zondag 1 februari 2015

ACN/AKN: Verslag van de 5de Internationale Havenarbeidersconferentie

Dit is een verslag van het Anti-Kapitalistisch Netwerk (ACN/AKN).


Voor een nieuwe vorm van organisatie op de kades - Internationaal!

In het hart van de Hamburgse haven, het havenmuseum Schuppen 50a, begon stipt om 13.00 uur de 5de Havenarbeidersconferentie. De coördinatiegroep kon havenarbeiders, activisten en vrienden van de havenarbeiders uit Rotterdam en Delfszijl/Eemshaven, alsmede uit Bremerhaven, Lübeck, Hamburg, Rostock en Duisburg/Dormagen begroeten. Aan de verschillende activiteiten van de conferentie namen meer dan 40 collega's, aan de beraadslagingen tussen de 25 en de 30, deel. Een begroetingswoord was er van de kant van de Betriebsrat in de Hamburgse haven en tevens DGB-voorzitter in Hamburg, Detlef Baade, evenals plaatsvervangend voorzitter van de Noorse Transportarbeidersbond, Terje Samuelsen. Laatstgenoemd verbond een en ander met een betuiging van solidariteit met de strijd van de havenarbeiders in Risanka, Tromso en Mosjoen. Op zaterdagavond vond er een Kulturfest plaats met een meeslepend programma in het sociaal centrum in Eidelstedt. Een hartelijk dank aan allen die aan het welslagen van de conferentie hebben bijgedragen. 

Alle verslagen evenals de aansluitende levendige discussie kernschetste een gedifferentieerd en levendig beeld over het leven, werk en strijd van de havenarbeiders. 

- De laatste jaren was er sprake van een ongeziene verhoging van de productiviteit en de flexibilisering van de werktijden. Zo kunnen voortaan bij de nieuwe APM-Terminal op de Maasvlakte 2 (nieuwe containerhaven in Rotterdam), drie containerbruggen per joystick vanuit het hoofdkantoor door een collega van op afstand worden bediend. Werktijden zullen zich meer en meer naar de aankomsttijden van de schepen richten. 

- Met het creëren van kapitalistische overcapaciteiten (o.a. Zeehaven, Willemshaven, uitbreiding Rotterdam, etc.) wordt de concurrentie tussen de havenbaronnen, rederijen en de kapitalistische staten zelf aangewakkerd. In dit kader zullen vooral politieke rechten en vrijheden evenals het stakings- en verenigingsrecht steeds meer worden beperkt. Er zijn steeds meer havenarbeiders die zonder contract of CAO werkzaam zijn (o.a. in Lübeck) en/of op van vakbonden 'gezuiverde' kades dienen te werken. Dit is ook een verklaarde doelstelling van Port Package III in Europa van EU-wege en in geheime onderhandelingen inzake het vrijhandelsverdrag TTIP, enz. Omdat de Europese Commissie thans haar pijlen richt op de organisatie van het havenwerk in Spanje en België is solidariteit noodzaak. Wij dienen de collega's in de verschillende havens dienaangaande op de hoogte te brengen en daartoe te mobiliseren. 

- De havenarbeiders zijn een macht! Op grondslag (basis) van het in hoge mate georganiseerde en gevoelige logistiek hebben stakingsacties snel een doorslaggevende werking. Zo dwong een goed georganiseerde, zelfstandige langzaam-aan-actie in Rotterdam tegen AMP terminals een CAO af voor Maasvlakte 2. De naar Antwerpen omgeleide zeeschepen hadden daar een logistieke chaos veroorzaakt. Na twee weken gaf Maersk (rederij) het op. 

- De noodzaak van een nieuwe vorm van organisatie werd duidelijk. De vakbonden zijn noodzakelijk als strijdorganisaties. De door de havenbaronnen gestimuleerde versplintering vereist echter ook nieuwe vormen van organisatie, zoals de bedrijfsgroepen/bedrijfskranten 'De Volle Lading' en 'Docker zeigen Klare Kante' in resp. Rotterdam en Noord-Duitsland. Hiertoe is een 'nieuwe' manier van denken noodzakelijk teneinde af te kunnen rekenen met de invloeden van de reformistische klassensamenwerkings-politiek en de ondermijning van het klassenbewustzijn. 

- Ook is er sprake van nieuwe eisen aan het klassenbewustzijn, die worden bepaald door de omslag in een militaire catastrofe (ramp). Schade aan mens en natuur door giftige uitlaatgassen van scheepsmotoren, kerntransporten, rivier uitdiepingen, enz. stellen de eenheid van mens en natuur ter discussie. 

Eensgezindheid heerste er ten slotte, dat de contacten en structuren van de havenarbeidersconferentie intensiever dienen te worden gebruikt om de praktische solidariteit te organiseren, delegaties te sturen naar de brandhaard van de strijd en zich wederzijds op de hoogte te stellen. Voor de voortgaande aaneensluiting van de havenarbeiders zijn revolutionaire krachten onontbeerlijk. Het lidmaatschap van de ICOR dient te worden gebruikt om internationale contacten te leggen, resp. te verdiepen, zoals die met de Tunesische havenarbeiders. Een groot deel van de havenoverslag bestaat uit bulk, waaronder kolen, wat samenwerking met de mijnwerkers logisch maakt. Grondslag van de havenarbeidersconferentie blijft echter de georganiseerde werkzaamheid in elke haven.

Solidariteitsverklaringen werden afsluitend aangenomen betreffende de staking van de collega's van de GDL, aangaande de stakingen van de havenarbeiders in Akaba (Jordanië) en San José (Costa Rica).



Verslag met betrekking tot de situatie in Lübeck

Uitgebracht op de 5e Internationale Havenarbeidersconferentie in Hamburg 24/25 oktober 2014.


1. De betekenis en ontwikkeling van de haven van Lübeck 

In de haven van Lübeck werken nog ca. 900 arbeiders, waarvan 540 bij de LHG (Lübecker Hafengesellschaft), dat zich nog overwegend in overheidsbezit bevindt en 180 bij de HBV (Hafenbetriebsverein). De haven van Lübeck is de grootste Oostzeehaven van Duitsland. Via deze haven wordt het goederenverkeer naar in totaal 24 havens in Zweden, Finland, Rusland en de Baltische staten afgewikkeld. Er wordt papier overgeslagen, houtproducten, auto’s en containers. De hoogste stand van de overslag werd in 2007 bereikt met meer dan 30 miljoen ton. In 2013 was de overslag gedaald tot 23 miljoen ton, als gevolg van de economische wereldcrisis.

2. De strijd van de havenarbeiders van Lübeck tegen de toenemende uitbuiting

Twee jaar geleden heeft de Deutsche Asset, een 100% volledige dochteronderneming van de Deutsche Bank, haar aandeel in de Lübecker Hafengesellschaft verhoogd tot 37,5% en dicteert het bedrijfsbeleid. Zo werd de havenarbeiders tot maart 2014 een cao ontzegd (gedurende een periode van meer dan anderhalf jaar!). In december 2013 hielden 200 collega’s een betoging in de binnenstad van Lübeck en begin 2014 werd er verschillende keren gestaakt. Het ging hen om arbeidstijdverkorting met behoud van arbeidsplaatsen en om een arbeidsplaatsgarantie tot 2024 (door de stad Lübeck af te geven). Deze 24-uursstakingen hadden een groot effect, met als gevolg dat de bedrijfsleiding van de LHG overging tot het organiseren van stakingsbrekersactiviteiten. De bond (Ver.di de vakbond van de transportarbeiders) organiseerde echter niet de solidariteit van de andere havenarbeiders tegen de stakingsbrekersactiviteit in Rostock en bij Lehmann, een klein overslagbedrijf in Lübeck. Toen een rederij in zijn geheel naar Lehmann overging, kregen veel collega’s vrees voor hun arbeidsplaats, de stakingsbereidheid brokkelde af. De bond sloot een cao af met een uur ATV en respectievelijk 6 vrije dagen per jaar, maar zonder loonsverhoging en arbeidsplaatsgarantie. Aangekondigde loonsverlagingen konden worden verhinderd. De bond verklaarde zich evenwel bereid om “open gesprekken over een economische sanering van de Hafengesellschaft “ te voeren. Een akkoord voor de cao 2013/2014 is er nog niet. Het betreft hier een flexibele ploegenarbeidstijd evenals de beloning van overwerk. De LHG bedrijfsleiding eist onbeschaamd zeven dagen arbeidstijdverlenging per jaar en biedt slechts een belachelijk lage loonsverhoging van 1% aan. De rederij Finnlines heeft de dienstregeling zo verandert dat er steeds meer avond en weekendploegendiensten noodzakelijk zijn. Hierbij worden de arbeiders blootgesteld aan roestdeeltjes en stickoxyden, die door dieselmotoren gedurende de ligtijd worden uitgestoten. Ter bescherming van de collega’s dient elk schip tijdens de ligtijd eigenlijk zijn stroom aan boord van een aggregaat aan land te krijgen. 


3. De strijdervaringen van de Lübecker havenarbeiders

De havenarbeiders van Lübeck zijn voor meer dan 90% georganiseerd. Ze hebben in 2006 deelgenomen aan de stakingen tegen Port Package II en bezorgden destijds Lübeck de naam van een “stakingshaven”. Het hierdoor ontwikkelde klassenbewustzijn is de collega’s niet meer te ontnemen en hun strijdvaardigheid zal zich weer ontwikkelen. Thans s er sprake van een meer afwachtende houding. De nederlaag van afgelopen voorjaar dient eerst nog beter te worden verwerkt en de kritiek op de vakbondsleiding beter te worden ontwikkeld. De staking in een enkele haven kan vandaag de dag erg snel worden gebroken door het omleiden van schepen naar andere overslaghavens. Een spontane solidariteit van de havenarbeiders in de havens aan de Oostzee is niet voldoende, dit dient tegenwoordig georganiseerd ter hand te worden genomen. Meer dan ooit is thans gemeenschappelijk nationale en internationale strijd van de havenarbeiders noodzakelijk. Wij hebben veel collega’s aangesproken op de Internationale Havenarbeidersconferentie. Bijna iedereen was er voor. De meeste collega’s moeten evenwel op deze zaterdag werken, anderen verklaren dat men vanwege de werkbelasting het weekend nodig heeft voor het gezin thuis. Algemeen verbreid is de gedachte dat de bond zich bezig dient te houden met het organiseren van de samenwerking met collega’s van andere havens. De bond maakt hiertoe echter geen aanstalten. Het komt er nu op aan, dat de strijdbare collega’s van zichzelf uit het initiatief hiertoe nemen. De meeste Lübecker havenarbeiders zijn er voorstander van om als eerste stap zich met de collega’s uit Rostock rond de tafel te zetten. Een dergelijk project heeft actieve mensen nodig en het is tot nog toe niet gelukt om een dergelijke kring van collega’s bijeen te brengen. De ervaringen daartoe opgedaan op deze conferentie zullen ons zeer van dienst kunnen zijn. 


            



zaterdag 17 januari 2015

Je suis Dieudonné


“Als je wilt weten wie over je heerst, moet je uitvinden wie je niet mag bekritiseren.” — Voltaire (1694-1778)


Zeven dagen na de aanvallen op de redactie van Charlie Hebdo en een koosjere supermarkt in Parijs, werd de Franse cabaretier Dieudonné M’Bala M’Bala door de politie gearresteerd op verdenking van verheerlijking van terrorisme. Dit omdat hij op Facebook de zin "Je suis Charlie Coulibaly" (“Ik ben Charlie Coulibaly” – verwijzend naar de achternaam van een van de aanslagplegers) had geplaatst. Hem hangt nu mogelijk een gevangenisstraf van maar liefst zeven jaar boven het hoofd. 

Dieudonné, de zoon van een Europese moeder en een Afrikaanse vader, is niet onomstreden. Als cabaretier uitte hij met regelmaat stevige kritiek op het Franse establishment en in het bijzonder op het zionisme. Hij hekelde de dubbele standaarden die de westerse waardenmaatschappij erop na houdt. Schijnbaar stopt de vrijheid van meningsuiting in Frankrijk daar waar Israël bekritiseerd wordt, want voor deze mening werd Dieudonné gecriminaliseerd en vervolgd. 

Ondanks de verwoede pogingen vanuit de Franse (en voornamelijk de Joodse) bourgeoisie om Dieudonné te censureren, hem monddood te maken en zijn voorstellingen te verbieden, bleef de populariteit van deze ‘enfant terrible’ steeds verder groeien, vooral onder de immigranten die de dubbele standaarden van de westerse waardenmaatschappij dagelijks aan den lijve ondervinden. 


Met de arrestatie van Dieudonné heeft de Franse staat wederom haar masker laten vallen. Zij die het systeem echt durven te bekritiseren worden keihard aangepakt met behulp van de sinds vorig jaar november aangescherpte terreurwetten. Vrijheid van meningsuiting en rechtsgelijkheid bestaan in het westen niet voor diegenen die zich ongenuanceerd tegen het systeem durven uit te spreken. 

Sinds de ´war on terror´ van start is gegaan worden onze vrijheden en rechten met een ongekende snelheid afgebroken. In deze tijd van economische crisis en groeiende onvrede is er volgens de bourgeoisie geen plaats meer voor politieke dissidenten. Dit werd nog eens onderstreept door de recente gebeurtenissen in Verviers (België), waar de politie hun terreurverdachten niet neutraliseerde, maar per direct liquideerde. De westerse bourgeoisie voelt zich in het nauw gedreven. 


Het gevaar van het terrorisme heeft de economische crisis op opportune wijze van de media-hitlijsten weten te verdringen. Deze apocalyptische ‘bedreiging van het Avondland’ vormt dan ook een uitermate gunstig voorwendsel voor de politieke en economische elites van Europa, om zo de aandacht van de crisis af te leiden die zij zelf veroorzaakt hebben. De echte terroristen zitten in Wall Street en Lombard Street!

Onze solidariteit gaat uit naar Dieudonné en naar alle andere politieke gevangenen van het systeem!








donderdag 8 januari 2015

De aanslag op Charlie Hebdo: Wie zijn nu eigenlijk de terroristen?


"Wederkerigheid is eerlijk en diegene die het onrecht begint draagt een grotere schuld."
– Osama Bin Laden

Gisteren vielen een drietal gewapende Moedjahedien de redactie van het Franse satirische blad Charlie Hebdo in Parijs aan, waarbij twaalf mensen gericht werden geëxecuteerd en een tiental gewonden te betreuren waren. Onder de dodelijke slachtoffers bevond zich in ieder geval de hoofdredacteur Stéphane ‘Charb’ Charbonnier en de controversiële cartoonist Cabu. Volgens eigen zeggen waren de daders verbonden aan 'Al-Qaeda in Jemen'. Het satirische blad zelf is echter niet geheel onomstreden. Zo bracht het verschillende keren provocerende cartoons uit waarin onder andere de Profeet Mohammed en de Islam belachelijk werden gemaakt, wat tot grote protesten in de Islamitische wereld leidde.


Westerse leiders reageerden geschokt op de aanslag in Parijs. De Franse President Francois Hollande veroordeelde de aanval als "een terroristische aanslag van uitzonderlijke barbarij". De Amerikaanse President Barack Obama sprak op zijn beurt van “een laffe en kwaadaardige daad”. Angela Merkel, de Bundskanzelerin van het land waar menigeen met een dissidente mening onder het mom van ‘volksverhetzung’ (artikel 130) in de gevangenis beland, sprak zelfs van "een aanslag op de vrijheid van meningsuiting". Ook onze eigen premier Mark Rutte deed een duit in het zakje door zijn condoleances te uiten en liet President Hollande weten dat ook Nederland zou bijdragen aan "het verdedigen van de democratische waarden”. 

De vraag rijst echter of achter de krokodillentranen voor de bühnes, de Westerse leiders daadwerkelijk geloofden dat de gevolgen van hun oorlog tegen de Islam zich tot het Midden-Oosten en Afrika zouden beperken? 



Hoewel de geschiedenis van aanvallen tegen de Islamitische wereld door Westerse imperialisten zich niet tot na 9/11 beperkt, zouden de aanvallen vanaf die tijd een nieuwe dimensie krijgen onder de noemer ‘war on terror’ (een eufemisme voor de oorlog tegen de Islam). Het geweld dat begon met twee nutteloze maar allesvernietigende oorlogen in Irak en Afghanistan, verspreidde zich al snel naar andere Islamitische landen zoals Libië, Syrië, Libanon, de Maghreb, Jemen, Bahrein en Egypte. Momenteel voeren Amerika, Frankrijk en andere Westerse landen op meerdere fronten een strijd tegen de Islamitische wereld. Voor diegenen die wrok koesteren over de kolonisering van hun land en de plundering van hun rijkdommen, werd hun religie dan ook al snel een expressie van hun vastberadenheid om terug te vechten tegen een vreemde bezetter.




Sinds recentelijk de Westerse militaire campagne tegen de Islamitische Staat en aanverwante Jihadistische groeperingen zoals al-Nusra vorig jaar augustus van start is gegaan, zijn er al meer dan 1,676 luchtaanvallen uitgevoerd tegen de Moedjahedien boven Irakees en Syrisch grondgebied. Het is onduidelijk hoeveel burgerdoden hierbij precies zijn gevallen, schattingen lopen uiteen. Daarnaast heeft de Westerse coalitie wapens geleverd aan de Koerdische peshmerga, de regering in Baghdad en andere etnische en religieuze groeperingen die met de Islamitische Staat concurreren om de macht over de regio en die eveneens de mensenrechten met voeten treden. Ook in Mali is Frankrijk al sinds 2013 militair aanwezig. Onder leiding van President Hollande startte het land dat jaar een militaire campagne tegen de Islamitische Toearegs in het Noorden, wat het West Afrikaanse land in een vuurzee van imperialistische agressie heeft gestort. Frankrijk heeft militaire basissen in Islamitische landen zoals Djibouti in de Hoorn van Afrika, Gabon, Senegal tot aan Abu Dhabi aan de Perzische Golf. Ongeveer tienduizend Franse soldaten trainen en ondersteunen daar regionale regimes en stellen de economische en strategische belangen van Frankrijk in de regio veilig. We kunnen dus gerust stellen dat vijftig jaar nadat het koloniale tijdperk formeel ten einde is gekomen, er eigenlijk niet zoveel veranderd is. Van het Midden-Oosten tot Islamitisch Afrika voeren de Westerse imperialisten met militaire, economische en culturele middelen een frontale oorlog tegen de Islamitische volkeren.


We moeten ons dan ook de vraag stellen; Wie is nu eigenlijk de agressor en wie verdedigt zich tegen deze agressie? 

Natuurlijk is elk geweld tegen onschuldige burgers omwille van hun mening - hoe smakeloos of provocerend deze wellicht ook mag zijn - volkomen verwerpelijk en afkeurenswaardig. Maar in contrast: Hoeveel onschuldige burgers kwamen er om bij de imperialistische bloedbaden die onze eigen regeringen sinds 9/11 op de Islamitische wereld los hebben gelaten? Het is naïef om te denken dat hun oorlog tegen de Islam (de 'war on terror') zich tot het Midden-Oosten, Noord- en Centraal-Afrika zal blijven beperken. De politieke leiders van het Westen - President Hollande, Obama, Merkel, Rutte en anderen - hebben bloed aan hun handen. Ook zij dragen uiteindelijk verantwoording voor het drama dat zich gisteren in Parijs voltrok. 

De Westerse leiders, wiens imperialistische beleid de voedingsbodem voor het Islamitisch terrorisme vormt, roepen momenteel op om nog meer repressieve maatregelen in te voeren ter bestrijding ervan. Ironisch genoeg lijkt het er dan ook op dat uiteindelijk zij het zullen zijn, die de 'democratische waarden' waar de cartoonisten van Charlie Hebdo hun leven voor hebben gegeven, definitief om zeep gaan helpen. 






maandag 29 december 2014

Het TTIP verdrag: Niet te stoppen vrije val op weg naar de Corporatocratie

Amerika geldt al decennia lang als de onbetwiste supermacht, wiens invloed zich over de gehele wereld uitstrekt. Nu in het licht van de tanende Amerikaanse economie, de continu oplopende – nu al exorbitante – schuldenlast en de opkomst van nieuwe supermachten die het land naar de kroon steken begint Amerika langzaam maar zeker steeds meer als een kat in het nauw rare sprongen te maken om maar haar macht te blijven consolideren. Niet alleen door middel van de voor ons allen zichtbare oorlogen, maar vooral via economische maatregelen en verdragen. 


In allerijl worden er onder de Obama administratie zo veel mogelijk vrijhandelsverdragen gesloten met zo veel mogelijk landen en samenwerkingsverbanden, waarin Amerika nu nog als de “bovenliggende partij” grotendeels de dienst uitmaakt. Dit alles zodat ook na een eventuele ineenstorting van de Amerikaanse economie of bij het dominanter worden van bijvoorbeeld de Chinese en/of Russische economie, de VS al zo veel landen economisch aan zich gebonden heeft dat de wereld en de daarbij behorende economie wel onder diens invloedssfeer moeten blijven en zich naar de regels en maatstaven van de VS zullen moeten blijven gedragen.

Zoals de meeste mensen van ons welbekend is, wordt Amerika geregeerd door het bedrijfsleven en door Wall Street. Zij bepalen onder andere ook wie de volgende president wordt. En zij zijn uiteindelijk degenen die het meeste van dit soort vrijhandelsverdragen profiteren en deze ook instigeren.

Europa ligt al geheel onder de sluier van de Amerikaanse invloedssfeer sinds het einde van de tweede wereldoorlog. Dit onder andere door de invoering van het Marshallplan. Via de EU wordt de macht van de VS steeds verder uitgebreidt met ieder land dat als nieuw lid zich bij de EU aan “mag” en wil sluiten. De Europese naties hebben al jaren geleden hun relatieve eigenheid, autonomie en nationale soevereiniteit opgegeven om een soort “Amerika light” versie te worden. De invloed van Amerika en diens cultuur is alom voelbaar en merkbaar. Als Amerika zegt spring, dan vraagt de EU enkel hoe hoog, wanneer en waar.

De EU heeft veel van zijn globale “marktaandeel” verloren de laatste jaren, maar geldt toch nog steeds als een belangrijke handelspartner mede vanwege zijn internationale invloedssfeer en grote aantal potentiële consumenten. Vanwege de tegenvallende Euro en de crisis is er voor de EU en diens machthebbers geen discussie mogelijk en moeten we met de ogen dicht direct in het diepe van het handelsverdrag springen. Enige behoudendheid van die kant is enkel een schijnconstructie om het volk en de sceptische partijen tevreden te stellen. Door het verdrag van Lissabon (waar wij als volk onder andere in Nederland tegen gestemd hebben) heeft de Europese commissie de absolute macht om voor alle lidstaten te beslissen, zonder enige inmenging van individuele Europese nationale regeringen.


Het TTIP

Het nieuw te sluiten vrijhandelsverdrag tussen de VS en de EU is de TTIP, het "Transatlantic Trade and Investment Partnership".

In principe is er al zo goed als vrij handelsverkeer tussen de EU en de VS. De redenen voor dit verdrag zijn dan ook wat obscurer dan enkel vrijhandel. Alhoewel de EU en de VS nu nog in de fase van onderhandelen zitten, kunnen we er gezien eerdere ervaringen wel van uit gaan dat dit verdrag of een dergelijk verdrag zeker in de nabije toekomst wel gesloten zal worden.

Ondanks dat wij hier in de EU onder de vlag van de zogenaamde “vrijheid en democratie” leven, worden de besprekingen over het TTIP akkoord, een akkoord dat ons allen aangaat, onder een sluier van geheimzinnigheid verborgen. Het hele proces van de onderhandelingen is onder een dikke laag mystieke rook bedekt en voor de meeste mensen is dan ook niet duidelijk wat dit voor onderhandelingen zijn, waar ze over gaan en wat het verdrag precies zou gaan betekenen. Pas toen er dingen begonnen uit te lekken, kwam men er mee naar buiten dat er onderhandelingen gaande waren. Nu momenteel zijn de onderhandelingen weer in schaduwen gehuld, want men zorgt er wel voor dat dit soort dingen weer uit de media verdwijnen of dat er geen aandacht meer aan geschonken wordt. Zodra er niks meer over in het nieuws is, kan het mensen namelijk niet zo veel meer schelen. Dit betekent desalniettemin dat de onderhandelingen in volle hevigheid verder gaan, alleen geen haan meer die er naar kraait.

Als er al iets van nieuws naar buiten sijpelt, wordt het met de mantel der propaganda bedekt. Het verdrag zou meer banen creëren, de economie een boost geven en over het algemeen enkel gunstig uitpakken voor ons aller naties en ons aller mensen. Dit moet natuurlijk wel beweerd worden want anders krijgen ze geen enkele maatschappelijke en/of politieke steun, wat misschien zou resulteren in protesten of opstanden. De machthebbende elites willen natuurlijk deze maatschappelijke onrust uitstellen tot het verdrag gesloten en geïmplementeerd is, dan is het immers zo goed als niet meer terug te draaien. Het volk zou kunnen weten wat er gaande is maar wil dom gehouden worden, men wil geloven in de beste intenties van onze politici, men wil geloven in onze zogenaamde “vrijheid en democratie”. Echter eerdere door de VS aangegane handelsverdragen hebben al meer dan het tegendeel bewezen. Eveneens de EU farce zou mensen ook al de ogen geopend moeten hebben. De rijken worden rijker en dat is het enige voordeel! Waarom zou het met dit verdrag iets anders zijn, of iets anders verlopen?

De bedoeling van het TTIP verdrag is om de economieën van de EU landen en die van de VS samen te voegen en daarmee te reguleren. Echter bij het samenvoegen van de twee markten zullen de goede kwaliteiten van de beider markten voor zoverre afgeschaft worden en de slechtere kwaliteiten door beiden aangenomen worden. De kans dat de EU het protectionistische van de eigen markt van de VS over zal nemen is nihil evenmin als dat de VS de strengere voorwaarden wat betreft voedselveiligheid over zal nemen van de EU. Hoewel, zoals al eerder genoemd door de machtspositie die de VS (nu nog) bekleedt zullen de aanpassingen vooral aan EU kant doorgevoerd moeten worden en blijft de VS evenwel waarschijnlijk gewoon de baas over de eigen markt. Met andere woorden, de VS mag op oude voet doorgaan en de EU moet aanpassen, zonder de enige “voordelige” eigenschap van de Amerikaanse markt over te mogen nemen (het protectionisme).

Er valt eigenlijk maar van 1 clausule met vrijwel zekerheid te zeggen dat deze onderdeel van het verdrag uit zal maken, omdat deze tot nu toe van ieder handelsverdrag deel uit maakt dat de VS gesloten heeft. Te weten; de investeerders-staat geschillenregeling. Dit houdt simpelweg gezegd in dat bedrijven de mogelijkheid hebben om individuele staten – die ondergeschikt zijn aan het TTIP verdrag- voor geheime arbitrage –bestaande uit bedrijfsjuristen- commissies te dagen. Deze commissies staan boven de nationale rechtbanken waardoor overheden verplicht zijn om zich aan de uitspraken van deze commissies te houden zonder daarbij enige verantwoording of verklaring aan het volk af te moeten leggen. Regeringen hebben dus met het TTIP verdrag geen enkele macht of zeggenschap meer en hebben geen enkele mogelijkheid meer om het volk, de natuur, het welzijn, banen etc. te beschermen. Voor zover onze zogenaamde “democratie”, met het TTIP verdrag definitief ingeruild voor de corporatocratie. Er zijn al stappen gezet tot rechtszaken zoals tegen onder andere Duitsland over het willen stoppen met het gebruiken van kernenergie. De kosten van door bedrijven aangespannen juridische zaken kunnen enorm oplopen voor overheden, wat tot gevolg heeft dat sociale en milieuwetgeving worden afgezwakt en de belastingdruk wordt verzwaard.



De corporatocratie

Al vanaf de start van de onderhandelingen wordt het TTIP verdrag geschreven door lobby groepen, waar zij ook zeer trots op zijn en onderling uitgebreid over opscheppen. De bedrijven met het meeste geld, en bereid dat uit te geven, en de bedrijven met de beste lobby groepen hebben dus de meeste macht en zeggenschap binnen het TTIP verdrag en kunnen dus in grote mate de inhoud van het verdrag bepalen.

De commissie verantwoordelijk voor de onderhandelingen heeft tot dusver circa 600+ vergaderingen gehad en overleg gevoerd met vertegenwoordigers van de grote bedrijven en industrieën terwijl er misschien 5 tot 8 van zulke vergaderingen en overleggen met burgerlijke of maatschappelijke vertegenwoordigers of groepen zijn gevoerd. Deze laatste krijgen vrijwel zeker ook gehele andere dingen te horen dan dat de bedrijven te horen krijgen. Dit laat eens te meer zien waar het zwaartepunt van de onderhandelingen ligt. Het moge duidelijk zijn dat ondanks de vele mooie praatjes dat dit verdrag ons allen ten goede zal komen, het enkel ten goede zal komen van de belangen van de grote bedrijven en industrieën. Dit verdrag heeft nooit gedraaid om de belangen van het volk, enkel de belangen van de bedrijven en hun mogelijkheden om bestaande regelgevingen te omzeilen. Eerdere door de VS aangegane vrijhandelsverdragen hebben dit al eens te meer uitgewezen; zoals NAFTA.

Onze nationale regeringen zijn in grote mate medeplichtig aan deze gang van zaken. Ze proberen zich wel – volkomen onterecht- te verbergen achter het onderhandelingsmandaat dat ze aan de Europese Commissie hebben gegeven, maar ze roepen deze commissie ook nimmer ter verantwoording en ondanks dat ze de mogelijkheid wel hebben nemen ze, ze ook geen macht af.

De Europese commissie verantwoordelijk voor de onderhandelingen heeft de individuele lidstaten wel beloofd niet te tornen aan de Europese standaarden voor consumenten veiligheid en milieustandaarden, echter de geschiedenis heeft al eerder uitgewezen dat in Brussel beloftes niets waard zijn. Er wordt namelijk al wel degelijk over onderhandeld. Het zijn loze lege retorische beloftes die enkel als onderhandelingstechniek dienen, omdat Europa als onderliggende partij nu eenmaal weinig overwicht heeft op de Amerikanen. Amerikaanse onderhandelaars evenals hun Europese partners hebben al gezegd dat er grote veranderingen binnen de EU doorgevoerd dienen te worden om tegemoet te komen aan de Amerikaanse eisen.

Het TTIP verdrag gaat zijn stempel drukken op alle mogelijke vlakken van onze samenleving. Van de verplichting tot grotere militaire uitgaven, tot de verplichting van het boren naar schaliegas, tot de verplichting van GGO gewassen en klonen, tot de invoering van SOPA en PIPA.

Een goed voorbeeld hiervan is: De belangrijkste onderhandelaar voor de VS op het gebied van landbouw en veeteelt in deze deal, is de voormalige Monsanto-lobbyist Islam Siddiqui. Dit zou voor ons allen al een duidelijke code rood moeten zijn. In de VS is het gebruik van antibiotica en groeihormonen op zeer grote schaal gemeengoed. De laatste jaren zijn er in Europa juist stappen gezet om dit te verminderen mede vanwege het steeds groter wordende probleem van antibiotica resistente bacteriën. Ook het gebruik van (door Monsanto geleverde) herbiciden en pesticiden op zeer grote schaal is in de VS gemeengoed. Evenals het verbouwen van ggo’s in de VS meer regel dan uitzondering is. Bovendien is het klonen van vee een veelvoorkomend gebruik. In Amerika hebben minder boeren al veel meer land tot hun beschikking dan de Europese boeren tot hun beschikking hebben. Door dit alles is dit verdrag dus ook de doodssteek voor Europese boeren, zij kunnen nooit of te nimmer concurreren met de Amerikaanse boeren. Het verdrag zet niet alleen de deur van de Europese markt open voor onder andere met chloor gewassen kippenvlees, met zuren gewassen rundvlees, genetisch gemodificeerde gewassen die volop bespoten zijn met de meest giftige rotzooi enzovoorts, het trapt de deur geheel uit de sponning.


De EU droom verwezenlijken

Dit verdrag geeft de EU ook de ongekende mogelijkheid om lang gekoesterde wensen in vervulling te laten gaan. De EU probeert bijvoorbeeld al jaren om de watervoorziening te privatiseren. In landen die schulden bij de Trojka hebben is ze dit al gelukt, maar de rest van de bij de EU aangesloten landen zijn nog niet gezwicht voor de druk. Met dit verdrag hebben de lidstaten simpelweg geen keuze meer.

Om de compatibiliteit van de bestaande en toekomstige regelgeving in de hand te houden zal er door de EU en de VS een permanente regelgevende samenwerkingsraad ingesteld worden. Deze raad zal van lokaal tot nationaal niveau de regelgeving beoordelen op de invloed die het heeft of zal hebben op de internationale handel. Het volk heeft geen enkele zeggenschap over de raad of diens leden. Dit houdt in dat bestaande en toekomstige regelgeving buiten het publieke kader om gemaakt en geïmplementeerd zal worden. De enigen van invloed worden de corporate lobby’ers, advocaten en onderhandelaars. Het corporate fascisme heeft hiermee alle macht naar zich toegetrokken. Dit zal enkel resulteren in nog meer deregulatie, liberalisering, het vernietigen van bestaande regelgeving en het stoppen van nieuwe regelgevingen die niet in het straatje passen van de multinationals en oligarchieën.

Net als met het NAFTA verdrag en het GATT verdrag (de voorloper van de WTO) zal er op geen enkel punt in het proces van onderhandelingen en het sluiten van het verdrag enige publieke raadgeving plaatsvinden. Dit verdrag gaat echter verder dan de onderhandelaars bij het NAFTA en GATT verdrag ooit hadden kunnen dromen.

Hier komen we dus eindelijk bij het ware vuige gezicht uit van dit vrijhandelsverdrag. Het ultieme doel is om de kleine beetjes die er nog over zijn van onze nationale soevereiniteit over te dragen aan de grillen van de grootste multinationale conglomeraten ter wereld. Het geeft multinationals en oligarchieën immens grotere eigendomsrechten over het volk en het land dan ieder inlands bedrijf, gemeenschap of individu (behalve dan de rothschilds en rockefellers van deze wereld) ooit zou kunnen krijgen of bemachtigen. Het creëert eveneens een alles overheersend wettelijk systeem dat deze superieure rechten afdwingt en met harde hand handhaaft. Alleen al de dreiging van rechtszaken tegen landen zal de nationale overheden doen sidderen. Alle macht wordt gegrepen en overgedragen aan private handen die geen enkele rekenschap aan het volk hoeven af te leggen.


Conclusie

Ondanks de mooie woorden die politici ons steeds voorhouden dat liberalisering zorgt voor betere producten en diensten die goedkoper zijn, heeft de waarheid de leugen al lang achterhaald en heeft het liberalisme zijn vuige gezicht al lang aan het publiek laten zien. Een ieder die dit niet ziet is; of blind, of verblind of het is iemand die flink van het liberalisme profiteert.

Het voormalige Europese sociale model is in een moordend tempo aan het uitsterven, de participatiesamenleving is al zo goed als een feit. Zoals het er nu naar uitziet zijn de onderhandelingen over het TTIP verdrag aan het eind van dit jaar afgerond. Dit zal de laatste definitieve nagel aan de doodskist zijn. Zodra het verdrag van kracht wordt, zijn wij allen enkel nog consument en producent en zullen wij ook nooit meer worden dan dat. De globale corporatocratie is dan volledig in werking.

De EU commissie heeft al in een memo verklaard dat het bij het TTIP akkoord om de meest verreikende verandering in de Europese samenleving gaat: “HET IS DE EERSTE STAP NAAR EEN NIEUWE WERELDORDE: u dient te weten dat het in dit onderhandelingsproces om veel meer gaat dan slechts een traditionele handelsovereenkomst.”

Het moge duidelijk zijn dat dit verdrag het laatste beslissende gevecht inluidt in de al decennia lang durende klassenstrijd van de heersende klasse om de volledige macht te verkrijgen over het proletariaat en de middenklasse. Multinationals en oligarchieën hebben tot nu toe de gevechten steeds gewonnen, met een bewuste medeplichtigheid van de politieke klasse. Als wij nu niet gezamenlijk als een front opstaan en vechten voor onze rechten hebben we voor onszelf en voor alle toekomstige generaties verloren.





Stop de collaboratie met imperialisten! Geen Amerikaanse oorlog tegen ISIS!

De Amerikaanse bombardementen op de reactionaire ISIS strijders, is de laatste episode in de imperialistische oorlogen en bezettingen die Irak en andere delen van het Midden-Oosten ten deel zijn gevallen en die een eindeloze spiraal van etnisch en religieus geweld aan hebben gewakkerd. Sinds de aanvang van de militaire operaties tegen ISIS in noordelijk Irak op 8 augustus jongstleden, zijn talloze burgers en honderden strijders gedood.

Op cynische wijze werd deze imperialistische campagne gestart in de naam van "humanitaire" steun aan de Sjiieten, Koerden, Christenen, Jezidi's en andere bevolkingsgroepen die bedreigd werden door ISIS. Uiteraard is deze imperialistische aanval er enkel op gericht om de Amerikaanse machtsgreep over het Midden-Oosten te verstevigen, hiermee biedt de Obama administratie het vooruitzicht op nog vele jaren meer oorlog en geweld. Het is dan ook de plicht van klassenbewuste arbeiders wereldwijd om zich te verzetten tegen de bombardementen en alle andere oorlogen en bezettingen uitgevoerd door de imperialisten. Handen af van Irak en Syrië! Alle Amerikaanse troepen weg uit het Midden-Oosten!

Sinds de aanvang van de militaire operatie tegen ISIS hebben de Iraakse regeringstroepen en de Koerdische pesh merga strijders in Irak zich bij de Amerikaanse troepen aangesloten, zoals zij jaren eerder ook al tijdens de Amerikaanse bezetting deden. Meer recent hebben Syrisch-Koerdische nationalisten eveneens een verraderlijke alliantie gesloten met de VS tijdens de strijd voor Kobani in het Noorden van Syrië. Hier vervulden zij de rol van spotters voor de imperialistische luchtaanvallen en coördineerden zij de troepenbewegingen. Het feit dat al deze krachten in principe "boots on the ground" zijn voor de imperialistische interventie betekent dat nationaal-revolutionairen een militair kamp met ISIS delen wanneer zij de imperialisten en hun bondgenoten als doelwit hebben, inclusief de Syrisch-Koerdische nationalisten, de pesh merga, de regering in Bagdad of de Sjiitische milities die een pact met de duivel gesloten hebben. 


In het geval van Kobani kwam op 16 september de hoofdzakelijk Koerdische bevolking onder belegering van ISIS. Meer dan 200.000 mensen werden gedwongen om de grens van Turkije over te vluchten. De Koerdische Democratische partij (KDP) en hun gewapende tak de Koerdische Volksbeschermingseenheden (YPG), die gelieerd zijn aan de Koerdische Arbeiderspartij in Turkije (PKK), verleenden hun diensten aan Washington toen deze in oktober besloten om ISIS uit Kobani te verdrijven. 

Het spreekt voor zich dat wij als nationaal-revolutionairen het ultra-reactionaire sociale en politieke programma van ISIS geenszins ondersteunen. Wij veroordelen dan ook de wreedheden volledig. ISIS is zelf een creatie van het imperialisme dat voortkomt uit het etnische en religieuze geweld dat door de Amerikaanse bezetting aangewakkerd werd. Hun voorgangers waren de Jihadi's die vochten in de door de CIA-gesteunde oorlog tegen de Sovjet Unie in 1980. Washington kan dan ook gemakkelijk van front wisselen en ineens weer ISIS gaan steunen onder bepaalde omstandigheden - bijvoorbeeld tegen het regime van Assad in Syrië dat ondanks al haar inspanningen om erin te komen, nog steeds geen onderdeel is van de Amerikaanse militaire alliantie. 


Vandaag de dag echter bestrijdt ISIS de nuttige idioten van het Amerikaanse imperialisme, de belangrijkste vijand van de arbeiders wereldwijd. Een tegenslag voor de VS is dat Syrië wellicht een tijdelijk halt kan roepen aan haar militaire avonturen, mede door een toenemende oppositie in eigen land. Een dergelijke oppositie wakkert de vlam aan die moet ontbranden voor de klassenstrijd tegen de kapitalisten die in hun zoektocht naar alsmaar grotere winsten de arbeiders neerslaan en onderdrukken. 

We verdedigen het recht op nationale zelfbeschikking voor het Koerdische volk, dat wordt onderdrukt door de bourgeois regimes in Iran, Irak, Syrië en Turkije. Echter in zowel Irak als Syrië - net als in Irak na 2003 toen de Koerdische Democratische Partij (KDP) en de Patriottische Unie van Koerdistan handelden als adjuncten van de Amerikaanse bezetting - hebben de nationalistische partijen de strijd voor zelfbeschikking ondergeschikt gemaakt aan hun rol als imperialistische collaborateurs. Opkomen voor de Koerden in het hedendaagse conflict kan enkel leiden tot steun aan imperialistische plunderingen. Hun collaboratie met de imperialisten is tegengesteld aan de zaak voor de nationale bevrijding van Koerdistan, die enkel bereikt kan worden door de omverwerping van de vier kapitalistische staten in de regio en de opbouw van een Socialistische Koerdische Radenrepubliek. 

Tijdens protesten van Koerdische nationalistische groepen in Nederland, Duitsland en in andere landen hebben zij openlijk steun uitgesproken voor de Amerikaanse luchtaanvallen in Syrië en eisten dat de imperialisten de Syrische Koerden zouden bewapenen. Deze oproep vond veel echo bij linkse reformisten wereldwijd, die geloofwaardigheid geven aan de "humanitaire" schijn voor deze imperialistische moordcampagne. Deze zogenaamde "antikapitalisten" roepen hun respectievelijke regeringen op om de Koerden in Kobani te bewapenen. 


Duizenden Koerden hebben gehoor gegeven aan de oproep van de PKK om in Istanbul en andere Turkse steden te demonstreren, om zo druk op het regime van Erdogan uit te oefenen om de strijd in Kobani militair te steunen. Meer dan 30 demonstranten werden hierbij door de Turkse smeris vermoord. Tot op heden heeft Erdogan geweigerd om toe te treden tot de fragiele coalitie, van o.a. Nederland, Groot-Brittannië, Frankrijk en Australië alsmede Saoedi-Arabië en andere landen uit het Midden-Oosten onder de leiding van de VS. Voor de Turkse regering zijn de belangrijkste vijanden het regime van Assad in Syrië en de Koerden. Onder druk van het witte huis heeft Turkije wel de Iraakse pesh merga via Turkije doorgang geboden tot Kobani, waar Erdogan hoopt dat zij de groepen die aan de PKK verbonden zijn onder de duim weten te houden. 

Door hun ziel te verkopen aan de imperialisten en verschillende regionale bourgeois regimes, steunen de Koerdische leiders de verdeel-en-heers strategie die onvermijdelijk zal leiden tot nog meer etnische en religieuze spanningen die gebruikt worden om de Koerdische massa's te onderdrukken. Een voorbeeld hiervan was de moorddadige militaire aanval van Amerika op de Iraakse stad Falluja in 2004, waar Koerdische strijders een prominente rol speelden. Omdat de aanval tegen de Soennitische bevolking gericht was, wakkerde de strijd om Falluja de vlam aan die uiteindelijk leidde tot de opkomst van de Soennitische opstand onder het vaandel van ISIS. Het is het Koerdische volk dat eens te meer betaalt voor de misdaden van hun leiders. 

De vicieuze cirkel van oorlogen, bezettingen en etnisch geweld in het Midden-Oosten, met het vooruitzicht op talloze jaren meer vernietiging en slachting, is een flagrante manifestatie van de barbaarsheid van de kapitalistische wereld orde waarbinnen de Amerikaanse leiders een overheersende macht hebben. Het doel van nationaal-revolutionairen in de buik van het imperialistische beest is om het proletariaat te laten begrijpen dat het de sociale macht en het historische belang heeft om de kapitalistische heerschappij van binnenuit te vernietigen door een socialistische revolutie!