dinsdag 6 mei 2014

Actie tegen de genocide op het Palestijnse volk

De Anti-Zionistische Actie heeft in de vooravond van de dodenherdenking op verschillende plaatsen in Den Bosch e.o. pamfletten opgehangen tegen de zionistische onderdrukking van het Palestijnse volk. Onder het motto "Stop de Palestijnse Holocaust!" wordt aandacht gevraagd voor de misdaden tegen de menselijkheid en de etnische zuiveringen die door de zionistische entiteit Israël begaan worden.

De afschuwelijke dood van miljoenen onschuldige slachtoffers tijdens de tweede wereldoorlog wordt vandaag de dag misbruikt als een rechtvaardiging voor de genocide op het Palestijnse volk door de zionistische entiteit Israël. Sinds de Arabische opstand tegen de zionistische bezetters zijn er al meer dan twee miljoen Palestijnen door geweld, oorlog en verdrijving om het leven gekomen, meer dan 7 miljoen mensen zijn hun land ontvlucht en 4,1 miljoen Palestijnse burgers zijn door de zionistische bezetter van al hun mensenrechten, zoals deze in de UVRM zijn vastgelegd, beroofd.

Toch wordt het veranderen van Palestijnse steden in concentratiekampen, de opzettelijke verhongering van de Palestijnse populatie, het tegen houden van humanitaire en medische hulp, het plaatsen van de muur en de alsmaar voortdurende bombardementen op burgers door het IDF, systematisch door de internationale gemeenschap dood gezwegen.



Stop de Palestijnse Holocaust!

Toen niet, nu niet, nooit meer zionisme!   

vrijdag 2 mei 2014

ACN/AKN: Niet Kiev, noch Moskou: Onafhankelijke Volksrepubliek zuid-oostelijk Oekraïne!

Onze solidariteit en onvoorwaardelijke steun gaan uit naar de Volksrepubliek Donetsk en de zelfverdedigingskrachten in het Donbas-gebied.

Met de spontane bezettingsacties door de plaatselijke volksvrijwilligers van de autonoom opererende gewapende zelfverdedigingskrachten, heeft de bevolking in zuid-oost Oekraïne haar legitieme eis voor onafhankelijkheid en volkssoevereiniteit nogmaals kracht bij gezet.

Het uitroepen van de Volksrepubliek in Donetsk en omgeving is het logische antwoord op de machtsovername in Kiev door de pro-Amerikaanse Junta. De eenheden van volksvrijwilligers zijn spontaan geformeerd om de Volksrepubliek te verdedigen tegen de gewapende agressie van de fascisten uit Kiev. Deze zelfverdedigingskrachten opereren volledig autonoom en zijn géén onderdeel, in welke vorm dan ook, van het Russische militaire apparaat.

Hoewel de zelfverdedigingskrachten Rusland om bescherming hebben gevraagd tegen de agressie uit Kiev, gebruikt de bourgeois kliek in Moskou de vrijheidsstrijders slechts zolang het politiek opportuun is. Zodra het niet langer noodzakelijk is worden deze vrijheidsstrijders aan de kant geschoven.

Met het Akkoord van Genève van 17 april jl. lijkt dit scenario nu waarheid te worden. De vrijheidsstrijders van zuid-oost Oekraïne lijken te worden verkocht en verraden door Moskou. Zij zullen voorts dus op hun eigen kracht moeten vertrouwen op hun rechtvaardige en legitieme strijd voor onafhankelijkheid en nationale zelfbeschikking.

De thans begonnen revolutie is nog niet ten einde; integendeel, zij dient met volle kracht te worden voortgezet! Werkers van het zuid-oosten; Vertrouw niet op Moskou, maar neem zelf uw eigen zaak ter hand! Alle macht aan de sovjets!

Leve de Volksrepubliek Donetsk!

Leve de zelfverdedigingskrachten van het zuid-oosten! 

No surrender! No sell out! Weg met het Akkoord van Genève!
  
Niet Kiev, noch Moskou: Onafhankelijke Volksrepubliek!




donderdag 17 april 2014

Novo Rossiya: Aanzet tot een nieuwe Koude Oorlog

Op 16 maart jl. vond er in de Krim een referendum plaats voor een afscheiding van Oekraïne. Onder toeziend oog van 240 waarnemers en 135 vertegenwoordigers uit 23 landen, met een opkomst van maar liefst 83% van de Krim-bevolking - Oekraïners, Russen en Tartaren - stemde een overtuigende 96,7% voor de onafhankelijkheid van de Krim en een aansluiting bij de Russische federatie. Op 17 maart ondertekende de Russische President Poetin een decreet waarin hij de Krim als een soeverein en onafhankelijk land erkent. De Verenigde Staten van Amerika en de meeste westerse landen erkennen het referendum niet en noemen de afscheiding onwettig. Als een reactie heeft het westen sancties aangekondigd tegen de Krim en tegen Rusland. Ondertussen heeft het Russische separatisme zich door het gehele oosten van Oekraïne verspreid. In steden zoals Donetsk, Lugansk, Makiyivka, Khartsyzk, Yevakiyeve, Horlivka, Druzhkivka, Kramatorsk en Slovyansk hebben Russische separatisten overheidsgebouwen, infrastructuur en militaire objecten bezet om hun eis voor afscheiding kracht bij te zetten. Het westen veroordeelt de Russische separatisten en steunt de interim-regering in Kiev.


De westerse positie is op zijn minst verrassend te noemen, gezien de eerdere positie die de westerse landen innamen tijdens de Kosovo-oorlog van 1998 tot en met 1999. De NAVO had al lange tijd de aspiraties om haar macht uit te breiden en haar invloedssfeer naar Oost-Europa uit te breiden. Gevechten tussen de separatisten van het Kosovo bevrijdingsleger (UÇK), die de onafhankelijkheid van Kosovo eisten, en het Servische leger, werden door de NAVO al snel aangegrepen als voorwendsel om Joegoslavië te bombarderen. In de 78 dagen van "humanitaire" bombardementen zonder toestemming van de VN Veiligheidsraad, waarbij duizenden tonnen aan bommen en honderden kruisraketten zijn gebruikt, werd een ongekende humanitaire catastrofe veroorzaakt. Toen op 12 juni 1999 de NAVO troepen Kosovo binnen trokken, bouwde Washington in het zuidoosten van Kosovo de op twee na grootste militaire basis van Europa: Camp Bondsteel. De basis dient als het NAVO-hoofdkwartier voor KFOR's Multinational Task Force East, van waaruit zij controle uitoefenen over de Mediterrane en de Zwarte Zee. Deze basis verschaft het westen de toegang tot de belangrijke routes naar het Midden-Oosten, Afrika en de Kaukasus. Toen Kosovo op 17 februari 2008 eenzijdig de onafhankelijkheid uitriep, kon het op de volledige steun van de Verenigde Staten van Amerika en de meeste andere westerse landen rekenen. De Russische Federatie heeft zich altijd sterk verzet tegen de Kosovaarse onafhankelijkheid. Nu lijken de rollen echter omgedraaid; Washington claimt dat het onacceptabel is om de onafhankelijkheid van de Krim te erkennen, terwijl Moskou stelt dat wat mogelijk was voor Kosovo, nu ook mogelijk moet zijn voor de Krim.


Hoe zit het echter met de historische geldigheid van het Russisch separatisme in Oekraïne en op de Krim? Ongeveer 30% van de Oekraïense bevolking spreekt Russisch en het land kent een lange gedeelde historie met Rusland. In de tweede helft van de 17de eeuw kwamen de Kozakken onder leiding van Bogdan Chmelnitski in opstand tegen de Poolse adel. Toen zij na een lange campagne uiteindelijk verslagen werden, sloot Chmelnitski een verdrag met de Tsaar van Rusland. Hiermee viel het oosten van Oekraïne onder de bescherming van Moskou, terwijl het westen van het land door het Pools-Litouwse Gemenebest geannexeerd werd. In 1783 viel Tsarina Catharina de Grote het Kanaat van de Krim binnen. Zij stichtte een haven in het voormalige Chersonesus waar de Russische Zwarte Zee vloot gevestigd werd; deze haven werd vanaf toen Sevastopol genoemd. Het duurde tot de Oktoberrevolutie van 1917 vooraleer de Oekraïne haar onafhankelijkheid uitriep. Deze onafhankelijkheid was echter van korte duur, in 1918 werd het land verdeeld als gevolg van een vredesverdrag tussen Duitsland en de Bolsjewieken. Na de Duitse nederlaag ten opzichte van de Entente in maart werd Oekraïne ingelijfd in de Sovjet Unie. Pas na de tweede wereldoorlog kreeg het moderne Oekraïne vorm als Socialistische Sovjetrepubliek. De Krim behoorde echter nog toe aan Rusland. Pas in 1954, ongeveer 300 jaar nadat Oekraïne onderdeel van het Rusland werd, besloot de hoge raad van de Russische federatie om de Krim aan Oekraïne over te dragen. In geest is de Krim echter altijd Russisch gebleven. Na de staatsgreep in Moskou in 1991 riep het Oekraïense parlement op 24 augustus de onafhankelijkheid uit.  


Nu Washington en Brussel groen licht hebben gegeven aan de interim-regering in Kiev, sturen zij hun leger naar de delen in het oosten die onder de controle van de Russische separatisten staan om de orde te herstellen. Hiermee lijkt een burgeroorlog niet ver weg. Ook de spanningen tussen de Russische Federatie en het westen lopen op. Terwijl Poetin heeft toegezegd om de Russische bevolking in Oekraïne te zullen beschermen tegen de agressie van Kiev, heeft de NAVO haar troepenmacht in de regio opgebouwd. Al sinds de ineenstorting van de Sovjet Unie en het uiteen vallen van het Warschaupact heeft de NAVO Rusland omringd met militaire basissen, nucleaire bommenwerpers en raketten. De door het westen gesteunde coup d'état in Kiev heeft Moskou gedwongen om haar Zwarte Zee vloot op de Krim te beschermen. Poetin is in het defensief gedrongen. Toch wordt deze zoveelste provocatie naar en verdere isolatie van Rusland in de westerse massamedia steevast neergezet als "een Russische dreiging". Na een 13 jaar lange terreurcampagne die begon in Afghanistan, waarin Irak op basis van leugens vernietigd werd, waarin het eens welvarende Libië in chaos en anarchie is vervallen, en waarin jihadisten Syrië in een bloederige burgeroorlog hebben gestort, heeft het westen nu eindelijk haar nieuwe Koude Oorlog om deze en nieuwe misdaden tegen de menselijkheid te rechtvaardigen. 














vrijdag 4 april 2014

Revolutionaire perspectieven aangaande de Oekraïense crisis

Het imperialistisch oorlogsgevaar in Europa is thans zeer reëel geworden. Een grote oorlog op het Europese continent is momenteel een zeer concrete mogelijkheid geworden. Onze hoofdvijand is in deze het NAVO/USA imperialisme. De hoofdvijand staat in eigen land!

Indien de oorlog uitbreekt, verbetert dat de perspectieven op een revolutionaire omwenteling in de machtscentra van het NAVO-imperialisme enorm. Onze taak dient erin gelegen te zijn om deze oorlog vervolgens in een burgeroorlog te veranderen. Sinds de ineenstorting van het socialistische kamp is het oorlogsgevaar voor het Europese continent niet meer zo concreet geweest (ook niet tijdens de Kosovo crisis, toen Rusland nog te zwak was). Evenals in de jaren '30 streven de diverse imperialistische machten er naar om via de oorlog uit de economische crisis te geraken.

Deze oorlog komt - vroeger of later - en wij moeten ons er op voorbereiden. Onze leus dient te zijn: Via de oorlog naar de revolutie! De oorlog gebruiken om revolutionaire omwenteling in gang te zetten.

Indien de Russische strijdkrachten een corridor (overland) via de Oekraïne naar de Russischsprekende enclave Trans-Dnisjtnie (aan de grens met Moldavië) willen vestigen om de Russisch-sprekende bevolking daar tot hulp te komen, die eveneens per referendum de wens hebben geuit tot opname in de Russische Federatie (zoals het opperbevel van de NAVO kennelijk tot de conclusie is gekomen), dan hebben de Russen daartoe het volste recht en dienen ze daarin gesteund te worden. (Voor de NAVO is e.e.a. natuurlijk een Casus Belli - oorlogsreden).

We gaan momenteel een nieuwe periode van oorlogen en revolutionaire omwentelingen tegemoet -en Europa zal daarbij een van de stormcentra zijn. Tegelijk met het koers zetten van het imperialisme naar oorlog, zal ook de repressie naar binnen toe toenemen. Want oorlog naar buiten toe vereist een rustig (gepacificeerd) achterland. De imperialisten vrezen niets meer dan een onveilig achterland tijdens een grote buitenlandse oorlog. En daar dienen wij ons dus op te richten: Namelijk om het achterland zo onveilig mogelijk te maken voor de NAVO-oorlogsstrategen en hun handlangers!


vrijdag 14 maart 2014

Zionisten saboteren wederom de Vredesbesprekingen

Palestina lijdt dagelijks onder de Israëlische onderdrukking. Een onderdrukking die het resultaat is van de Europese zionistische beweging van de 19de eeuw en haar campagne om in samenwerking met de imperialistische machten een kolonistenstaat in Palestina te vestigen: Israël. De stichting van deze kolonistenstaat ging gepaard met etnische zuiveringen en ongekende wreedheden, die tot op de dag van vandaag voortduren en een ware catastrofe betekenen voor de Palestijnen, de Arabieren en de gehele mensheid.


De meest recente misdaad zijn de bombardementen van afgelopen woensdag op Palestijns grondgebied door de luchtmacht van het IDF (Israeli Defence Force). Deze vonden plaats als "vergelding" voor de raketten die vanuit Gaza door Palestijnse militanten werden afgevuurd op Israëlisch grondgebied. Deze raketten werden afgevuurd naar aanleiding van de Israëlische aanslag een dag eerder, op drie leden van de Al-Quds brigade van de Islamitische Jihad in Khan Younis. Bij de bombardementen vielen wonder boven wonder geen slachtoffers. Hamas in de Gaza strook, dat momenteel nog een fragiele wapenstilstand met Israël heeft, waarschuwt Premier Netanyahu ervoor dat Israël voor elke verdere escalatie verantwoordelijk zal zijn en dat het Palestijnse volk het recht heeft zichzelf te verdedigen tegen de zionistische agressie. Ook de Palestijnse leider Mahmoud Abbas spreekt zich uit tegen de Israëlisch aanslagen op Palestijnse burgers en benadrukt dat dit beleid tot onhoudbare situaties zal leiden.

Bombardementen op Gaza

Dit lijkt de zoveelste poging van Israël om de vredesbesprekingen met de Palestijnen te saboteren. Ondanks de vredesonderhandelingen onder begeleiding van de US Secretary of State John Kerry, blijft Israël verder gaan met het bouwen van illegale nederzettingen - met name in en rond Jeruzalem en op Palestijns land – en het stelen van grondgebied en grondstoffen. De gesprekken tussen Palestijnse en Israëlische autoriteiten die in augustus 2013 begonnen liepen al snel spaak nadat Israël haar plannen aankondigde voor een nieuwe reeks illegale nederzettingen. Een ander hekel punt is het excessieve geweld van het Israëlisch leger in de bezette Palestijnse gebieden, wat de afgelopen drie jaar al tientallen Palestijnse burgers het leven heeft gekost. Afgelopen maandag nog overleed de Palestijnse student Saji Darwish vlakbij Ramallah, nadat IDF militairen hem in het hoofd geschoten hadden omdat hij met stenen gegooid zou hebben naar de auto's van zionistische kolonisten. Eerder die dag werd de Jordaanse rechter Raed Ala'eddin Nafe' Zeiter vermoord door de IDF, nadat hij probeerde een brug over te steken tussen de bezette Westbank en Jordanië. Geen van deze slachtoffers vormden een direct (levens)gevaar, zij werden zonder pardon geëxecuteerd zonder enige vorm van respect voor het menselijk leven. Deze alsmaar voortdurende provocaties, agressie en moordpartijen door de zionisten richting het Palestijnse volk, zijn een overduidelijke ondermijning van het vredesproces en kunnen al snel een nieuwe Intifada uitlokken.

Palestijnse militanten 

De eerste zionistische migraties naar Palestina begonnen al in de late 19de eeuw, het was echter pas in de 20ste eeuw dat de kolonisering van het land door zionistische immigranten echt op gang kwam met behulp van de imperialistische machten. De zionistische nieuwkomers kwamen er echter al snel achter dat het land al bewoond werd door een half miljoen Arabische christenen en moslims, die niet bereid waren hun land zonder slag of stoot op te geven. Na de Tweede wereldoorlog en de Holocaust werd er vanuit de Verenigde Naties een "twee staten plan" opgesteld, dat Palestina zou verdelen tussen de zionisten en de Arabieren. Ongeveer 54% van het land werd aan de zionistische immigranten beloofd, ondanks dat zij slechts een derde van de bevolking in Palestina vormden. Echter al voor de verdeling feitelijk van start kon gaan, maakten de zionisten al voorbereidingen voor een offensieve oorlog jegens de Palestijnen met het Dalet Plan. Van december 1947 tot de uitroeping van de Israëlische staat in mei 1948, voerden zionistische milities een terreurbewind uit tegen de Palestijnen in het land. Hierbij ontvluchtten honderdduizenden Palestijnen hun huizen en vonden vele duizenden de dood door de zionistische terreur. Als een reactie hierop vielen verschillende Arabische naties Israël binnen, om daar door het IDF verslagen te worden, waarop de zionisten nog meer Arabisch land wisten te annexeren. Met dit bloedvergieten was de kolonistenstaat Israël geboren. 

Zionistische massamoord op Palestijnse burgers in 1947

Het zionistische project van Theodore Herzl was er, net zoals alle andere koloniale projecten van die tijd, op gericht om zich door middel van kolonisatie en onderdrukking de rijkdom van een land toe te eigenen. Echter in tegenstelling tot andere koloniale projecten, kenmerkt het zionisme zich door het streven om de inheemse bevolking compleet te vervangen. Het is dit idee dat aan de grondslag ligt van een van de meest mensonterende en criminele apartheidsregimes van onze tijd. Zolang de Israëlische autoriteiten elk vredesproces bewust saboteren, staat het Palestijnse volk dan ook in haar volste recht om zich tegen de terreur van de kolonistenstaat Israël te verzetten. Sinds het recht op nationale zelfbeschikking bewust en expliciet door de zionisten ontnomen is, staan zij eveneens in hun recht om voor deze rechten te strijden en hen terug op te eisen. Het recht op verzet is het recht op zelfverdediging van een onderdrukt en in het nauw gedreven volk. Wie zich niet aan de zionistische propaganda laat onderwerpen, weet dat een raketaanval vanuit Gaza altijd een reactie is op voorafgaande Israëlische aanval. Dit was ook het geval bij de recente raketaanval door de Islamitische Jihad, die diende als een vergelding voor de moordaanslag op drie van hun militanten door de Israëlische luchtmacht. Dat is geen "terrorisme", maar een legitiem verzet tegen jarenlang genocidaal beleid, agressie en staatsterreur door de zionistische kolonistenstaat. De echte terroristen vinden we in de Knesset van de kolonistenstaat Israël en hun bondgenoten.

Begrafenis van Saji Darwish