zaterdag 7 mei 2016

Duisburg – Großkampftag van de IG Metall



WEDEROM EEN MASSAAL PROTEST – ECHTER VOL CORPORATISME EN PROTECTIONISME – DUITSE VAKBONDEN MOBILISEREN VOOR HET BEHOUD VAN DE STAALINDUSTRIE

De onrust in de staalindustrie over de dumping van (goedkoop) staal uit China op de Europese markt heeft nu ook de Bondsrepubliek bereikt - dit in de vorm van een Großkampftag van de IG Metall. En wat bleek: Als de Duitse vakbondsbureacratie echt de arbeidersbasis wil mobiliseren voor een bepaald thema, dan KAN ze dat ook op massale schaal! Van de hedendaags 85.000 in de Duitse staalindustrie werkzame arbeiders, voerden op 11-04-jl. 40.000 (!) (d.w.z. bijna de helft!) van hen actie in Berlijn, Saarland en Duisburg. Bij de fabriekspoort van Thyssen-Krupp in Duisburg demonstreerden alleen al 16.000 (!) arbeiders onder het motto >>Staal is de toekomst<<. De thema’s: Tegen oneerlijke concurrentie van ‘Chinees’ staal, dreigende massaontslagen en een beter milieubeleid voor de staalindustrie[1]. 

De sfeer zag er uitstekend uit. Gehuld in werkkledij en temidden van een zee van rode vlaggen en spandoeken, demonstreerden arbeiders voor het behoud van hun belangrijke economische tak. Knut Giesler, IG Metall-bons van het district Ruhr, sprak duidelijke taal tegenover de staalarbeiders: ,,Willen jullie ‘vervuild’ staal uit China, of willen jullie ‘schoon’ staal uit NRW?” SPD-leider Sigmar Gabriel was tevens in zijn element als beschermheer van de Duitse staalindustrie, toen hij met gebalde vuist en rood hoofd de menigte toebrulde dat ,,de toekomst van de industrie” en “de toekomst van het land” op het spel staan. Echter, evenals de demonstratie afgelopen februari in Brussel, die georganiseerd werd door de ondernemersorganisaties Aegis en Eurofer, stonden óók de statements van bovengenoemde vakbondsbonzen en sociaaldemocratische politici op deze dag vol van corporatisme en protectionisme (=  een trend die nu vaker verkondigt wordt bij reactionaire en reformistische partijen, zoals het Front National in Frankrijk, de Labour Party in Engeland en Bernie Sanders en Donald Trump in Amerika). Ook op deze Großkampftag demonstreerden arbeiders en management gezamenlijk voor het “algemeen belang”. Zo kregen arbeiders zelfs een doorbetaalde vrije dag om aan de betoging deel te nemen. 

Wat het eerder genoemde protectionisme betreft: Zo ver als de eis van (tijdelijke) nationalisatie van de staalindustrie, zoals de Britse Labour-partij voorstelt, willen alle politici en vakbondsbonzen deze dag niet gaan, maar de Europese Commissie moet in ieder geval zwaar ingrijpen bij deze staalcrisis. Dit met zware importheffing (de hedendaagse Europese importheffing haalt nu niets uit), goedkopere stroom en mindere strenge CO2-certificaten voor de productie van staal binnenin de EU. Dit teneinde de concurrentie met China aan te kunnen blijven gaan. (Evenals de eis dat de Chinezen [en Indiërs] hun klimaatbeheer ook zullen moeten aanpassen ten gunste van het milieu. Zo zou een ton “Duits” staal 1,5 CO2 uitstoten, en “Chinees” staal 1,8 CO2 per ton – een verschil van 20%). 

Al deze eisen werden door de staalbazen met applaus ontvangen. De vakbondsbasis moest klaarblijkelijk minder van Gabriel’s speech hebben. Dit kenmerkt wel degelijk een breuk tussen massabasis ener- en politici en vakbondsleiding anderzijds. Luid ‘boe’-geroep was dan ook hun duidelijk antwoord op zijn aanwezigheid. (Immers, in 2017 zijn er weer Landtag verkiezingen in NRW, die de SPD niet mag verliezen. De SPD poogt thans verloren gegaan terrein terug te winnen, door zich op dit arbeidersthema bij uitstek te profileren. Een MLPD-vertegenwoordiger kreeg dan nog wel een kort moment om te spreken over de foutieve stelling van het protectionisme, en stelde daartegenover de internationale arbeiderssolidariteit. Tevens pleitte hij voor klimaatbescherming [zonder e.e.a. echter door middel van een duidelijke analyse met elkaar te verbinden]). 

De staalindustrie kent enkele eigenaardigheden: Zo is de staalproductie in de BRD met 2% gestegen, bedroeg de koersstijging van Thyssen-Krupp 2% en stegen de aandelen van Salzgitter AG met 3% (In Nederland steeg de productie zelfs met 8% bij Tata Steel-IJmuiden. Maar daarentegen kampt ArcelorMittal met een jaarverlies van 7 miljard, werken de arbeiders daar al jarenlang met loonsvermindering en zakken ook de cijfers van Salzgitter AG in het rood en werken de arbeiders daar ook al langere tijd minder uren met 4% inlevering van loon. Massaontslagen dreigen in de staalindustrie. De afgelopen 40 jaar zijn er al 200.000 banen in deze sector verloren gegaan, daarbij komt dat nog eens honderd duizenden banen afhankelijk zijn van het wel en wee van de staalindustrie in Duitsland. De eerder genoemde factoren voor de staalcrisis in Groot-Brittannië zijn 1) nalatende vraag, 2) Chinees dumping staal, 3) hoge energie- en milieukosten en 4) hoge productiekosten. Maar de groei van de Europese productie suggereert evenwel dat de nalatende vraag en Chinees dumping staal géén negatief impact hebben. Het suggereert dat de twee andere variabele factoren, namelijk energie- en milieukosten, die typisch zijn voor het Britse industriële beleid, de voornaamste oorzaak vormen.

Nogmaals dient daarom het ACN/AKN er op te wijzen dat de woede omtrent de staalcrisis NIET op Chinese klassenbroeders gericht dient te worden, en dat de Europese arbeiders evenmin de Europese kapitalisten dienen te ondersteunen in hun gezamenlijke aanval op de (weliswaar bureaucratisch vervormde) Chinese arbeidersstaat! De sociaaldemocratie en de vakbondsbureaucratie leidden op deze wijze de arbeiders weer eens af van hun ware taak: De revolutionaire omwenteling van de burgerlijke klassenmaatschappij. De vakbondsleidingen zijn met duizend-en-een-onzichtbare draden met de belangen van de bourgeoisie en haar politieke partijen verbonden. De strijd van de arbeidersklasse dient dan ook NIET onder leiding van deze bonzen (of het even van welke bonden of partijen) gevoerd te worden, maar zelfstandig en vanuit de massabasis (het uitfluiten van de sociaaldemocraat Gabriel is dan ook toe te juichen, een begin). Niet het corporatisme tussen de onderdrukte arbeider en haar kapitalistische uitbuiters, het “gemeenschappelijk belang” van deze twee klassen voor het ‘land’, is de oplossing; de enige oplossing voor deze crisis is gelegen in de onteigening van de eigen staalindustrie, evenals de verandering van alle eigendomsverhoudingen, dit leidend naar een socialistische revolutie.

Als er één ding is wat deze dag heeft bewezen, dan is het wel het feit dat de reformistische syndicaatsbureaucratie in staat is MASSA’s te mobiliseren – indien ze dat echt WIL! Want ORGANISEREN, dat kunnen ze, die Duitse vakbondsreformisten. Maar meestal wordt dat niet zichtbaar, omdat de bureaucratie dan slechts halfhartig mobiliseert, zo te zeggen met aangetrokken handrem. Laten we ons dan ook niet vergissen in de mobilisatie- en slagkracht van de Duitse syndicaatsbureaucratie. Wie gelooft dat de vakbondsreformisten (bijna) verslagen zijn, zal nog menige (onaangename) verassing beleven. We zullen nog versteld staan van de lange adem van de reformistische vakbondsbureaucratie. ORGANISEREN kunnen ze (als de wil er echt is), MOBILISEREN ook – al is het in dit geval voor het ‘Stahlstandort Deutschland’ en voor het ‘algeheel belang’.

SPD-Bons Sigmar Gabriel probeert onder luid boe-geroep de menigte toe te spreken 

________ [1] Er zijn qua deze actie parallellen te vinden met ‘87/’88, toen tienduizenden arbeiders tevergeefs vochten tegen de sluiting van de staalfabriek van Krupp in Duisburg-Rheinhausen. Het hoogtepunt van deze solidariteitsbeweging was de grote betoging van 50.000 arbeiders en de aansluitende bezetting van de Rheinbrücke op 20-01-1988. Tevens riep de nationale socialist Kühnen in naam van de Freie Gewerkschaftsbewegung (FGB) op tot een massaal protest voor de 1e mei van dat jaar in Duisburg-Rheinhausen tegen de dreigende sluiting van de Krupp-fabriek en de daarmee gepaard gaande massaontslagen. Iets, wat de verzamelde vakbonds- en SPD-bureacratie uit alle macht poogde te verhinderen. Uiteindelijk tevergeefs! De FGB marcheerde in het industriële hart van het Ruhrgebied (wat Duisburg-Rheinhausen destijds nog was [Tegenwoordig heet de Rheinbrücke bij de arbeiders overigens ‘Brücke der Solidarität’, zo genoemd naar de massale solidariteitsbeweging destijds]).




woensdag 4 mei 2016

1 Mei Plauen (DE): Militante aktie tijdens de 'Arbeiterkampftag'

Onder het motto  >> Kapitalisme neerslaan! Voor Duits socialisme! << reisde een delegatie van het ACN/AKN af naar de Oost-Duitse stad Plauen, om daar deel te nemen aan de strijd van de autonome nationale en socialistische beweging op deze 'Arbeiterkampftag'. Aan de oproep van de door de politieke partij 'Der III. Weg' georganiseerde demonstratie, gaven meer dan 1000 kameraden gehoor.

Door het autonome 'Antikapitalistisches Kollektiv' werd tevens opgeroepen tot de formatie van een Zwart Blok op deze demonstratie. Het Zwart Blok had een sterk antikapitalistisch karakter, dat benadrukt werd door de leuzen op spandoeken en vlaggen. De Oost-Duitse kameraden legden de nadruk op de sociale elementen binnen het nationale socialisme. En dit Blok deed exact wat het doen moest toen er een confrontatie met de smeris ontstond.



Aanvankelijk leek het een rustig betoog te worden zoals zoveel demonstraties in de BRD. Een braaf parcours onder begeleiding van een horde oproerpolitie. Tijdens de demonstratie werd er echter een kameraad geraakt door een vliegend projectiel, vermoedelijk geworpen door een tegendemonstrant, die hierdoor ernstig gewond raakte. Opmerkelijk hierbij was dat slechts een handjevol kameraden achterbleef om ondersteuning te bieden, waarbij de eigen EHBO'ers uitstekend dienst deden. Ongeveer honderd meter verder werden de andere demonstranten tegengehouden door de politie. Markant detail is dat pas na ongeveer een minuut of twintig medische hulpverlening werd opgeroepen door de smeris.   

Dit incident werd direct door de smeris aangegrepen om de demonstratie te kunnen ontbinden. Hierop poogde het Zwart Blok op militante wijze een onverwachte uitbraak te forceren door een linie oproerpolitie. Een goede en directe reactie op het besluit van de smeris. Punt van kritiek is dat dit besluit zonder terugkoppeling werd doorgevoerd, waardoor vele kameraden werden overweldigt. Met een regen aan pepperspray en knuppelslagen wist de smeris deze doorbraak te stoppen en met behulp van een waterkanon wist zij de kameraden terug te drijven.        


Opvallend was de actiebereidheid en voorbereiding. Sommige kameraden waren uitstekend voorbereid voor het straatgevecht ((handschoenen, ski- en zonnebrillen, vermommingen) en zij wisten de smeris op afstand te houden door goede reacties op hun tactieken. Dit werd kracht bij gezet met behulp van meegedragen vlaggenstokken, protestborden, verkeersborden, vuilcontainers en ander materiaal dat voorhanden was. Toch kon niet worden voorkomen dat het Zwart Blok uiteen gedreven werd door de smeris. Dit leidde tot een omsingeling door de smeris, die inmiddels zwaar materieel had ingezet. 

De III. Weg-bonzen dwongen na ongeveer een uur ingesloten te zijn een 'spontane' demonstratie af bij de politie. Dit bestond feitelijk uit niets meer dan een wandeling onder strenge politiebegeleiding terug naar het treinstation Oberer Platz, waar de demonstratie na lang wachten ontbonden werd. 


Uit de gebeurtenissen van deze dag kunnen we enkele lessen leren:

-De eigen EHBO'ers konden de gewonde vóór de spontane actie wel helpen, maar naarmate er meer gewonden onder de demonstraten vielen door het toedoen van de smeris, konden zij door ondercapaciteit de druk niet langer aan. Andere demonstranten konden slechts zeer beperkt hulp bieden door improvisatie met flessen drinkwater. Actieve, efficiënte hulpverlening kwam moeilijk op gang door gebrek aan medische bevoegdheid en kennis. 

- De 'Blok-ervaring' van veel autonomen schoot wat tekort. Zo werden tactieken niet begrepen of onjuist toegepast door gebrekkige kennis en/of miscommunicatie. Hierbij doelen we in het specifiek op strategieën zoals inhaking, een beschermde massa vormen voor strijdende kameraden in de voorste linies, enz. Uiteindelijk ontstond er massahysterie en werd het gevecht hoofdzakelijk overgelaten aan een handjevol militanten. We kunnen hieruit concluderen dat de militante acties op termijn een defensieve houding kregen, omdat het blok niet capabel genoeg was om doeltreffend en massaal uit te breken. Dit is zeker iets om nauwkeurig onder de loep te nemen, voor de verscheidene affiniteitsgroepen die aanwezig waren op deze demonstratie. 


Opvallend genoeg bleven (voor zover ons bekend) arrestaties deze dag uit. Het vooraf vrij geven van een arrestantennummer was tot onze vreugde onnodig, maar desondanks een uitstekend organisatorisch onderdeel van de demo. Ondanks enkele punten van opbouwende kritiek kunnen we zeker spreken van een zeer strijdbare demonstratie. 

Hopelijk is dit een opmaat naar een militanter en georganiseerder autonoom verzet tegen het systeem en hun smeris in de BRD! 

>>WIDERSTAND LÄSST SICH NICHT VERBIETEN!<< 

>>AUTONOM, MILITANT, NATIONALER WIDERSTAND<<







dinsdag 3 mei 2016

#Geen4Meivoormij

Op 4 Mei herdenken wij in Nederland een leugen. Een leugen die ook vandaag de dag nog als een rechtvaardiging dient voor de agressie oorlogen en neokoloniale plundertochten die de Britse, Franse en ook Amerikaanse imperialisten vandaag de dag nog over de gehele wereld los laten.  


Het Nederlandse perspectief op de Tweede Wereldoorlog is er een van benauwdheid en kortzichtigheid. De Tweede Wereldoorlog begon niet op 1 september met het regionale conflict tussen Polen en Duitsland, maar op 3 september, toen de Brits-Franse oorlogsverklaring de Tweede imperialistische wereldoorlog tegen het (dmv het Versailles dictaat) onderdrukte Duitse volk ontketende!

Ook in 1939 behoorden het Britse en Franse imperialisme al tot de sterkste koloniale machten ter wereld, die honderden volkeren – vooral in Afrika en Azië – in slavernij en onderdrukking gevangen hielden. De gruwelijke praktijken die zij in de oorlog bezigden, kenden al een lange lijst van precedenten.

De gangbare straf voor opstandelingen tegen het Britse imperialisme in India:
Het slachtoffer werd voor de loop van een kanon vast gebonden, waarna deze werd afgevuurd

Op handen gedragen oorlogsmisdadigers, zoals Winston Churchill, kenden een lange maar relatief onbekende voorgeschiedenis van imperialistische agressie, gruwelijkheden en massamoord jegens onschuldige burgers. 

Hun misdaden zijn grotendeels weggeschreven uit de geschiedenis door een gigantisch leger van Anglo-Amerikaanse historici, journalisten en politici. Deze onvertelde geschiedenis vormt echter een belangrijke les voor de 21ste eeuw, waarin het Britse imperialisme is veranderd in een evenredig gewelddadig en vernietigend Anglo-Amerikaans imperialisme.

Winston Churchill was al langere tijd bekend met de wreedheden van het Britse imperialisme. Als soldaat was hij in Zuid-Afrika gestationeerd ten tijde van de Britse genocide op het Boerenvolk. Tussen 1899 en 1902 stierven meer dan 28.000 onschuldige vrouwen en kinderen uit Oranje Vrijstaat en Transvaal in de Britse concentratiekampen door ziekte en hongersnood. Churchill was verantwoordelijk voor de noodlottige Dardanelles campagne van 1915 tegen het Ottomaanse rijk, die uiteindelijk resulteerde in de Armeense genocide.

Brits concentratiekamp voor de Boeren-bevolking van Zuid-Afrika in 1900

Na de val van het Ottomaanse rijk bezetten de Britten in 1917 Irak. Het verzet van de Arabische en Koerdische volkeren dat hierop volgde, ontwikkelde zich in 1920 tot een grootschalige opstand voor nationale bevrijding. Om deze opstand neer te slaan namen de Britten steeds meer repressieve maatregelen en zetten daarbij zelfs gifgas in tegen burgers. 

De Britse imperialisten bezetten Irak in 1917 

Winston Churchill – toen nog koloniaal-secretaris – en Arthur Harris waren beiden grote voorstanders van het bombarderen van de Iraakse opstandelingen in hun dorpen en steden. Harris benadrukte; “De Arabieren en Koerden weten nu wat bombardementen echt betekenen in termen van slachtoffers en schade. In 45 minuten kan een volledig dorp worden weggevaagd en kan een derde van haar inwoners worden vermoord” Churchill voegde daar aan toe; “Ik begrijp de teergevoeligheid omtrent het gebruik van gas niet. Ik ben een groot voorstander van het gebruik van gifgas tegen onbeschaafde stammen.” 

Hiermee werd Irak een laboratorium voor de nieuwe wapens die in de Tweede Wereldoorlog het slagveld zouden bepalen. Napalm, fosfor bommen, luchtmijnen, brisantbommen en andere granaatkartets werden hier voor het eerst gebruikt door de Britten.


1920: RAF bombardeert burgerbevolking van Arabische en Koerdische steden in Irak met moderne bommen en chemische wapens 

Winston Churchill was actief betrokken bij de onderdrukking van Brits-India en hoofd-verantwoordelijke voor de 'Bengaalse Holocaust' van 1942-1945. Genadeloos ontzegde en blokkeerde hij voedselhulp aan de verhongerende Hindu’s en Moslims in Bengal, Assam, Bihar en Orissa om strategische redenen. Deze militaire strategie om de Japanse strijdmacht te stoppen via een kunstmatige hongersnood, resulteerde uiteindelijk in 3 tot 6 miljoen onschuldige burgerdoden! 

Bengali ligt bezaait met de uitgehongerde lijken van burgers die gestorven zijn door Winston Churchill zijn voedselblokkades 

De Britse voedselblokkades die bekend kwamen te staan onder de noemer 'Bengaalse Holocaust' duurde van 1943 tot en met 1945 en kosten miljoenen mensen het leven

Met recht behoort dit tot een van de zwaarste oorlogsmisdaden in de menselijke geschiedenis. Deze genocide lijkt echter uit de geschiedenis weg geschreven te zijn. Overwinnaars schrijven de geschiedenis. Maar genegeerde geschiedenis leidt tot een herhaalde geschiedenis. De uit-de-context getrokken en compleet incorrecte kijk die wij in Nederland hebben op het verloop van de gruwelijke wreedheden die gepaard gingen met de Tweede Wereldoorlog, hebben geleid tot een misleidende kijk op de realiteit. 

Slachtoffer van de napalmbombardementen die de Amerikaanse imperialisten massaal inzette tijdens de Vietnam oorlog (1955-1975) die miljoenen mensen het leven kostte 

De wereld kampt nog steeds met imperialisme, oorlog, hongersnood en armoede. We kunnen niet langer de leugens van de imperialisten negeren, die ertoe hebben geleid dat zij hun vernietigende en afschuwelijke beleid door hebben kunnen zetten tot in de 21ste eeuw! 

Afghanistan, Irak, Libië: Amerikaanse kolonialisme in de 21ste eeuw

STILTE IS MEDEPLICHTIGHEID, DUS WEERLEG DE LEUGENS VAN DEZE IMPERIALISTISCHE OORLOGSSTOKERS EN DOE NIET MEE AAN DE HYPOCRISIE DIE OP 4 MEI ONS LAND GEVANGEN HOUDT!

















woensdag 27 april 2016

Stop TTIP? Yes, we could have...



Hoe een actiedag met potentie toch niets bleek uit te halen

Op zaterdag 23 april jl. kwamen meer dan 50.000 activisten in alle enthousiasme in een eensgezinde massale demonstratie te samen om een sterk signaal af te geven tegen de komst van de Amerikaanse president Obama en zijn bezoek aan bondskanselier Merkel om de gesprekken over het TTIP-handelsverdrag te bevorderen. Het ACN/AKN riep eerder deze week op om deel te nemen aan deze actiedag teneinde een militant signaal af te geven tegen dit verdrag. Daarom reisde een delegatie af naar Hannover.

Aangekomen in het centrum bij het Opernplatz – het verzamel- en vertrekpunt, van de demonstratie – viel de grootschaligheid van de organisatie gelijk op. Een groot spreekpodium, dito projectiescherm om de sprekers live te kunnen volgen van veraf, flinke geluidsinstallatie en infostands van uiteenlopende partijen en organisaties. Naast de parlementaire partijen zoals Die Linke, SPD, Bündnis 90/Die Grünen, waren ook vele doorgewinterde activisten van partijen en organisaties zoals de reformistische arbeiderspartijen DKP, de MLPD en haar jeugd afdeling REBELL, de Arbeiterbund für den wiederafbau der KPD, de SADJ en het Turkse DIDF, de passieve anarchistische Graswurzelrevolution, Ökologische Linke en meer aanwezig, welke hun kranten, pamfletten en andere propaganda materiaal gretig verkochten en weggaven aan de vele duizenden betogers die maar toe bleven stromen op het verzamelpunt. Ook persbureaus zoals Neus Deutschland (oud-SED), Junge Welt en WAZ gaven hun kranten (soms in een speciale anti-TTIP editie) gratis weg aan geïnteresseerden. Naast deze oudere activisten, waren er ook vele jongere en burgerlijke activisten aanwezig zoals ATTAC, anti-kernenergie en andere milieubeschermingsorganisaties zoals Greenpeace, anti-fracking bewegingen en verenigingen die poogde de betogers geïnteresseerd te maken voor o.a. anti-drone en digitale privacy activisme. Tevens waren de vakbonden weer veelvoudig van de partij, zoals Ver.Di en de IG Bauen-Agrar-Umwelt/Bergbau-Chemie-Energie/Metall.

Er kan wel een lang verslag geven worden over de vele spandoeken en protestborden die getoond werden, inhoudelijk ingaan op de toespraken van de vele (kleinburgerlijke) sprekers en de gehele (muzikale) demonstratieroute afgaan, maar dat is niet waar het om ging bij het ACN/AKN deze dag.

Ondanks de vele aanwezige deelnemers en hun boodschappen, is er geen enkele – maar dan ook echt géén enkele – daadwerkelijke klap uitgedeeld naar Obama en Merkel en hun TTIP-plannen. Verwachte militante acties door een zwart blok - a la Blockupy 2015 - bleven deze dag uit. Hoe kan dat? Misschien omdat de demonstratie een dag vóór de komst van Obama en Merkel werd gehouden en de daadwerkelijke militanten weg hield om een militante boodschap te geven aan de staatshoofden (beiden zaten immers deze dag in Londen en Turkije en zouden dan ook niet direct geconfronteerd worden met militant verzet)? Op zondag zou nog een kleinere demonstratie in de stad gegeven worden die niet de opkomst van een zaterdag zou evenaren. ( De werking van een zwart blok is dan ook compleet nutteloos als deze niet ondersteund wordt door een massa, zoals de 50.000 op een zaterdag). Is dit alles bewust zo gedaan? De smeris was dan ook uiterst in haar nopjes zaterdag, ze leken van geen enkele “gevaar” in wat voor vorm dan ook uit te gaan. Dit protest kon – hoe goed het qua thematiek ook is – geen deuk in een pakje boter slaan, ook al zouden er nog 2 miljoen mensen aanwezig zijn geweest.

Naast de gemiste kans van militant ‘links’ om een statement te maken deze dag, was de afwezigheid van ‘rechtse’ militanten ook een triest gegeven. Waarom nationale en socialistische activisten niets omtrent deze actiedag tegen TTIP deze deden is een groot vraagstuk. Een dergelijk vrij handelsakkoord – welk nationale soevereiniteit, sociale rechten en milieu op gigantische schaal afbreekt - is bij voorbaat een reden voor een deze scene om in actie te komen, zeker in het geval van een handelsakkoord met Amerika. Helaas bleef deze beweging zich deze dag bezighouden met uiterst sektarische herdenkingen i.p.v. zich aan te sluiten bij geen dergelijke betoging (dus bij de massa’s) om zo uit hun politieke ghetto te breken. Zelfs met een afzonderlijke actiedag binnen de eigen beweging werd niets gedaan.

Hopelijk doen er in de toekomst zich betere kansen voor tegen TTIP waar militanten van zowel ‘linker-’ als ‘rechterzijde’ van het politieke spectrum beide strijdbaar in kunnen duiken.


- Enkele antikapitalistische/anti-TTIP betogers




Links: Greenpeace activiten die een duidelijk signaal afgeven tegen Obama, Merkel en hun TTIP-verdrag op het vakbondsgebouw van de DGB. Rechts: Brengt TTIP echt hoop?
Propaganda van de metallobby oogt alsof het alleen kan standhouden met behulp van de politiestaat.



Links: De nog steeds actuele leus >>Wie hebben ons verraden? De sociaaldemocraten!<< CDU/ CSU, SPD!<< Rechts: De internationale solidariteit was bij dit protest gelukkig geen leeg woord.

donderdag 21 april 2016

23-04-2016 - Oproep tot deelname aan het Anti-TTIP protest in Hannover


STOP TTIP? YES WE CAN!

A.s. zondag zal de Amerikaanse president Obama naar de Hannover komen om met de Duitse bondskanselier Merkel te praten over TTIP (Transatlantic Trade and Investment Partnership), een handelsverdrag tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten, wat overigens het grootste handelsverdrag ooit gesloten zal moeten worden). Deze in 2013 gesloten deal tussen Europese regeringen en de VS (evenals met Canada en Mexico) lijkt dan nu werkelijk tot stand te komen na vele vertraging. (Aangezien halverwege vorig jaar al een ontwerp klaar moest zijn, wat al verschoven werd naar december datzelfde jaar). Dit, volgens EU-commissaris Malmström, omdat het lang duurt om de details van regels en voorschriften van diensten en voor producten, zoals auto’s en voedsel, gelijk te trekken. Opmerkelijk is echter dat de details van deze ‘regels en voorschriften’ niet transparant, al dan wel openbaar gemaakt worden. Alles gebeurd (letterlijk) achter gesloten deuren. Europarlementariërs kunnen de TTIP-documenten uitsluitend in gereserveerde leesruimtes in Brussel doorspitsen, welke honderden pagina’s vol technische inhoud betreffen die bovendien slechts maar in kort tijdsbestek ingelezen kunnen worden. Aantekeningen mogen niet gemaakt worden, evenals kopieën. Ook de vertalingen van die gecompliceerde teksten door experts blijven uit. Het enige openbare wat te vinden is over dit omstreden verdrag is uitgelekt op Wikileaks, of is op het deep web te vinden. Geen basis voor efficiënt activisme dus.

Reden genoeg voor vakbonden, ngo’s, sociale bewegingen, milieuorganisaties en antiglobalisten om zich zorgen te maken en een anti-TTIP-coalitie te vormen. Want dit handelsverdrag bevat minstens één inbreuk op de belangen van al deze afzonderlijke organisaties en bewegingen. Zo vrezen de vakbonden de afbraak van de sociale verworvenheden van de arbeider (zo gaf Verdi-bons Frank Bsirske aan dat de bond ,,an sich niet tegen vrijhandel” is; het gaat immers meer om de standaarden in de milieubescherming en het sociaal- en arbeidsrecht). Amerika neemt het minder nauw met de rechten van arbeiders, en tevens verdienen ongeorganiseerde arbeiders minder loon, wat dus goedkopere productie betekent. Immers, hoe dieper de vrije markt van de internationale handel, hoe groter de kans dat staten gaan concurreren op basis van arbeidsstandaarden. Klein en middelbedrijven vrezen oneerlijke concurrentie van grote monopolies; de agrarische sector is in Amerika veel omvangrijker en dus goedkoper, wat qua kostenvoordelen de staten in de EU zal schaden; zo zijn er ook bij milieuorganisaties de angsten voor o.a. de versoepeling van de veiligheid en de verslechtering van het milieu en het dierenwelzijn, angst voor genetisch gemodificeerde groenten en de reiniging van kip d.m.v. chloor (wat in de EU verboden is – daarnaast blijft de kip antibiotica bevatten); en daarnaast vrezen organisaties als Bits of Freedom nóg meer inbreuk op de privacy. Al deze zorgen omtrent het TTIP-verdrag zijn dan ook zeer belangrijk, ook al is de concrete inhoud van het verdrag alles behalve duidelijk. Daarover debatteren politici en economen, voor- en tegenstanders, ook nog volop onderling. Maar wat wel vaststaat, is dat het berucht ISDS-systeem er zal komen (deze is aangenomen op 08-07-2015 in het Europarlement) Dit betreft een arbitragemechanisme dat bedrijven toelaat om staten te kunnen aanklagen bij onenigheden over hun bedrijfsvoering door nieuwe wetgevingen (zoals investeringen die scheef lopen). Tegen dit ISDS-systeem vinden alle protesterende organisaties elkaar in ieder geval. Maar aangezien de inhoud van het handelsverdrag zeer gesloten is, is de boodschap van de anti-TTIP-coalitie zodanig kernachtig uiteengezet, dat een ieder zich het eindelijk wel hierin kan vinden: Tegen het technocratisch bestuur en een dolgedraaid kapitalisme. 

In Frankrijk vonden vorig jaar ‘links’ en ‘rechts’ elkaar al eerder aangaande dit verdrag. Alain de Benoist (een rechtsintellectueel die in de jaren ’70 Nouvelle Droite opgerichte – evenals lezer van Nietzsche, Jünger en Mohler) gaf toen al tegenargumenten op het TTIP-verdrag, wat zich niet zou onderscheiden van de Duitse antiglobaliseringsbeweging ATTAC. De Franse ‘links’ filosoof Michel Onfray steunde liever deze ,,juiste analyse van Benoist dan een foute analyse van Bernard-Henri-Lévy (een ander Frans ‘links’ filosoof)”. Volgens Benoist zou het TTIP-verdrag de bestaande sociale, sanitaire, ecologische en politieke cultuur reduceren en een bureaucratische bovenlaag vormen van scheidsrechterinstanties bestaande uit experts en bestuurders die in conflict gevallen landen tot schadevergoedingen aan concerns veroordelen. Dit alles in een door de Dollar geleide markt. Ondanks dat ‘linkse’ filosofen ‘rechtse’ ideologen ondersteunen bij dit verdrag, wordt het Front National nog altijd geweerd uit de anti-TTIP-coalitie. Dit als zijnde angstig voor de publieke opinie om als xenofobische nationalisten neergezet te worden.

Maar wat betreft deze door de Dollar geleide markt eigenlijk? Econoom Jeronim Capaldo van de International Labour Organisation kwam in januari vorig jaar al met tegenargumenten op die van TTIP-voorstanders. Volgens Capaldo zal de economie van de EU niet met 5% groeien, wat voorstanders beweren. In tegendeel. Deze zal dalen met 0,1%, evenals dat de export daalt met ½ %. Ook de beloofde groei van 1,3 miljoen banen moet herzien worden. Er zullen juist meer dan 600.000 werklozen bij komen. Voor- en tegenstanders in dit debat gaan er beide vanuit dat de VS in dit verdrag bedrijven dwingt te reorganiseren of dwingt elkaar kapot te concurreren. Volgens voorstanders komen de verliezende bedrijven er wel bovenop met meer banen, maar het tegenovergestelde is aannemelijker. Daarover kan Mexico meepraten: Sinds het NAFTA-handelsverdrag (tussen de VS, Canada en Mexico) is er geen economisch groei gekomen en gingen er juist meer banen verloren. Aangezien dat door dit verdrag ook de import uit de VS zal stijgen, en de EU economie minder hard groeit, gaat dat ten koste van de Europese productie (= de sociale verworvenheden). Maar alles blijft koffiedik kijken nu nog niets bekend is over het verdrag. Máár, mocht het verdrag doorgaan zoals gepland, dan is er wel een economische groei van 0,5% totaal in 2027 verwacht…

Belangrijk is het om a.s. zaterdag een militant signaal af te geven tegen Obama en Merkel. Vorig jaar waren er ook op de Europese actiedag van 10 oktober ook al vele protesten tegen dit omstreden akkoord. In Berlijn kwamen 150.000 demonstranten samen,in München 3.000. In Praag en Warschau honderden en in Madrid en Helsinki duizenden betogers. In Amsterdam volgde 4.000 deze oproep. 

Het ACN/AKN roept dan ook op om mee te protesteren tegen het TTIP-verdrag in Hannover! Niét om de kleinburgerlijke eisen van ondernemers van MKB  te steunen in het behoud van hun lokale markten; ook ondersteunen wij niét de reformistische eisen van de vakbonden in hun strijd tussen de “eigen” bourgeoisie en multinational bedrijven, dus de sterkere concurrentie uit de VS door dit verdrag; evenals pleitte wij niét voor de bescherming van de “rechtstaat” en de burgerlijke democratie tegen dit verdrag. 

Het ACN/AKN steunt wél de convergentie van alle antikapitalistische krachten vanuit de basis die aanwezig zijn op deze dag, dit teneinde ze te verenigen tot een werkelijke revolutionaire beweging van onderop ontdaan van hun reformistische leidingen. Alleen een socialistische omwenteling van de Europese kapitalistische klassen (= de onteigening van alle productiemiddelen en verandering van de eigendomsverhoudingen) zal de eisen omtrent sociale rechten en gelijkheid, arbeid en het milieubeleid ten goede komen. En dit vergt een harde strijdt, de massa’s tegen de staat – klasse tegen klasse!

OBAMA KOMMT! – WIR AUCH!