Stakingen en Protest in Opper-Silezië - Zabrze (Polen)

Afgelopen januari was Polen het toneel van protesten door mijnwerkers tegen de regering van Ewa Kopacz en hun besluit om vier kolenmijnen te sluiten. In veel steden in Opper-Silezië (Oberschlesien) werden spontane demonstraties, marsen en pickets gehouden. Veel mensen - nationalisten, voetbalfans en lokale inwoners - betuigden solidariteit en sloten zich bij de demonstranten aan.

De grootste demonstratie vond plaats in Bytom op 14 januari, waar tienduizend mensen de straat op gingen. Een andere belangrijke demonstratie vond plaats in Zabrze, waar ongeveer twee- tot drieduizend demonstranten protesteerden. In de media werd veel ophef gemaakt door het beeld van een slagveld te schetsen. In realiteit verliep de mars die van het Górnik Zabrze stadion richting het 'Huis van Muziek en Dans' bewoog vreedzaam. Bij het 'Huis van Muziek en Dans' werd een ceremonie gehouden waar de Poolse President Komorowski aanwezig was. Schijnbaar wilde hij zijn potentiele stemmers niet ontmoeten. Terwijl in Katowice de vakbonden een overeenkomst met de regering tekende, begon de politie de demonstranten uit het 'Huis van Muziek en Dans' te verdrijven. De politie probeerde de demonstratie, waarin vrouwen en kinderen aanwezig waren, te breken en te pacificeren. Voetbalfans, nationalisten en andere demonstranten verzette zich tegen deze politie agressie.

De protesten hebben in geringe mate succes gehad. Er werd een overeenkomst gesloten met de vakbonden, die garandeerde massale ontslagen te voorkomen. Het probleem is echter niet de onrendabele mijnen in Polen of teveel arbeidskrachten, maar het systeem dat eerst de scheepsbouw de nek omdraaide en nu hetzelfde met de Kolenmijnen probeert te doen. Zolang het systeem niet veranderd, gaat er niets positiefs binnen de mijnindustrie gebeuren. De vakbonden bijten echter niet de hand die hen voed, er zullen geen grote protesten of verzet tegen de regering zijn. De massastaking in de geest van Georges Sorel blijft helaas uit. Ondanks dat Polen de tradities heeft die hen volgens de grote theoreticus van het revolutionaire syndicalisme vatbaar maakt voor radicale protesten en stakingen, is Polen tot op heden verdoemd tot internet revoluties en kleine protesten. 

Met dank aan de Autonome Nationalisten Opper-Silezië  

ACN/AKN: 'War on Terror' á la Daimler

Gootkapitaal zuivert de bedrijven van 'radicale elementen'

De aanslagen in Parijs hebben de, destijds door Bush uitgeroepen: 'War on Terror' weer tot het allesbeheersende thema doen worden: Niet alleen de staat en haar veiligheidsapparaat trekken thans alle registers om onder de slagzin "strijd tegen de terreur" elke uiting van fundamentele oppositie tegen het systeem in de kiem te smoren, ook de kapitalisten maken nu gebruik van de gelegenheid om de bedrijven te zuiveren van 'radicalen' en 'extremisten'.

Een goed voorbeeld hiervan is het autoconcern Daimler, dat recentelijk een convenant met Gesamtbetriebsrat en IG Metall sloot met als uitdrukkelijk doel de "bestrijding van de terreur". Dit convenant (overeenkomst) heeft concreet betrekking op de wijze waarop en in welke omvang de Daimler-kapitalisten de gegevens van de bij de Daimler-vestigingen werkzame arbeiders verifiëren met de zogeheten "terreurlijsten", samengesteld door de Verenigde Staten en de EU. Zoals in de krant de Spiegel (#2/2015) werd meegedeeld, worden alle 280.000 bij Daimler werkzame arbeiders voortaan elke drie maanden onder de loep genomen en hun naam, adres en geboortedatum vergeleken met de gegevens van de door de EU dan wel de Verenigde Staten samengestelde lijsten van personen veroordeeld wegens resp. verdenking van 'terrorisme' cq. 'terroristische sympathieën'. Hetzelfde geldt tevens voor personen, die op een baan bij Daimler solliciteren. In het geval dat een bij Daimler werkzame arbeider voorkomt op één van de 'terreurlijsten', dan dient de betrokkene "per direct te worden ontslagen" en worden alle loonbetalingen stopgezet (inclusief achterstallig loon!). Tot zover dus het convenant.

Interessant detail: Het hogere kader heeft geen last van het gespioneer van de Daimler-directie: voor hen wordt uitdrukkelijk een uitzondering gemaakt. Kennelijk staat deze categorie, in tegenstelling tot het overige Daimler- personeel, niet onder algehele verdenking.

En wat zegt de Gesamtbetriebsrat (ondernemingsraad)? Met het bespioneringsprogramma heeft de voorzitter van de Gesamtbetriebsrat Jörg Spies naar eigen zeggen "geen enkel probleem". Een en ander zou ook ‘in het belang van de werknemers zijn’, aldus Gesamtbetriebsratvorsitzender Spies. (Zo kennen we ze weer, onze ja-knikkers!)

Overigens is ook bij Ford een dergelijke overeenkomst van kracht, zoals een perswoordvoerder van het concern tegenover het blad ‘Automobilwoche’ vorige week nog bevestigde. Hier worden de arbeiders één keer per paar op 'terrorisme' gescreend. (Bronnen: Der Spiegel 2/2015, Frankfurter Rundschau 20 jan. jl.)

Aanvullingen:

"Fuck Charlie Hebdo": Ontslag dreigt voor OR-lid

Tegen een lid van de Ondernemingsraad (Betriebsrat) in de Daimler fabriek in Bastatt (Baden-Würhemberg) is een procedure gestart om hem van zijn functie te ontheffen. De reden; zijn uitlatingen inzake de aanslagen in Parijs. In eendrachtige samenwerking zijn Daimler-directie, OR en vakbondsleiding (IG Metall) een procedure begonnen teneinde het betreffende OR-lid van zijn functie te ontheffen. Betrokken persoon zou op zijn eigen Facebook-pagina hebben verklaard: "Ieder mens moet voor zijn daden rekenschap afleggen! De een eerder, de ander later… Fuck Charlie Hebdo!"

(Bron: Frankfurter Rundschau 24 jan. jl.)

De zuivering van de bedrijven van strijdbare collega’s is duidelijk in volle gang! De kapitalisten kunnen hierbij, zoals altijd, ten volle rekenen op de daadwerkelijke steun van de reactionaire vakbondsbureaucratie.

Bremen: Ontslagen in de haven

Losarbeiders, die per dag worden ingehuurd door de Gesamthafenbetriebsverein (GHBV) in Bremen, dienen sinds kort een Führungszeugnis (VOG: Verklaring omtrent gedrag) te kunnen overleggen. Degene die een vermelding in zijn Führungszeugnis heeft (van de kant van politie en/of justitie), krijgt géén werk meer. Dit geldt ook voor collega’s, die al langer dan tien jaar werkzaam zijn voor de 'Personaldienstleister für Hafen & Logistik'. Tot nu toe hebben al meer dan honderd collega’s op deze manier hun baan verloren. Alle collega’s worden opgeroepen om te weigeren hun Führungszeugnis te overleggen en zich daarbij te beroepen op een vonnis van het Bundesarbeitsgericht dd. 13 november 2012.

Onder AZ: 6 AZR 339/11 is daar vastgesteld, dat de ondernemer "geen legitiem belang" heeft bij het algemeen opvragen van informatie m.b.t. afgeronde strafzaken van werknemers, die niet direct betrekking hebben op hun functie.

Ook de havenbaronnen willen niet achterblijven als het gaat om de grote schoonmaak: Het zuiveren van de – vooral strategisch belangrijke! – (haven-)bedrijven van 'radicale' en 'extremistische' elementen. (Bron: ‘Klare Kanten’, Betriebszeitung für die Nord- und Ostseehäfen, Initiative Bremen macht Feierabend, ak dd.16 dec. jl.)

Sabotage: Arbeiders mogen Kerncentrale niet meer in 

Verschillende collega’s die tot voor kort onderhoudswerkzaamheden uitvoerden in de kerncentrale van Doel (België) mogen de centrale niet langer binnen. Het gaat niet om personeel van Elektrabel. De betrokken zijn werkzaam voor onderaannemers van Elektrabel. Volgens onze informatie betreft het collega’s van wie hun politieke achtergrond vragen oproept omtrent hun 'betrouwbaarheid' (ten opzichte van de bazen) evenals collega’s die geen honderd percent sluitend alibi konden overleggen voor de dag dat er afgelopen zomer sabotage werd gepleegd. In totaal is tot nog toe aan ongeveer dertig collega’s op deze gronden de toegang tot de centrale in Doel 4 ontzegd. (Bron: VTM-Nieuws 5 jan. jl.)

ACN/AKN: Verslag van de 5de Internationale Havenarbeidersconferentie

Dit is een verslag van het Anti-Kapitalistisch Netwerk (ACN/AKN).

Voor een nieuwe vorm van organisatie op de kades - Internationaal!

In het hart van de Hamburgse haven, het havenmuseum Schuppen 50a, begon stipt om 13.00 uur de 5de Havenarbeidersconferentie. De coördinatiegroep kon havenarbeiders, activisten en vrienden van de havenarbeiders uit Rotterdam en Delfszijl/Eemshaven, alsmede uit Bremerhaven, Lübeck, Hamburg, Rostock en Duisburg/Dormagen begroeten. Aan de verschillende activiteiten van de conferentie namen meer dan 40 collega's, aan de beraadslagingen tussen de 25 en de 30, deel. Een begroetingswoord was er van de kant van de Betriebsrat in de Hamburgse haven en tevens DGB-voorzitter in Hamburg, Detlef Baade, evenals plaatsvervangend voorzitter van de Noorse Transportarbeidersbond, Terje Samuelsen. Laatstgenoemd verbond een en ander met een betuiging van solidariteit met de strijd van de havenarbeiders in Risanka, Tromso en Mosjoen. Op zaterdagavond vond er een Kulturfest plaats met een meeslepend programma in het sociaal centrum in Eidelstedt. Een hartelijk dank aan allen die aan het welslagen van de conferentie hebben bijgedragen. 

Alle verslagen evenals de aansluitende levendige discussie kernschetste een gedifferentieerd en levendig beeld over het leven, werk en strijd van de havenarbeiders. 

- De laatste jaren was er sprake van een ongeziene verhoging van de productiviteit en de flexibilisering van de werktijden. Zo kunnen voortaan bij de nieuwe APM-Terminal op de Maasvlakte 2 (nieuwe containerhaven in Rotterdam), drie containerbruggen per joystick vanuit het hoofdkantoor door een collega van op afstand worden bediend. Werktijden zullen zich meer en meer naar de aankomsttijden van de schepen richten. 

- Met het creëren van kapitalistische overcapaciteiten (o.a. Zeehaven, Willemshaven, uitbreiding Rotterdam, etc.) wordt de concurrentie tussen de havenbaronnen, rederijen en de kapitalistische staten zelf aangewakkerd. In dit kader zullen vooral politieke rechten en vrijheden evenals het stakings- en verenigingsrecht steeds meer worden beperkt. Er zijn steeds meer havenarbeiders die zonder contract of CAO werkzaam zijn (o.a. in Lübeck) en/of op van vakbonden 'gezuiverde' kades dienen te werken. Dit is ook een verklaarde doelstelling van Port Package III in Europa van EU-wege en in geheime onderhandelingen inzake het vrijhandelsverdrag TTIP, enz. Omdat de Europese Commissie thans haar pijlen richt op de organisatie van het havenwerk in Spanje en België is solidariteit noodzaak. Wij dienen de collega's in de verschillende havens dienaangaande op de hoogte te brengen en daartoe te mobiliseren. 

- De havenarbeiders zijn een macht! Op grondslag (basis) van het in hoge mate georganiseerde en gevoelige logistiek hebben stakingsacties snel een doorslaggevende werking. Zo dwong een goed georganiseerde, zelfstandige langzaam-aan-actie in Rotterdam tegen AMP terminals een CAO af voor Maasvlakte 2. De naar Antwerpen omgeleide zeeschepen hadden daar een logistieke chaos veroorzaakt. Na twee weken gaf Maersk (rederij) het op. 

- De noodzaak van een nieuwe vorm van organisatie werd duidelijk. De vakbonden zijn noodzakelijk als strijdorganisaties. De door de havenbaronnen gestimuleerde versplintering vereist echter ook nieuwe vormen van organisatie, zoals de bedrijfsgroepen/bedrijfskranten 'De Volle Lading' en 'Docker zeigen Klare Kante' in resp. Rotterdam en Noord-Duitsland. Hiertoe is een 'nieuwe' manier van denken noodzakelijk teneinde af te kunnen rekenen met de invloeden van de reformistische klassensamenwerkings-politiek en de ondermijning van het klassenbewustzijn. 

- Ook is er sprake van nieuwe eisen aan het klassenbewustzijn, die worden bepaald door de omslag in een militaire catastrofe (ramp). Schade aan mens en natuur door giftige uitlaatgassen van scheepsmotoren, kerntransporten, rivier uitdiepingen, enz. stellen de eenheid van mens en natuur ter discussie. 

Eensgezindheid heerste er ten slotte, dat de contacten en structuren van de havenarbeidersconferentie intensiever dienen te worden gebruikt om de praktische solidariteit te organiseren, delegaties te sturen naar de brandhaard van de strijd en zich wederzijds op de hoogte te stellen. Voor de voortgaande aaneensluiting van de havenarbeiders zijn revolutionaire krachten onontbeerlijk. Het lidmaatschap van de ICOR dient te worden gebruikt om internationale contacten te leggen, resp. te verdiepen, zoals die met de Tunesische havenarbeiders. Een groot deel van de havenoverslag bestaat uit bulk, waaronder kolen, wat samenwerking met de mijnwerkers logisch maakt. Grondslag van de havenarbeidersconferentie blijft echter de georganiseerde werkzaamheid in elke haven.

Solidariteitsverklaringen werden afsluitend aangenomen betreffende de staking van de collega's van de GDL, aangaande de stakingen van de havenarbeiders in Akaba (Jordanië) en San José (Costa Rica).

Verslag met betrekking tot de situatie in Lübeck

Uitgebracht op de 5e Internationale Havenarbeidersconferentie in Hamburg 24/25 oktober 2014.

1. De betekenis en ontwikkeling van de haven van Lübeck 

In de haven van Lübeck werken nog ca. 900 arbeiders, waarvan 540 bij de LHG (Lübecker Hafengesellschaft), dat zich nog overwegend in overheidsbezit bevindt en 180 bij de HBV (Hafenbetriebsverein). De haven van Lübeck is de grootste Oostzeehaven van Duitsland. Via deze haven wordt het goederenverkeer naar in totaal 24 havens in Zweden, Finland, Rusland en de Baltische staten afgewikkeld. Er wordt papier overgeslagen, houtproducten, auto’s en containers. De hoogste stand van de overslag werd in 2007 bereikt met meer dan 30 miljoen ton. In 2013 was de overslag gedaald tot 23 miljoen ton, als gevolg van de economische wereldcrisis.

2. De strijd van de havenarbeiders van Lübeck tegen de toenemende uitbuiting

Twee jaar geleden heeft de Deutsche Asset, een 100% volledige dochteronderneming van de Deutsche Bank, haar aandeel in de Lübecker Hafengesellschaft verhoogd tot 37,5% en dicteert het bedrijfsbeleid. Zo werd de havenarbeiders tot maart 2014 een cao ontzegd (gedurende een periode van meer dan anderhalf jaar!). In december 2013 hielden 200 collega’s een betoging in de binnenstad van Lübeck en begin 2014 werd er verschillende keren gestaakt. Het ging hen om arbeidstijdverkorting met behoud van arbeidsplaatsen en om een arbeidsplaatsgarantie tot 2024 (door de stad Lübeck af te geven). Deze 24-uursstakingen hadden een groot effect, met als gevolg dat de bedrijfsleiding van de LHG overging tot het organiseren van stakingsbrekersactiviteiten. De bond (Ver.di de vakbond van de transportarbeiders) organiseerde echter niet de solidariteit van de andere havenarbeiders tegen de stakingsbrekersactiviteit in Rostock en bij Lehmann, een klein overslagbedrijf in Lübeck. Toen een rederij in zijn geheel naar Lehmann overging, kregen veel collega’s vrees voor hun arbeidsplaats, de stakingsbereidheid brokkelde af. De bond sloot een cao af met een uur ATV en respectievelijk 6 vrije dagen per jaar, maar zonder loonsverhoging en arbeidsplaatsgarantie. Aangekondigde loonsverlagingen konden worden verhinderd. De bond verklaarde zich evenwel bereid om “open gesprekken over een economische sanering van de Hafengesellschaft “ te voeren. Een akkoord voor de cao 2013/2014 is er nog niet. Het betreft hier een flexibele ploegenarbeidstijd evenals de beloning van overwerk. De LHG bedrijfsleiding eist onbeschaamd zeven dagen arbeidstijdverlenging per jaar en biedt slechts een belachelijk lage loonsverhoging van 1% aan. De rederij Finnlines heeft de dienstregeling zo verandert dat er steeds meer avond en weekendploegendiensten noodzakelijk zijn. Hierbij worden de arbeiders blootgesteld aan roestdeeltjes en stickoxyden, die door dieselmotoren gedurende de ligtijd worden uitgestoten. Ter bescherming van de collega’s dient elk schip tijdens de ligtijd eigenlijk zijn stroom aan boord van een aggregaat aan land te krijgen. 

3. De strijdervaringen van de Lübecker havenarbeiders

De havenarbeiders van Lübeck zijn voor meer dan 90% georganiseerd. Ze hebben in 2006 deelgenomen aan de stakingen tegen Port Package II en bezorgden destijds Lübeck de naam van een “stakingshaven”. Het hierdoor ontwikkelde klassenbewustzijn is de collega’s niet meer te ontnemen en hun strijdvaardigheid zal zich weer ontwikkelen. Thans s er sprake van een meer afwachtende houding. De nederlaag van afgelopen voorjaar dient eerst nog beter te worden verwerkt en de kritiek op de vakbondsleiding beter te worden ontwikkeld. De staking in een enkele haven kan vandaag de dag erg snel worden gebroken door het omleiden van schepen naar andere overslaghavens. Een spontane solidariteit van de havenarbeiders in de havens aan de Oostzee is niet voldoende, dit dient tegenwoordig georganiseerd ter hand te worden genomen. Meer dan ooit is thans gemeenschappelijk nationale en internationale strijd van de havenarbeiders noodzakelijk. Wij hebben veel collega’s aangesproken op de Internationale Havenarbeidersconferentie. Bijna iedereen was er voor. De meeste collega’s moeten evenwel op deze zaterdag werken, anderen verklaren dat men vanwege de werkbelasting het weekend nodig heeft voor het gezin thuis. Algemeen verbreid is de gedachte dat de bond zich bezig dient te houden met het organiseren van de samenwerking met collega’s van andere havens. De bond maakt hiertoe echter geen aanstalten. Het komt er nu op aan, dat de strijdbare collega’s van zichzelf uit het initiatief hiertoe nemen. De meeste Lübecker havenarbeiders zijn er voorstander van om als eerste stap zich met de collega’s uit Rostock rond de tafel te zetten. Een dergelijk project heeft actieve mensen nodig en het is tot nog toe niet gelukt om een dergelijke kring van collega’s bijeen te brengen. De ervaringen daartoe opgedaan op deze conferentie zullen ons zeer van dienst kunnen zijn. 

            

Je suis Dieudonné

“Als je wilt weten wie over je heerst, moet je uitvinden wie je niet mag bekritiseren.” — Voltaire (1694-1778)

Zeven dagen na de aanvallen op de redactie van Charlie Hebdo en een koosjere supermarkt in Parijs, werd de Franse cabaretier Dieudonné M’Bala M’Bala door de politie gearresteerd op verdenking van verheerlijking van terrorisme. Dit omdat hij op Facebook de zin "Je suis Charlie Coulibaly" (“Ik ben Charlie Coulibaly” – verwijzend naar de achternaam van een van de aanslagplegers) had geplaatst. Hem hangt nu mogelijk een gevangenisstraf van maar liefst zeven jaar boven het hoofd. 

Dieudonné, de zoon van een Europese moeder en een Afrikaanse vader, is niet onomstreden. Als cabaretier uitte hij met regelmaat stevige kritiek op het Franse establishment en in het bijzonder op het zionisme. Hij hekelde de dubbele standaarden die de westerse waardenmaatschappij erop na houdt. Schijnbaar stopt de vrijheid van meningsuiting in Frankrijk daar waar Israël bekritiseerd wordt, want voor deze mening werd Dieudonné gecriminaliseerd en vervolgd. 

Ondanks de verwoede pogingen vanuit de Franse (en voornamelijk de Joodse) bourgeoisie om Dieudonné te censureren, hem monddood te maken en zijn voorstellingen te verbieden, bleef de populariteit van deze ‘enfant terrible’ steeds verder groeien, vooral onder de immigranten die de dubbele standaarden van de westerse waardenmaatschappij dagelijks aan den lijve ondervinden. 

Met de arrestatie van Dieudonné heeft de Franse staat wederom haar masker laten vallen. Zij die het systeem echt durven te bekritiseren worden keihard aangepakt met behulp van de sinds vorig jaar november aangescherpte terreurwetten. Vrijheid van meningsuiting en rechtsgelijkheid bestaan in het westen niet voor diegenen die zich ongenuanceerd tegen het systeem durven uit te spreken. 

Sinds de ´war on terror´ van start is gegaan worden onze vrijheden en rechten met een ongekende snelheid afgebroken. In deze tijd van economische crisis en groeiende onvrede is er volgens de bourgeoisie geen plaats meer voor politieke dissidenten. Dit werd nog eens onderstreept door de recente gebeurtenissen in Verviers (België), waar de politie hun terreurverdachten niet neutraliseerde, maar per direct liquideerde. De westerse bourgeoisie voelt zich in het nauw gedreven. 

Het gevaar van het terrorisme heeft de economische crisis op opportune wijze van de media-hitlijsten weten te verdringen. Deze apocalyptische ‘bedreiging van het Avondland’ vormt dan ook een uitermate gunstig voorwendsel voor de politieke en economische elites van Europa, om zo de aandacht van de crisis af te leiden die zij zelf veroorzaakt hebben. De echte terroristen zitten in Wall Street en Lombard Street!

Onze solidariteit gaat uit naar Dieudonné en naar alle andere politieke gevangenen van het systeem!

De aanslag op Charlie Hebdo: Wie zijn nu eigenlijk de terroristen?

"Wederkerigheid is eerlijk en diegene die het onrecht begint draagt een grotere schuld."
– Osama Bin Laden

Gisteren vielen een drietal gewapende Moedjahedien de redactie van het Franse satirische blad Charlie Hebdo in Parijs aan, waarbij twaalf mensen gericht werden geëxecuteerd en een tiental gewonden te betreuren waren. Onder de dodelijke slachtoffers bevond zich in ieder geval de hoofdredacteur Stéphane ‘Charb’ Charbonnier en de controversiële cartoonist Cabu. Volgens eigen zeggen waren de daders verbonden aan 'Al-Qaeda in Jemen'. Het satirische blad zelf is echter niet geheel onomstreden. Zo bracht het verschillende keren provocerende cartoons uit waarin onder andere de Profeet Mohammed en de Islam belachelijk werden gemaakt, wat tot grote protesten in de Islamitische wereld leidde.

Westerse leiders reageerden geschokt op de aanslag in Parijs. De Franse President Francois Hollande veroordeelde de aanval als "een terroristische aanslag van uitzonderlijke barbarij". De Amerikaanse President Barack Obama sprak op zijn beurt van “een laffe en kwaadaardige daad”. Angela Merkel, de Bundskanzelerin van het land waar menigeen met een dissidente mening onder het mom van ‘volksverhetzung’ (artikel 130) in de gevangenis beland, sprak zelfs van "een aanslag op de vrijheid van meningsuiting". Ook onze eigen premier Mark Rutte deed een duit in het zakje door zijn condoleances te uiten en liet President Hollande weten dat ook Nederland zou bijdragen aan "het verdedigen van de democratische waarden”. 

De vraag rijst echter of achter de krokodillentranen voor de bühnes, de Westerse leiders daadwerkelijk geloofden dat de gevolgen van hun oorlog tegen de Islam zich tot het Midden-Oosten en Afrika zouden beperken? 

Hoewel de geschiedenis van aanvallen tegen de Islamitische wereld door Westerse imperialisten zich niet tot na 9/11 beperkt, zouden de aanvallen vanaf die tijd een nieuwe dimensie krijgen onder de noemer ‘war on terror’ (een eufemisme voor de oorlog tegen de Islam). Het geweld dat begon met twee nutteloze maar allesvernietigende oorlogen in Irak en Afghanistan, verspreidde zich al snel naar andere Islamitische landen zoals Libië, Syrië, Libanon, de Maghreb, Jemen, Bahrein en Egypte. Momenteel voeren Amerika, Frankrijk en andere Westerse landen op meerdere fronten een strijd tegen de Islamitische wereld. Voor diegenen die wrok koesteren over de kolonisering van hun land en de plundering van hun rijkdommen, werd hun religie dan ook al snel een expressie van hun vastberadenheid om terug te vechten tegen een vreemde bezetter.

Sinds recentelijk de Westerse militaire campagne tegen de Islamitische Staat en aanverwante Jihadistische groeperingen zoals al-Nusra vorig jaar augustus van start is gegaan, zijn er al meer dan 1,676 luchtaanvallen uitgevoerd tegen de Moedjahedien boven Irakees en Syrisch grondgebied. Het is onduidelijk hoeveel burgerdoden hierbij precies zijn gevallen, schattingen lopen uiteen. Daarnaast heeft de Westerse coalitie wapens geleverd aan de Koerdische peshmerga, de regering in Baghdad en andere etnische en religieuze groeperingen die met de Islamitische Staat concurreren om de macht over de regio en die eveneens de mensenrechten met voeten treden. Ook in Mali is Frankrijk al sinds 2013 militair aanwezig. Onder leiding van President Hollande startte het land dat jaar een militaire campagne tegen de Islamitische Toearegs in het Noorden, wat het West Afrikaanse land in een vuurzee van imperialistische agressie heeft gestort. Frankrijk heeft militaire basissen in Islamitische landen zoals Djibouti in de Hoorn van Afrika, Gabon, Senegal tot aan Abu Dhabi aan de Perzische Golf. Ongeveer tienduizend Franse soldaten trainen en ondersteunen daar regionale regimes en stellen de economische en strategische belangen van Frankrijk in de regio veilig. We kunnen dus gerust stellen dat vijftig jaar nadat het koloniale tijdperk formeel ten einde is gekomen, er eigenlijk niet zoveel veranderd is. Van het Midden-Oosten tot Islamitisch Afrika voeren de Westerse imperialisten met militaire, economische en culturele middelen een frontale oorlog tegen de Islamitische volkeren.

We moeten ons dan ook de vraag stellen; Wie is nu eigenlijk de agressor en wie verdedigt zich tegen deze agressie? 

Natuurlijk is elk geweld tegen onschuldige burgers omwille van hun mening - hoe smakeloos of provocerend deze wellicht ook mag zijn - volkomen verwerpelijk en afkeurenswaardig. Maar in contrast: Hoeveel onschuldige burgers kwamen er om bij de imperialistische bloedbaden die onze eigen regeringen sinds 9/11 op de Islamitische wereld los hebben gelaten? Het is naïef om te denken dat hun oorlog tegen de Islam (de 'war on terror') zich tot het Midden-Oosten, Noord- en Centraal-Afrika zal blijven beperken. De politieke leiders van het Westen - President Hollande, Obama, Merkel, Rutte en anderen - hebben bloed aan hun handen. Ook zij dragen uiteindelijk verantwoording voor het drama dat zich gisteren in Parijs voltrok. 

De Westerse leiders, wiens imperialistische beleid de voedingsbodem voor het Islamitisch terrorisme vormt, roepen momenteel op om nog meer repressieve maatregelen in te voeren ter bestrijding ervan. Ironisch genoeg lijkt het er dan ook op dat uiteindelijk zij het zullen zijn, die de 'democratische waarden' waar de cartoonisten van Charlie Hebdo hun leven voor hebben gegeven, definitief om zeep gaan helpen.