donderdag 1 augustus 2013

Anti-Zionistisch verzet: Hezbollah

Hezbollah werd in 1982 opgericht vanuit de Libanese verzetsbeweging "Hizb Allah" (Partij van God) die als een reactie op de invasie van Israël werd opgericht in Libanon. De beweging heeft veel steun onder de Arabische bevolking, met name in Zuid-Libanon, en onderhoudt goede banden met de Islamitische republiek Iran van Ayatollah Khomeini en het Ba'athistische regime van President Assad.

Hezbollah is altijd een belangrijke spil geweest in het anti-zionistische verzet tegen de schurkenstaat Israël en de onderdrukking van Palestina. De zionistische entiteit Israël representeert voor hen een racistische en imperialistische agressor, die het nalatenschap vormt van de Westerse koloniale machten in het midden van de Islamitische wereld. Hoewel zij er in de eerste plaats dan ook naar streeft om de zionistische entiteit, die Palestina met militaire onderdrukking bezet heeft, in zijn geheel te vernietigen, is Hezbollah's "al-'Ahd", hun wekelijkse journaal,  en het discours van haar leiders er zeer duidelijk over dat de partij het Joodse volk niet zal discrimineren op basis van religie en/of afkomst. De Joden, "het volk van het boek", zal dezelfde mensen- en burgerrechten worden toegekend zoals in de grondwet van Medina voorgeschreven werd door de Profeet Mohammed. Met de val van Israël zullen de Arabisch-Islamitische rechten in Palestina hersteld kunnen worden.    

Op ideologisch vlak staat Hezbollah een Islamitisch socialisme voor. Zij gaat uit van een concept van onderdrukkers (mustakbirin) en onderdrukten (mustad'afin) dat de basis van haar ideologie vormt. Dit discours baseert zich op een synthese van de Koran en Marxistische terminologie die zij interpreteert langs de lijnen van economische-, politieke- en sociale rechtvaardigheid. In haar politieke verklaringen benadrukt Hezbollah dat zij de vriend is van alle onderdrukten ter wereld, ongeacht religie of afkomst, en benadrukt zij de universele betekenis van de Koran. Hezbollah omschrijft zichzelf als een jihadi beweging die strijd om het onrecht en het lijden van de onderdrukten ter wereld te bestrijden met de Koran als een leidraad.  Hezbollah eist haar recht op om de souvereiniteit, rechten en waardigheid van de "Oemma" (Islamitische gemeenschap) te verdedigen tegen haar belangrijkste vijanden (met name de VS en Israël). De partij zet een Islamitische orde tegenover het Westerse materialisme, die holistisch begaan is met alle aspecten van het leven - met name het spirituele aspect. Hezbollah benadrukt dat hun Islamitische revolutie niet tot doel heeft om de Islam te moderniseren, maar dat zij aspireert de moderniteit te Islamiseren. Dat is wat de Islam te bieden heeft als antwoord op het Westerse materialisme en rationalisme.      

Hezbollah is met name een sociale beweging  die ernaar streeft een Islamitische republiek in Libanon uit te roepen. In haar programma stelt zij hier wel de voorwaarde aan dat de Islamitische staat pas uitgeroepen zou kunnen worden als de meerderheid van de Libanese bevolking dit zou steunen. Ook erkent zij dat de keus voor een politiek systeem in Libanon in onderling overleg tussen Christenen en Moslims tot stand zal moeten komen. Deze nieuwe Islamitische orde (nizam Islami), een proces van Islamisering die zich langzaam maar zeker vanuit de basis zou moeten ontwikkelen, zou zich uiteindelijk moeten beroepen op een praktische toepassing van de sharia en haar heilige bevelen; op de organisatie van sociale, economische en politieke relaties om sociale solidariteit te creëren en sociale rechtvaardigheid te verspreiden; op een onderlinge overeenkomst en vertrouwen tussen volgelingen en leiders; alsmede op gelijkheid, eerlijkheid, broederschap en een gezonde balans tussen rechten en plichten.  Uiteraard wordt in de islamitische orde een onderscheid gemaakt tussen ongelovigen (dhimmis) en gelovigen, maar Hezbollah benadrukt dat de gemeenschappelijke gronden tussen de "ahl al-dhimma" (ongelovigen) en Moslims gevormd worden door sociale waarden zoals tolerantie, respect, broederschap en solidariteit.  Hierbij wordt de grondwet van Medina, zoals in de Koran beschreven, als uitgangspunt genomen.

Als een Jihadi beweging vervult het concept van de Jihad en het Martelaarschap (Istishhad) een belangrijke rol binnen Hezbollah. De partij maakt hierin een onderscheid tussen de kleinere militaire Jihad en de grote Jihad. Met kleinere militaire Jihad doelt men op de defensieve heilige strijd tegen de vijanden van de Islam, terwijl met de grote Jihad de innerlijke strijd bedoeld wordt die ieder mens met zichzelf voert. De grote Jihad moet gevoerd worden alvorens men deel kan nemen aan de kleinere militaire Jihad. Hezbollah heeft het martelaarschap dan ook bewust verheven tot een legitieme daad van verdediging, een daad van de Jihad.    

Een ander belangrijk aspect van de ideologie van Hezbollah is het pan-Islamisme. Hierbij baseren zij zich op de oproep van de Iraanse Imam Khomeini die pleit voor eenheid tussen alle Moslims. Ook Hezbollah heeft altijd de nadruk op eenheid gelegd voor zowel het Islamitische als het binnenlandse front en maakt een duidelijk onderscheid tussen de oprechte en corrupte Islamitische geleerden. De partij baseert haar oproep tot eenheid met name op verschillende verzen uit de Koran (3:103, 6:159, 2:191, 8:28, 8:73) en ziet de vijandigheden tussen Soennieten en Sji'ieten voornamelijk als een strategie van het imperialisme, bedoelt om Moslims tegen elkaar op te zetten.

Hoewel er uiteraard kritiek te geven is op bepaalde aspecten van deze sociale beweging, vertegenwoordigt Hezbollah een duidelijk revolutionaire en progressieve kracht in het Midden-Oosten. Achter haar organisatie schuilen de onderdrukte klassen - de arbeiders en arme boeren - die vechten voor nationale en sociale bevrijding. Door een netwerk van scholen, ziekenhuizen en andere voorzienigen evenals haar sociaal werk vult deze beweging voor veel Libanezen het gat waarin de Libanese regering niet voorziet. Wellicht belangrijker is de stellingname van Hezbollah tegen het sektarisme en het streven naar een verzoening van alle Moslims om gemeenschappelijk het juk van het imperialisme en vreemde overheersing van zich af te kunnen werpen. Hiermee heeft Hezbollah een voorbeeld gesteld dat andere Moslims in het Midden-Oosten wellicht zou kunnen inspireren en daarmee potentieel de weg open kan leggen voor de Islamitische wereld om zichzelf van het imperialisme met haar verdeel-en-heers politiek te bevrijden.  




Stop het Prawer Plan! Vrijheid voor Palestina!

Donderdag 1 augustus hebben activisten in het kader van de internationale solidariteitsacties tegen het Prawer Plan langs verschillende wegen in de provincie Noord-Brabant spandoeken opgehangen. Hiermee vragen zij aandacht voor de dreiging van de grootste etnische zuiveringscampagne tegen het Palestijnse volk sinds de oprichting van Israël in 1948.


Het Prawer Plan is het laatste nieuwe aspect van de "Nakba", het systematisch verdrijven en zuiveren van de Palestijnen uit hun land door de zionistische bezettingsmacht dat al sinds 1948 plaats vindt. De uitvoer van het Israëlische Prawer Plan zal ertoe lijden dat nog eens 70.000 Palestijnse Bedoeïenen van hun vaderland zullen worden verdreven, 36 van hun steden vernietigd zullen worden en maar liefst 800.000 dunums (ca. 800 km²) aan Palestijns grondgebied in de Naqab (Negev) regio geannexeerd zullen worden door de zionistische bezetter. Als reactie hierop zijn er door geheel Palestina protesten uitgebroken tegen de bezetting, het Prawer Plan en de Israëlische zuiveringscampagne jegens het Palestijnse volk waarmee zij probeert om de Palestijnse nationale zaak te ondermijnen.  

Er leven momenteel nog zo'n 200.000 Bedoeïen in de Naqab regio, waarvan de helft in "niet-erkende steden" wonen die al bestonden ver voordat de Israëlische schurkenstaat werd gesticht. Toch ziet Israël de Bedoeïenen als indringers op eigen land, ondanks het feit dat ze in naam Israëlische burgers zouden moeten zijn. Israël heeft lange tijd geweigerd hun steden van basisbehoeften zoals water, elektriciteit, infrastructuur, ziekenhuizen en scholen te voorzien. In plaats daarvan heeft het Israëlische parlement, de Knesset, op 24 juni j.l. de Prawer begin-wet doorgevoerd, waarin plannen werden gemaakt om te beginnen met 36 "niet-erkende steden" te ontruimen en te slopen, om hier vervolgens Joodse nederzettingen te plaatsen die een wig moeten drijven tussen de Arabische gemeenschappen die in het Westen en Oosten van de Naqab leven. Het Prawer Plan vormt dan ook de laatste fase in een proces van de gewelddadige "ver-Joodsing" van het vaderland van de  Bedoeïenen.


Onze solidariteit gaat dan ook uit naar het onderdrukte Palestijnse volk dat strijdt voor de bevrijding van haar vaderland, voor de verwezenlijking van de terugkeer van alle Palestijnen in ballingschap en op het recht op nationale zelfbeschikking tegen de zionistische onderdrukking!

STOP HET PRAWER PLAN!

NOOIT MEER ISRAËL!

SOLIDARITEIT MET HET PALESTIJNSE VERZET!


      




dinsdag 23 juli 2013

Hoe reclame ons leven beheerst en bepaalt

Al vanaf het moment dat we geboren worden, worden we van alle kanten uit bestookt met reclames. We worden op gewiekste maar ook op overduidelijke wijze geïndoctrineerd via de verscheidene reclame uitingen. Commerciële boodschappen hebben de afgelopen decennia onze gehele omgeving veroverd. Reclames zijn echt overal om ons heen te vinden. Iedere dag weer worden we overstelpt met reclames. Reclames die ons proberen te overtuigen net dat ene koekje te eten of die ene frisdrank te drinken, maar ook reclames die ons aansporen om grote uitgaven te doen, een oorlog te steunen of in risicovolle beleggingen te stappen. Van alle kanten uit worden we bestookt om ons maar van het doel van de producent, de regering of enig ander met voldoende geld om een PR bedrijf in te huren, te overtuigen. Sommige reclames zijn heel subtiel waar andere weer overduidelijk in het oog springen en bedoelt om een maximale impact te bereiken.

Iedereen kent wel de reclames die overduidelijk zijn, op tv, op de radio, op internet, in tijdschriften etc. Veel gevaarlijker zijn echter de reclames die niet direct in het oog springen, de subtiele reclames die onderdeel zijn van de PR van grote bedrijven of politieke machten.

Commerciële PR wordt ons leven binnen gedrongen door middel van het nieuws, journalisten, wetenschap, school, de meningen van experts, zogenaamde publieke opinie, opiniepeilingen, consumentenonderzoeken; het gaat allemaal naadloos over in de media waar we iedere dag door bestookt worden. Het beeld wat het algemene publiek heeft van bedrijven, overheden en individuen worden gemaakt, beschermd, gerepareerd of verbeterd, producten worden verkocht en politieke boodschappen vooruitgeschoven, zonder dat de ware aard van de PR voor het grote publiek als dusdanig duidelijk is.

Ergens tussen de 50 en 80 procent van de dagelijkse nieuwsberichten die wij voorgeschoteld krijgen, zijn aangeleverd door of direct beïnvloed door PR medewerkers. Er gaan miljarden om in deze business. Dit geld wordt enkel en alleen gespendeerd aan het beïnvloeden van het idee dat het plebs heeft over producten, mensen, politiek en bedrijven.

Verhalen worden in de mainstream media geplaatst, waarbij de schijn wordt gewekt dat deze onafhankelijk van de betreffende bedrijven geproduceerd zijn. Zoals PR mensen al zeggen; De beste PR wordt nooit als zodanig herkend. Vaak hebben zelfs de betrokken journalisten niet eens in de gaten wat het echte doel is van het verhaal dat ze publiceren.

Het is echter niet enkel de publieke opinie of bepaalde delen van het publiek die het doel van PR zijn. Lobbyen wat ook een vorm van PR is, is veelal gericht op het beïnvloeden van overheden en overheidsfunctionarissen; Financiële PR is gericht op het beïnvloeden van de financiële markten; PR omtrent de interne communicatie van een bedrijf is gericht op het beïnvloeden van de werknemers; en PR tussen bedrijven gaat om het beïnvloeden van andere bedrijven. PR is een integraal onderdeel geworden van hoe bedrijven en overheden te werk gaan.

PR bedrijven proberen zich in het openbaar voor te doen als communicatie experts. In hun opinie begeeft ieder bedrijf en iedere overheid zich op het gebied van public relations. Alle organisaties, bedrijven en overheden, klein of groot, proberen immers een zo goed mogelijk beeld van zichzelf aan het publiek of een gedeelte hiervan voor te schotelen.

Het is in ons hedendaags kapitalistisch systeem bijna onontkoombaar om geen PR in te schakelen. Sommige PR agenten gaan zelfs zo ver om te claimen dat hun rol niet enkel democratie faciliteert maar dat het zelfs de basis van democratie is. Sommigen gaan zelfs zo ver om te zeggen dat hun werk de basis van een vrije maatschappij, vrije markt en politieke democratie is. Een zogezegd essentieel component van onze huidige “vrije” samenleving. PR bedrijven bespreken zelden wat hun specifieke taken en werk inhouden. Het moge echter duidelijk zijn dat hun methoden vaak op zijn zachtst gezegd zeer controversieel te noemen zijn.

Er is een duidelijk verband te bespeuren tussen de opkomst van de PR en de toenemende vervreemding wederzijds tussen de politiek en het volk. Terwijl een groot gedeelte van de gebruikte PR eenvoudig, onschuldig en onomstreden is, zijn er bepaalde elementen binnen de PR die moreel uiterst dubieus te noemen zijn en houden er een ambivalente houding op na ten opzichte van de waarheid. Eerlijkheid is binnen PR altijd ondergeschikt aan de noodzaak om informatie te controleren en de reputatie van de klant te beschermen. Geen enkele door een bedrijf uitgegeven verklaring die ook maar op enigerlei wijze invloed heeft op, of betrekking heeft op de reputatie van het bedrijf is een gebalanceerde of nauwkeurige weergave van de werkelijkheid.

Het controleren van de berichtgeving in de media wordt onder andere gedaan door het geven van privileges en het verlenen van toegang tot wat voor anderen verboden is. Toegang geven aan de juiste journalisten en het weren van de kritische journalisten. De mate waarin PR invloed uitoefent is simpelweg verbluffend te noemen. Hun invloed strekt zich uit tot in alle vormen van media en derhalve kan dus geen enkele uiting of bericht in de media als objectief of waarheidsgetrouw worden gezien. Wat is immers wel waar en wat is ingegeven via PR?

Moderne PR praktijken hebben een aanzienlijke invloed op de politiek en de politieke besluitvorming, als gevolg van de aard van de uitgevoerde praktijken als wel de buitengewone omvang ervan. PR houdt zich immers vaak bezig met opzettelijke misleiding voor hun klanten en hebben derhalve een zeer ongezonde relatie met de media. Bovendien door het geven van de mogelijkheid om de waarheid te verdoezelen, te bedriegen en het publieke debat af te leiden van de belangrijke zaken, vermindert de PR de mogelijkheden voor het volk om doeltreffend te reageren op de belangrijkste sociale, milieu en politieke uitdagingen.

Het moge duidelijk zijn dan de macht die PR heeft uiteindelijk enkel bedoelt is om winst te genereren. Natuurlijk heb je ook in deze bedrijfstak mensen zitten met goede en juiste intenties, maar dat zijn over het algemeen vaak de enige enigszins goede appels in de composthoop. Te veel mensen laten zich immers corrumperen zodra het grote geld om de hoek komt kijken.

Je moet PR zien binnen de context van de moderne media, in het bijzonder de nieuwsmedia. De relatie tussen de media en de PR industrie wordt steeds hechter. De PR industrie is voor het overgrote deel afhankelijk van nieuwsmedia voor het beïnvloeden van de publieke opinie. Sinds de grote bedrijven en overheden steeds meer afhankelijk worden van PR komt er een steeds grotere commerciële druk op nieuwsmedia te staan waardoor deze dus in principe absoluut niet meer serieus te nemen zijn.

Journalisten vertrouwen steeds vaker op externe bronnen voor hun nieuwsgaring. In de huidige snelle maatschappij staat er een steeds grotere druk op steeds minder journalisten om steeds meer en steeds sneller berichtgevingen te produceren. Wat is dan ook makkelijker dan van een (groot) bedrijf of agentschap een artikel of informatie aan te nemen, zonder enige vorm van controle of onderzoek. PR vaart hier dan ook weer wel bij, waardoor er een vicieuze cirkel ontstaat van vraag en aanbod. Neem als voorbeeld het “notabele” Associated Press (AP) zij verkopen ruimte in hun newsfeed per bulk, zonder noemenswaardige controle, hierdoor kan iedereen die er maar genoeg geld voor over heeft hier zijn artikelen op plaatsen, wat hierna weer overgenomen wordt door nieuwsmedia wereldwijd. Voor de “nieuwsconsument” is echter niet duidelijk wat echte nieuwswaarde heeft of wat onderzocht en bewezen is, of wat door een (PR) bedrijf, een regering of agentschap is ingegeven, aangereikt of gekocht. De PR industrie heeft mede hierdoor een enorme macht en invloed weten te verkrijgen en heeft op deze manier ongelimiteerd de mogelijkheid om de maatschappij, de media, de publieke opinie, wetgeving en zelfs de geschiedenis te manipuleren en te beïnvloeden.


maandag 22 juli 2013

EZNL: De Nationaal-Revolutionaire strijd in Latijns-Amerika

Het Zapatistisch Nationaal Bevrijdingsleger (Ejército Zapatista de Liberación Nacional of afgekort EZLN) is een, deels gewapende, revolutionaire beweging actief in Chiapas, een van de armste delen van Mexico. Het Bevrijdingsleger kwam in 1994 onder leiding van de charismatische subcommandante Marcos in opstand tegen de Mexicaanse regering en de grootgrondbezitters. Sindsdien hebben zij het gezag over een deel van de Lacandón jungle. Aanhangers van het EZLN worden Zapatisten (Zapatistas) genoemd. Het EZLN is een revolutionaire antikapitalistische beweging die zich tegen het globalisme verzet en die streeft naar een volledige autonomie van het Indiaanse volk. Haar naam is een eerbetoon aan de Mexicaanse anarchistische opstandelingenleider Emiliano Zapata (1879-1919). Deze arme mestizo die een heldenstatus in Mexico geniet, gaf zijn leven voor een inheemse agrarianisme en was de grondlegger van het post-revolutionaire Ejido systeem dat collectief land aan de inheemse gemeenschappen toekende. Na 5 eeuwen van etnische onderdrukking van de inheemse Mexicaanse bevolking heeft de Zapatistische beweging niet enkel de nationale identiteit vernieuwd, maar deze aan een inheems bewustzijn verbonden. De EZLN heeft de Maya's als collectieve identiteit  herontdekt en strijdt voor de etnische rechten van deze inheemse bevolking.

Toen op 1 januari 1994 duizenden gewapende Zapatisten San Cristobal, het eens machtige centrum van het Spaanse kolonialisme, en andere steden in Chiapas innamen, kreeg de nationale bevrijdingsstrijd van het EZNL en de "vergeten" Maya's wereldwijde aandacht. Zij kwamen in opstand tegen het falen van President Carlos Salinas de Gortari om de arme inheemse bevolking op het platteland te beschermen tegen de neoliberale hervormingen van de "Noord-Amerikaanse Handelsovereenkomst" (NAFTA). Toen NAFTA werd gecreëerd werden multinationale ondernemingen sterk bevoordeeld ten koste van de werkende klasse in zowel Noord- als Zuid-Amerika. NAFTA werd echter niet alleen door de Zapatisten verworpen om wat het zou doen, maar vooral om wat het betekende; het einde van de inheemse levensstijl. Als antwoord op deze neoliberale uitbuiting bezetten de Zapatisten landgoederen, bevolkingscentra en eisten zij volledige autonomie voor de inheemse bevolking. In de tien dagen die hierop volgden vonden tijdens gevechten met het Mexicaanse regeringsleger zo'n 150 mensen de dood alvorens er een wapenstilstand gesloten werd. Vredebesprekingen resulteerden eind 1995 in de "Wet voor vrede in Chiapas"  waarin de Mexicaanse regering enkele concessies deed aan de inheemse bevolking.


In 1996 werden de besprekingen tussen de Mexicaanse regering en de Zapatisten echter weer opgeschort. Reden hiervoor was dat President Carlos Salinas de Gortari zijn beloften en afspraken niet na kwam en de (door Emiliano Zapata geïnspireerde) wetten voor agrarische hervorming dusdanig herschreef dat de overblijvende Ejidos werden geprivatiseerd. Hiermee veranderde de oorlog van een directe confrontatie tussen de EZNL en het Mexicaanse leger, in een oorlog van intimidatie door het leger en paramilitaire huurlingen tegen de inheemse bevolking in Chiapas. Dit resulteerde in verscheidene aanvallen en moordpartijen door paramilitairen op Maya gemeenschappen die de Zapatisten steunden. Als tegenoffensief gingen tienduizenden Zapatisten vreedzaam de straten op in een stille mars eind 2012, het einde van de Maya kalender. Vandaag de dag legt de EZNL de nadruk op vreedzame en niet-gewelddadige vormen van actie; zij is getransformeerd in "een geweldloos leger". 

Het nationalisme van de Zapatisten kenmerkt zich door haar strijd tegen het kapitalisme en globalisme ten gunste van autonomie, sociale gerechtigheid en directe democratie. De EZNL vertegenwoordigt de roep van de inheemse bevolking van Latijns-Amerika voor culturele eigenheid, territoriale rechten en controle over de eigen natie en de eigen economie. Hoewel haar nationale bevrijdingsstrijd zich tot Chiapa en de Lacandón jungle beperkt, is de symbolische betekenis van haar nationalisme voor eenieder toegankelijk. Hun charismatische leider Marcos heeft van de EZNL een universele en filosofisch toegankelijke beweging gemaakt, desondanks heeft hij de voortgang en versterking van het Zapatista nationalisme weten te behouden. Hoewel de EZNL in 1983 opgericht werd, put haar nationalisme inspiratie uit eeuwen van nationaal verzet tegen buitenlandse onderdrukking en de historische strijd voor nationale bevrijding van volkeren wereldwijd.       



zondag 21 juli 2013

Over Breiviks volgelingen en Weerwolf commando's

De afgelopen weken werden we overspoeld met nieuwsberichten over vermeende "terroristische" plannen door rechtsextremisten. Echter een sterke bewijsvoering en harde feiten blijven bij al deze incidenten opvallend genoeg achterwege.

In Frankrijk werd Kristian Varg Vikernes, Odinist en voorman van de NSBM band Burzum, gearresteerd nadat hij ervan werd verdacht "een grote aanslag te willen plegen". In de internationale media wordt hij door de politie neergezet als een volgeling van Breivik, ondanks dat Varg zich altijd juist fel heeft uitgesproken tegen de ideeën van Breivik en de aanslag op Utøya zelfs veroordeeld heeft. In 2011 schrijft Varg over Breivik; "Ware nationalisten doden de kinderen van haar eigen natie niet, ook niet wanneer iemand hen probeert te hersenspoelen zoals de AUF gedaan heeft." Ook wordt hij indirect verbonden aan het Front National, een van de grootste concurrenten voor de zittende regering van president Hollande. Hij zou zijn aanhang oproepen om op deze politieke partij te stemmen. Al een paar dagen na zijn arrestatie, en de internationale media hetze die daarop volgde, wordt  Kristian Varg Vikernes weer op vrije voeten gesteld vanwege een compleet gebrek aan bewijs. Hoewel Varg ongetwijfeld een zeer omstreden verleden heeft en er door zijn vriendin inderdaad vier jachtgeweren op volledig legale wijze aangeschaft zijn, lijkt er vooralsnog geen enkele duidelijke reden voor zijn arrestatie en alle ophef erom heen te zijn. Voor de beschuldiging van de Franse minister van binnenlandse zaken dat hij een "mogelijke bedreiging voor de maatschappij zou vormen" is tot op heden nog geen enkel bewijs en/of harde feiten naar buiten gebracht. 

Kort na deze arrestatie in Frankrijk volgt er al snel een nieuw incident dat de internationale media haalt. Alle grote kranten in ons land koppen over de invallen bij een rechts-extremistisch "internationaal terreurnetwerk" dat het idee van de overleden Reichsführer-SS Heinrich Himmler van het "Weerwolf commando" alsnog in praktijk zou willen brengen. Er vonden invallen plaats in Duitsland, Zwitserland en een in Nederland.  Hiermee wordt dan ook al snel de indruk gewekt dat er sprake van een reële dreiging was, echter opvallend is dat niemand van de verdachten waarbij een inval is geweest daadwerkelijk gearresteerd werd. Immers als er daadwerkelijk sprake zou zijn van een ernstig delict en concrete terroristische dreiging, dan had men ongetwijfeld de verdachten gearresteerd. Ondanks de grote krantenkoppen blijft de achterliggende informatie vaag en lijken de invallen vooral gebaseerd op speculatie. Ook hier lijkt dus wederom sprake te zijn van stemmingmakerij vanuit de overheid, politie en justitie in plaats van dat er sprake is van bewijs en harde feiten. 

De hoofdzaak bij beide incidenten lijkt toch vooral hard "terrorisme" roepen te zijn. Hiermee wordt een media hetze ontketend en een "rechts-extremistische" dreiging gefabriceerd op basis van on-onderbouwde speculaties en het verdraaien van feiten. In Frankrijk, waar de regering van Hollande steeds meer van zijn electoraat aan het extreemrechtse Front National verliest, lijkt een "rechts-extremistische terreurdreiging" de Parti Socialiste (Socialistische Partij) erg goed uit te komen om zo haar concurrentie van het Front National zwart te kunnen maken. Nadat in Duitsland in 2010 de door de geheime diensten gedirigeerde Nationalsozialistische Untergrund (NSU) aan het licht kwam, werd dit eveneens aanleiding voor een golf van harde repressie tegen Duitse nationalistische structuren en activisten. Veel nationalistische organisaties werden plotsklaps verboden en hun kopstukken vast gezet.  Het lijkt erop dat de Duitse overheid niet enkel haar pijlen en repressie richt tegen nationalisten in eigen land, maar tegenwoordig ook op nationalisten in Nederland en andere landen. 

Deze gebeurtenissen moeten we waarschijnlijk dan ook in een ander licht zien. Het totalitaire en volksvijandige systeem dat achter de façade van "vrijheid" en "democratie" heerst dankt haar macht immers aan "terrorisme".  Enkel door haar critici te demoniseren en te criminaliseren kan het voorkomen dat ze omver geworpen wordt. Het angstbeeld dat termen zoals "extremisme" en "terrorisme" omhult, komt feitelijk voort uit een bepaalde ideologie. Deze termen zijn namelijk volledig subjectief; wat extreme of niet extreme denkbeelden zijn, wie een "terrorist" of een "vrijheidsstrijder" is, is volkomen afhankelijk van je eigen ideologische perspectief. De nationalistische denker Carl Schmitt merkte dit al op toen hij constateerde dat als het staatsapparaat tegen een politieke vijand strijdt, deze dit altijd uit naam van "de menselijkheid" doet. Tegelijkertijd vind er een proces plaats waarin de vijand systematisch gedemoniseerd wordt en als het ultieme kwaad wordt neergezet. Deze creatie van een mythische strijd tussen "goed en kwaad", van "beschaving" tegen "barbarisme", van "vrijheidsstrijders" tegen "terroristen", is feitelijk dus een volkomen subjectief en ideologisch gemotiveerde visie. 

Wanneer de term "extremisme" door de overheid en haar instituties wordt gebruikt, dan wordt het gebruikt om een overtreding van een bepaalde norm of een bepaald denkbeeld te duiden, die in strijd is met de ideeën van de machthebbers die de publieke opinie beïnvloeden. Dit "extremisme", dat feitelijk niet meer is dan een non-conformistische mening, wordt door hen nu bovendien in verband gebracht met een vermeende "terroristische dreiging" die nooit bewezen is. Dat brengt tevens de conclusie met zich mee dat de "extremist" een gevaar voor de samenleving zou vormen en dat zijn vrijheid dus mag worden ontnomen om de maatschappij preventief te beschermen. Feitelijk biedt dit dus de jurisprudentie waarmee de overheid haar politieke tegenstanders, zoals nationalistische  activisten, maar evengoed anarchistische activisten en/of islamitische fundamentalisten , kan criminaliseren als "terrorist", om hen vervolgens omwille van hun denkbeelden uit te sluiten uit het politieke proces of zelfs juridisch te vervolgen.      

De termen "extremisme" en "terrorisme" zijn vandaag de dag, zeker na 9/11, een belangrijk element geworden van het publieke discours van onze regeringen. Een leger aan politici, intellectuelen en wetenschappers zijn tegenwoordig meer begaan met de zoektocht naar vermeende "extremistische" en "terroristische" tendensen in de samenleving, dan met de economische crisis en het feit dat ons land langzaam maar zeker de vorm van een totalitaire politiestaat aan begint te nemen. Onze regering vertrouwt haar eigen burgers niet en controleert hen op allerhande manieren.  Hoewel terrorisme bestrijding ineffectief lijkt in het daadwerkelijk voorkomen van terrorisme, is het zeer effectief gebleken om politieke tegenstanders en dissidenten te monitoren en te onderdrukken.  Bovendien scheppen ze door de publieke opinie te beïnvloeden een angstklimaat onder het volk zodat zij meer repressie accepteren.  

Opvallend is het feit dat terroristische aanvallen - vaak met een twijfelachtige achtergrond - in de praktijk meestal worden aangewend door het staatsapparaat om  de sociale controle en veiligheidsmaatregelen nog verder aan te schroeven zodat burgerlijke vrijheden nog verder ingeperkt kunnen worden. Een bekend voorbeeld hiervan is de terrorisme wetgeving die na 9/11 is doorgevoerd en in heel Europa heeft geleid tot een sterkere controle en grip op de bevolking door de overheid. Het lijkt er dan ook op dat terwijl vandaag de dag de aandacht van het publiek wordt afgeleid naar een te verwaarlozen extremistische of terroristische dreiging, het gevaarlijke extremisme van de economische en politieke elites zelf, onopgemerkt blijft en zelfs op steun van de bevolking kan rekenen. Het zijn dan ook de economische en politieke elites die hierbij winnen, angst werkt om de bevolking te onderdrukken en de publieke opinie aan je kant te krijgen. Een gunstige bijkomstigheid voor de overheid is dat zij tegelijkertijd zichzelf van haar politieke tegenstanders kan ontdoen.   

De massa media en politici gebruiken de termen "extremisme" en "terrorisme" te pas en te onpas om zo een angstklimaat te creëren, waarmee deze begrippen hun daadwerkelijke betekenis hebben verloren. Dit angstklimaat zorgt ervoor dat de bevolking de totalitaire maatregelen van de overheid accepteert en biedt tevens een rechtvaardiging en publieke steun voor repressie, beperking van rechten en hun buitenlandse beleid. Door politieke gedachten (extremisme) aan gewelddadig gedrag (terrorisme) te verbinden, creëren ze bovendien een mandaat om politieke dissidenten en andersdenkenden aan te pakken. Dit is zeker in tijden van crisis erg gunstig voor de economische en politieke elites, die er alle baat bij hebben om de aandacht van hun eigen wanpraktijken af te leiden naar een vermeende bedreiging van een vermeende vijand.