donderdag 15 mei 2014

Al-Nakba: 66 jaar onderdrukking

Het is vandaag 66 jaar geleden dat meer dan 750.000 Palestijnen door de zionisten van hun geboortegrond werden verdreven om er de staat Israël te kunnen stichten. Deze humanitaire catastrofe kwam bekend te staan als de "Al-Nakba", een gebeurtenis die tot op de dag van vandaag grote gevolgen heeft.



"Palestina, bloem van het Midden-Oosten, wij, diegenen die verbannen zijn dromen van uw velden, de zoete bloemen van de lente, uw olijfgaarden, de regen in de winter. Oh om de schone lucht van uw bergen in te ademen.

Onze vijanden mogen proberen om ons te onderdrukken en te beheersen, maar zij zullen nooit hun kwaadaardige doelen bereiken! De ziel van Palestina vliegt zo vrij als de Arend. Door de eeuwen heen zijn velen onze kust binnen gevallen. Diezelfden zijn een bloedig einde tegen gekomen, op hun eigen zwaarden gevallen, alleen kronkelend van de pijn.

Laat me u weer zien, laat mij als een kind met wilde ongedwongenheid door de klaprozen op de helling rennen. Dan zal ik eindelijk weer vrede kennen, oh Palestina. Moge uw zonen en dochters wederkeren om u te claimen!" - Sahar


De zionistische beweging ontstond in de 19de eeuw als een politieke beweging die de oprichting van een Joodse staat voor stond. Tijdens het eerste zionistische congres in 1897 werd besloten dat deze nieuwe Joodse staat in Palestina gevestigd moest worden, toen nog onderdeel van het Ottomaanse rijk. De Sultan Abdülhamid II van het Ottomaanse rijk ging hiermee niet akkoord. Dit veranderde echter na de eerste wereldoorlog toen het Britse rijk Palestina op de Ottomanen veroverde. In dezelfde periode zei de Britse Minister van Buitenlandse zaken Arthur Balfour steun toe aan het zionistische streven om van Palestina een Joodse staat te maken.

Nu Palestina onder Britse controle was, werd er onder de invloed van de zionistische beweging de emigratie van Europese Joden naar het land gestimuleerd. In een kwart eeuw nam de Joodse populatie toe van 11% naar 31% dankzij deze immigratie. Om tal van redenen namen de etnische spanningen tussen de Arabische bevolking en de Joodse immigranten steeds meer toe. In 1940 besloten de Britten om een einde te maken aan hun bezetting van Palestina en het land te verlaten. Dit vooruitzicht leidde tot diverse conflicten tussen de Arabieren en Joden, met als gevolg dat in 1947 de nieuw gevormde Verenigde Naties een plan voor Palestina uitwerkte: de zogenaamde twee-staten oplossing waarin Palestina verdeeld zou worden tussen een Joodse en een Arabische staat.

De Arabieren verwierpen het plan; dat plan hield namelijk in dat zij het Arabische land dat zij al sinds de kruistochten generaties lang bewoonden en bewerkten af zouden moeten staan aan de Joodse immigranten. Toen de Britten zich in mei, 1948 uit het land terug trokken, riep de zionistische beweging de staat Israël uit. De zionistische beweging negeerde hiermee de aanwezigheid van een Palestijnse meerderheid die haar eigen nationale aspiraties er op na hield. De omliggende Arabische naties verklaarden de volgende dag de oorlog aan de nieuwe staat Israël en vielen het land binnen. Als consequentie van de daaropvolgende strijd wist Israël gigantisch veel territorium te annexeren en wist ongeveer de helft van de door de VN voorgestelde Arabische staat te veroveren.


Genocide door zionistische moordcommando's in Deir Yassin (1948)

Wellicht de grootste humanitaire catastrofe van de oorlog van 1948 was de etnische zuivering van de Palestijnse bevolking door de zionisten: de Nakba (Arabisch voor "ramp"). Voor de oorlog woonden ongeveer een miljoen Palestijnse Arabieren binnen de grenzen van de toen nieuw uitgeroepen Israëlisch staat. Tijdens het einde van de oorlog in 1949 was ongeveer drie kwart daarvan met geweld van hun land verdreven en waren duizenden onschuldige mannen, vrouwen en kinderen tijdens deze zionistische genocide vermoord.

De gevolgen van de Nakba zijn tot op de dag van vandaag voelbaar. Het betekende de vernietiging van de Palestijnse socio-economische structuren; honderden dorpen en steden werden ontruimd en 750.000 Palestijnse Arabieren raakten ontheemd als vluchteling. Nadat Israël hun terugkeer weigerde werden zij gedwongen om in ballingschap te leven met de weinige bezittingen die ze nog hadden.

De strijd tegen het onrecht, tegen de bezetting en tegen de zionistische staat Israël gaat tot op de dag van vandaag door. Om de Palestijnse vrijheidsstrijd te begrijpen, moeten we allereerst de gigantische impact van de Nakba op het Palestijnse volk begrijpen. Pas als de Nakba, deze misdaden tegen de menselijkheid, deze etnische zuivering en deze genocide erkend wordt is er hoop op vrede en rechtvaardigheid. 


Palestijnen worden letterlijk door de zionisten die Jaffa aanvallen de zee in gedreven (1948)


Onze solidariteit gaat dan ook uit naar het heldhaftige Palestijnse volk!


Opdat wij nooit zullen vergeten!



dinsdag 6 mei 2014

Actie tegen de genocide op het Palestijnse volk

De Anti-Zionistische Actie heeft in de vooravond van de dodenherdenking op verschillende plaatsen in Den Bosch e.o. pamfletten opgehangen tegen de zionistische onderdrukking van het Palestijnse volk. Onder het motto "Stop de Palestijnse Holocaust!" wordt aandacht gevraagd voor de misdaden tegen de menselijkheid en de etnische zuiveringen die door de zionistische entiteit Israël begaan worden.

De afschuwelijke dood van miljoenen onschuldige slachtoffers tijdens de tweede wereldoorlog wordt vandaag de dag misbruikt als een rechtvaardiging voor de genocide op het Palestijnse volk door de zionistische entiteit Israël. Sinds de Arabische opstand tegen de zionistische bezetters zijn er al meer dan twee miljoen Palestijnen door geweld, oorlog en verdrijving om het leven gekomen, meer dan 7 miljoen mensen zijn hun land ontvlucht en 4,1 miljoen Palestijnse burgers zijn door de zionistische bezetter van al hun mensenrechten, zoals deze in de UVRM zijn vastgelegd, beroofd.

Toch wordt het veranderen van Palestijnse steden in concentratiekampen, de opzettelijke verhongering van de Palestijnse populatie, het tegen houden van humanitaire en medische hulp, het plaatsen van de muur en de alsmaar voortdurende bombardementen op burgers door het IDF, systematisch door de internationale gemeenschap dood gezwegen.



Stop de Palestijnse Holocaust!

Toen niet, nu niet, nooit meer zionisme!   

vrijdag 2 mei 2014

ACN/AKN: Niet Kiev, noch Moskou: Onafhankelijke Volksrepubliek zuid-oostelijk Oekraïne!

Onze solidariteit en onvoorwaardelijke steun gaan uit naar de Volksrepubliek Donetsk en de zelfverdedigingskrachten in het Donbas-gebied.

Met de spontane bezettingsacties door de plaatselijke volksvrijwilligers van de autonoom opererende gewapende zelfverdedigingskrachten, heeft de bevolking in zuid-oost Oekraïne haar legitieme eis voor onafhankelijkheid en volkssoevereiniteit nogmaals kracht bij gezet.

Het uitroepen van de Volksrepubliek in Donetsk en omgeving is het logische antwoord op de machtsovername in Kiev door de pro-Amerikaanse Junta. De eenheden van volksvrijwilligers zijn spontaan geformeerd om de Volksrepubliek te verdedigen tegen de gewapende agressie van de fascisten uit Kiev. Deze zelfverdedigingskrachten opereren volledig autonoom en zijn géén onderdeel, in welke vorm dan ook, van het Russische militaire apparaat.

Hoewel de zelfverdedigingskrachten Rusland om bescherming hebben gevraagd tegen de agressie uit Kiev, gebruikt de bourgeois kliek in Moskou de vrijheidsstrijders slechts zolang het politiek opportuun is. Zodra het niet langer noodzakelijk is worden deze vrijheidsstrijders aan de kant geschoven.

Met het Akkoord van Genève van 17 april jl. lijkt dit scenario nu waarheid te worden. De vrijheidsstrijders van zuid-oost Oekraïne lijken te worden verkocht en verraden door Moskou. Zij zullen voorts dus op hun eigen kracht moeten vertrouwen op hun rechtvaardige en legitieme strijd voor onafhankelijkheid en nationale zelfbeschikking.

De thans begonnen revolutie is nog niet ten einde; integendeel, zij dient met volle kracht te worden voortgezet! Werkers van het zuid-oosten; Vertrouw niet op Moskou, maar neem zelf uw eigen zaak ter hand! Alle macht aan de sovjets!

Leve de Volksrepubliek Donetsk!

Leve de zelfverdedigingskrachten van het zuid-oosten! 

No surrender! No sell out! Weg met het Akkoord van Genève!
  
Niet Kiev, noch Moskou: Onafhankelijke Volksrepubliek!




donderdag 17 april 2014

Novo Rossiya: Aanzet tot een nieuwe Koude Oorlog

Op 16 maart jl. vond er in de Krim een referendum plaats voor een afscheiding van Oekraïne. Onder toeziend oog van 240 waarnemers en 135 vertegenwoordigers uit 23 landen, met een opkomst van maar liefst 83% van de Krim-bevolking - Oekraïners, Russen en Tartaren - stemde een overtuigende 96,7% voor de onafhankelijkheid van de Krim en een aansluiting bij de Russische federatie. Op 17 maart ondertekende de Russische President Poetin een decreet waarin hij de Krim als een soeverein en onafhankelijk land erkent. De Verenigde Staten van Amerika en de meeste westerse landen erkennen het referendum niet en noemen de afscheiding onwettig. Als een reactie heeft het westen sancties aangekondigd tegen de Krim en tegen Rusland. Ondertussen heeft het Russische separatisme zich door het gehele oosten van Oekraïne verspreid. In steden zoals Donetsk, Lugansk, Makiyivka, Khartsyzk, Yevakiyeve, Horlivka, Druzhkivka, Kramatorsk en Slovyansk hebben Russische separatisten overheidsgebouwen, infrastructuur en militaire objecten bezet om hun eis voor afscheiding kracht bij te zetten. Het westen veroordeelt de Russische separatisten en steunt de interim-regering in Kiev.


De westerse positie is op zijn minst verrassend te noemen, gezien de eerdere positie die de westerse landen innamen tijdens de Kosovo-oorlog van 1998 tot en met 1999. De NAVO had al lange tijd de aspiraties om haar macht uit te breiden en haar invloedssfeer naar Oost-Europa uit te breiden. Gevechten tussen de separatisten van het Kosovo bevrijdingsleger (UÇK), die de onafhankelijkheid van Kosovo eisten, en het Servische leger, werden door de NAVO al snel aangegrepen als voorwendsel om Joegoslavië te bombarderen. In de 78 dagen van "humanitaire" bombardementen zonder toestemming van de VN Veiligheidsraad, waarbij duizenden tonnen aan bommen en honderden kruisraketten zijn gebruikt, werd een ongekende humanitaire catastrofe veroorzaakt. Toen op 12 juni 1999 de NAVO troepen Kosovo binnen trokken, bouwde Washington in het zuidoosten van Kosovo de op twee na grootste militaire basis van Europa: Camp Bondsteel. De basis dient als het NAVO-hoofdkwartier voor KFOR's Multinational Task Force East, van waaruit zij controle uitoefenen over de Mediterrane en de Zwarte Zee. Deze basis verschaft het westen de toegang tot de belangrijke routes naar het Midden-Oosten, Afrika en de Kaukasus. Toen Kosovo op 17 februari 2008 eenzijdig de onafhankelijkheid uitriep, kon het op de volledige steun van de Verenigde Staten van Amerika en de meeste andere westerse landen rekenen. De Russische Federatie heeft zich altijd sterk verzet tegen de Kosovaarse onafhankelijkheid. Nu lijken de rollen echter omgedraaid; Washington claimt dat het onacceptabel is om de onafhankelijkheid van de Krim te erkennen, terwijl Moskou stelt dat wat mogelijk was voor Kosovo, nu ook mogelijk moet zijn voor de Krim.


Hoe zit het echter met de historische geldigheid van het Russisch separatisme in Oekraïne en op de Krim? Ongeveer 30% van de Oekraïense bevolking spreekt Russisch en het land kent een lange gedeelde historie met Rusland. In de tweede helft van de 17de eeuw kwamen de Kozakken onder leiding van Bogdan Chmelnitski in opstand tegen de Poolse adel. Toen zij na een lange campagne uiteindelijk verslagen werden, sloot Chmelnitski een verdrag met de Tsaar van Rusland. Hiermee viel het oosten van Oekraïne onder de bescherming van Moskou, terwijl het westen van het land door het Pools-Litouwse Gemenebest geannexeerd werd. In 1783 viel Tsarina Catharina de Grote het Kanaat van de Krim binnen. Zij stichtte een haven in het voormalige Chersonesus waar de Russische Zwarte Zee vloot gevestigd werd; deze haven werd vanaf toen Sevastopol genoemd. Het duurde tot de Oktoberrevolutie van 1917 vooraleer de Oekraïne haar onafhankelijkheid uitriep. Deze onafhankelijkheid was echter van korte duur, in 1918 werd het land verdeeld als gevolg van een vredesverdrag tussen Duitsland en de Bolsjewieken. Na de Duitse nederlaag ten opzichte van de Entente in maart werd Oekraïne ingelijfd in de Sovjet Unie. Pas na de tweede wereldoorlog kreeg het moderne Oekraïne vorm als Socialistische Sovjetrepubliek. De Krim behoorde echter nog toe aan Rusland. Pas in 1954, ongeveer 300 jaar nadat Oekraïne onderdeel van het Rusland werd, besloot de hoge raad van de Russische federatie om de Krim aan Oekraïne over te dragen. In geest is de Krim echter altijd Russisch gebleven. Na de staatsgreep in Moskou in 1991 riep het Oekraïense parlement op 24 augustus de onafhankelijkheid uit.  


Nu Washington en Brussel groen licht hebben gegeven aan de interim-regering in Kiev, sturen zij hun leger naar de delen in het oosten die onder de controle van de Russische separatisten staan om de orde te herstellen. Hiermee lijkt een burgeroorlog niet ver weg. Ook de spanningen tussen de Russische Federatie en het westen lopen op. Terwijl Poetin heeft toegezegd om de Russische bevolking in Oekraïne te zullen beschermen tegen de agressie van Kiev, heeft de NAVO haar troepenmacht in de regio opgebouwd. Al sinds de ineenstorting van de Sovjet Unie en het uiteen vallen van het Warschaupact heeft de NAVO Rusland omringd met militaire basissen, nucleaire bommenwerpers en raketten. De door het westen gesteunde coup d'état in Kiev heeft Moskou gedwongen om haar Zwarte Zee vloot op de Krim te beschermen. Poetin is in het defensief gedrongen. Toch wordt deze zoveelste provocatie naar en verdere isolatie van Rusland in de westerse massamedia steevast neergezet als "een Russische dreiging". Na een 13 jaar lange terreurcampagne die begon in Afghanistan, waarin Irak op basis van leugens vernietigd werd, waarin het eens welvarende Libië in chaos en anarchie is vervallen, en waarin jihadisten Syrië in een bloederige burgeroorlog hebben gestort, heeft het westen nu eindelijk haar nieuwe Koude Oorlog om deze en nieuwe misdaden tegen de menselijkheid te rechtvaardigen. 














vrijdag 4 april 2014

Revolutionaire perspectieven aangaande de Oekraïense crisis

Het imperialistisch oorlogsgevaar in Europa is thans zeer reëel geworden. Een grote oorlog op het Europese continent is momenteel een zeer concrete mogelijkheid geworden. Onze hoofdvijand is in deze het NAVO/USA imperialisme. De hoofdvijand staat in eigen land!

Indien de oorlog uitbreekt, verbetert dat de perspectieven op een revolutionaire omwenteling in de machtscentra van het NAVO-imperialisme enorm. Onze taak dient erin gelegen te zijn om deze oorlog vervolgens in een burgeroorlog te veranderen. Sinds de ineenstorting van het socialistische kamp is het oorlogsgevaar voor het Europese continent niet meer zo concreet geweest (ook niet tijdens de Kosovo crisis, toen Rusland nog te zwak was). Evenals in de jaren '30 streven de diverse imperialistische machten er naar om via de oorlog uit de economische crisis te geraken.

Deze oorlog komt - vroeger of later - en wij moeten ons er op voorbereiden. Onze leus dient te zijn: Via de oorlog naar de revolutie! De oorlog gebruiken om revolutionaire omwenteling in gang te zetten.

Indien de Russische strijdkrachten een corridor (overland) via de Oekraïne naar de Russischsprekende enclave Trans-Dnisjtnie (aan de grens met Moldavië) willen vestigen om de Russisch-sprekende bevolking daar tot hulp te komen, die eveneens per referendum de wens hebben geuit tot opname in de Russische Federatie (zoals het opperbevel van de NAVO kennelijk tot de conclusie is gekomen), dan hebben de Russen daartoe het volste recht en dienen ze daarin gesteund te worden. (Voor de NAVO is e.e.a. natuurlijk een Casus Belli - oorlogsreden).

We gaan momenteel een nieuwe periode van oorlogen en revolutionaire omwentelingen tegemoet -en Europa zal daarbij een van de stormcentra zijn. Tegelijk met het koers zetten van het imperialisme naar oorlog, zal ook de repressie naar binnen toe toenemen. Want oorlog naar buiten toe vereist een rustig (gepacificeerd) achterland. De imperialisten vrezen niets meer dan een onveilig achterland tijdens een grote buitenlandse oorlog. En daar dienen wij ons dus op te richten: Namelijk om het achterland zo onveilig mogelijk te maken voor de NAVO-oorlogsstrategen en hun handlangers!