maandag 4 maart 2013

Syrië; Bolwerk tegen het Imperialisme


Momenteel is er in de Arabische wereld een sociale explosie gaande. De Westerse imperialisten en alle oude regimes in de regio proberen met alle macht de massa opstanden in de hand te houden en in kanalen te leiden die de imperialistische dominantie in de regio niet bedreigen.

Het Westers imperialisme en haar regionale collaborateurs proberen de twee haarden van verzet die tot de uiteenval van de dictaturen in Egypte en Tunesië hebben geleid - de Islamistische en de seculier-nationalistische krachten - tegen elkaar uit te spelen in een strategie van verdeel-en-heers. Dit heeft geleid tot de val van het Khadaffi regime in Libië en de burgeroorlogen die momenteel in Syrië en Mali gaande zijn.  De NAVO bombardementen en de steun aan gewapende opstandelingen in Libië hebben ons duidelijk laten zien waar het Westers imperialisme voor staat. De supranationale uitbuiters zijn vastbesloten om de macht over de rijkste olie- en grondstoffen reserves in Afrika en het Midden-Oosten veilig te stellen.

Syrië heeft haar eigen ontwikkelingsproblematiek, die nog eens verergerd is door de wereldwijde economische crisis en de compromissen die het regime van Assad zijn opgelegd, omdat deze trachten te overleven in een vijandig klimaat van constante politieke, economische en soms militaire aanvallen van buitenaf. Zij is doelwit van het imperialisme geworden vanwege haar weigering om de Zionistische bezetting te erkennen en de heroïsche verdediging van het Palestijns verzet. De hulp van Syrië aan Hezbollah in hun strijd tegen de Israëlische bezetting van Libanon en hun strategische alliantie met Iran, zijn een doorn in het oog van de Westerse imperialisten.      

Hoewel een groot deel van de interne situatie in Syrië moeilijk te begrijpen is, moeten we opmerken dat in het gewapende conflict dat zich hier ontvouwd heeft, het Syrische regime op de steun kan rekenen van de Hezbollah leider Hassan Nasrallah, diverse democratisch verkozen leiders van Hamas die in ballingschap leven en Hugo Chavez in Venezuela. Deze politieke leiders hebben allen ervaring met de destabilisatie campagnes van het Westen, die gebruik maken van media manipulatie, extern gefinancierde oppositie groepen, aanslagen op personen, sabotage en nog veel meer. De "democratische oppositie" van het FSA daarentegen geniet de steun van het imperialisme en haar regionale bondgenoten zoals Saoudi-Arabië.  

Uit documenten die zijn uitgelekt op Wikileaks blijkt dat de VS de Syrische oppositiegroepen in het geheim financiert als onderdeel van haar langdurige campagne om de "autocratische leider Bashar al-Assad omver te werpen" .  Deze campagne begon onder President George W. Bush en werd voortgezet door President Barak Obama, ondanks zijn eerdere verklaringen de relaties met Syrië te willen verbeteren.


Al Jazeera

Een ander voorbeeld van de destabilisatie campagne tegen Syrië vinden we in het aftreden van Ghassan Ben Jheddo, een bekende journalist van Al Jazeera, een televisienetwerk uit Qatar. Ben Jheddo nam ontslag vanwege de lastercampagne tegen de Syrische regering door het televisiekanaal. Al Jazeera deed verslag van elke bewering, hoe ongefundeerd ook, die door de politieke oppositie in Syrië werd gedaan. Met vele miljoenen kijkers is het televisienetwerk een belangrijke stem in de regio geworden voor een Westerse "humanitaire" interventie, no-fly zones en bombardementen. Het is dus belangrijk om de positie van van Al Jazeera als nieuwskanaal te begrijpen, zeker als zij beweert om voor "de onderdrukten" op te komen.  

Al Jazeera, dat in Qatar gezeteld is, bericht nooit dat 94% van de arbeiders in Qatar absoluut geen enkele rechten hebben en dat zij verkeren in omstandigheden die tegen slavernij aanschurken. De brute repressie van de massabeweging in de monarchie van Bahrein, dat naast Qatar ligt, en nu bezet wordt door Saoedische troepen, krijgt ook zeer weinig media aandacht op Al Jazeera.  

Dit censuur is begrijpelijk als men weet dat het Al Jazeera televisienetwerk wordt gefinancierd door de monarch van Qatar, Emir Sheikh Hamad bin Khalifa Al Thani.

Qatar werkt nauw samen met de U.S. State Department en steunt de Westerse interventies in de regio. Vanaf de NAVO basis in Qatar vertrekken regelmatig Drones om geheime missies uit te voeren in het gehele Midden Oosten. Qatar heeft ook deel genomen aan de NAVO bombardementen in Libië. Het was een van de eerste Golfstaten die politieke betrekkingen met Israël aanging.


Facebook revoluties

De CIA en de NGO "National Endowment for Democracy" zijn experts geworden in het gebruik maken van sociale media zoals Facebook, Youtube en Twitter, om zo hun doelwitten te overwelmen met een spervuur van miljoenen gefabriceerde berichten, wilde geruchten en beelden.

Geruchten over scheuringen tussen rivaliserende fracties in de Syrische militaire leiding bleken niet waar te zijn. Izzat al-Rashek van het Hamas Politburo en Ali Baraka, vertegenwoordiger van Hamas in Libanon, ontkenden de claim dat het leiderschap van de Palestijnse verzetsorganisatie van Damascus naar Qatar zou verhuizen. Deze claim was een fabricatie van de VS om druk uit te oefenen op Mahmoud Abbas van Fatah om zo een Palestijnse verzoening te dwarsbomen en het conflict tussen Syrië en verzetsgroepen aan te wakkeren. De Syrische regering beweert dat sluipschutters op de politie en het leger hebben geschoten in een poging om hen op demonstranten te laten schieten.    

De geruchten en anonieme internet berichten hebben als doel de sektarische verschillen te benadrukken als onderdeel van de destabiliseringscampagne.


Tegenstrijdige krachten in Syrië 

Het is duidelijk dat het Westers imperialisme en haar marionetten in de regio, waaronder Israël en de corrupte monarchieën van Jordanië, Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten en Saoudi-Arabië, een "regime change" in Syrië willen bewerkstelligen.

Syrië is nog een van de weinige staten die geen politieke betrekkingen met Israël heeft. Verschillende Palestijnse verzetsorganisaties, waaronder Hamas, hebben leiders in ballingschap in Syrië. Syrië kent een sterk bondgenootschap met Iran en Libanon.

Syrië is al lange tijd geen revolutionair land meer. De Ba'ath partij heeft het kapitalisme niet omver weten te werpen. Er bestaat nog steeds een kapitalistische klasse in Syrië, die sterk heeft geprofiteerd van de "hervormingen" van Assad, die uiteindelijk leidden tot de verkoop van de genationaliseerde industrieën aan privaat kapitaal.

Dat neemt niet weg dat de Syrische staat tegenstrijdige krachten representeert. Het is immers altijd een bolwerk gebleven om de overwinningen van de antikoloniale opstanden van de Arabische massa's in de jaren '60 en '70 veilig te stellen. Tijdens deze periode is er veel sociale vooruitgang geboekt, gehele industrieën en grondstoffen die in handen waren van buitenlands kapitaal werden genationaliseerd en er werd grote vooruitgang geboekt op het gebied van educatie, leefomstandigheden en gezondheidszorg.    

Onder de Arabisch-socialistische Ba'ath partij is Syrië sterk seculier. Het heeft een relatieve religieuze vrijheid weten te behouden, zonder dat de ene religieuze groepering de ander domineert. Het regime heeft echter ook sterke repressie uitgeoefend op massabewegingen in Libanon en Syrië die verder in de strijd wilden gaan. Deze repressie werd door het regime gerechtvaardigd met haar precaire positie naast Israël, de impact van twee Israëlische oorlogen in 1967 en 1973, die resulteerden in de bezetting van de belangrijke Golanhoogten.
 
Ook jaren van economische sancties en eerdere destabilisatie campagnes zijn hier van invloed op. Het eens revolutionaire staatsapparaat, in constante angst voor externe interventies, werd bang voor verandering.
Het is belangrijk om dit tegenstrijdige karakter van Syrië te erkennen en we moeten de problemen die hieruit voortvloeien niet gaan ontkennen.

Het land vangt meer dan een half miljoen Palestijnse vluchtelingen op. Hun omstandigheden zijn beter dan in de omliggende landen, omdat in tegenstelling tot Libanon en Jordanië alle vluchtelingen toegang hebben tot gratis onderwijs, gezondheidszorg en woonruimte.


De vluchtelingencrisis in Syrië

De grote invasie en vernietiging door de VS in buurland Irak en de harde nieuwe sancties tegen Syrië hebben een intense druk op het land uitgeoefend. Meer dan anderhalf miljoen Irakezen zijn naar Syrië gemigreerd om de Amerikaanse bezetting te ontvluchten. Dat is een gigantische immigratiestroom voor een land met 18 miljoen inwoners.

De onverwachte instroom van Iraakse vluchtelingen heeft een dramatische impact gehad op de sociale en economische infrastructuur van Syrië. Zij profiteerden mee van de Syrische staatssubsidies op brandstof, voedsel, water en andere essentiële goederen. De toegankelijkheid van gratis onderwijs en gezondheidszorg kwam op het spel te staan en de mogelijkheid tot huisvesting nam af. De prijs van voedsel en basisgoederen nam met 30% toe en de huur van huizen met maarliefst 150%. De instroom van werkloze vluchtelingen leidde tot loonsverlaging en een toenemende competitie voor banen. De impact van de wereldwijde economische crisis kwam nog bij deze moeilijke periode.

Het is de VS die deze vluchtelingencrisis heeft gecreëerd. Meer dan 25% van de Iraakse bevolking is verdrongen door het sektarisch geweld. Toch heeft zij minder dan de kosten van een dag oorlogsvoering in Irak gedoneerd aan VN hulp voor het land. De sancties van de VS op Syrië hebben de economische dislocatie nog eens vergroot.
 
Het Syrische regime en volk is zich dan ook volkomen bewust van de gevaren van een Amerikaanse bezetting en de interne destabilisatie en bloedbaden die voortkomen uit het sektarisch geweld dat is aangezet door de VS.

Washington zegt bezorgd te zijn over de toenemende instabiliteit in Syrië. Maar het Westers imperialisme als systeem wordt gedreven door de creatie van instabiliteit. De overweldigende macht van wapen- en oliecorporaties in de Amerikaanse economie en de gigantische winsten die op oorlogsvoering gemaakt worden, leiden tot een eindeloze drijfveer om naar militaire "oplossingen" te zoeken.

Iedere verklaring die is gemaakt door het Syrische regime erkent het belang van interne hervormingen met behoud van nationale eenheid. Zeker in een zeer divers land, dat historische verschillen kent in religie, stammencultuur, regio's en dat bijna 2 miljoen vluchtelingen huisvest, is dit van groot belang.

Alle nationaliteiten, religies en culturele groepen in Syrië hebben het recht om deel van dit proces uit te maken. Zij moeten zich echter los weten te maken van het constante en meedogenloze Westers imperialisme.



zondag 24 februari 2013

21-02-2013 Massabetoging tegen de "Di Rupo" regering in Brussel


Donderdag 21 februari vond er een massabetoging plaats in Brussel waar tienduizenden arbeiders (volgens officiële bronnen 40.000 betogers) uit binnen- en buitenland kwamen demonstreren tegen de sociale afbraak, de loonbevriezing en de bezuinigingen van de regering van President Di Rupo (en de EU). Een groep autonome activisten reisde naar Brussel af alwaar zij zich onder de demonstranten mengden, om daar de strijd van de arbeidersbeweging te ondersteunen.

Hoewel de betoging voornamelijk door de vakbondsbonzen georganiseerd was (ABVV, AVC en ACLVB), waren er ook diverse vrije krachten en onafhankelijke initiatieven aanwezig onder de betogers. Alhoewel de betogers er grotendeels in slaagden om het openbaar vervoer plat te leggen, bleef een nationale algemene staking helaas uit.


De massaontslagen bij internationale conglomeraten zoals "Ford Genk" en "ArcelorMittal" laten ons zien dat de economische delokalisering van bedrijven en gehele industrieën naar lage lonen landen, enkel ten gunste van de winst van een kapitalistische elite, funest is voor de eigen arbeidersklasse en het eigen volk. Het is dan ook noodzakelijk dat het volk weer grip op de eigen economie krijgt, om zo een rechtvaardig systeem van sociale harmonie te bewerkstelligen. Een economie die zich baseert op de noden van het volk in plaats van de portemonnee van de rijke bovenlaag.  

Hoewel de massabetoging in Brussel grotendeels door de bourgeois vakbonden werd georkestreerd, illustreerde de massale aanwezigheid van ontevreden arbeiders en symphatiserende activisten dat de arbeidersbeweging nog steeds leeft en nog steeds de potentie heeft zich wederom te ontwikkelen tot een revolutionaire kracht van betekenis, mits zij zich weet te bevrijden van het juk van de vakbondsbonzen en partijbonzen!

   




zondag 17 februari 2013

16-02-2013 Aktie AN Vlaanderen te Brugge

Op zaterdag 16 februari organiseerde de Autonome Nationalisten Vlaanderen een eerste aktie in Brugge onder het motto "Baas in eigen land". Zo'n 25 deelnemers namen deel aan de aktie die begon op de Grote Markt en eindigde op 't Zand. Daar werd door een kameraad van de AN een toespraak gehouden rond het thema waarna de betoging ontbonden werd.      

 

vrijdag 15 februari 2013

Kraken: Nog steeds een legitiem aktiemiddel!

Kraken is het bezetten van vastgoed, zonder toestemming van de eigenaar.  Het is ontstaan als een reactie op de enorme woningnood tijdens de jaren '60. Tijdens de crisisjaren van '70 en '80 nam het kraken in populariteit toe en ontwikkelde zich een kraakbeweging met een overwegend "links" ideologisch karakter. Kraken als aktiemiddel is dan ook al lange tijd een onderwerp van hevige discussie binnen de nationale beweging. Op 1 oktober 2010 is kraken echter strafbaar gesteld door middel van de nieuw aangenomen kraakwet, maar dat maakt de discussie over de legitimiteit van kraken echter niet minder belangrijk.

Wij willen voorop stellen dat kraken GEEN exclusief recht van de "linkse beweging" is. Hoewel kraken van oudsher wordt geassocieerd met de "linkse beweging", heeft deze zeker niet het alleenrecht op de strijd voor woonrecht. De woonstrijd gaat ons ALLEN aan. In een tijd waarin volksgenoten vele jaren op lange wachtlijsten moeten staan om in aanmerking te komen voor een overbetaalde "sociale" huurwoning, waarin volksgenoten nog dakloos op straat zwerven en waarin vastgoed massaal wordt misbruikt door malafide huisjesmelkers en speculanten voor egoïstisch eigen gewin, is verzet een absolute plicht!

De onbegrensde overwinning van het kapitalisme heeft geleid tot een samenleving waarin geld nastreven tot hoogste doel verworden is. Winst en economische groei, hoe waardeloos ook, worden aanbeden, hebzucht en egoïsme zijn overal aanwezig. Ook het woonbeleid is slechts een nieuw pad voor de rijken geworden. De woningnood is enkel toegenomen door het beleid van huiseigenaren, geprivatiseerde woningcorporaties en institutionele beleggers, die woningen vanwege economische motieven slopen, om vervolgens niet te voldoen aan het terugbouwen van betaalbare sociale woningen. In hun visie zijn huizen immers geen primaire levensbehoefte voor het volk, maar slechts een product om winst op te maken. De woningnood stelt kapitalistische speculanten en huisjesmelkers in staat om de huurprijzen op te voeren om zo hun winsten te maximaliseren ten koste van het volk. Hiermee hebben zij hun eigendomsrecht verspeelt! Primaire levensbehoeften dienen niet geprivatiseerd te worden!

Diezelfde regering die verzaakt om het volk dat zij zegt te vertegenwoordigen, in de primaire levensbehoefte van woonruimte te voorzien, heeft nu dus een (kraak)wet ingevoerd die bescherming biedt aan speculanten en huisjesmelkers, die zichzelf verrijken door de balans van de woningvoorraad te verstoren. Kraken en andere vormen van protest tegen dit onrecht en tegen de uitbuiting van ons volk zijn dan ook een volledig legitieme vorm van verzet! Wonen is een absoluut recht voor iedere volksgenoot!

De kraakwet moet dan ook in het licht bezien worden van de repressieve wetgeving die de gevestigde orde gebruikt om het volk te onderdrukken. Door deze repressieve wetgeving maakt men iedere vorm van protest tegen het wanbeleid van de regering inzake het recht op wonen onmogelijk en worden de speculanten die ons volk uitbuiten beschermd. Het zal geen aanslag op "linkse" structuren of "AFA bolwerken" zijn , waarvan de meeste noemenswaardige vrijplaatsen al lange tijd opgekocht en gelegaliseerd zijn, maar een aanslag op het recht van ons volk om voor zichzelf op te komen en zich actief te verzetten tegen de gevestigde orde die haar bestaan en zelfbeschikking vernietigd! Het kapitalisme staat het op het lijf geschreven om volkeren aan zichzelf te onderwerpen, hen te onderdrukken en uit te buiten. Via repressieve wetgeving zoals de kraakwet, ontneemt zij het volk de middelen om zich actief te verzetten tegen de malafide praktijken van speculanten en huisjesmelkers, iets wat de staat zelf nalaat. Steun aan de kraakwet, is dus steun aan (nog meer) repressie!

De nationale beweging heeft de plicht om aan de woonstrijd deel te nemen. Een aktiemiddel als kraken dient dan ook niet onbenut gelaten te worden. Door te kraken kunnen nationalistische vrijplaatsen gerealiseerd worden, broeihaarden voor radicaal verzet. Bezet vastgoed kan woonruimte bieden aan volksgenoten, culturele en sociale initiatieven onderdak bieden en nog veel meer. De praktijk van nationale vrijplaatsen zoals "de Kazerne" in Eindhoven of bewegingen zoals Casa Pound, laten duidelijk zien dat kraken ook voor nationalisten nog steeds een legitiem en noodzakelijk aktiemiddel is. Met of zonder kraakwet, kraken gaat door!  



dinsdag 12 februari 2013

Imperialisme en Fundamentalisme in Mali


Mali lijkt op het eerste gezicht een onwaarschijnlijke plek voor de NAVO machten, dit keer onder leiding van de Franse sociaal-fascistische regering van president Francois Hollande, om een nieuwe “oorlog tegen het terrorisme” uit te roepen. Mali met zijn 12 miljoen inwoners, waarvan 50% analfabeet, bestaat voor het overgrote deel uit woestijn. Toch is dit voorheen onbekende land ineens het middelpunt van de wereldwijde “war on terror”.

Veel mensen hebben terecht een afkeer van de gewelddadige acties van Islamisten in Noord-Mali, waar martelingen, executies en de invoering van een strenge Sharia wetgeving aan de orde van de dag zijn. Dit barbarisme wordt dan ook maar al te graag gebruikt als ideologische munitie voor het Franse leger dat de militaire interventie in de regio aanvoert. Het lijkt er echter op dat dit militaire grondoffensief enkel verder instabiliteit en geweld in de regio zal aanwakkeren.

De omstandigheden in het voorheen vredige Mali begonnen vreemde vormen aan te nemen op 22 Maart 2012. De Malinese “democratische” President Amadou Toumani Touré werd afgezet en verbannen door middel van een militaire coup door de militair leider Amadou Haya Sanogo, een maand voor de verkiezingen. De machtsovername en het installeren van een militaire dictatuur werd gerechtvaardigd met de bedoeling om de orde in het Noorden van Mali te herstellen. Dit als een reactie op het streven van een etnische stam, de Toeareg, om onafhankelijkheid op te eisen. Deze Toeareg rebellen werden in eerste instantie bewapend en gefinancierd door Frankrijk, om in Libië tegen Khadaffi te vechten. Bij terugkeer wilden zij het Noorden van Mali langs de grens van Algerije afscheiden van de rest van het land om daar de Islamitische Sharia wetgeving in te voeren.

Enkele dagen voor de Franse interventie rapporteerden mensenrechtenorganisaties over willekeurige executies en andere mensenrechtenschendingen door het Malinese regeringsleger en door pro-regering milities. Het gebruik van kindsoldaten en het zaaien van terreur was niet enkel voorbehouden aan de Jihadisten, maar werd evengoed bedreven door regeringstroepen. Deze voorbeelden laten maar al te duidelijk zien dat er een duistere kant zit aan deze oorlog die gerechtvaardigd wordt onder het gebruikelijke vaandel van “mensenrechten” en “democratie”. Het is duidelijk dat de “Goeden tegen de Slechten” retoriek van Westerse politici hier duidelijk niet opgaat.

Het door het Westen gesteunde neo-liberale regime dat was doorgevoerd door president Amadou Tounami Touré had vernietigende effecten op het land gehad. De armoede, precariteit en de werkloosheid waren sterk toegenomen. Het Frans kapitaal kreeg de kans om grote aandelen in de Malinese economie te vergaren. Na de coup zetten de Westerse machten alle hulp aan Mali stil uit angst dat de militaire junta aan hun invloedssfeer zou ontsnappen, wat leidde tot een gigantische toename in de ondervoeding, sterfte en ziekte.

De langdurige sociale marginalisatie van Noordelijk Mali en het gebrek aan investeringen en infrastructuur hebben deze gebieden veranderd in een treurige woestenij van wanhoop. Dit heeft geleid tot een sociale catastrofe die de voedingsbodem vormde voor een netwerk van drugsmokkelende criminele bendes, Jihadisten en militia.

Een van deze groepen staat bekend als “Al-Qaeda in de Islamitische Mahgreb” (AQIM), die fuseerde met de “Libische Islamitische Strijdgroep” (LIFG), die onder leiding staat van de Libische Jihadist Abdelhakim Belhaj. Belhaj werd getraind door de CIA als onderdeel van de door de VS gesteunde Moedjahedien in Afghanistan in de jaren ’80 om tegen de toenmalige Communistische overheersing te vechten. De Jihadisten rond Belhaj vormden later een militie van Berbers die in de bergen ten zuid-westen van Tripoli tegen Khadaffi vochten. De LIFG speelde een sleutelrol in de val van Khadaffi en zijn regime en veranderde Libië in het door burgeroorlog geruïneerde land dat het nu is.

Tijdens de onafhankelijkheidsstrijd van de Toearag in 2012 bundelden zij hun krachten met AQIM. Hoewel de coup werd gepleegd onder het mom dat de Malinese regering de rebellie in het Noorden niet wist te onderdrukken, verloor de militaire junta de controle over de regionale hoofdsteden Kidal, Gao en Timboektoe.

Sanago en zijn militaire junta, die zo goed als geen democratische legitimiteit hebben, verzochten hun voormalige koloniale heer Frankrijk om in te grijpen. Dit zorgde ervoor dat de militaire escalatie in Mali aanleiding werd om de imperialistische doelstellingen van Frankrijk te bereiken onder het vaandel van de “war on terror”. Via deze militaire interventie weet Frankrijk de exploitatie van de vele grondstoffen in de regio (uranium, goud en olie) veilig te stellen ten gunste van haar multinationals en financiële instituties.
Enkel een georganiseerde nationale beweging met een sterk sociaal-economisch programma kan tegenwicht bieden aan het fundamentalisme en het imperialisme in de regio. Enkel de onteigening en nationalisatie van grote bedrijven en agrarisch land kan de volkeren van Mali helpen om de macht in eigen handen te nemen en sociale rechtvaardigheid te behalen. De kunstmatige “natie” Mali zal onafhankelijkheid, zelfbeschikking en soevereiniteit moeten toekennen aan alle etnische en culturele minderheden in de regio. De opbouw van een dergelijke massa beweging mag een verre oplossing lijken voor velen, maar het is de enige weg uit deze alsmaar groeiende nachtmerrie. Enkel in de traditie van sociaal-nationalisten zoals Michel Aflaq, Gamal Abdel Nasser, Moammar al-Khaddafi en anderen zal er een oplossing gevonden kunnen worden voor de instabiliteit en de sectarische strijd in Noord-Afrika.

Peter Stormer