Communiqué van Volksvrijheid over de situatie in de Oekraïne

Hieronder een communiqué van de Oekraïense kameraden van “Volksvrijheid” over de recente gebeurtenissen in het land.

OEKRAÏNE IN VLAMMEN 

Beste broeders over de gehele wereld. De situatie hier dwingt mij dit communiqué te schrijven.

Vandaag de dag probeert Yanukovych (de President van de Oekraïne) de volgende bloederige dictator te worden. Vele mensen zijn vermoord, honderden vermist en honderden gearresteerd. De politiemacht en ingehuurde gewapende huurlingen vermoorden Oekraïense vrijheidsstrijders en zelfs onschuldige voorbijgangers in de straten zonder bang te hoeven zijn dat zij daarvoor gestraft zullen worden. Journalisten en medici worden ook aangevallen zonder rekening te houden met het feit of zij oud, een jonge man of een vrouw zijn. Deze atmosfeer van terreur heeft zich door geheel de Oekraïne verspreid.

De heersende partijen, de Partij van Regio’s en de ‘Communistische’ Partij van Oekraïne (CPU), hebben sinds 16 januari verschillende nieuwe wetten geïntroduceerd in de Oekraïne.

1. Beperkingen op de vrijheid van verzamelen en samenkomst (een verbod op ieder vreedzaam protest);

2. Censuur (verbod op alle anti-regeringspropaganda);

3. Een verbod op anti-corruptie onderzoeken (het verzamelen van informatie over rechters, politieagenten, etc.);

4. Wetten tegen extremisme, waarmee de autoriteiten alles wat zij niet mogen als een extremistische dreiging kunnen aanmerken.

Dit is het nieuwe fascistische regime van de Oekraïne. Sinds vandaag begint Yanukovych met het inzetten van het leger tegen zijn volk. Waterkanonnen, speciale granaten van verschillende types, vuurwapens en APC’s worden al een maand in de straten gebruikt door de politiemachten. Het volk bezet en verbrand overheidsgebouwen in de Oekraïne.

Het volk zou kunnen tolereren dat Yanukovych de onafhankelijkheid van de Oekraïne aan Rusland verkoopt. Het volk zou kunnen tolereren dat Yanukovych zijn eigen Versailles in Kiev bouwt. Het volk zou Yanukovych zijn ‘kameraden’ die geheel de Oekraïense economie plunderen kunnen tolereren. Maar nu hebben we niets te verliezen! Als Yanukovych wint, zelfs als we het overleven, zullen we als ‘extremisten’ naar de gevangenis gaan. En het volk leeft in een dictatoriaal domein dat ‘Oekraïne’ heet.

Volksvrijheid vecht niet enkel voor de vernietiging van Yanukovych zijn nieuwe orde, maar voor de reconstructie van de samenleving volgens de principes van directe democratie, totale bewapening en gemeenschappelijk bezit.

Wij steunen de liberale oppositiepartijen niet (Tymoshenko’s “Batkivshchyna”, Klichko’s “UDAR”, zogenaamde ‘nationalistische’ “Svoboda”). Zij zouden zetels in de regering met de dood van vrijheidsstrijders kopen als deze door iemand verkocht werden. Aanvankelijk distantieerden zij zich van de zogenaamde “radicalen en provocateurs”, maar toen het duidelijk werd dat de vreedzame protesten geen succes waren, steunden de meeste mensen hen niet meer. Vandaag de dag vertrouwt het volk geen van de zogenaamde “oppositie leiders”. Zij organiseren zichzelf, zonder door enige politieke groep gecontroleerd te worden, noch liberaal, noch extreem rechts.

Yanukovych heeft nu angst voor het volk en vraagt om een wapenstilstand. Dus het volk heeft een kans. Bid tot welke goden dan ook terwijl onze broeders in de Oekraïne stand houden.

We moeten een aantal nieuwe Oekraiense helden noemen:

Pavlo Mazurenko (dood geslagen)

Yuriy Verbytskiy (seismoloog, PhD van Lviv, dood gemarteld)

Sergiy Nigoyan (Armeen, van de Dnipropetrovsk regio, dood geschoten)

Mikhail Zhyznewski (Wit Rus, UNA-UNSO lid)

Roman Senyk (tankstation medewerker uit de Lviv regio, dood geschoten)

Bohdan Kalynyak (zakenman uit de Ivano-Frankivsk regio, longontsteking)

Sergiy Synenko (levend verbrand in zijn auto)

Sergiy Didych (uit de Ivano-Frankivsk regio, “Svoboda” lid)

Volodymyr Kishchuk (uit de Zaporizhzhya regio)

Sergiy Shapoval (uit Kiev)

Igor Serdyuk (uit de Poltava region, dood geschoten)

Zurab Khurtsia (Georgier, hartaanval)

Antonina Dvoryanets (vrouw, Tsjernobyl held)

Vyacheslav Veremiy (journalist, dood geschoten)

Valeriy Brezdenyuk (zakenman en ambachtsman uit de Vinnytsia regio, “UDAR” lid, dood geschoten)

Andriy Korchak (uit de Lviv region, dood geslagen)

Volodymyr Naumov (Donetsk regio)

Olexandr Kapinos (Uit de Ternopil regio, “Svoboda” lid, overleden aan verwondingen door een granaat)

Olexandr Plekhanov

Volodymyr Kulchytskiy (Kiev)

Deze mensen zijn enkel de overleden mensen die bij naam bekend zijn. Sommige lichamen zijn nog niet geïdentificeerd. Veel mensen hebben schotwonden, zijn ogen verloren en lichaamsdelen. Maar de strijd zal nooit stoppen!

Bejubeld zijn de de Helden! Dood aan de autoriteiten!

Met Hamer en Zwaard naar de Arbeiders- en Soldatenrevolutie!

Bij het gebruik van de symboliek van hamer en zwaard door het ACN denken vele kameraden in de Beweging, en er buiten, dat e.e.a. inherent is aan de politieke lijn van de gebroeders Strasser tijdens de Kampfzeit. Al deze kameraden ontgaat de ware politieke oorsprong en de reden waarom het ACN het gebruikt. Dit symbool heeft zijn wortels in de A + S-Rätebewegung in het Duitsland van 1918/1920 en is daarom van groot belang voor het ACN. Het symboliseert de symbiose (= versmelting) van arbeiders en soldaten (proletariërs in uniform): Van proletariaat en natie (van arbeidersklasse en leger).

De oorsprong van hamer en zwaard en het gebruik ervan in de Nationale & Socialistische Beweging

De combinatie van hamer en zwaard dook voor het eerst op als symbool van de Rote Räte armee van de Münchner Räterepublik (uitgeroepen omstreeks 6 april 1919). De Braunschweiger Sepp Oerter, volkscommissaris tijdens de radenrepubliek en actief USPD’er, bracht dit symbool eind ’24 tijdens zijn toetreding tot de NSDAP mee. En daarmee in de Beweging. Hij gebruikte dit symbool tevens voor zijn – kortstondige – tijdschrift “Hammer und Schwert”.

Eerst in 1925 zou Gregor Strasser dan dit symbool overnemen voor zijn Kampfverlag, waarmee het vanaf toen een bekend symbool van de linkse NS-vleugel werd (1). Overigens had Oerter bij zijn overstap naar de NSDAP ook enkele honderden (sommige bronnen spreken zelfs van ca. 1000!) ontevreden USPDers mee genomen.

Niet toevallig gold Oerter’s overstap dan ook niét de völkische reactionaire Zuid-Duitse NSDAP, maar deed hem veeleer bij de zeer veel meer links georiënteerde en destijds nog los van de völkische NSDAP staande nieuw opgerichte Noord-Duitse NSDAP belanden! (Eerst het optreden van Gregor Strasser bracht deze twee afzonderlijke NSDAP’s dan tot elkaar.)

M.b.t. Oerter is verder nog van belang om te weten dat deze in 1916 in militaire Sicherungshaft was genomen wegens anti-oorlogsagitatie in het kader van deelname aan de activiteiten van de Spartakusbund (De voorloper van de latere KPD).

Tijdens de Münchner Räterepublik had hij herhaaldelijk meningsverschillen met de veel meer rechts ingestelde Kurt Eisner (vermoord op 21 februari 1919) aangaande de aanpak van de revolutie door de Spartakusbund. Deze laatste zou te ‘dom’ en ‘te onbekwaam’ zijn om de revolutie op de juiste wijze voort te zetten en daardoor zou de economie, voor zover deze al niet door de oorlog was ingestort, nog verder geruïneerd worden (2).

Dat hetzelfde symbool vanaf het begin v.d. 20er jaren ook door de “gele” (‘gelbe’) Gewerkschaften, stakingsbrekersformaties, zoals de Ring Vaterländische Arbeitervereine en de vanuit de Duitsnationalen opgerichte ‘Arbeiterbund’, gebruikt ging worden doet aan de linkse oorsprong ervan niets af. (Het betrof hier echter een wit hamer & zwaard op een zwart veld).

Het ACN wijst elke poging om de klassenstrijd te begraven (onverschillig of het nu ‘corporatisme’ dan wel ‘solidarisme’ wordt genoemd) dan ook met alle kracht van de hand!

Terug naar de revolutionaire oorsprong

Het ACN betrekt het hamer en zwaard bij haar strijd omdat dit het symbool bij uitstek is van waarachtig revolutionaire politiek. De revolutionaire strijdgeest van de symbiose van het strijdende proletariaat en de wapendragers van de natie tegen het heersende kapitalistische systeem dient over de gehele wereld weer zichtbaar te worden. Van de succesvolle Commune van Parijs in 1871 tot de Russische Oktoberrevolutie van 1917 en van de Duitse Novemberrevolutie van 1918 tot de Portugese Revolutie van 1974 reiken de geslaagde voorbeelden van wat de wapenbroederschap van arbeiders en soldaten (van het proletariaat en de natie) vermag te bereiken. Hierbij nemen wij géén stelling m.b.t. de politieke controverse van Oerter en Eisner inzake de wijze waarop de revolutie voortgezet diende te worden en de verhouding daarbij tot de Spartakusbund, maar kijken we alléén naar het aspect van het revolutionaire bondgenootschap van arbeidersklasse en soldatendom met als doel de onderdrukking van de kapitalistische klasse en de invoering van het radensysteem.

Het ACN dient als netwerk ter bevordering van een wereldwijde revolutionaire antikapitalistische politiek en daarom gevrijwaard te zijn van elke vermenging met, of toegeving aan, wat voor vorm van reactionaire politiek dan ook.

Bij deze:

Laten hamer en zwaard als symbolen van strijdend proletariaat en natie ons in onze strijd aanvoeren!

______
1 Weismann, Karlheinz – Schwarze Fahne, Runenzeichen. Dorste Verlag 1991. Blz. 108-109
2 Kolbt, E – Die Arbeiterräte in der deutschen Innenpolitik 1918-1919. Droste Verlag 1962.Blz. 51 en 314-315

Euromaydan: De Oekraïne in vuur en vlam

"De macht van de Staat zal nooit vreugde, geluk en vervulling brengen, voor geen enkele samenleving . Zulke macht is gecreëerd door nietsdoeners, met als enig doel om alles te plunderen en ter genot van hun vaak moorddadige geweld tegen hen, die door hun arbeid alles wat nuttig en goed in het leven van de mens is - hetzij door middel van vastberadenheid, intelligentie of spierkracht - produceren." - Nestor Makhno (1888-1934)

De Oekraïne is in opstand. Op 21 November vorig jaar sloeg de vlam in de pan, nadat de leiders van de Svobada Partij, De Vaderland Partij en UDAR, opriepen tot een protest tegen het besluit van de Oekraïense President Viktor Yanukovych om van een vrijhandelsverdrag met de Europese Unie af te zien en meer toenadering tot Rusland te zoeken. De golf van protest en sociale onrust die hierop volgde kwam bekend te staan als de "Euromaydan" (letterlijk vertaald "Europa Plein"). Hoewel men hier in Europa deze ware volksopstand graag neerzet als een roep voor Europese integratie en liberaal-democratie, zijn er in de praktijk meer duistere krachten in het spel.

  

Het voormalige Oostblok land, dat maar liefst 45 miljoen inwoners telt, is sterk verdeeld. Enerzijds vindt men in het oosten een overwegend Russisch-sprekende bevolking die trouw is aan Moskou, terwijl anderzijds in het Westen de bevolking meer naar Europa gericht is. In eerste instantie waren de protesten, die in de Oekraïense hoofdstad Kiev begonnen, dan ook pro-Europa. Veel van de toenmalige demonstranten zagen een mogelijke toekomstige aansluiting bij de Europese Unie als een uitweg om van de corrupte elites en rijke oligarchen in het land af te komen. Met deze illusie wist een coalitie van de neofascistische Svobada Partij, De Vaderland Partij en UDAR, de politieke oppositie van President Yanukovych, de onderdrukte massa´s in de hoofdstad van de Oekraïne te mobiliseren. De protesten escaleerden en ontaardden in geweld nadat op 30 November de beruchte Berkut oproerpolitie een onverwacht en gewelddadig offensief inzette tegen de Euromaydan demonstranten. Als een reactie op het politiegeweld trokken tussen de driehonderdduizend en een miljoen demonstranten, grotendeels uit het pro-Europese westen van de Oekraïne, naar Kiev om daar het protest kracht bij te zetten. Dit resulteerde al snel in het opwerpen van barricades, verschillende straatgevechten met de politie en de bezetting van verschillende overheidsgebouwen. De protesten verspreidden zich sindsdien door het gehele land terwijl het regime van President Yanukovych met steeds harde repressie en onderdrukking reageert. 

Het protest in Kiev was echter niet spontaan, maar werd door de oppositie al lange tijd van te voren gepland in de Duitse hoofdstad Berlijn en in de zetel van de Europese Unie; Brussel. Een van de belangrijkste drijvende krachten achter het Euromaydan protest is de UDAR (de Oekraïense Democratische Alliantie voor Hervorming) van voormalig bokser Vitali Klitschko. De UDAR is opgericht en gefinancierd door de Duitse "Konrad-Adenauer Stiftung", een stichting die direct verbonden is aan de Christelijke Democratische Unie (CDU) van bondskanselier Angela Merkel. Deze partij wordt in de oppositie bijgestaan door De Vaderland Partij van de nog steeds in gevangenschap verkerende Joelija Tymosjenko. Tymosjenko verworf in 2004 internationale bekendheid tijdens de vorige door de Europese Unie gesteunde opstand in het land, namelijk de Oranjerevolutie (ook wel bekend als Kastanjerevolutie), en was twee keer premier van het land alvorens zij door Viktor Yanukovych onder detentie werd geplaatst. Tenslotte is er de neofascistische Svobada Partij, waarbij de leider Oleh Tiahnybok in de lente van 2013 al een plaats in de nieuwe Oekraïense regering kreeg aangeboden door de ambassadeur van Duitsland, mits Svobada een coalitie aan zou gaan met de UDAR en de Vaderland partij.

Ondertussen begint de situatie in de Oekraïne de vormen van een ware burgeroorlog aan te nemen. Volgens de regering van Yanukovych is de oppositie, die verschillende regeringsgebouwen in bezit heeft, wapenvoorraden aan het aanleggen. Het leger is ingezet tegen de demonstranten, er wordt met scherp geschoten en er wordt nauw samengewerkt met burgermilities die het regime steunen. Ongeveer zeven mensen zijn al door het politiegeweld overleden, verder zijn er meldingen van martelingen en verdwijningen. Nu de sociale onrust zich door het hele land, vooral in het midden en het westen, verspreid heeft, zijn de meeste demonstranten, die uit alle lagen van de bevolking komen, al lang geen voorstanders van Europese integratie meer. Hun beweegredenen gaan verder dan de oppervlakkige eisen van de oppositieleiders. Zij komen in opstand tegen het autoritaire regime en eisen vrijheid, mensenrechten en sociale rechtvaardigheid. Radicalere groepen aan de uiterste zijden van de linker- en rechterzijde van het politieke spectrum, strijden op hun beurt voor de realisatie van hun eigen agenda´s en zijn niet langer van plan om nog gehoor te geven aan de compromissen tussen het regime en de coalitie. Nationaal-revolutionairen, Anarchisten, Voetbalhooligans en Communisten staan gezamenlijk op de barricades. Hoewel er momenteel een tijdelijke wapenstilstand lijkt te zijn tussen de coalitie van Svobada, De Vaderland Partij en UDAR, en het regime van President Viktor Yanukovych nadat Premier Mikola Azarov besloot af te treden, is deze vrede uiterst fragiel en ligt een verdere escalatie nog steeds op de loer.

Het is duidelijk dat de sociale onrust in de Oekraïne het resultaat is van een machtsstrijd tussen het Russische en Europese imperialisme, met regionale hegemonie als inzet. De hoofdrolspelers in dit binnenlandse conflict handelen niet uit naam van het Oekraïnse volk, maar lenen zichzelf als pionnen voor hun meesters in Berlijn, Brussel en Moskou. Enerzijds is er President Yanukovych en zijn corrupte regering, die de warme steun geniet van de rijke oligarchen in het land, met aan de andere kant Vitali Klitschko en zijn coalitiegenoten, die het land al lang verkocht hebben aan de Trojka met haar leger van buitenlandse investeerders. Wellicht nog duidelijker is het, dat het Oekraïense volk het grote slachtoffer is van deze ordinaire machtsstrijd. Er lijkt zich langzaam maar zeker een Syrisch of Servisch scenario te ontvouwen, waarin verschillende subversieve groeperingen gesteund door Westerse financiën en logistiek, de bevolking tegen elkaar ophitst om zo een bloederige burgeroorlog te ontketenen en het zittende regime ten val te brengen. Dat zou de uiteindelijke consequentie kunnen zijn van de onhoudbare situatie die momenteel in de Oekraïne ontstaan is. Het in de Arabische Lente toegepaste NAVO model lijkt nu ook los te zijn gelaten op Europa en het heeft er alle schijn van dat dit de zoveelste door het Westen geïnitieerde ordinaire staatsgreep is. 

Het is moeilijk om de toekomst te voorspellen, maar als de Oekraïense protesten ons een ding geleerd hebben, dan is het dat deze uitermate complex, vloeibaar en veranderlijk is. Steeds meer Oekraïeniers zien in dat het geen enkele nut heeft om de ene dictator; Yanukovych, door een ander; Klitschko te vervangen. Zowel het regime als de coalitie beginnen langzaam maar zeker de greep op de situatie te verliezen. De onderdrukte massa´s luisteren niet langer meer naar de corrupte oppositieleiders of de corrupte regering en weigeren mee te gaan in de compromissen die de coalitie sluit met het regime. Het is duidelijk dat er een radicalisering gaande is nu de protesten zich door het hele land verspreid hebben. Het Oekrainse volk stoelt op een lange revolutionaire traditie van strijd voor sociale rechtvaardigheid en voor nationale zelfbeschikking. Nu is het tijd om deze traditie voort te zetten! Onze solidariteit gaat uit naar al die Oekraïniers, die tegen de Staat en tegen de imperialisten in opstand komen en strijden voor de realisatie van een beter, gelukkiger en meer voldaan leven!

Solidair met de Groningers in opstand

Sinds de uitbraak van de crisis zijn mensen massaal hun werk kwijt geraakt en kunnen niet meer in hun levensonderhoud voorzien. Ondertussen wordt er vanuit de Europese Unie een neoliberaal beleid opgelegd met sociale afbraak en privatiseringen als gevolg. Deze alsmaar verdere verrijking door financiele instituties en megacorporaties ten koste van de werkende massa's, zorgt voor een steeds grotere toename van de sociale onrust in geheel Europa. Ook in Nederland begint de weerstand tegen het neoliberale beleid dat opgelegd wordt door de corrupte politieke en economische elites van Europa langzaam maar zeker toe te nemen.
                                                             
Een recent voorbeeld hiervan zien we in Grongingen, waar  Aldel, een aluminiumsmelterij die al sinds 1966 in Delfzijl aan de Nederlandse Noordkust gevestigd is, zich genoodzaakt ziet om de deuren te sluiten. Door oneerlijke concurrentie uit het buitenland kan het bedrijf niet langer meedoen aan de dog-eat-dog competitie van de kapitalistische vrije markt. Het verdwijnen van de fabriek vormt een zware slag voor de Groningse economie. Terwijl de Nederlandse regering de schuld bij de aandeelhouders legt en de aandeelhouders de schuld bij de regering, komen de honderden werknemers van Aldel op straat te staan zonder inkomen. Zij hoeven geen compensatie te verwachten voor hun, vaak jarenlange, trouwe dienst, nadat na het failliet van Aldel ongeveer 25 miljoen aan onbetaalde rekeningen achter blijft voor de schuldeisers.

De terechte woede om deze gang van zaken is dan ook zeer voelbaar onder de Groningse bevolking. Donderdag werd er uit naam van het initiatief Groningers in opstand een demonstratie gehouden met 150 man bij het Provinciehuis. Een dag later waren dit er al enkele duizenden bij een protest tegen de sluiting van Aldel op het Molenbergplein in Delfzijl. Ondertussen proberen de corrupte politici en de vakbondsbonzen met hun lege en loze beloftes hun persoonlijk politiek gewin te halen over de ruggen van de werkende massa's. Echter buiten holle retoriek bieden ook deze bureaucraten geen oplossing voor de Groningers. Niemand anders dan de werkende massa's zelf, zijn in staat om sociale gerechtigheid te eisen. Een positieve ontwikkeling is de kritische houding ten opzichte van de gevestigde politieke partijen en burgerlijke vakbonden, die het overweldigend succes van het burgerinitiatief probeerden te kapen voor hun eigen dubieuze doeleinden. De werkende massa's hebben geen witte boorden als vertegenwoordigers nodig, zij representeren hun eigen vertegenwoordiging!

Sinds het Verdrag van Maastricht heeft de Europese Unie onder het vaandel van het neoliberalisme een orgie van sociale afbraak en privatisering ontketend. In nog geen twintig jaar tijd heeft er een ongekende herverdeling van welvaart plaats gevonden waarbij de rijken alsmaar rijker werden en de armen alsmaar armer. Financiele instituties en supranationale megacorporaties hebben ongekende winsten uit de arbeiders geknepen met een wereldwijde crisis als gevolg. De politieke en economisch elites proberen nu het gehele gewicht van de crisis die zij veroorzaakt hebben op de schouders van de werkende massa's te leggen. Zij zijn het die weer voor de rijken moeten betalen. Dat is het kapitalisme!  

Het kapitalisme lijkt de strijd van ideeen te winnen door ons te laten denken dat er geen alternatief is. Maar dat alternatief is er wel! In de strijd tegen het kapitalisme zullen de werkende massa's centraal staan. Waarom? Omdat het kapitaal met haar systeem van uitbuiting het enige obstakel vormt tussen ons en en de vruchten van onze arbeid; tussen ons en onze eigen ontwikkeling naar een eerlijke en rechtvaardige samenleving. Enkel als de werkende massa's terug grijpen wat van hen is en de heersende elites onteigenen, zijn wij in staat om sociale rechtvaardigheid te realiseren. Aardgasbaten, het aftreden van een minister om deze door een nieuwe corrupte bureaucraat te vervangen of zelfs regionaal separatisme bieden geen enkele concrete en duurzame oplossing, zolang het kapitalisme met haar systeem van eindeloze uitbuiting in stand blijft! Hoewel het kapitalisme in de 21ste eeuw op wereldschaal opereert, gebruikt zij nog steeds de staat om haar neoliberale dictaten aan de werkende massa's op te leggen. Het tegenoffensief tegen de uitbuiters zal dan ook op regionaal niveau beginnen; in Delfzijl, Groningen, Nederland, Europa en uiteindelijk in de gehele wereld. Enkel door het kapitalisme te vernietigen kan de wereld gered worden en ieder volk in vrijheid leven. Pak terug wat van ons is; geef de werkplaats en gemeenschap terug aan de werkende massa's!

 

Anti-Kapitalistisch Netwerk/Anti-Capitalist Network Nederland

Druk op de afbeelding om verder te gaan

Press the image to continue