zondag 17 juli 2011

De Sociale Harmonie van de Volksgemeenschap

Vandaag de dag aanschouwen wij een degeneratie van de samenleving in de Westerse landen, dit ondanks de gigantische technologische vooruitgang en de verspreiding van kennis en informatie. Het familie leven, buurt leven evenals de zelfvoorziening van de gemeenschap vallen weg terwijl gevaarlijke sociale trends, zoals het steeds groter wordende gat tussen arm en rijk, het verdwijnen van productief werk en de toename van het aantal sociale en economische buitenstaanders meer en meer duidelijk worden.

Al deze ongezonde trends komen voort uit de onbegrensde overwinning van het materialisme, waarbij het nastreven van geld de belangrijkste motivatie van de samenleving wordt. Winst en economische groei, hoe waardeloos ook, worden aanbeden  en gezien als een weg naar oneindig geluk. Egoïsme en hebzucht zijn overal aanwezig. Openbare dienstverlening is slechts een nieuw pad voor de rijken geworden. Zelfs veel liefdadigheidsinstellingen worden bestuurd door hoog betaalde managers die er een “jet set” levensstijl op na houden.

Echter in het veel gehate Derde Rijk heerste een compleet andere ethiek. Dit omdat het Socialisme in het Derde Rijk – Nationaal Socialisme – een organisch Socialisme was dat bouwde op organische en natuurlijke loyaliteit naar familie, beroep en natie en haar eisen van onbaatzuchtigheid en plicht. Dit staat in schril contrast met het internationale Socialisme – en internationaal Kapitalisme – waarbij de ethiek wordt gebaseerd op een hopeloze globalistische egalitarisme voor de massa die, gedreven door materialisme, in een constante “dog eat dog” strijd is die zij niet kunnen controleren, laat staan winnen.

De ernstige problemen die in het Westen bestaan zullen erger worden als de aanvallen op natuurlijke loyaliteit door egalitaristen en internationalisten door gaan. Voor veel mensen van ons Volk is het leven ondraaglijk en zowel magistraten als politie kunnen afrekenen met de meer en meer complexe sociale problemen.

De Duitse Nationaal-Socialisten wensten een nieuw soort van samenleving te creëren, deze noemden zij de Volksgemeenschap – de levende organische gemeenschap van het Volk. Deze werd gebaseerd op het feit dat haar leden een homogeen nationaal karakter hebben met een gedeeld erfgoed en sentiment waarin zij konden bloeien en dienen. Binnen de Volksgemeenschap zijn de kleinere homogene groepen en gemeenschappen – families, dorpen, steden, districten en beroeps organisaties die in harmonie bestaan.

Het was de doelstelling van het sociaal beleid om deze natuurlijke groepen te versterken en te beschermen en om verbindingen en begrip tussen deze groepen te bevorderen. Dit bracht met zich mee dat kunstmatige grenzen zoals klassen, provincialisme, religie en exploitatie werden afgebroken en dat de problemen rond criminele en asociale elementen die niet binnen de geest van de samenleving pasten werden opgelost. Dit hield in dat eerlijkheid en echt recht werden bevorderd, niet enkel om met de oude grenzen te handelen, maar ook zodat er geen nieuwe divisies konden ontstaan in een constant ontwikkelende economische omgeving die werd gevoed door steeds verder ontwikkelende technologische en wetenschappelijke vooruitgang.

In de Volksgemeenschap werkten Duitsers samen in harmonie en steunden zij elkaar onafgebroken in de geest van het “Socialisme van de Daad” zonder bemoeienis van de staat. 

Klassenhaat en exploitatie waren de belangrijkste plagen om te elimineren. In Duitsland en veel andere landen hadden Kapitalisten, verzwakte aristocraten, Marxisten en andere linkse haatzaaiers met opzet een kunstmatig klasse onderscheid gecreëerd om hun eigen doelen te dienen. Echter ondanks de vele decennia dat dit gevoed werd, verdween dit vergif snel zodra het Volk de natuurlijke geest van de Volksgemeenschap herontdekte.

Typisch voor deze nieuwe geest was het beleid dat het Ministerie van Propaganda van Goebbels in 1937 introduceerde, een beleid waarbij al haar werknemers twee maanden als arbeiders moesten doorbrengen om hun empathie met de arbeiders te verzekeren. De eerste zeven begonnen hun werkzaamheden op 5 mei, waar zij acht weken lang als mijnwerkers, fabriekswerkers, timmermannen of boerenarbeiders aan de slag gingen.

Het onderscheid tussen witte boorden en arbeiders werd afgeschaft. Hitler begon als eerste met het afbreken van het snobisme van de oude samenleving. Toen de nieuwe kanselarij in 1939 afgebouwd was, waren de eerste gasten die Hitler uitnodigde de arbeiders zelf die aan de bouw hadden bijgedragen. Hij verontschuldigde zichzelf voor de afmetingen van zijn nieuwe kwartier, welke werd bepaald door zijn representatieve functie als staatshoofd. Hij ontving het     “Corps Diplomatique” pas vier dagen later.

Arbeidsdienst

Een belangrijk onderdeel in het afbreken van klasse, religieuze of regionale grenzen tussen Duitsers was de Arbeidsdienst, die werd ontwikkeld vanuit  een doelloze, onsuccesvolle en oninspirerende vrijwilligers organisatie die werd gepromoot door het Weimar regime in 1931.

Het werd een niet militaire vorm van nationale diensten waar alle jeugd, ongeacht klasse of geloofsbelijdenis, samen kon werken om Duitsland haar natuurlijke middelen te verbeteren en te beschermen. Manueel werk werd gecombineerd met fysieke oefening, instructie in civiele plichten, amusement en de cultivatie van industriële gewoonten, orde, punctualiteit, zelfcontrole en een devotie voor plicht.

De dienst werd verplicht in 1935 voor jonge mannen met een leeftijd tussen de 18 en 25 jaar oud. Ze werden betrokken bij het vitale werk van landdrooglegging, zeewering, en de verbetering van landbouw land en bebossing; ook hielpen zij bij het bouwen van huizen, wegen enzovoorts.

De dienst bleef vrijwillig voor jonge vrouwen maar was alsnog erg populair; in 1938 waren er zo’n 600 kampementen voor hen. Hun principiële taak was om de lasten van overwerkte moeders in arme gezinnen te verlichten. In bepaalde gebieden waar het nodig was assisteerden zij vrouwen in huis en op het land of pasten zij op kinderen of verzorgden zij ouderen. Kampementen werden in industriële zones gebouwd zodat assistentie kon worden gegeven aan vrouwen en moeders van fabrieksarbeiders.



Sociale voorzieningen

"Er is zeer veel gedaan in de recente jaren om de condities van de arme secties van de Duitse populatie te verbeteren." C.W. Guillebaud, 1938

Toen Hitler in 1933 aan de macht kwam was het land in grote economische nood en was er een breed verspreide armoede in geheel Duitsland. Door het Verdrag van Versaille had Duitsland twee belangrijke kolenvelden, haar koopvaardij vloot, koloniën, bezit en commerciële activa verloren. Ze werd opgescheept met herstelbetalingen die niet afbetaald konden worden en de zaken werden verergert door Belgische en Franse soldaten die het Ruhr gebied plunderden. Niet verwonderlijk leed Duitsland dan ook het meest onder de grote depressie van de jaren ’20, waar het nationaal inkomen ver zakte en de industriële productie met 40% terug viel in de daarop volgende drie jaar. Er waren 10.000 faillissementen per jaar. Hitler moest de problemen oplossen van een land dat op zijn minst 6 miljoen werkelozen, massale armoede, wijdverspreide burgerlijke onrust had; en geen goud of buitenlandse valuta reserves had voor handel.

Een sterke en effectieve overheid bracht orde in het land en begon direct met het aanpakken van de werkloosheid, al was dit met methodes die afgekeurd werden door internationale bankiers en onderworpen democratische regeringen. Andere zaken zoals woningbouw, gezondheid, onderwijs en landbouw werden ook effectief aangepakt door de nieuwe regering; er waren echter ook problemen met de zware armoede die de Staat op zichzelf niet kon oplossen.  
   
De meeste zaken van sociaal welzijn werden gereguleerd door de Nationaal-Socialistische Welzijn Organisatie (NSV). Dit opmerkelijke lichaam had zo’n zeven miljoen leden waaronder anderhalf miljoen vrijwilligers. Hun belangrijkste activiteiten waren de “winterhulp” en “moeder en kind”. Het was geen organisatie voor egotrippende of lucratieve gelegenheid. Het basis principe was dat de hulp niet werd gegeven vanuit liefdadigheid op een neerbuigende manier. Het werd gezien als de plicht van de gemeenschap om indien nodig assistentie te bieden om in het voortbestaan van gemeenschap als geheel te voorzien. Medeburgers werden in dezelfde geest geholpen als waarop men de eigen familie helpt. Het welzijn van de gemeenschap beruste op het welzijn van haar leden. Het ging er niet over om enkel mensen hun leven iets dragelijker te maken, maar eerder om de oorzaak van de problemen te vinden en mensen te helpen om weer onafhankelijk te worden. Deze mensen werden niet gezien als behorend tot een klasse van permanent hulpbehoevenden enkel omdat zij arm of afgeschreven waren, zoals dat in veel andere landen het geval was. Uiteraard werden mensen die hulpbehoevend waren verzorgd door de staat of de kerk, die laatste gesubsidieerd door de staat.        

De Familie
         
De familie werd beschouwd als het sleutel element binnen de gemeenschap. Haar leden waren ondergedompeld in liefde voor elkaar, steun en begrip dat generaties en seksen overstijgt. Daarom konden zij buiten de familie werken en spelen met hun leeftijdsgenoten met begrip en empathie voor hun medeburgers, binnen andere groepen, ten gunste van de samenleving als geheel. Alles werd dan ook gedaan om het familieleven te beschermen en verbeteren.

Mensen werden aangemoedigd om een gezin te stichtten door de provisie van belastingvrije huwelijksleningen die opliepen tot vier of vijf maanden om meubels en andere huishoud goederen te kopen. Deze leningen waren de eerste tien jaar niet aflosbaar en werden met 25% gereduceerd met de geboorte van elk nieuw kind. Als gezinnen kinderen kregen konden deze rekenen op genereuze belastingsvoordelen evenals veel hulp van de NSV en de nationale vrouwen organisatie.       

De zorg voor familie werd ook duidelijk in de strijd van Hitler tegen tuberculose, een hardnekkig probleem dat zijn regering geërfd had. Dit kwam vooral door slechte huizen en de armoede die voortkwamen uit het slechte beleid van de Weimar republiek. Vanaf 1933 werd deze problematiek succesvol aangepakt door een groots huisvestingsprogramma, de eliminatie van werkloosheid en het werk van de NSV. Een probleem was de onwelwillendheid van zieken om te stoppen met hun werk en goede zorg te zoeken. Omdat deze mensen voor hun familie doorwerkten werd de kans op succesvol herstel minder en de kans op meer infecties groter. De NSV zorgde er dan ook voor dat er geen economische verliezen werden geleden als er in een vroeg stadium van de ziekte behandeling werd gezocht. De NSV werd in feite de vertrouweling van de gedupeerde familie en nam de verantwoordelijkheid voor het welzijn van deze familie.    


woensdag 6 juli 2011

Economisch beleid in het vooroorlogse Italië en Duitsland

Door een “plan van nationale zelfvoorziening” wisten Fascistisch Italië en Nationaal-Socialistisch Duitsland bijna de gehele werkloosheid uit te roeien en daarbij al hun productieve middelen in een actieve rol te brengen. De Fascistische landen kenden een compleet andere planeconomie dan de Sovjet Unie. Het belangrijkste principe binnen de Fascistische doctrine was dat vrij ondernemerschap en privé bezit behouden en bevorderd moesten worden. Het was de staat die controle op de industrie uit moest oefenen in plaats van de industrie te controleren. Volgens de Fascistische theorie was de werkgever gelijk aan alle arbeiders en andere burgers, een dienaar van de staat die moet handelen in het belang van de gehele natie. De functie van de werkgever was om binnen zijn eigen bedrijf te handelen als een leider en vertegenwoordiger van de nationale economie.

Als er onenigheid ontstond tussen werkgevers en arbeiders voorzag de staat in regelingen via speciale rechtbanken die voor dit doel waren op gezet; de besluiten van deze rechtbanken waren bindend voor beide partijen. Er was dus een gelijkheid tussen werkgever en arbeider onder de wet van de staat om industriële onenigheid af te handelen. Fascistisch Italië vertegenwoordigde het principe van corporatieve organisatie gericht en gecontroleerd door de onafhankelijke staat. In het Italië van Mussolini werd de nadruk gelegd op het principe van gedelegeerde corporatieve autoriteit, met corporatieve instituties die elk hun toegewezen gebied van collectieve rechtsbevoegdheid hadden. Il Duce beweerde dat de dominantie van de functionele groep ondergeschikt was aan de coördinerende discipline van de staat.




In het Nationaal-Socialistisch Duitsland werd Dr. Schacht, Gouverneur van de Rijksbank en Minister van Economische zaken, door Hitler gedwongen om zijn grote macht over buitenlandse handel en valuta te gebruiken om de politieke invloed van Duitsland in het buitenland te versterken en een beleid van nationale zelfvoorziening of autarkie af te dwingen.         

In zowel Italië als Duitsland ging staatsbemoeienis in het economische veld veel verder dan dat het voor de wereldcrisis en depressie van de jaren ’30 ging. In beide naties dwong het element van economische problemen de staat om in te grijpen en daarmee zowel de financiële als industriële structuren te redden. De banken moesten hervormd worden met hulp van de staat. In beide landen vroeg de valuta situatie om een stugge controle op alle buitenlandse valuta operaties, uitgevoerd door de Centrale Bank namens de staat. Deze noodzaak om de valuta te beschermen leidde tot een strenge controle op de import, niet enkel van tarieven maar ook van allerhande quota’s, embargo’s en restrictieve handelsbeperkingen met andere staten. In zowel Italië als Duitsland leidde de noodzaak om te vechten tegen de werkeloosheid tot uitgebreid openbaar werk beleid en het subsidiëren van private industrieën om deze over te halen om extra arbeidskrachten aan te nemen. In beide naties leidde dit beleid tot interne monetaire expansie en pogingen om de levenskosten terug te brengen door staatscontrole over prijzen. Er werden inspanningen gedaan om de productie van voedsel thuis te stimuleren zodat de noodzaak tot het importeren van producten zou verminderen en eveneens omdat, zowel het Fascisme als het Nationaal Socialisme ernaar streefden om de boeren te beschermen tegen de catastrofale effecten van de val van de landbouwprijzen wereldwijd.

In Duitsland organiseerden de Nationaal Socialisten de arbeiders in een Arbeidsfront, waarmee de regulatie van arbeidsomstandigheden compleet onder controle van de staat viel. Echter door de Mark te behouden met de onveranderlijke waarde van goud kon geen enkele kostenbesparing een afname in export voorkomen. Onder deze omstandigheden werd het onmogelijk om nominaal op de goudstandaard te blijven zonder dat de export drastisch werd ingeperkt. Dit leidde tot een autarkisch systeem van bijna absolute bescherming voor de meeste producten van de Duitse industrie; en tegelijkertijd werd bijna complete bescherming over de Duitse landbouw uitgeroepen. Het werd onmogelijk om zonder toestemming van de Rijksbank goederen te importeren in Duitsland. Deze toestemming was moeilijk te verkrijgen met uitzondering voor onmisbare grondstoffen of met duidelijke afspraken over wederzijdse uitwisseling van producten. Onder Hitler bouwde de Duitse regering een structuur van economische controle die invloed had op elk vlak van zakelijk ondernemerschap.

Minister van Papen introduceerde een methode om kapitale investeringen te stimuleren door belastingverlaging en uitstel, dit speelde een grote rol in de heropleving van zware industrie en het terug brengen van de werkeloosheid. Het Derde rijk en de Rijksbank begonnen via subsidies ook te investeren in zakelijke ondernemingen om nieuw constructief werk te financieren. Dit economisch nationalistisch en expansionistisch beleid zorgde voor een grote afname van de werkeloosheid en een grote toename van de productie die verder ging in de constructieve industrieën dan enkel diegenen die consumentengoederen leverden. Er was een substantieel herstel binnen deze grenzen en dit herstel omvatte een voortzetting van de meest brede vormen van publieke controle. De productie kon enkel uitbreiden in die takken die zonder geïmporteerde middelen konden produceren; om het zakenleven te compenseren voor de sterke staatscontrole kregen kartels een verzekering van een beschikbare markt door restricties en verboden op nieuwe concurrerende ondernemingen. Kartels, gebaseerd op verplicht lidmaatschap, werden meer dan staatsgereguleerde monopolies op het gebied van productie omdat deze werkten op door de staat gecontroleerde kosten en verkoop via door de staat gereguleerde prijzen. De staat moest de balans vinden tussen het toestaan van winst voor de monopolies om hen aan te moedigen nieuwe investeringen te doen en het beschermen van de consumenten wiens inkomen door de staat beschermd werd tegen exploitatie van de monopolies.


De staat werd eigenaar van een groot deel van het economisch apparaat en de activiteit van dit apparaat was deels afhankelijk van regeringsbestellingen voor publieke werken, regeringssubsidies aan de industrie voor kapitaal constructie, kwijtschelding en uitstel van belasting, regeringsbewijzen, restricties en bevelen, regeringsregulatie van loon en prijzen om te voorkomen dat de koopkracht verdween, regeringsmanipulatie van buitenlandse handel en valuta, regeringsaanmoediging voor de landbouw en het drukken van nieuw geld door de regering.

In 1933 kwamen de Nationaal-Socialisten aan de macht als de uitgesproken vijanden van het groot kapitaal en de vrienden van de kleine man en de Duitse arbeider die werd onderdrukt door de grote kapitalistische trusts. De NSDAP was de verstokte vijand van het Marxisme maar was de vertegenwoordiger van een Nationaal-Socialisme dat het belang van het gehele volk ver wist verheffen boven sectionele belangen. De boeren en arbeiders profiteerden van het Duitse economisch beleid; omdat de Nationaal-Socialisten een zelfvoorzienende voedsel productie in Duitsland wilden realiseren, dit was niet mogelijk zonder de boer profijt te geven van hoge prijzen voor zijn productie. De industriële productie nam sterk toe nadat de Nationaal-Socialisten aan de macht kwamen en meer en meer arbeiders van werk werden voorzien. De vraag naar werk werd omhoog gehouden door publieke werken. Wegen werden in grote mate aangelegd evenals vliegvelden; veel energie werd gestopt in het ontwikkelen van de luchtvaart.

Om immuniteit te verkrijgen voor een internationaal boycot van Duitse goederen die konden dienen als middel om de bevolking te laten verhongeren, werd de thuisproductie van Duitse etenswaren sterk verhoogd. Walter Darre, minister van landbouw voerde dit programma uit. Het was ook noodzakelijk om het land meer zelfvoorzienend te maken voor essentiële grondstoffen en de voorraad van vreemde valuta in Duitsland te gebruiken om materialen op te slaan die Duitsland niet binnen haar grenzen kon verkrijgen. Om deze noodzaak zo klein mogelijk te houden werd er veel geld besteed aan intensief onderzoek naar in eigen land geproduceerde substituten. Import werd beperkt tot een minimum en bepaalde goederen en substituten zoals rubber en brandstof werden in Duitsland vervaardigt in plaats van te importeren zoals men eerder deed. Dit proces van vervanging leidde tot een nieuwe constructie van kapitaal en zorgde voor handel voor enkele van de investeringen die plaats vonden om de expansie van economische activiteit te waarborgen. De interne expansie van de Duitse economie werd behouden door de stimulans in investeringen door de actieve vervanging van export goederen voor eigen geproduceerde substituten. De werkgever verspilde zijn winsten niet aan import of hamsterde deze niet, maar de staat leende deze winsten en investeerde in publieke doeleinden.

Terwijl de efficiëntie van de productie steeg nam de koopkracht verder toe. De Nationaal-Socialisten wensten een hoge levensstandaard en voorzagen hierin door de lonen te verhogen, de prijzen te verlagen en een verzoenende autarkie te realiseren met hoge winsten en een hogere efficiëntie in de productie. De Duitse regering deelde met vroege Nationaal-Socialistische theoretici zoals Gottfried Feder het Nationalistische vooruitzicht en de vastberadenheid om de werkeloosheid sterk terug te dringen.     

     

vrijdag 24 juni 2011

Collectieve verantwoordelijkheid of terrorisme?

Toen de Israëlische minister Rehavam Zeevi in 2001 werd doodgeschoten door de Palestijnse militant Hamdi Quran was dit de eerste moord op een Israëlische minister door een Arabier. Het was echter niet de eerste moord op een Israëlische minister. In 1995 heeft een Israëlische Jood de minister-president Yitzhak Rabin dood geschoten.

Ariel Sharon en de Knesset riepen de moord op Zeevi uit tot een "terroristische daad" en riepen op tot een retributie tegen het Palestijnse volk in de West Bank en Gaza. Een enigszins vreemde reactie aangezien bij de dodelijke aanslag op Rabin niet werd gesproken over een "terroristische daad" en er evenmin sprake was van een oproep tot retributie.

Tegelijkertijd herinnert deze moord ons aan een aantal vragen over "doelgerichte moorden" en wanneer deze wel of juist niet gelegitimeerd mogen worden. De dag dat de moord plaats vond plaatste het Wall Street Journal een onnozel artikel waarin men stelde dat aangezien de VS Osama Bin Laden wilde vermoorden, Israel ook wel Palestijnse "terroristen" mag aanvallen en vermoorden wanneer zij dat wenst.

Het lijkt ons dan ook zinvol om de terminologie van termen zoals terrorisme, aanslagen, enz. te ontleden.

Terreur en collectieve verantwoordelijkheid

Terrorisme kan op meerdere manieren worden gedefinieerd, maar het primaire element heeft te maken met de positie en instelling van zowel de dader als het slachtoffer. Vanuit een puur emotioneel standpunt is terrorisme simpelweg iets verschrikkelijks. Rationeel gezien is het echter duidelijk dat terroristische daden worden gemotiveerd vanuit specifieke doeleinden en specifieke onvrede.

Maar wat zijn nu eigenlijk de doelen van terroristen? Dat is waar we het perspectief moeten aanpassen en onszelf moeten realiseren dat wat door de slachtoffer als "terreur" wordt ervaren, door de dader als "collectieve verantwoordelijkheid" wordt gezien.

Collectieve verantwoordelijkheid is een van de oudste vormen van sociale controle en manipulatie die de mensheid kent. De situatie waarin een gehele gemeenschap of een segment daarvan wordt vernietigd voor de zonden van enkelen is een veel voorkomend verschijnsel door de gehele geschiedenis heen.

Gemeenschappen en stammen, zoals in de Bijbel omschreven, zijn niet vernietigd vanuit pure bloeddorst. Er is sprake van een ingecalculeerde boodschap; de geringste overtreding van een individu leidt tot de vernietiging van allen (of in ieder geval een aanzienlijk deel hiervan).

Collectieve verantwoording zoekt niet naar sociale fragmentatie maar zoekt naar het aanvallen van de gemeenschap als geheel zodat de partij die het onrecht uitvoert niet ongestraft weg komt. Hoewel dit het voornaamste doel is van collectieve verantwoordelijkheid, zal de ontvanger dit ervaren als "terreur" omdat het geweld onvoorspelbaar en willekeurig is en niet op individuele basis uitgevoerd wordt.

De typische Westerse reactie is; "Wat hebben zij gedaan om dit te verdienen?" Dat is inderdaad de legitieme reactie binnen onze maatschappij die gebaseerd is op het beeld van individuele menselijke wezens. Daarbij moeten we echter niet vergeten dat de heiligheid van het individu in de politieke betekenis een relatief nieuw idee is binnen de Westerse wereld en daarbuiten grotendeels nog onbekend is.

Het is in de geest van die "collectieve verantwoordelijkheid" dat Duitse soldaten tijdens WO1 Belgische burgers executeerden om de sluipschutters die Duitse soldaten aanvielen onder druk te zetten. Hetzelfde idee van "collectieve verantwoording" ligt aan de basis van de Anglo-Amerikaanse vernietigingsbombardementen op Duitsland tijdens WO2 evenals de nucleaire bombardementen op Japan. Dit heeft het leven gekost aan meer dan een miljoen mensen, die overduidelijk onschuldig waren op individuele basis en die in feite niets te maken hadden met de oorlogshandelingen. Vaak is militair strategisch geweld slechts "collectieve verantwoordelijkheid" in een nieuw jasje. De bombardementen op Hiroshima en Nagasaki waren er om "collectieve verantwoording" op te leggen. De bombardementen op Duitsland waren bedoelt om het "moreel" te ondermijnen en de burgers in opstand te laten komen tegen hun eigen regering. De bombardementen van WO2 leren ons eveneens dat er een onwaardige en terroristische kant is aan het opleggen van "collectieve verantwoording".


De omslag naar terreur

We staan nu op een punt waar het gebruik van "collectieve verantwoording" in oorlog veranderd naar het "terrorisme" zoals we dat vandaag de dag kennen. Omdat de terrorist niet in staat is het leger of de politie te verslaan, valt deze de onschuldige burger aan in de hoop dat dit ertoe leidt dat de regering onder druk komt te staan en deze zijn beleid concreet veranderd. Het is op deze manier, als een vorm van "collectieve verantwoordelijkheid", dat terrorisme wordt toegepast sinds de 19de eeuw in Frankrijk, Rusland, en vandaag de dag in Palestina, Israël, de VS en delen van de Derde wereld.

De massamoord tijdens de 9/11 aanslagen op de VS waren bedoeld om de VS haar beleid aan te laten passen. De geestelijk vader van deze aanslagen, Osama Bin Laden, eiste de ontmanteling van Amerikaanse militaire basissen in Saoedi-Arabië, een stop van het embargo tegen Irak en de terugtrekking van het Joodse volk uit Palestina (in deze laatste wordt de terugtrekking uit de West Bank en Gaza bedoeld aldus Joseph Sobran).

We moeten ons geen illusies maken over onze Westerse reguliere standpunten tegen "terrorisme". Sterke uitspraken tegen "terrorisme" nemen niet weg dat "collectieve verantwoordelijkheid" een conventionele manier van oorlogsvoering is, die is toegepast door allen die zich er vandaag de dag tegen uitspreken. Stellen dat het immoreel is om "collectieve verantwoordelijkheid" toe te passen door willekeurige bomaanslagen, zelfmoord acties en ontvoeringen, terwijl men het tegelijkertijd goedkeurt om militaire bombardementen en aanvallen uit te voeren, houdt feitelijk in dat men stelt dat de zwakkere niet het recht heeft om de sterkere aan te vallen. Uiteraard kunnen we hypocriet blijven in deze zaak, dat is altijd de gemakkelijkste weg. We dopen onze "collectieve verantwoordelijkheid" om tot recht en dat van onze vijanden om als onrecht. De zwakkere, onderdrukte zal altijd vechten tegen de sterkere, overheersende, zeker als deze ook nog eens arrogant en hebzuchtig is. Op de korte termijn kan men wellicht moorden, maar op de lange termijn zullen we de ongelijkheden moeten benoemen bij naam.



Terrorisme in Israel

In Israel ligt de zaak wat complexer. Sinds 1967 heeft Israël veel gebieden bezet, waarvan de VN heeft geoordeeld dat zij hier geen enkel recht op heeft. Dit is belangrijk omdat de VN hiermee het bestaan van Israel ratificeert. Tengevolge gebruikt Israël de autoriteit van de VN om haar bestaan te legitimeren op ongeveer de helft van het oorspronkelijke Palestijnse mandaat om vervolgens de autoriteit van diezelfde VN te verwerpen door de andere helft te bezetten. Israël blijft nederzettingen bouwen in de bezette gebieden die plaats bieden aan duizenden Israëlische Joden. Israël heeft al het water in deze gebieden ingenomen en verdrijft het Palestijnse volk dat van oorsprong al generaties lang op deze grond woonde. Israël blijft zichzelf Arabisch land toe eigenen voor meer en meer nederzettingen en zogenaamde "veiligheidszones", waarbij Palestijnse huizen, landbouwgrond en olijfgaarden compleet worden vernietigd.

Onder deze omstandigheden is het niet meer dan logisch dat het Palestijnse volk bezwaar maakt. Dat is dan ook de ultieme oorzaak van de twee opstanden (Intifada's) die Israël mee heeft gemaakt. Op TV kunnen we aanschouwen hoe Israël op zijn beurt "collectieve verantwoording" oplegt aan het gehele Palestijnse volk met tanks, gevechtshelikopters, raketten en F16 gevechtsvliegtuigen. Het Palestijnse volk daarentegen heeft niet zo'n arsenaal tot haar beschikking en gebruikt wat ze voor handen hebben; stenen, geweren, af en toe een granaat of mortier en meer recent zelfmoord terroristen.

Uiteraard heeft het Palestijnse volk, opgedeeld in twee gebieden, er weinig hoop op om het superieure Israëlische leger te verslaan in een directe confrontatie. Ze zijn in de minderheid en zeer slecht bewapend. Om deze reden wordt het Palestijnse volk gedwongen om een beleid van "collectieve verantwoordelijkheid" op te leggen aan Israël en daarbij "onschuldige" burgers te doden. Hun doel is echter niet moord, hun doel is om te rebelleren tegen het Israëlische leger en proberen de Israëlische publieke opinie te beïnvloeden om zijn krijgsmacht terug te trekken en om de West Bank, Gaza en Oost Jeruzalem terug te geven.

Het bewijs dat dit de concrete doelen zijn voor de Palestijnen (in plaats van de complete vernietiging van Israël) kan men vinden tijdens de eerste Intifada. De eerste Intifada kwam tot een einde toen Israël in 1993 het Oslo voorstel accepteerde. In deze tijd erkende het Palestijnse volk Israël haar bestaansrecht in ruil voor een herstel van de oorspronkelijke grenzen zoals deze in 1967 vastgelegd waren. De tweede Intifada begon na het bedrieglijke Camp David voorstel in 2000 toen de Israëlische regering te kennen gaf dat zij geen enkele intentie had om de oorspronkelijke grenzen van 1967 te herstellen. Een standpunt dat nog eens werd bekrachtigd door het feit dat Ariel Sharon een tactloos en provocatief bezoek bracht aan de Al Aqsa moskee in Jeruzalem.

De Israëlische reactie op de Intifada's was het "collectief verantwoordelijk" houden van het gehele Palestijnse volk. Zij zetten de gehele Palestijnse populatie in het gevang en weigerden iedere verdere dialoog. In dit proces zijn zo'n 700 Palestijnse onschuldige burgers gedood.


Een moment van helderheid

Onschuldige doden vallen aan beide kanten. Net als dat "collectieve verantwoording" en "terrorisme" twee zijden van dezelfde munt zijn. Het ligt er maar net aan wie "geeft" en wie "ontvangt", dus het "vermoorden van onschuldigen" en "nevenschade" zijn in grote mate afhankelijk van ons persoonlijk perspectief. Sommigen zeggen dat er een verschil is; "moord op onschuldige burgers" is met voorbedachte rade, terwijl "nevenschade" een onontkoombaar gevolg is van het realiseren van een “hoger doel”.  Dit kan men toepassen op de slachtoffers van de 9/11 aanval in New York. Het is duidelijk dat de terroristen een symbool wilden vernietigen om hun "terreur" op te leggen. Als ze enkel wilden moorden hadden ze waarschijnlijk later en lager gevlogen. Anderzijds is het uiteraard onmogelijk om de vele onschuldige slachtoffers van deze aanslag simpelweg af te doen als "nevenschade", dat zou een aanslag op het menselijk moraal en de menselijke norm zijn. Net als de term zelf overigens.

Hiermee komen we weer terug op de moord op Rehavam Zeevi, we zitten met een dubbele terminologie. Als iemand de rechtsgeldigheid van moord accepteert is het een gerechtvaardigd doelwit. Aan de andere kant kan men er vanuit gaan dat het simpelweg een ordinaire moord of een aanslag was. We kunnen in ieder geval stellen dat dit geen terroristische daad was. Het is niet uitgevoerd als een oplegging van "collectieve verantwoordelijkheid", in tegendeel zelfs; Zeevi was uitverkozen als een individu dat zichzelf vaak heeft uitgesproken tegen de Arabische aspiraties. Ook was de aanslag niet uitgevoerd om de Israëlische publieke opinie of regering te beïnvloeden. Het "Volksfront voor de bevrijding van Palestina" (PFLP) rechtvaardigde de moord als een legitieme justificatie voor de moord op hun eigen leider door Israëlische troepen. Mustafa Zibri kwam om door een raket explosie tijdens een aanval door Israëlische gevechtshelikopters op 27 augustus in 2001.  


donderdag 23 juni 2011

Nationaal-Syndicalisme: Een Handvest

Iedere arbeider weet dat er iets goed mis is met de industrie. Internationale giganten zoals Unilever en Monsanto hebben grote macht en monopolies. Georganiseerde groepen van anonieme “zakenmannen” kopen bedrijven en ketens op om hun “financiële rijken” op te bouwen. Werkloze politici, gepensioneerde hoge legerofficieren en hun gelijken worden ongeacht hun talent en meestal bevoorrecht door rijkdom verkozen in de raden van bestuur.

Dat is Kapitalisme! Onder dit systeem worden grote winsten niet terug gegeven aan het jaarlijkse geplunderde kapitaal van de werkende bevolking. Opgeblazen dividenden worden opgezogen door aandeelhouders die niet deelnemen aan het productie proces. Vergoedingen voor bestuurders en andere rompslomp van de industriële heersende klasse worden ervan af getrokken in plaats van dat het naar de arbeiders gaat die hun gehele leven verkwisten in de productie. Erfelijke welvaart en promotie door afkomst zijn barrières voor gelijke kansen voor arbeiders.

Wat moeten de arbeiders doen? Onder de huidige condities hebben zij enkel keuze uit twee kwaden; Privaat Kapitalisme of Staats Kapitalisme. Of zij kunnen hun industrieën uit de greep van deze twee parasieten halen en deze efficiënt runnen terwijl ze onderling de winsten delen binnen het systeem dat we Nationaal Syndicalisme noemen.

Iedere arbeider weet dat het mogelijk is om een industrie te runnen zonder hulp van deze parasieten. De inkopers die grondstoffen vinden, de technici, de operators in de werkplaats, de chefs en voormannen die de economische productie veilig stellen, de secretaris die de prijzen vast legt en de verkoper die de markten vind – deze vormen de vitale elementen van de industrie. Werkend als een team kunnen deze elementen efficiënt produceren; als zij de winsten delen is een efficiënte industrie in hun belang en arbeidsverzuim een misdaad tegen hun mede arbeiders.

Het is niet nodig om een heersende klasse te tolereren waarvan het weekend begint op vrijdagochtend en eindigt op maandag middag. Het is niet nodig een heersende klasse te tolereren wiens uitgaven worden uitgerekt om in “industriële” gemakken als luxe villa’s en uitbundige vakanties in het buitenland te voorzien.

Het Nationaal Syndicalisme eist dat allen zullen werken en dat allen zullen genieten van de vruchten van hun arbeid. In een tijd waarin de heersende klasse haar financiële macht gebruikt op de effectenbeurs om door middel van fusies de controle te verdelen onder nog minder handen en waar nationalisatie enkel heeft geleid tot een nieuwe heersende klasse, verzet het Nationaal Syndicalisme zich tegen al deze maatregelen van het Kapitalisme met de compromisloze vastberadenheid om de arbeiders controle over de industrieën en de winsten te geven. 


I: Nationaal-Syndicalisme of Gilde-Socialisme staat voor sociale gelijkheid en erkent het recht van een individu om voor zichzelf en zijn familie te werken zolang dit niet het algemeen belang schaadt.
Om die reden zal het Nationaal Syndicalisme zich nooit bemoeien met individuen die hun eigen winkel, boerderij of klein bedrijf hebben; met name niet met diegene die nieuwe industrieën lanceren. Teams van technici mogen werken op nieuwe industriële projecten, maar de initiële uitvinding of het leidende vermogen is praktisch altijd het werk van een individu of leider. Als het individu wordt vernietigd, dan wordt vooruitgang vernietigd. Daarom zal het Nationaal Syndicalisme de weg vrij maken voor individueel initiatief. Het enige wat het eist is dat deze individuen de sociale wet van evenredig loon nakomen evenals geschikte werkcondities. Het individu wordt beschermd en wordt aangemoedigd om het algemeen belang te dienen.

II: Industrieën die te groot groeien voor leiding door een individu worden gesyndicaliseerd.    
De leiding wordt doorgegeven aan iedereen die binnen het bedrijf werkt. De arbeiders zullen een raad vormen die de plaats in neemt van de oude aandeelhouders; zij zullen regelmatig samenkomen om een industriële voorzitter te kiezen; directeuren en andere leidinggevenden uit hun eigen rangen. Iedere arbeider zal een gelijkwaardige stem hebben. Aan het einde van ieder jaar zal de voorzitter de winsten verdelen onder de leden van de raad. De voorzitter en leidinggevenden zullen volledige macht krijgen van de raad voor een afgesproken tijd, waarna ze op het einde verslag van hun rentmeesterschap zullen doen tegenover de raad, die deze doet aftreden of voor nog een periode laat doorgaan.

III: Syndicalisme staat voor arbeidersmacht over de industrie.
De term arbeider heeft betrekking op managend personeel, technici, operators, deze uitdrukkingen geven functies aan en niet de sociale positie. Het is vanuit de rijen van deze arbeiders dat voorzitters, directeurs en andere leidinggevenden worden verkozen door de raadsleden (in plaats van onder het Kapitalisme door de aandeelhouders).

IV: Controle over de Industrie betekent volledige Industriële Democratie.   
De overheid zal enkel ingrijpen op dit vlak wanneer de mensen van het volk als geheel worden uitgebuit door opgevoerde prijzen om onnodige winst te verkrijgen. Door het volk als geheel verkozen zal deze in belang van het gehele volk handelen. Het algeheel belang heeft altijd voorrang boven het belang van een deel. Een neiging naar onnodige hoge prijzen zal in de meeste gevallen gecontroleerd worden, echter met behoud van een grote mate van competitie binnen de Syndicalistische industrie. Dit door het terugdringen van iedere poging van speculanten om de beurs te gebruiken tegen de arbeiders, door het volk de baas te maken over de banken en de financiële instituties waardoor zij worden gevormd tot ware dienaren van de industrie en door genoeg kapitaal beschikbaar te stellen voor investeringen via overheden en nationale spaarpotten.

V: Nationaal Syndicalistische scholen    
Elke industrie zal voldoende technische instellingen voor trainingen hebben om nieuwe toetreders van educatieve scholen op te leiden. Deze Syndicalistische scholen zullen er ook zijn om arbeiders op te leiden om hun nieuwe taken als bestuurders te vervullen. Recht op toegang tot deze scholen is open voor iedereen die binnen een bepaalde industrie werkt, waardoor voorkomen wordt dat er een nieuwe erfelijke klasse ontstaat. Er zullen kansen voor iedereen zijn, maar voor niemand privileges. Enkel afgestudeerde arbeiders van Syndicalistische scholen zullen in aanmerking komen om verkozen te worden voor het industriële bestuur.

VI: Lonen en winst 
Iedere arbeider binnen de industrie zal het tarief voor de baan krijgen als basis loon, welke automatisch zal toenemen als de nationale productiviteit toeneemt. Ter aanvulling zullen arbeiders mee profiteren van de winsten binnen de industrie; het aandeel van de arbeider wordt bepaald door zijn diensten en zijn aandeel in het productie proces. Door onderscheid te maken binnen diensten en aandeel zorgt het Nationaal Syndicalisme ervoor dat zowel man als vrouw worden aangemoedigd om de industrie te blijven opbouwen, zonder dat men wordt bestraft als men oud en traag wordt. Er zal aanmoediging zijn voor arbeiders om promotie te krijgen wat ervoor zorgt dat de industrie de beste mensen op de beste plaatsen heeft.

VII: Industriële verzekering           
Voor het Nationaal Syndicalisme is het een onverbiddelijk onrecht om een zieke of oude arbeider een lager loon te betalen ten opzichte van zijn normale loon. Daarom zullen er betere verzekeringen worden gegeven aan alle arbeiders zodat deze hun normale standaard van leven kunnen blijven behouden. Ziekte vergoeding en compensatie voor ongevallen moeten oplopen tot zeker 75% van het normale loon van een arbeider en direct betaald worden zodra iemand incapabel is om te werken. Industriële pensioenen moeten in verband staan met de oude diensten en het loon ten tijde van pensioen. Deze pensioenen zullen automatisch omhoog gaan bij elke toename in de levenskosten.

Bijdragen om deze voordelen te dekken worden deels door het industrieel syndicaat en deels door de arbeiders betaald aan een Industrieel verzekeringsfonds dat onder de staat valt. Deze bijdragen zullen afhankelijk zijn van het arbeidersloon en het aantal afhankelijken.

VIII: Vermindering van de arbeiders
Elke arbeider heeft recht op een maand loon voor elk jaar van dienst bij ontslag dat niet aan de arbeider zelf te wijten is.     

IX: Toekomstige investeringen
(a)    Privaat spaargeld: Het publiek mag niet direct investeren in een industrie zodra deze gesyndicaliseerd is, maar zal worden aangemoedigd om te investeren in overheidsfondsen, Nationaal Spaargeld enzovoorts.
(b)   Industrieel spaargeld: Industrie zal worden aangemoedigd om te lenen tegen vaste rente bij een Nationaal Industrieel investeringsfonds dat opgezet wordt voor industriële ontwikkeling.

Op deze manier heeft de industrie twee middelen om kapitaal te lenen voor investeringen met lage vaste rente. Via de overheid, bij een Industriële bank of met eigen geld. Bij al van deze methodes is het niet mogelijk dat er een nieuwe groep van afwezige aandeelhouders op duikt om de industrie van buitenaf te controleren.

X: Ontwikkelingsraad      
De overheid zal een raad van syndicaatsleiders, vakbonden, technici en wetenschappers opzetten om de uitbreiding van industrieën te plannen en wanneer nodig gedateerde industrieën stop te zetten alvorens personeelsvermindering zorgt voor werkeloosheid. Door veranderingen binnen de consumentenvraag te bestuderen en nieuwe industriële projecten te financieren zal verspilling van nationale middelen tot een minimum gehouden worden.

XI: Vakbonden
Nationaal Syndicalisten zijn verenigd wanneer zij stellen dat de vakbonden niet veranderd kunnen worden zonder de volledige instemming van de arbeiders. Arbeidsorganisatie vormt de basis van de Nationaal Syndicalistische procedure en de steun die nodig is om in de toekomst het lot van de werkende klasse te vervullen. Daarom zullen vakbonden een grote rol spelen omdat zij helpen de arbeiders de controle over de industrie te geven.

Om de vakbondsorganisatie zo krachtig te maken als mogelijk is wordt er een lidmaatschap geïntroduceerd in 100% van de gehele industrie. Nationaal Syndicalisten zullen geen andere macht hebben dan die van de arbeid.

XII: Stakingsacties      
Veel te lang zijn stakingen het enige wapen geweest van de werkende klasse om het bestuur te beïnvloeden. Echter wanneer de industrie gerund wordt door arbeiders, zijn stakingen en vergelijkbare acties overbodig en tegenstrijdig met de belangen van de werkende klasse. Echter zal het Nationaal Syndicalisme altijd het recht om te staken hoog houden tot de arbeiders zelf bepalen dat ze deze laatste verbinding met de oude tijd willen laten varen.


Prioriteiten voor Syndicalisatie  

Laat er geen misverstand over bestaan dat de arbeiders de volledige macht wordt gegeven na de Syndicalisatie van genationaliseerde industrieën. Eerst zullen alle arbeiders in elke monopolie en vereniging worden bevrijd in vooraf bepaalde volgorde naar belang van het nationaal leven als geheel. Grote conglomeraten zoals Monsanto en Unilever en al hun afdelingen zullen eerst aandacht krijgen evenals de andere grote industrieën. Nadat alle monopolie ondernemingen zijn gesyndicaliseerd zullen andere industrieën volgen afhankelijk van grote en belang. 

zondag 19 juni 2011

18-06-2011 Militante Demonstratie in Den Haag

Op zaterdag 18 juni vond in Den Haag een demonstratie plaats tegen globalisering, georganiseerd door verschillende vrije krachten vanuit het onafhankelijke “Netwerk Nationale Socialisten”. De wat meer militante en agressieve houding ten opzichte van de staats-autoriteiten en politieke tegenstanders deze dag kan zeker als voorbeeld gezien worden van wat de beweging in Nederland nog in petto heeft.

De demonstratie zou officieel om 14:00 van start gaan, maar dit liep enige tijd uit. Dit tot groot ongenoegen van de zwijnen. Voor aanvang van de demonstratie vond een korte confrontatie plaats tussen enkele kameraden en antifascisten. Eerder deze dag had de AFA een tegen protest in Den Haag georganiseerd met een opkomst van een kleine 100 man.


Voor aanvang van de demonstratie van de nationale beweging probeerden enkele antifascisten nog bij het verzamelpunt te protesteren. Hierbij troffen zij enkele nationale activisten die deze provocatie niet dulden. Dit liep uit op een kortstondig conflict waarbij het spandoek van de AFA van eigenaren wisselde. “Onze” activisten wisten het Malieveld nog wel te bereiken, maar werden daar door de agressieve systeemzwijnen ingesloten. Hierbij werd een kameraad gearresteerd.

Hierna arriveerden nog meer kameraden op het Malieveld die zich aansloten bij de demonstratie van de nationale beweging, net te laat voor alle voorgaande actie.  Hierdoor was de situatie voor velen nog onduidelijk en werden de anderen ontvangen door verwarring van agressieve zwijnen en een grimmig sfeertje. Zodra iedereen op de hoogte was gesteld volgde, door slinkse methodes van de stillen, wederom arrestaties van twee kameraden.



Hierdoor werd de sfeer nog grimmiger en heftige discussies tussen kameraden en de zwijnen barstte los. Hierdoor liep het officiële tijdstip om te gaan demonstreren nog zeker een half uur uit. Net voordat de rijen, spandoeken en vlaggen waren opgesteld, arriveerden nog een tiental kameraden uit Duitsland. In onze rijen bevonden zich in totaal rond de 60 man.

Over de gehele linie werd een flink “statement” gemaakt doormiddel van luide leuzen als “Vrij-sociaal-nationaal!”, “Nationale Socialisme nu! “ en “USA! Internationale volkerenmoordcentrale!”. De aanwezige tegen demonstranten, met in het bijzonder AFA Friesland, kregen totaal geen geluid boven de demonstratie uit. De gehele route bleef er geluid bestaan, wat bij de zwijnen en tegen demonstranten een naar gevoel deed opleven. Zelfs tijdens de wat “vrolijker”, door allen geroepen leus; “If you hate the fucking Yankees clap your hands” kregen zei geen hoogte van de gespannen sfeer.



Tijdens de gehele route bleven de zwijnen alles tot in de kleinste details controleren, en bleven alle zijstraten goed afgeschermd zodat er geen tweede maal een situatie uit de hand kon lopen. De route werd ingekort door de zwijnen waardoor het protest minder lang duurde dan voorgenomen was.

Weer terug op het Malieveld aangekomen, volgde een korte mededeling van een autonome activist, waarbij netjes een cirkel werd gevormd en de aandacht werd gevraagd voor een minuut stilte ter nagedachtenis van de gevallenen arbeiders uit de toenmalige DDR, die tijdens de volksopstand van 1953 omkwamen door het SED regime. Netjes werd hier gehoor aan gegeven, met alle petten af. Doodse stilte volgde, zelfs aan de kant van de zwijnen, toeschouwers en tegen demonstranten. Daarna werd een dank woord gegeven en begon iedereen zich langzaam klaar te maken voor de terugreis. Helaas vonden de zwijnen het nodig om na het ontbinden van de demonstratie nog twee kameraden te arresteren op vage verdenkingen.


Gelijk na vertrek naar het CS werden onderlinge afspraken gemaakt om te verzamelen bij het hoofdpolitiebureau te Den Haag, om daar op de vijf gearresteerde kameraden te wachten. Na enkele uren daar gewacht te hebben en na minimale informatie gekregen te hebben van de zwijnen, moesten we tot de conclusie komen dat het beter was om thuis en in de buurt af te wachten. Gelukkig werd de eerste kameraad al rond 21:00 vrijgelaten hierna volgde de een na de ander.

Terugkijkend op deze dag, blijkt dat de nationale beweging heeft laten zien dat zij wel degelijk het systeem en tegen demonstranten een benauwd gevoel kan geven. Ook moet de kracht tegenover tegenstanders niet onderschat worden. Uit latere reacties op internet bleek dat de angst er goed in zat. Zo bleek dat enkele politieke tegenstanders zich opgejaagd voelden door een groep kameraden die enkel onderweg naar huis waren. Laten wij hopen dat er meer van deze militante demonstraties zullen volgen georganiseerd door vrije krachten, bestaande uit goede en gedreven activisten, die de vele “nette, correcte en systeem opvolgende“ partij demonstraties met grote stap zullen overtreffen, en waarbij de beweging weer een flinke stap vooruit zet.

Wij danken dan ook de verschillende vrije krachten die de moeite namen deze “partijloze” demonstratie te organiseren en iedere activist die deze dag aanwezig was, met in het bijzonder de buitenlandse ondersteuningen van de verschillende fracties uit Duitsland en Vlaanderen.