen economische motieven nauwelijks een rol gespeeld hebben. Men mag aannemen dat het hier gaat om een oprecht streven van de Catalanen naar een onafhankelijke natie en de wil om de eigen nationale en culturele identiteit te behouden. Ofwel het recht op nationale zelfbeschikking als volk.

Dan zijn er nog die zichzelf beklagen over de discriminatie van de Spanjaarden in Barcelona. Maar, was het niet deze oneerlijke behandeling ten opzichte van de Catalanen die aan de grondslag van deze zaak lag? De Catalanen willen juist onafhankelijkheid omdat zij systematisch gediscrimineerd worden door Madrid. De anti-Spaanse wrok is niet zo onlogisch als je een Catalaan bent. Dit is net zo logisch als een anti-Turkse wrok van Koerden of een anti-Italiaanse wrok door Zuid-Tiroler patriotten. Natuurlijk wordt hier vaak mee bedoeld dat de Catalanen meer solidair zijn met een Arabische vluchteling dan met een Spaanse immigrant. Men moet echter daarbij in het achterhoofd houden dat de Catalanen niet door Riyad of Bagdad bezet worden, maar door Madrid. Dus de aanname dat Catalaanse nationalisten om de een of andere reden solidair zouden moeten zijn met de rest van Spanje is absurd. Het zou net zoiets zijn om het Noord-Ierse Sinn Féin te vragen solidair te zijn met haar Londense onderdrukkers. Nationale solidariteit kan enkel bestaan onder de leden van één natie, niet onder tegengestelde nationalismes. Een Catalaanse nationalist heeft geen belang bij solidariteit met Madrid, dan zou deze eerst moeten geloven dat hij hier niet (langer) door onderdrukt wordt.

Ten slotte is er het 'argument' dat de Catalanen islamisering steunen en "Refugees Welcome"-idioten zijn. Er wonen in de meeste Spaanse regio's niet minder moslims of vluchtelingen dan in Catalonië. De Catalaanse regionale regering heeft een contingent van 5000 vluchtelingen, wat omgerekend naar het Duitsland van Merkel in zijn geheel om ongeveer 60.000 vluchtelingen zou gaan. Ongeveer 1/3 van de "bovengrens" zoals deze gesteld werd door CSU-leider Seehofer als voorwaarde voor een coalitie met de CDU. Vanzelfsprekend is de "Refugees Welcome"- idioot, de burgemeester van Barcelona. Het zal echter erg lastig zijn om dit aan de strijd voor onafhankelijkheid te koppelen, aangezien zij juist een tegenstander is van de Catalaanse onafhankelijkheid.

Burgermeester van Barcelona, Ada Colau, spreekt zich officieel uit tegen de onafhankelijkheidsverklaring van de Catalaanse regering

Met dank aan SdV