woensdag 18 mei 2016

Polen Steenkool-Mijnbouw: Vakbondsleiding gaat akkoord met loonsverlaging voor Mijnwerkers



Massaprotest van mijnwerkers tegen mijnsluiting in Gliwice (Januari 2016). Vakbondsbureaucratie zet arbeiders het mes op de keel: Loonsverlaging of verlies van arbeidsplaatsen. Echter, ook hier kan de enig juiste keuze slechts zijn: KOERS ZETTEN OP ZELFSTANDIGE STRIJD (zonder en desnoods tègen de vakbondsleiding) NOCH LOONSVERLAGING – NOCH MIJNSLUITING!

Afgelopen dinsdag (19 april jl., red) hebben de in de Poolse mijnbouwsector vertegenwoordigde vakbonden ingestemd met een overeenkomst ,,ter sanering” van de steenkoolmijnbouw. Deze bepaalt dat voor de komende twee jaar de uitbetaling van het zogeheten 14e maandloon wordt opgeschort. Naar eigen zeggen slaagden de bonden erin om een reeks van verdere (reeds geplande) verslechteringen tegen te houden. Zo waren de mijnbouwkapitalisten oorspronkelijk ook van plan geweest om de kerstgratificatie en het gratis kool deputaat* voor de mijnwerkers te schrappen. Uit overwegingen van, zoals het heet, ,,sociale symmetrie,” kregen de bonden het dan gedaan dat eveneens de salarissen van het leidinggevende kader met hetzelfde percentage (namelijk 7,3%) werden verlaagd, als hetgeen het 14e maandloon op een volledig mijnwerkersjaarloon uitmaakt. Op een schriftelijke stemming onder de leden wilden de vakbondsbureaucraten het dan toch liever niet laten aan komen. Ze beperkten zich ertoe het onderhandelingsresultaat op maandag (18 april jl.) op massameetings in de bedrijven aan de basis voor te leggen, waar hetvolgens berichten in de pers zonder al te groot verzet werd aangenomen.

Boguslaw Zietek, leider van de mijnwerkersbond <<Augustus 80>>, verklaarde in Katowice, dat hij de teleurstelling van de mijnwerkers heel goed kon begrijpen. Maar het enige alternatief zou een faillissement van de mijnbouwmaatschappij Kompania Weglowa (KW) zijn geweest. Al in mei vorig jaar dreigde de KW failliet te gaan, wat voor duizenden arbeiders het verlies van hun jobs zou hebben betekend. Het instemmen met de loonsverlaging was de voorwaarde ervoor dat drie andere staatsondernemingen van de energiesector in totaal 1,5 miljard zloty (bijna 4000 miljoen euro) in een nieuwe holding genaamd Polska Grupa Gornicza (PGG) zullen gaan investeren. De PGG dient door middel van de kapitaalsdeelname van de grootste verbruikers de afzet van Poolse kolen te stabiliseren, bestaande kolenmijnen te laten fuseren en via het afbouwen van personeel in de administratie, het wegruimen van parallelle hiërarchieën en een pre-pensioensregeling verdere ‘bezuinigingen’ te realiseren.

Ook al spreekt het akkoord slechts van een ‘opschorting’ van het 14e maandloon, zo mag toch ten zeerste worden betwijfeld of de uitbetaling ervan ooit nog weer zal plaatsvinden. Hierover zal dan in het kader van de onderhandelingen m.b.t. een nieuwe CAO voor de tijd nà 2018 worden gesproken. De economische situatie van de Poolse mijnbouw spreekt echter eerder hiertegen. Te meer, aangezien deze betaling nog ten tijde van het reëel bestaande socialisme was ingevoerd als deelname aan de destijds nog behaalde winst van de mijnbouwondernemingen. Thans zijn de mijnen in hoge mate verliesgevend. Op elke ton kolen dient ongeveer 15 euro te worden toegelegd, dientengevolge liggen er ca. twee miljoen ton opgeslagen. De prijs op de wereldmarkt wordt bepaald door de steenkool uit Rusland, Australië en Zuid-Afrika, die in dagbouw wordt gewonnen. De Poolse steenkool is alleen al op grond van het feit, dat deze in grote diepte moet worden gedolven, niet in staat met de steenkool uit bovengenoemde landen te concurreren. Tot zover zijn arbeiders en managers het nog eens. Ruzie is er echter over hoe dit geologisch nadeel kan worden omgebogen. De mijnbouwkapitalisten en ook de vorige (liberale) regering hadden het al sinds jaren voorzien op de ,,privileges” van de mijnwerkers. De vakbeweging daarentegen verwijst naar andere kostenfactoren, zoals bijvoorbeeld de (semi-staats)eigendomsverhoudingen. Daarom zijn er bij elke regeringswisseling nieuwe chefs benoemd, die over het op dat moment noodzakelijke partijlidmaatschapsboekje beschikten, en hun voorgangers met dikke afkoopsommen weggestuurd. Daarenboven is er rond de mijnen een waar oerwoud aan toelever- en servicefirma’s ontstaan, meestal door de outsourcing van de nevenbedrijven van de mijnbouwondernemingen. Hier heerst het principe van ‘de ene hand wast de andere’: orders worden meestal zonder openbare uitschrijving in opdracht gegeven. In werkelijkheid, aldus de vakbonden, ligt aan de hetze-campagne tegen de Poolse mijnbouw enkel en alleen het feit ten grondslag, dat het één van de laatste industriesectoren met een hoge organisatiegraad is.

Voor de huidige regering o.l.v. Beata Szydlo is het saneren van de mijnbouwsector een taak, die politiek tactgevoel vereist. Vandaar ook de relatief ,,milde” verslechteringen van de arbeidsvoorwaarden voor de arbeiders in de bedrijven. Want met name de vakcentrale Solidarnosc** fungeert als wat zo ongeveer de sociaal-politieke arm van de regeringspartij PiS kan worden genoemd, waarmee de laatste het in géén geval tot een breuk wil laten komen. Zodoende streeft de regering in het kielzog van de herstructurering van de mijnbouw in werkelijkheid een strategie van nationalisatie na. De drie stroomproducenten, die thans in de nieuwe holding PGG investeren, doen dat niet uit eigen zakelijk belang – tot nu toe hadden ze zich tegen zeer gunstige prijzen van Russische kolen voorzien en zijn daarom voor de afzetcrisis van de Poolse steenkool in beslissende mate medeverantwoordelijk – maar op grond van politieke druk hierdoor gedwongen. Tegelijkertijd zullen de zich in het bezit van buitenlandse banken bevindende en op zich in hoge mate waardeloze aandelen van de huidige mijnexploitant in aandelen van de nieuwe maatschappij omgezet en vervolgens door twee (zich in staatshanden bevindende) Poolse banken worden opgekocht. Niet duidelijk is of de Europese Commissie hiermee akkoord gaat. Of echter de Poolse arbeider er enig voordeel bij heeft zich thans voor het zogeheten ‘100% zuivere’ Poolse kapitaal te moeten afbeulen, mag toch zeer worden betwijfeld.

_____ 

* Deputaat – loon in natura. In dit geval: De hoeveelheid kolen die de mijnwerker door de onderneming voor eigen gebruik ter beschikking wordt gesteld. 

** Het handelt zich hier om de n i e u w e vakbond Solidarnosc, niet te verwarren met de oude, nog door Lech Walesa in 1980 opgerichte, Solidarnosc (een contrarevolutionaire organisatie, welke in hoge mate door de CIA werd gesteund).



Dag van mobilisering tegen de 'Loi Travail'



Tal van ernstige gewonden door politiegeweld

Een voorlopige balans: = Terwijl ten minste 15.000* arbeiders en studenten afgelopen donderdag (28 april) in Parijs hebben betoogd tegen de ‘loi travail’ – en over geheel Frankrijk in totaal minstens 170.000 – werd de actiedag gekenmerkt door tal van gewelddadige botsingen tussen betogers en de flics. Enkele tientallen manifestanten werden gearresteerd, waarvan 57 in Marseille in het station Saint-Charles, waar zich menselijke blokkades op de rails hadden gevormd. Gevochten werd er eveneens in de nabijheid van het Castellane-plein, waar de slotmeeting plaatsvond van de verschillende demonstratiestoeten in Marseille.

= In Rennes raakte een 20-jarige kameraad, geografiestudent aan de universiteit Renes II, zwaargewond aan zijn oog door een rubberkogel (Flash-Ball), afgeschoten door de flics donderdagavond in omstandigheden die nog niet zijn opgehelderd, aldus France 3 Bretagne. Talrijke manifestanten liepen tijdens de betogingen van deze dag eveneens ernstig letsel op door rubberkogels van de flics. De president van de UNEF (Nationale Studentenunie), William Martinet, richtte een dringende oproep aan de minster van binnenlandse zaken om een einde te maken aan het gebruik van dit wapen. Verder hekelde hij het volslagen buitensporige gebruik ervan. De betogers antwoordden in minstens één geval met het gooien van een geïmproviseerde bom temidden tussen de flics.

= Vierentwintig flics raakten tijdens de gevechten gewond, waarvan alleen al in Parijs ,,drie zeer ernstig” (volgens een mededeling van het ministerie van binnenlandse zaken). In de hoofdstad deden ,,driehonderd vermomde manifestanten” (politieprefectuur) een verrassingsaanval op de strijdmacht van de flics ter hoogte van de Austerlitz-brug. De voortgang van de demonstratiestoet werd telkens voor langere tijd door de flics tegengehouden en de CRS ter assistentie opgeroepen. Volgens de Place Beauvau (zetel van het ministerie van binnenlandse zaken) zullen 124 arrestaties ,,een strafrechterlijk vervolg” krijgen. In de avond werden de gevechten weer hervat op de Place de Nation, het eindpunt van de betoging, waar de demonstratiestoet werd eingekesselt door een omvangrijke macht van de flics.

Deze actiedag zal zeer zeker een vervolg krijgen op zondag 1 mei, terwijl het wetsontwerp betreffende de ‘loi travail’ twee dagen later ter debat staat in de Nationale Vergadering (het Franse parlement).

Het is nog niet voorbij! De strijd gaat door! Weg met de ‘loi travail’!

ARBEIDERS – STUDENTEN: EÉN FRONT! LOTTA CONTINUA!

zaterdag 7 mei 2016

Duisburg – Großkampftag van de IG Metall



WEDEROM EEN MASSAAL PROTEST – ECHTER VOL CORPORATISME EN PROTECTIONISME – DUITSE VAKBONDEN MOBILISEREN VOOR HET BEHOUD VAN DE STAALINDUSTRIE

De onrust in de staalindustrie over de dumping van (goedkoop) staal uit China op de Europese markt heeft nu ook de Bondsrepubliek bereikt - dit in de vorm van een Großkampftag van de IG Metall. En wat bleek: Als de Duitse vakbondsbureacratie echt de arbeidersbasis wil mobiliseren voor een bepaald thema, dan KAN ze dat ook op massale schaal! Van de hedendaags 85.000 in de Duitse staalindustrie werkzame arbeiders, voerden op 11-04-jl. 40.000 (!) (d.w.z. bijna de helft!) van hen actie in Berlijn, Saarland en Duisburg. Bij de fabriekspoort van Thyssen-Krupp in Duisburg demonstreerden alleen al 16.000 (!) arbeiders onder het motto >>Staal is de toekomst<<. De thema’s: Tegen oneerlijke concurrentie van ‘Chinees’ staal, dreigende massaontslagen en een beter milieubeleid voor de staalindustrie[1]. 

De sfeer zag er uitstekend uit. Gehuld in werkkledij en temidden van een zee van rode vlaggen en spandoeken, demonstreerden arbeiders voor het behoud van hun belangrijke economische tak. Knut Giesler, IG Metall-bons van het district Ruhr, sprak duidelijke taal tegenover de staalarbeiders: ,,Willen jullie ‘vervuild’ staal uit China, of willen jullie ‘schoon’ staal uit NRW?” SPD-leider Sigmar Gabriel was tevens in zijn element als beschermheer van de Duitse staalindustrie, toen hij met gebalde vuist en rood hoofd de menigte toebrulde dat ,,de toekomst van de industrie” en “de toekomst van het land” op het spel staan. Echter, evenals de demonstratie afgelopen februari in Brussel, die georganiseerd werd door de ondernemersorganisaties Aegis en Eurofer, stonden óók de statements van bovengenoemde vakbondsbonzen en sociaaldemocratische politici op deze dag vol van corporatisme en protectionisme (=  een trend die nu vaker verkondigt wordt bij reactionaire en reformistische partijen, zoals het Front National in Frankrijk, de Labour Party in Engeland en Bernie Sanders en Donald Trump in Amerika). Ook op deze Großkampftag demonstreerden arbeiders en management gezamenlijk voor het “algemeen belang”. Zo kregen arbeiders zelfs een doorbetaalde vrije dag om aan de betoging deel te nemen. 

Wat het eerder genoemde protectionisme betreft: Zo ver als de eis van (tijdelijke) nationalisatie van de staalindustrie, zoals de Britse Labour-partij voorstelt, willen alle politici en vakbondsbonzen deze dag niet gaan, maar de Europese Commissie moet in ieder geval zwaar ingrijpen bij deze staalcrisis. Dit met zware importheffing (de hedendaagse Europese importheffing haalt nu niets uit), goedkopere stroom en mindere strenge CO2-certificaten voor de productie van staal binnenin de EU. Dit teneinde de concurrentie met China aan te kunnen blijven gaan. (Evenals de eis dat de Chinezen [en Indiërs] hun klimaatbeheer ook zullen moeten aanpassen ten gunste van het milieu. Zo zou een ton “Duits” staal 1,5 CO2 uitstoten, en “Chinees” staal 1,8 CO2 per ton – een verschil van 20%). 

Al deze eisen werden door de staalbazen met applaus ontvangen. De vakbondsbasis moest klaarblijkelijk minder van Gabriel’s speech hebben. Dit kenmerkt wel degelijk een breuk tussen massabasis ener- en politici en vakbondsleiding anderzijds. Luid ‘boe’-geroep was dan ook hun duidelijk antwoord op zijn aanwezigheid. (Immers, in 2017 zijn er weer Landtag verkiezingen in NRW, die de SPD niet mag verliezen. De SPD poogt thans verloren gegaan terrein terug te winnen, door zich op dit arbeidersthema bij uitstek te profileren. Een MLPD-vertegenwoordiger kreeg dan nog wel een kort moment om te spreken over de foutieve stelling van het protectionisme, en stelde daartegenover de internationale arbeiderssolidariteit. Tevens pleitte hij voor klimaatbescherming [zonder e.e.a. echter door middel van een duidelijke analyse met elkaar te verbinden]). 

De staalindustrie kent enkele eigenaardigheden: Zo is de staalproductie in de BRD met 2% gestegen, bedroeg de koersstijging van Thyssen-Krupp 2% en stegen de aandelen van Salzgitter AG met 3% (In Nederland steeg de productie zelfs met 8% bij Tata Steel-IJmuiden. Maar daarentegen kampt ArcelorMittal met een jaarverlies van 7 miljard, werken de arbeiders daar al jarenlang met loonsvermindering en zakken ook de cijfers van Salzgitter AG in het rood en werken de arbeiders daar ook al langere tijd minder uren met 4% inlevering van loon. Massaontslagen dreigen in de staalindustrie. De afgelopen 40 jaar zijn er al 200.000 banen in deze sector verloren gegaan, daarbij komt dat nog eens honderd duizenden banen afhankelijk zijn van het wel en wee van de staalindustrie in Duitsland. De eerder genoemde factoren voor de staalcrisis in Groot-Brittannië zijn 1) nalatende vraag, 2) Chinees dumping staal, 3) hoge energie- en milieukosten en 4) hoge productiekosten. Maar de groei van de Europese productie suggereert evenwel dat de nalatende vraag en Chinees dumping staal géén negatief impact hebben. Het suggereert dat de twee andere variabele factoren, namelijk energie- en milieukosten, die typisch zijn voor het Britse industriële beleid, de voornaamste oorzaak vormen.

Nogmaals dient daarom het ACN/AKN er op te wijzen dat de woede omtrent de staalcrisis NIET op Chinese klassenbroeders gericht dient te worden, en dat de Europese arbeiders evenmin de Europese kapitalisten dienen te ondersteunen in hun gezamenlijke aanval op de (weliswaar bureaucratisch vervormde) Chinese arbeidersstaat! De sociaaldemocratie en de vakbondsbureaucratie leidden op deze wijze de arbeiders weer eens af van hun ware taak: De revolutionaire omwenteling van de burgerlijke klassenmaatschappij. De vakbondsleidingen zijn met duizend-en-een-onzichtbare draden met de belangen van de bourgeoisie en haar politieke partijen verbonden. De strijd van de arbeidersklasse dient dan ook NIET onder leiding van deze bonzen (of het even van welke bonden of partijen) gevoerd te worden, maar zelfstandig en vanuit de massabasis (het uitfluiten van de sociaaldemocraat Gabriel is dan ook toe te juichen, een begin). Niet het corporatisme tussen de onderdrukte arbeider en haar kapitalistische uitbuiters, het “gemeenschappelijk belang” van deze twee klassen voor het ‘land’, is de oplossing; de enige oplossing voor deze crisis is gelegen in de onteigening van de eigen staalindustrie, evenals de verandering van alle eigendomsverhoudingen, dit leidend naar een socialistische revolutie.

Als er één ding is wat deze dag heeft bewezen, dan is het wel het feit dat de reformistische syndicaatsbureaucratie in staat is MASSA’s te mobiliseren – indien ze dat echt WIL! Want ORGANISEREN, dat kunnen ze, die Duitse vakbondsreformisten. Maar meestal wordt dat niet zichtbaar, omdat de bureaucratie dan slechts halfhartig mobiliseert, zo te zeggen met aangetrokken handrem. Laten we ons dan ook niet vergissen in de mobilisatie- en slagkracht van de Duitse syndicaatsbureaucratie. Wie gelooft dat de vakbondsreformisten (bijna) verslagen zijn, zal nog menige (onaangename) verassing beleven. We zullen nog versteld staan van de lange adem van de reformistische vakbondsbureaucratie. ORGANISEREN kunnen ze (als de wil er echt is), MOBILISEREN ook – al is het in dit geval voor het ‘Stahlstandort Deutschland’ en voor het ‘algeheel belang’.

SPD-Bons Sigmar Gabriel probeert onder luid boe-geroep de menigte toe te spreken 

________ [1] Er zijn qua deze actie parallellen te vinden met ‘87/’88, toen tienduizenden arbeiders tevergeefs vochten tegen de sluiting van de staalfabriek van Krupp in Duisburg-Rheinhausen. Het hoogtepunt van deze solidariteitsbeweging was de grote betoging van 50.000 arbeiders en de aansluitende bezetting van de Rheinbrücke op 20-01-1988. Tevens riep de nationale socialist Kühnen in naam van de Freie Gewerkschaftsbewegung (FGB) op tot een massaal protest voor de 1e mei van dat jaar in Duisburg-Rheinhausen tegen de dreigende sluiting van de Krupp-fabriek en de daarmee gepaard gaande massaontslagen. Iets, wat de verzamelde vakbonds- en SPD-bureacratie uit alle macht poogde te verhinderen. Uiteindelijk tevergeefs! De FGB marcheerde in het industriële hart van het Ruhrgebied (wat Duisburg-Rheinhausen destijds nog was [Tegenwoordig heet de Rheinbrücke bij de arbeiders overigens ‘Brücke der Solidarität’, zo genoemd naar de massale solidariteitsbeweging destijds]).




woensdag 4 mei 2016

1 Mei Plauen (DE): Militante aktie tijdens de 'Arbeiterkampftag'

Onder het motto  >> Kapitalisme neerslaan! Voor Duits socialisme! << reisde een delegatie van het ACN/AKN af naar de Oost-Duitse stad Plauen, om daar deel te nemen aan de strijd van de autonome nationale en socialistische beweging op deze 'Arbeiterkampftag'. Aan de oproep van de door de politieke partij 'Der III. Weg' georganiseerde demonstratie, gaven meer dan 1000 kameraden gehoor.

Door het autonome 'Antikapitalistisches Kollektiv' werd tevens opgeroepen tot de formatie van een Zwart Blok op deze demonstratie. Het Zwart Blok had een sterk antikapitalistisch karakter, dat benadrukt werd door de leuzen op spandoeken en vlaggen. De Oost-Duitse kameraden legden de nadruk op de sociale elementen binnen het nationale socialisme. En dit Blok deed exact wat het doen moest toen er een confrontatie met de smeris ontstond.



Aanvankelijk leek het een rustig betoog te worden zoals zoveel demonstraties in de BRD. Een braaf parcours onder begeleiding van een horde oproerpolitie. Tijdens de demonstratie werd er echter een kameraad geraakt door een vliegend projectiel, vermoedelijk geworpen door een tegendemonstrant, die hierdoor ernstig gewond raakte. Opmerkelijk hierbij was dat slechts een handjevol kameraden achterbleef om ondersteuning te bieden, waarbij de eigen EHBO'ers uitstekend dienst deden. Ongeveer honderd meter verder werden de andere demonstranten tegengehouden door de politie. Markant detail is dat pas na ongeveer een minuut of twintig medische hulpverlening werd opgeroepen door de smeris.   

Dit incident werd direct door de smeris aangegrepen om de demonstratie te kunnen ontbinden. Hierop poogde het Zwart Blok op militante wijze een onverwachte uitbraak te forceren door een linie oproerpolitie. Een goede en directe reactie op het besluit van de smeris. Punt van kritiek is dat dit besluit zonder terugkoppeling werd doorgevoerd, waardoor vele kameraden werden overweldigt. Met een regen aan pepperspray en knuppelslagen wist de smeris deze doorbraak te stoppen en met behulp van een waterkanon wist zij de kameraden terug te drijven.        


Opvallend was de actiebereidheid en voorbereiding. Sommige kameraden waren uitstekend voorbereid voor het straatgevecht ((handschoenen, ski- en zonnebrillen, vermommingen) en zij wisten de smeris op afstand te houden door goede reacties op hun tactieken. Dit werd kracht bij gezet met behulp van meegedragen vlaggenstokken, protestborden, verkeersborden, vuilcontainers en ander materiaal dat voorhanden was. Toch kon niet worden voorkomen dat het Zwart Blok uiteen gedreven werd door de smeris. Dit leidde tot een omsingeling door de smeris, die inmiddels zwaar materieel had ingezet. 

De III. Weg-bonzen dwongen na ongeveer een uur ingesloten te zijn een 'spontane' demonstratie af bij de politie. Dit bestond feitelijk uit niets meer dan een wandeling onder strenge politiebegeleiding terug naar het treinstation Oberer Platz, waar de demonstratie na lang wachten ontbonden werd. 


Uit de gebeurtenissen van deze dag kunnen we enkele lessen leren:

-De eigen EHBO'ers konden de gewonde vóór de spontane actie wel helpen, maar naarmate er meer gewonden onder de demonstraten vielen door het toedoen van de smeris, konden zij door ondercapaciteit de druk niet langer aan. Andere demonstranten konden slechts zeer beperkt hulp bieden door improvisatie met flessen drinkwater. Actieve, efficiënte hulpverlening kwam moeilijk op gang door gebrek aan medische bevoegdheid en kennis. 

- De 'Blok-ervaring' van veel autonomen schoot wat tekort. Zo werden tactieken niet begrepen of onjuist toegepast door gebrekkige kennis en/of miscommunicatie. Hierbij doelen we in het specifiek op strategieën zoals inhaking, een beschermde massa vormen voor strijdende kameraden in de voorste linies, enz. Uiteindelijk ontstond er massahysterie en werd het gevecht hoofdzakelijk overgelaten aan een handjevol militanten. We kunnen hieruit concluderen dat de militante acties op termijn een defensieve houding kregen, omdat het blok niet capabel genoeg was om doeltreffend en massaal uit te breken. Dit is zeker iets om nauwkeurig onder de loep te nemen, voor de verscheidene affiniteitsgroepen die aanwezig waren op deze demonstratie. 


Opvallend genoeg bleven (voor zover ons bekend) arrestaties deze dag uit. Het vooraf vrij geven van een arrestantennummer was tot onze vreugde onnodig, maar desondanks een uitstekend organisatorisch onderdeel van de demo. Ondanks enkele punten van opbouwende kritiek kunnen we zeker spreken van een zeer strijdbare demonstratie. 

Hopelijk is dit een opmaat naar een militanter en georganiseerder autonoom verzet tegen het systeem en hun smeris in de BRD! 

>>WIDERSTAND LÄSST SICH NICHT VERBIETEN!<< 

>>AUTONOM, MILITANT, NATIONALER WIDERSTAND<<







dinsdag 3 mei 2016

#Geen4Meivoormij

Op 4 Mei herdenken wij in Nederland een leugen. Een leugen die ook vandaag de dag nog als een rechtvaardiging dient voor de agressie oorlogen en neokoloniale plundertochten die de Britse, Franse en ook Amerikaanse imperialisten vandaag de dag nog over de gehele wereld los laten.  


Het Nederlandse perspectief op de Tweede Wereldoorlog is er een van benauwdheid en kortzichtigheid. De Tweede Wereldoorlog begon niet op 1 september met het regionale conflict tussen Polen en Duitsland, maar op 3 september, toen de Brits-Franse oorlogsverklaring de Tweede imperialistische wereldoorlog tegen het (dmv het Versailles dictaat) onderdrukte Duitse volk ontketende!

Ook in 1939 behoorden het Britse en Franse imperialisme al tot de sterkste koloniale machten ter wereld, die honderden volkeren – vooral in Afrika en Azië – in slavernij en onderdrukking gevangen hielden. De gruwelijke praktijken die zij in de oorlog bezigden, kenden al een lange lijst van precedenten.

De gangbare straf voor opstandelingen tegen het Britse imperialisme in India:
Het slachtoffer werd voor de loop van een kanon vast gebonden, waarna deze werd afgevuurd

Op handen gedragen oorlogsmisdadigers, zoals Winston Churchill, kenden een lange maar relatief onbekende voorgeschiedenis van imperialistische agressie, gruwelijkheden en massamoord jegens onschuldige burgers. 

Hun misdaden zijn grotendeels weggeschreven uit de geschiedenis door een gigantisch leger van Anglo-Amerikaanse historici, journalisten en politici. Deze onvertelde geschiedenis vormt echter een belangrijke les voor de 21ste eeuw, waarin het Britse imperialisme is veranderd in een evenredig gewelddadig en vernietigend Anglo-Amerikaans imperialisme.

Winston Churchill was al langere tijd bekend met de wreedheden van het Britse imperialisme. Als soldaat was hij in Zuid-Afrika gestationeerd ten tijde van de Britse genocide op het Boerenvolk. Tussen 1899 en 1902 stierven meer dan 28.000 onschuldige vrouwen en kinderen uit Oranje Vrijstaat en Transvaal in de Britse concentratiekampen door ziekte en hongersnood. Churchill was verantwoordelijk voor de noodlottige Dardanelles campagne van 1915 tegen het Ottomaanse rijk, die uiteindelijk resulteerde in de Armeense genocide.

Brits concentratiekamp voor de Boeren-bevolking van Zuid-Afrika in 1900

Na de val van het Ottomaanse rijk bezetten de Britten in 1917 Irak. Het verzet van de Arabische en Koerdische volkeren dat hierop volgde, ontwikkelde zich in 1920 tot een grootschalige opstand voor nationale bevrijding. Om deze opstand neer te slaan namen de Britten steeds meer repressieve maatregelen en zetten daarbij zelfs gifgas in tegen burgers. 

De Britse imperialisten bezetten Irak in 1917 

Winston Churchill – toen nog koloniaal-secretaris – en Arthur Harris waren beiden grote voorstanders van het bombarderen van de Iraakse opstandelingen in hun dorpen en steden. Harris benadrukte; “De Arabieren en Koerden weten nu wat bombardementen echt betekenen in termen van slachtoffers en schade. In 45 minuten kan een volledig dorp worden weggevaagd en kan een derde van haar inwoners worden vermoord” Churchill voegde daar aan toe; “Ik begrijp de teergevoeligheid omtrent het gebruik van gas niet. Ik ben een groot voorstander van het gebruik van gifgas tegen onbeschaafde stammen.” 

Hiermee werd Irak een laboratorium voor de nieuwe wapens die in de Tweede Wereldoorlog het slagveld zouden bepalen. Napalm, fosfor bommen, luchtmijnen, brisantbommen en andere granaatkartets werden hier voor het eerst gebruikt door de Britten.


1920: RAF bombardeert burgerbevolking van Arabische en Koerdische steden in Irak met moderne bommen en chemische wapens 

Winston Churchill was actief betrokken bij de onderdrukking van Brits-India en hoofd-verantwoordelijke voor de 'Bengaalse Holocaust' van 1942-1945. Genadeloos ontzegde en blokkeerde hij voedselhulp aan de verhongerende Hindu’s en Moslims in Bengal, Assam, Bihar en Orissa om strategische redenen. Deze militaire strategie om de Japanse strijdmacht te stoppen via een kunstmatige hongersnood, resulteerde uiteindelijk in 3 tot 6 miljoen onschuldige burgerdoden! 

Bengali ligt bezaait met de uitgehongerde lijken van burgers die gestorven zijn door Winston Churchill zijn voedselblokkades 

De Britse voedselblokkades die bekend kwamen te staan onder de noemer 'Bengaalse Holocaust' duurde van 1943 tot en met 1945 en kosten miljoenen mensen het leven

Met recht behoort dit tot een van de zwaarste oorlogsmisdaden in de menselijke geschiedenis. Deze genocide lijkt echter uit de geschiedenis weg geschreven te zijn. Overwinnaars schrijven de geschiedenis. Maar genegeerde geschiedenis leidt tot een herhaalde geschiedenis. De uit-de-context getrokken en compleet incorrecte kijk die wij in Nederland hebben op het verloop van de gruwelijke wreedheden die gepaard gingen met de Tweede Wereldoorlog, hebben geleid tot een misleidende kijk op de realiteit. 

Slachtoffer van de napalmbombardementen die de Amerikaanse imperialisten massaal inzette tijdens de Vietnam oorlog (1955-1975) die miljoenen mensen het leven kostte 

De wereld kampt nog steeds met imperialisme, oorlog, hongersnood en armoede. We kunnen niet langer de leugens van de imperialisten negeren, die ertoe hebben geleid dat zij hun vernietigende en afschuwelijke beleid door hebben kunnen zetten tot in de 21ste eeuw! 

Afghanistan, Irak, Libië: Amerikaanse kolonialisme in de 21ste eeuw

STILTE IS MEDEPLICHTIGHEID, DUS WEERLEG DE LEUGENS VAN DEZE IMPERIALISTISCHE OORLOGSSTOKERS EN DOE NIET MEE AAN DE HYPOCRISIE DIE OP 4 MEI ONS LAND GEVANGEN HOUDT!