05.11.2016 - AKK marcheert in Magdenburg: "Gezamenlijk voor Vrede, Vrijheid en Soevereiniteit!"

Onder de leus "Gezamenlijk voor vrede, vrijheid en soevereiniteit!" vond er een demonstratie in Magdeburg plaats. En deze leus heeft 70 jaar na de Tweede Wereldoorlog nog niets aan actualiteit ingeboet. De bezetter is nog altijd op Duitse bodem, zijn kapitalisme vergiftigd het land. Redenen genoeg voor het AKK-netwerk om aan deze demo deel te nemen.

"USA – Internationale volkerenmoord centrale!"

Gedurende de toespraken werd uiteraard in het kader van de demo-thematiek steeds weer de actuele bezettingsstatus, de globaliseringscrisis van 'big brother' en de politiek-correcte import van overzee gethematiseerd. Deze laatste twee genoemde vormen natuurlijk ook de hoofdoorzaak voor de actuele vluchtelingenstromen die momenteel de gehele wereld teisteren. Deels door industriegebied, maar ook door dichtbevolkte gebied, liep men naar de rechtbank waar toespraken werden gehouden rond de thema's klassenstrijd, volksgemeenschap en de recente immigratiegolven.

NA ONZE OVERWINNING, NOOIT MEER OORLOG!

Chauvenistische oproer over Chinees staal

Op 15 februari organiseerden de vakbonden in collaboratie met de staalbazen een massa demonstratie in Brussel tegen de dumping van Chinees staal. Hiermee eisen zij dat de EU protectionistische maatregelen neemt om zo de Europese staalindustrie te beschermen. Terwijl de kapitalistische bezitters van staalgiganten zoals ArcelorMittal, U.S. Steel, Nucor, ThyssenKrupp, Nippon Steel en Tata Steel de staalarbeiders maximaal uitgeknepen hebben, hebben de  machtige vakbonden zoals USW, IG Metall, British UNITE en GMB, maar bijvoorbeeld ook de Franse vakbondsconfederaties (CGT, CFDT, FO), de handen ineen geslagen met de klassenvijand. Gezamenlijk willen ze de kapitalistische staat ertoe aanzetten om economische maatregelen te nemen tegen China.

   

Ook in Amerika sturen de presidentskandidaten Donald Trump en Hillary Clinton aan op een handelsoorlog met China in hun campagnes. Onder Obama zijn er al torenhoge tarieven geheven op de import van Chinees staal , terwijl de Amerikaanse internationale handelscommissie oproept tot een volledige ban op Chinees staal. Ook Leo Gerard, de voorzitter van de United Steelworkers Union (USW), riep afgelopen lente Washington op om staal uit China 'vogelvrij' te verklaren. Ondertussen legde de USW zich neer bij de eisen van de staalindustrie om lonen te bevriezen, bezuinigingen door te voeren en stakingen te verbieden, terwijl veel staalbedrijven hun deuren sloten en honderden hun banen verloren.  

Net als in Amerika heeft de Europese vakbondsbureaucratie de strijd tegen bezuinigingen ondergraven. De vakbondsbureaucraten roepen samen met de kapitalisten op tot een reactionaire handelsoorlog met China. Zij zeggen de arbeiders te beschermen tegen "oneerlijke concurrentie" en "dumping" op de Europese en Amerikaanse markten. Wat de staalbazen en hun nuttige idioten echter voornamelijk "beschermen" zijn hun monopolies op de winst. De anti-China campagne heeft ook nog een breder politiek doel: namelijk China tot zondebok maken voor de voortschrijdende stagnatie en achteruitgang van de wereldeconomie. De dreigende handelsoorlog is onderdeel van een breder offensief, gebaseerd op militaire dreiging en kapitalistische economische penetratie, wat er op gericht is om het kapitalisme in China te restaureren en het land open te breken voor imperialistische uitbuiting.

De productie van staal is essentieel voor iedere moderne economie en kritiek voor militaire verdediging. China heeft het recht om haar industrie te beschermen tegen kapitalistische competitie en staal te exporteren op de wereldmarkt. De eis van de imperialisten dat China haar staatssubsidies op haar staalindustrie zou moeten prijsgeven, is feitelijk een eis voor complete privatisering, oftewel de omverwerping van gecollectiviseerde eigendomsvormen. De China-bashers creëren een beeld van Chinees staal dat de wereldmarkt zou "overvloeden" om zo de prijzen te drukken en andere producenten weg te concurreren. Feitelijk heeft de wereld nog veel meer staal nodig, zoals een blik op de vervallen infrastructuur in Europa en Amerika, of die van de achterbleven gebieden in de neokoloniale wereld, maar al te duidelijk laten zien. De "overvloed" aan staal op de wereldmarkt is enkel relatief aan de stagnatie en achteruitgang van de kapitalistische economieën als gevolg van de financiële crisis van 2008. Deze recessie en de sluiting van staalbedrijven vandaag de dag zijn het directe gevolg van de anarchie van het kapitalistische winstsysteem. 

Tot voor kort werd bijna al het Chinese staal in China zelf gebruikt. De laatste jaren heeft Beijing geprobeerd om de economie meer richting de binnenlandse consumentenmarkt te sturen. Dat heeft geleid tot het verminderen van de export en infrastructurele projecten, waardoor de binnenlandse vraag naar staal afnam. Als China een kapitalistisch land was dan zou de oplossing rechtdoorzee en bruut zijn: massa ontslagen van staalarbeiders. China is echter bang voor massale arbeidersprotesten en stakingen, daarom is de regering terughoudend om de productie te voorbarig terug te schroeven, dientengevolge verkopen zij hun overschot aan staal op de wereldmarkt. Ondertussen blijven de arbeiders in de Chinese staalbedrijven werken en krijgen zij betaald, terwijl de verliezen en schulden oplopen - iets wat ondenkbaar is in de kapitalistische wereld.     

Gezien het grote productie volume exporteert China momenteel jaarlijks net zoveel staal als de op twee na grootste producent van staal: Japan. Echter China haar export bedraagt slechts 12 % van haar totale productie. Dat is een substantieel kleinere fractie dan bijvoorbeeld Japan en Zuid-Korea (die ongeveer 40 % van hun staalproductie exporteren), of zelfs Brazilië, Turkije en Rusland. De veronderstelde "overvloed" aan Chinees staal in de VS en Europa is feitelijk een relatief bescheiden stroom. Zo komt slechts 4 % van de totale vraag naar staal in de Europese Unie uit China. In de VS is dit nog kleiner, hier bestaat slechts 3 % van de staal import uit Chinees staal. Het grootste deel van de Chinese staalexport gaat naar Azië. Dit komt grotendeels voort uit het beleid van de Chinese overheid om een nieuwe infrastructuur in de regio aan te leggen - een nieuwe zijde-route - om de isolatie door de imperialisten tegen te gaan.   

Het is dus compleet absurd om te stellen dat de teloorgang van bijvoorbeeld de Britse staalindustrie te wijten is aan Chinese import. Toen de Britse staalcorporatie werd geformeerd in 1967 waren er maar liefst 268.500 staalarbeiders in Groot-Brittannië actief. Twee jaar nadat Margaret Thatcher premier werd in 1979, werd de arbeidskracht in de staalsector terug gebracht tot 88.200 staalarbeiders. In 1988 besloot Thatcher de corporatie te verkopen waardoor het aantal staalarbeiders nog verder afnam. Toen de vraag naar staal sterk af nam onder invloed van de bezuinigingen van de daarop volgende regeringen, dreigde Tata Steel, de bezitter van de resten van de Britse staalindustrie, de meeste van haar Britse ondernemingen te sluiten. In Duitsland werden de staalarbeiders eveneens sterk gereduceerd in de jaren '80 en werd het Ruhr gebied gesloopt door fabriekssluitingen en herstructureringen. Dit verlies aan banen werd toen amper aangeklaagd door de vakbondsbureaucratie. Toen de Oost-Duitse arbeidersstaat ten prooi viel aan de contrarevolutie van 1990, begonnen de nieuwe kapitalistische heersers eveneens de staalbedrijven in Oost-Duitsland te sluiten en het aantal staalarbeiders te reduceren.  

Wanneer de Europese en Amerikaanse staalbazen een groter aandeel van de markt willen veroveren door goedkoop in het buitenland te verkopen, dan eisen zij "vrije handel". Wanneer ze daarentegen zelf concurrentie ondervinden van goedkopere producenten, dan roepen zij de sterke arm van de overheid in om hen het voordeel te geven door middel van handelsbeperkingen en subsidies. De dagen dat vrije competitie nog heerste zijn al sinds het begin van de 20ste eeuw, toen het kapitalisme het tijdperk van imperialistisch verval binnen ging, verleden tijd. Decennia eerder toonde Karl Marx al aan dat vrije competitie leidt tot een concentratie van productie, wat op een zeker moment leidt tot een monopolie. Een handvol grote firma's kwamen zo in de positie dat zij de productie en prijzen konden manipuleren om hun eigen winsten te vergroten. In 1916 schreef Lenin dat het monopolie financiënkapitalisme dominant was geworden in de meeste ontwikkelde kapitalistische landen. De grote bedrijven concurreren met elkaar om de markt te domineren en zij die niet kunnen concurreren worden zonder enige wroeging uitgeschakeld. Met de komst van het imperialisme is het financiënkapitaal geconcentreerd in handen van enkele gigantische banken, die een ongekende invloed op de wereldeconomie uitoefenen. Dit wereldwijde financiënkapitaal wordt gedomineerd door de meest ontwikkelde landen, die alle natuurlijke grondstoffen, markten en bronnen van goedkope arbeid wereldwijd willen controleren (het globalisme). Dit leidt tot een oneindige cirkel van neokoloniale oorlogen, conflicten en pogingen om het kapitalisme in China en andere misvormde arbeidersstaten te restaureren. Uiteindelijk, wanneer de economische competitie tussen de imperialistische machten niet langer met vreedzame middelen in stand kan worden gehouden, zal er een imperialistische oorlog op de wereld losgelaten worden - zoals twee keer eerder is gebeurd in de vorige eeuw. Er is geen groter voorbeeld van imperialistisch monopoliekapitalisme dan de staalindustrie. 

In de wereldeconomie die dit kapitalisme heeft voortgebracht is het proletariaat een internationale klasse geworden. Een grensoverschrijdende eenheid en solidariteit tussen arbeiders en tegen hun kapitalistische overheersers is dan ook hard nodig. De opkomst van het imperialisme heeft een tijdperk van kapitalistisch verval, oorlog en revolutie ingewijd. Dat decadente systeem moet weggevaagd worden door een wereldwijde socialistische revolutie. Enkel een wereldwijde implementatie van het socialisme kan de productieve krachten loslaten die nodig zijn om de wereldwijde kapitalistische overheersing neer te slaan, zodat onderdrukking, uitbuiting en klassenverdeling tot het verleden behoren. 

Nieuwe Resist Magazine is uit!

De vierde Editie van de Engelstalige ACN/AKN-periodiek Resist magazine is uit!

Nu verkrijgbaar via de gebruikelijke kanalen...   

José Bové door de Canadese autoriteiten het land uitgezet

De afgevaardigde voor de Groenen in het Europese parlement José Bové, één van de tegenstanders van het eerste uur van CETA, het handelsakkoord tussen de EU en Canada, werd op 11 okt. jl. door de Canadese autoriteiten bij aankomst op de luchthaven van Montréal tegengehouden en zodoende belet omn een manifestatie van de anti-globaliseringsbeweging bij te wonen. De bekende anti-globaliseringsactivist staat in Canada klaarblijkelijk bij de autoriteiten geseind als ‘persona non grata’ (ongewenst persoon).

Nadat hij zes uur lang was ondervraagd door de grenspolitie, werd hem te verstaan gegeven dat zijn paspoort in beslag was genomen en dat hij het eerst beste vliegtuig terug naar Frankrijk diende te nemen. ,,Degenen die zich tegen CETA verzetten, worden als staatsgevaarlijke elementen behandeld”, aldus Bové. Als officiële reden voor de deportatie van Bové wordt door de Canadezen diens strafblad opgegeven. De Groenen-afgevaardigde in het Europees parlement heeft veroordelingen wegens de vernieling van een McDo-restaurant (in 1999) en van een veld met genetische gewassen (in 2008).

Solidariteit met Bové! 

Protesteer bij de Canadese ambassade tegen dit repressieve optreden tegen anti-CETA en anti-globaliseringsactivisten!

4de Nationale Betoging in Brussel: Twee jaar strijd tegen regering-Michel - Twee jaar strijdbare illusies

Het leek afgelopen donderdag officieel: Het sociale protest tegen de reactionaire regering-Michel I, met haar uiterst arbeidersvijandige bezuinigings- en afbraakpolitiek, is door toedoen van de syndicaatsleiding van de drie grote Belgische bonden doodgelopen.

De Antwerpse dockers laten duidelijk blijken wat ze van Fernand Huts (havenbaron) en zijn loondumpingsmethoden vinden. Wij zeggen: “Maak hutspot van Huts!”

,,De vakbondsleiders begingen in 2014 een fout. Ze hadden de regering moeten wegstaken. Door hem niet ten val te brengen, hebben ze de zwakke, onderling verdeelde regering de kans geboden om het besparingsbeleid op te drijven”, aldus stelde de Linkse Socialist op zich terecht in een pamflet ter mobilisering voor de grote betoging van deze dag. Hier wordt echter de foutieve redenering aangehangen dat de syndicaatsleiding slechts een fout in de te hanteren tactiek hebben begaan in de strijd tegen de regering, in plaats van onomwonden te stellen en de massa’s te doen laten inzien dat het juist het welbewuste doel was van de syndicaatsleiding om de woede van de georganiseerde basis via op zich onschadelijke protesten te kanaliseren en dood te laten bloeden. We kunnen dan ook constateren dat dit is gelukt.

Het leger in de straten: De quasi-noodtoestand is in Brussel nog steeds van kracht!

Pseudo-links in België heeft zich dan ook weer laten bedotten door de ‘radicale’ taal van de syndicaatsbonzocratie: Marc Goblet (“uiterst links” binnen de FGTB) riep op tot het ten val brengen van de regering via de algemene staking nog voor het eind van dit jaar. Datum van de staking: 7 oktober.

Maar al in De Standaard van 22 sept. moesten we lezen dat ,,de drie grote vakbondskoepels hun geplande nationale staking op 7 oktober” hadden ,,afgeblazen”. Alléén ACV-metaal riep op om toch de zaak plat te leggen (in de metaal en textiel) [,,goed voor 200.000 werknemers”]). Andere bonden zouden wel volgen in andere sectoren met acties, maar de algemene staking blijft uit. Marc Leeman (ACV-bons) was daardoor uiteindelijk in verwarring: ,,Welk signaal geven we nu eigenlijk? We staken niet, maar we staken wel. Dat is niet echt duidelijk”. De topman van het Verbond van Belgische Ondernemingen, Pieter Timmermans, had de hoop op de terugkeer naar een “rustiger sociaal klimaat” na het nieuws van de algemene staking niet hoog meer zitten, maar hij kan weer gerust zijn.

Indrukwekkend:De gebalde macht van de arbeidersbeweging (hier: de kern van de betoging), welke helaas keer op keer wordt gesaboteerd door de syndicaatsbureaucratie. “Wie hebben ons verraden? Sociaaldemocraten!”

Maar al in De Standaard van 22 sept. moesten we lezen dat ,,de drie grote vakbondskoepels hun geplande nationale staking op 7 oktober” hadden ,,afgeblazen”. Alléén ACV-metaal riep op om toch de zaak plat te leggen (in de metaal en textiel) [,,goed voor 200.000 werknemers”]). Andere bonden zouden wel volgen in andere sectoren met acties, maar de algemene staking blijft uit. Marc Leeman (ACV-bons) was daardoor uiteindelijk in verwarring: ,,Welk signaal geven we nu eigenlijk? We staken niet, maar we staken wel. Dat is niet echt duidelijk”. De topman van het Verbond van Belgische Ondernemingen, Pieter Timmermans, had de hoop op de terugkeer naar een “rustiger sociaal klimaat” na het nieuws van de algemene staking niet hoog meer zitten, maar hij kan weer gerust zijn.

De sfeer zat er blijkens nevenstaande beelden weer goed in!

De Tijd (29 sept.) bracht in de ochtend van de betoging naar buiten dat ,,een van de vele voorstellen, eentje van de N-VA” ,,een tweede indexsprong” zou zijn. ,,Maar deze zou niet voor iedereen gelden, maar enkel voor pensioenen en werkloosheidsuitkeringen...”. De dag erna bracht Het Laatste Nieuws naar buiten dat, wederom, de N-VA komaf wilt ,,maken met de fiscale aftrek van vakbondslidgeld, en de vakbondspremie correct belasten”. (De vakbondspremie is een bedrag dat de werkgever betaalt voor werknemers die gesyndiceerd zijn.) Deze openlijke en provocerende vakbondsbashing van de N-VA/MR-regering zal hoogstwaarschijnlijk niet het protest tegen de regering weer doen oplaaien.

Ook het hoofdkantoor van de PS ontkwam wederom niet aan de arbeiderswoede...

Met betrekking tot de betoging zelf kunnen we nog vaststellen dat er deze keer op de Zuidlaan géén mogelijkheid was voor strijdbare betogers om het directe gevecht aan te gaan met Michel’s politiekorps. Kennelijk had de syndicaatsbureaucratie hiertoe orders gekregen van Jambon. Dit door de Zuidlaan hermetisch af te sluiten middels barrière bemand door de vakbondsinterne ordedienst, de “hulptroepen” van de flikken. Zodoende konden de ‘’massa’s” niet blijven rondhangen op het eindpunt bij gebrek aan sprekers en muziek. De opzet van flikken en syndicaatsbureaucratie slaagde zo wonderwel: het overgrote deel van de militanten begaf zich deze keer rechtstreeks naar het Zuidstation om huiswaarts te keren.

Nee, elke vorm van militant protest of zelfstandige organisatie van de arbeider zelf is opnieuw door de syndicaatsbonzen in de kiem gesmoord. (Wel gaven libertaire communisten het hoofdkantoor van de PS en het kantoor van B-post een fraaie “opknapbeurt”). De syndicaatsbureaucratie heeft reformistisch links helaas andermaal teleur moeten stellen; ze doet gewoon weer wat haar functie al sinds 1914 is.

Namelijk: Zorgen voor het goed functioneren van het kapitalistisch productieproces. De klassenvrede (tussen kapitaal en loonarbeid) behouden! 

Libertair communistische/antifascistische agitprop

 aan de rand van de betoging.

  

Leuke satirische krantenverspreiding: Zelfs met Vandersmissen gaat het goed na bijna een half jaar sinds zijn “ongeluk”. Hij is zelfs beter en sterker dan ooit!