zaterdag 19 maart 2011

DE POLITIEK SOLDAAT (II): De noodzaak voor de Politiek Soldaat

De politieke soldaat
-een verklaring-

Derek Holland. Huntingdon 1984

Nederlandse vertaling door de Vrije Nationalisten Noord-Brabant
Deel 2: De noodzaak voor de politiek soldaat
“Wanneer een natie vurig op staat om te vechten voor zijn vrijheid en eer, is het altijd een minderheid die de massa echt doet ontbranden.”
Ondergang van het avondland
Oswald Spengler
Op de voorgrond van de strijd tegen de krachten van het kwaad, die de gehele wereld in een oceaan van vuil, corruptie en verraad storten, staan de verschillende Nationalistische bewegingen in Europa. In Brittannië is de enige georganiseerde kracht het Nationaal Front, maar zelfs deze maakte aardig wat fundamentele fouten in de jaren ’70 over wat noodzakelijk was om ons land te redden. De discussie ging altijd over of we hier of daar moesten marcheren; of we deze of die verkiezing moesten bevechten; of we iets moesten ondernemen om ons imago te verbeteren. Deze discussies waren ongeveer zo zinvol als een debat over wie welke dekstoel zou krijgen op de Titanic. Zeker, onze naam werd bekender, maar dit hadden we via andere methoden ook bereikt. Feit blijft dat al onze tijd, al ons geld en onze energie er niet toe heeft geleid dat we de komst van ook maar een enkele immigrant tegen hebben kunnen houden: het stopte niet de sluiting van ook maar een enkele fabriek: het stopte de fysieke en spirituele verkrachting van ons vaderland niet.

Ons falen was simpel maar cruciaal. Het was (en is) niet het beleid, de doctrines of de activiteiten die we nodig hadden – hoe belangrijk deze zaken ook zijn in het politieke geheel - maar een geheel nieuw type mens die iedere dag de nationalistische manier van leven leidt, die als een lichtend baken handelt en die een inspiratie vormt voor mede Britten om hem heen die wanhopig over onze situatie zijn. De andere partijen hebben generaties lang beleid en doctrines aangeboden aan ons volk, maar met welk effect? Waarom zou voor de gemiddelde Brit het NF anders zijn dan de anderen? Als we willen slagen moeten we het hart van de zaak raken: ons volk heeft een voorbeeld nodig die doet wat hij predikt.  Dat voorbeeld noemen we de politiek soldaat.
Wat is de politiek soldaat?Als we kijken naar de bekendste periodes in de Europese geschiedenis, kunnen we makkelijk het type mens identificeren die de geest uitdraagt die onze natie zo hard nodig heeft.
In het oude Griekenland waren er de Spartanen, een zeer gedisciplineerd volk dat opging in de geschiedenis vanwege hun heroïsche strijd bij Thermopylae. Hier was het dat 300 Spartanen, geleid door hun krijgsheer Leonidas, het opnamen tegen 100.000 Perzische troepen onder keizer Darius: in plaats van te vervallen in angst omtrent de gigantische overmacht zongen de Spartanen trots hun strijdlied, het lied van Castor, en stierven als een man in een gevecht van vuur en bloed. Ondanks dat de Spartanen verloren, werden zij herinnerd door de geschiedenis.
In het antieke Rome was het de Romeinse Centurion wiens militaire vaardigheden en trouw aan Rome, het Pax Romana, ervoor zorgde dat een van de beste, goed georganiseerde rijken in de geschiedenis van de wereld kon worden opgebouwd. Een rijk dat ons veel erfgoed heeft nagelaten dat we kunnen koesteren.
In het Middeleeuwse Europa was het de Kruisridder wiens devotie aan de idealen van Ascetisme en ridderlijkheid  dusdanig Europa belichaamde, zowel het Oosten als Westen, dat “ridderlijk gedrag” tot op de dag van vandaag nog steeds wordt gezien als een hoge vorm van lof. Deze ridders, een supranationale gemeenschap ontstaan uit een cultuur, werden door Paus Urban II omschreven als diegene “die zich haasten naar waar oorlog uitbreekt en daarmee de woede van hun wapens brengen om eer en recht te verdedigen.”
Wellicht het meest opvallende voorbeeld van politiek soldaatschap in onze eeuw is de Roemeense IJzeren garde, de legionairs beweging, gesticht en gevormd door het genie Corneliu Codreanu. De geest die deze beweging genereerde was zo sterk en vasthoudend dat het een geheel volk heeft geïnfecteerd. Zelfs vandaag de dag verwerpen de Communistische autoriteiten de legionairs; zo angstig zijn ze voor de spirituele en inspirerende kracht ervan – een kracht die groeit terwijl het gezwoeg van het Marxisme alles vernietigd wat het aanraakt.
Maar Europa heeft geen monopolie op politiek soldaten en alle volkeren en culturen hebben de potentie om dit type mens te produceren. Neem bijvoorbeeld de Islamitische Revolutionaire Garde van de Moellah in Iran. Het is niet nodig om het met een of alle van hun doelen eens te zijn om hun moed te kunnen waarderen en respecteren. Hun geloof in hun zaak is zo sterk dat zij ongewapend door mijnenvelden rennen om vijandige posities aan te vallen: hun idealen zijn zo allesomvattend dat ze vrachtwagens met bommen vijandige kampen in rijden terwijl ze goed begrijpen dat de dood onontkoombaar is. Of ze wel of geen gelijk hebben doet er niet toe, maar het is duidelijk dat deze macht, deze minachting voor de dood, hetgeen is waar overwinningen van worden gemaakt. Deze macht verdreef de Amerikaanse oorlogsmachine uit Libanon – terwijl de troepen van de VS vochten voor een baan, loonstrook en pensioen, vochten hun tegenstanders van de Revolutionaire Garde voor een ideaal, een onafhankelijk en Iranees, Iran. We moeten leren de macht van het idealisme niet te onderschatten.
Als we kijken naar enkele van de voorbeelden die ik beschreven heb, zal het voor de meeste lezers direct duidelijk worden dat het merendeel van hen krijgers en militairen zijn. Echter zou het zeer verkeerd zijn om te geloven dat dit aspect, het leger, het meest belangrijke aspect is, het is zelfs niet een van de belangrijkste aspecten. De gemeenschappelijke factor die het toelaat dat al deze mensen, ondanks hun ideologische verschillen, in dezelfde categorie geplaatst kunnen worden, is het feit dat ze geïnspireerd werden door een spiritueel en religieus ideaal dat hun gehele leven domineerde. Niets kwam tussen hen en hun ideaal. Zij waren bereid alles op te offeren voor de overwinning van hun ideaal. Als, om wat voor reden ook, hun zaak hen ontnomen zou worden uit hun leven, dan zouden deze levens geen enkele betekenis meer hebben, deze zouden niet belangrijk meer zijn. Ze waren goede krijgers omdat er een vuur van binnen brandde, een vuur dat enkel gedoofd kon worden als ze hun laatste levensadem slaakte. Het was een vuur dat hun tegenstanders vaak niet bezaten of begrepen, maar welke zij vreesden en respecteerden. Het is dat vuur, die brandende geest, die we opnieuw moeten laten oplaaien als onze cultuur nog enige noemenswaardige toekomst wil hebben. Als we niet in staat zijn om dit te realiseren, dan zijn al onze materialistische prestaties, al onze wetenschap en technologie, onze intellectuele pracht compleet nutteloos omdat het belangrijkste van het leven de wil om te leven is.  Als deze wil afwezig is in ons volk, dan kan geen wetenschapper en geen gadget ons nog helpen.
Het is de taak van de politiek soldaat om de wil om te leven te promoten door de ware natuur van het leven te onthullen  - in tegenstelling tot de materialistische nachtmerrie die in deze eeuw foutief voor “leven” wordt aangezien – en dit leven te leven. Om dit te kunnen doen moet de politiek soldaat een spirituele revolutie doorgaan, een innerlijke revolutie die zijn leven leidt. Wanneer dit doel inhoudelijk bereikt is zal de politiek soldaat al zijn acties beoordelen met de criteria of deze wel of niet de zaak ten goede komen. Hij zal niet de mens zijn die zegt: “Wat zit er voor mij in?”, maar de mens die zegt: “Wat kan ik doen om te helpen?”. Voor dit type mens bevatten bepaalde woorden de sleutel tot de betekenis van het leven: eer, recht, zelfrespect, eerlijkheid, geloof, nederigheid, compassie, liefde.
Hij zal het niet toelaten dat zijn eer of die van zijn natie wordt aangevallen of ondermijnd door de onwaardige: hij zal niet toekijken hoe zijn volk wordt uitgebuit, maar zal een stem in het gevecht voor gerechtigheid worden. Hij zal zijn zelfrespect niet verliezen en niet afhankelijk worden van zaken als drank en drugs, omdat hij weet dat hij onoverwinnelijk is als hij innerlijke kracht heeft. Hij zal in al zijn handelingen, klein en groot, eerlijk zijn omdat de Nationalistische militant leidt door voorbeeld. Hij heeft een allesomvattend geloof in de rechtvaardigheid van zijn zaak: hij zal de mens zijn die tot zijn grenzen en uiterste mogelijkheden strijd voor het welzijn van zijn volk en zijn natie, maar hij doet dit zonder enig verlangen naar lof of publiciteit. Hij zal nederig blijven omdat hij weet dat zijn acties een plicht zijn, een plicht die is geïnspireerd door een hoger levensdoel. Hij zal worden geroerd tot actie door de psychologische verkrachting van ons mooie land en de vernietiging van onze rijke cultuur: zijn compassie is zo groot dat hij de zwakken en hulpbehoevenden van onze natie zal verbergen met zijn grote kracht. Zijn liefde zal puur en verfrissend zijn, iedereen en alles doen opleven wat het aanraakt.
De politiek soldaat is de mens die wordt ondersteund door een eeuwig ideaal, een mens die positief handelt in elke situatie en hetgeen dat juist is in alle situaties verdedigt: goed en oprecht. Nog nooit in de geschiedenis van Europa was de noodzaak voor bataljons van politieke soldaten zo groot en zo belangrijk als nu.
De rijen van onze vijanden zijn immens: de banken, de Communisten, de vrijmetselarij, de Zionisten, de Kapitalisten. Zij hebben geld en macht: zij domineren de media: zij controleren gehele legers door hun controle over de overheid: zij injecteren afbrekende ideeën in de aders van de natie welke ons zwak en lusteloos maken.
En wat hebben wij om dit te bestrijden? Een paar duizend patriotten in ieder land in West Europa. Wij hebben geen geld, geen macht, geen invloed, geen noemenswaardige media. Wij zijn de Spartanen, de minderheid. Zij zijn de Perzen, de overmacht. In deze huiveringwekkende realiteit wegen onze landgenoten de kansen af en verlaten in drommen het slagveld, pratend over de “onontkoombaarheid” van zaken. “We kunnen niet winnen”, zeggen ze. “Het is al te ver gegaan”, zeggen ze. “Wellicht is het Communisme zo slecht nog niet”, zeggen ze. Gelijk had Emrys ap Iwan, de 19de eeuwse Nationalist uit Wales, toen hij opmerkte: “Het onvermijdbare is niet de hoge toren van de wijzen, maar slechts het toevluchtsoord van de timide”.
De politiek soldaat kijkt op een totaal andere manier naar deze grimmige realiteit omdat deze een idealist en een realist is. Het ideaal is het doel van onze strijd, realisme is de kwaliteit die ons laat zien hoe we het beste ons doel kunnen realiseren. De politiek soldaat die het wapentuig aan beide zijden opweegt, zal moeten toegeven dat we kansloos zijn op ieder vlak, behalve een. Deze uitzondering is ons geloof, ons ideaal, welke we hoger dragen dan het leven zelf en welke niet uit ons bestaan kan worden gekocht of gemarteld. Dit geloof is een vage herinnering, een gloeiende sintel in een groot deel van ons volk – het is de taak van de politiek soldaat om deze sintel op te stoken tot zijn flikkering groter en sterker groeit, tot het een razende inferno wordt die ons volk en land in zich op neemt in een zoektocht naar Nationale vrijheid, sociale rechtvaardigheid en een echt vrij Europa. De politiek soldaat dient voor onze landgenoten wiens moed hun in de steek heeft gelaten als een voorbeeld door zijn attitude en acties. Overal waar de politiek soldaat komt zal deze enthousiasme, kameraadschap en toewijding aanmoedigen door zijn aanwezigheid. Hij zal het licht zijn dat de grenzen van de duisternis verdrijft. Mensen zullen zijn advies willen: zij zullen zijn raad zoeken: zij zullen zichzelf verzamelen en harder dan staal terug keren naar de strijd.
Elke dag die voorbij gaat zien we uit het verminkte lichaam van onze Europese naties het bloed lekken. Het is een aanblik die slechts de cynicus of gedesinteresseerde kan aanzien zonder te ontaarden in een diepgaand medeleven en een heilige woede. De mooie vrouw die ooit de wereld behekst had met haar intellect, haar grandeur en haar levendigheid ligt nu in de goot, bewusteloos geslagen door de Barbaarse hordes van de supermachten. Enkel het leger van politiek soldaten is bereid haar te verdedigen tegen een reeks van gewelddadige klappen. Het leger is klein, de taak is immens, het vecht echter door. Het zal niet toelaten dat ons erfgoed, cultuur, tradities en nobele waarden de  grond in worden geboord, voor altijd verloren door de lafheid van de meerderheid. Dit leger vecht om te winnen, maar als het verslagen wordt dan is dat het vonnis van het lot, dan zal het een strijd tot de laatste man worden met het zwaard in de hand – een bijdrage die eer aandoet aan onze beste voorouders.
En als de lafaards, de profeten van de “kunst van het mogelijke”, je aanvallen met de beschuldiging  van “fanatisme”, denk dan aan de woorden van John Jenkins, een zoon waar Wales trots op kan zijn:
“Ik zal drie dingen zeggen over fanatisme: ten eerste, als het waar is dat een fanatiekeling de kracht van tien man heeft, dan is dat noodzakelijk omdat de andere negen man het niks uitmaakt. Ten tweede is het niet waar dat een fanatiekeling de kosten van een actie niet telt: ik werd fanatiek omdat ik niet bereid was de gevolgen van inactiviteit te accepteren. Als laatste, als Wales wil overleven en haar cultuur en erfgoed wil zien bloeien, moet dat gedaan worden door een woeste en onwankelbare devotie boven al het andere aan Wales. Onder “al het andere” vallen familie, vooruitzichten, carrières, gezondheid, vrijheid en het leven zelf. Ik geloof en ik weet dat Wales dit soort fanatisme kan inspireren en dat dit fanatisme de essentiële katalysator is, die nodig is om de meerderheid van het volk te laten bewegen.”
Wat Jenkins over Wales zegt is niet minder waar voor andere Britse naties en hun neven in Europa.      

DE POLITIEK SOLDAAT (I): De hedendaagse situatie

De politieke soldaat
-een verklaring-

Derek Holland. Huntingdon 1984

Nederlandse vertaling door de Vrije Nationalisten Noord-Brabant

Deel 1: de hedendaagse situatie

De moderne tiran is kwaadaardig vanwege zijn ongrijpbaarheid. Hij is niet meer of minder een bullebak dan de tirannen uit het verleden; maar hij is een grotere lafaard.

Alle dingen beschouwd
G.K. Cheshton

Waar we ook kijken binnen de naties van Brittannië en Europa, overal zien we opstapelend bewijs van desintegratie en verval. Iedereen kan dit bewijs zien. het is dan ook een onoverkoombaar feit.

Op politiek niveau zien we dat de slechtste soort individuen, egoïstisch en gemeen van geest, zijn gestegen tot de leiders van het establishment, de partijen en structuren. Hij heeft via deze weg gegarandeerd dat regeringen door geheel Europa, van Lissabon tot Leningrad en van Belfast tot Belgrado, van corruptie en verraad een manier van leven hebben gemaakt. Politici en partijbonzen die niks geven om de mensen die ze vertegenwoordigen vullen hun zakken door hun landgenoten uit te verkopen, de armoede in te drijven en te degraderen voor vijandige buitenlandse belangen. In ons land gaan de Thatchers en Kinnocks, Owens en Steels op pleziertochtjes over de gehele wereld ten koste van ons en ontvangen zij vleierij van de verraderlijke media. Dit terwijl Brittannië langzaam maar zeker dood bloedt.

Op het economische front worden onze mensen voortdurend gerustgesteld dat de wereldwijde recessie tot een eind aan het komen is, echter voor diegenen wiens geheugen verder terug gaat dan de laatste aflevering van Coronation street is het een feit dat de Tories deze goedkope leugen al verkopen sinds zij aantraden in 1979. Werkeloosheid neemt nog steeds van jaar tot jaar sterk toe en geen van de cynische manipulaties van statistieken door de burgerlijke dienst kunnen verbergen dat de levens van bijna 4 miljoen mensen, onze mensen, worden vernietigd door de vernedering van de wachtrij voor een uitkering.

Het is een feit dat de meeste orthodoxe economisten 10% werkeloosheid beschouwen als de grens waarbij ongenoegen en opstand ontwikkelen naar civiele verstoring (onrust) en revolutionaire omwenteling: terwijl ik dit schrijf is bijna 14% van ons volk werkeloos.

Het land dat vroeg in de vorige eeuw werd beschreven als “natie van winkeliers” bestaat niet meer. De statistieken van het financiële jaar, dat in april 1984, eindigt laat zien dat meer dan 12.500 bedrijven failliet zijn gegaan, de hoogste cijfers in de Britse geschiedenis.

Het beeld voor de komende jaren ziet er niet beter uit.

De verzamelde financiële crisis die onophoudelijk door de media wordt belicht, heeft afgeleefde oude mannen van het IMF en de Wereldbank doen haasten over de gehele aardbol om meer en meer besprekingen te beleggen – en terwijl zij zonder eind kibbelen wordt onze munteenheid waardeloos. De media eist dat ook wij bezorgd zijn over het lot van het Wereldbank systeem. Dat we ons zorgen maken over een systeem dat de levens van miljoenen Europeanen heeft vernietigd. Een systeem dat alle volkeren en culturen heeft veroordeeld tot zware armoede, dat de middelen en de schatkist heeft geplunderd van een prachtige creatie. Wij moeten de ondergang beklagen van een systeem dat de aanraking van de dood bezit.

De sociale impact op ons volk door deze politieke en economische afbraak is catastrofaal. Minder huizen betekend dat een paar miljoen van onze landgenoten in huizen leven die niet eens voor dieren geschikt zijn, laat staan voor mensen. De werkeloosheid heeft het familieleven ernstig aangetast. Dit leidt tot meer scheidingen, meer abortussen, meer kindermishandeling en meer zelfmoorden. In een poging om aan deze nachtmerrie te ontsnappen hebben veel Britten hun toevlucht genomen in drank, drugs en gokken als “oplossing”. Jonge mensen die ontdaan zijn van werk een huis en hun kleine beetje zelfrespect zochten een antwoord in talloze “anti-establishment” groepen en culturen. Dit tot groot vertier van onze politieke meesters.

Terwijl blanke skinheads vechten met blanke mods of blanke hells angels gaan de tirannen van Westminster ongestoord door met de gang van zaken namelijk het vernietigen van ons land.

Maar het is vooral op spiritueel vlak dat ons volk heeft geleden. Men gelooft niet langer in het bovennatuurlijke of goddelijke en bidden enkel tot de manipulatie van oplichters, kwakzalvers en hedendaagse tovenaars van Oz. Om als mens echt gezond te zijn moet men zowel materieel als spiritueel gebalanceerd zijn.

Het is niet genoeg voor een mens om zichzelf slechts te voeden of een dak boven zijn hoofd te hebben. Men moet een reden hebben om te leven. Hij moet weten waarom familieleven noodzakelijk is, waarom de bloedlijn in stand moet worden gehouden, waarom het algemene belang van het Britse volk beschermd moet worden, waarom we onze natie en onze cultuur moeten laten overleven en floreren.

Deze spirituele en materiële balans die onze voorouders integraal hadden bestaat niet meer. Als we kijken naar de grote kathedralen die men door gans Europa vindt en die honderden jaren geleden zijn gebouwd, worden we overweldigt door hun grote complexiteit en schoonheid, maar hun principiële belang gaat verder dan enkel vakmanschap en betreedt het rijk der spiritualiteit.

Onze voorouders bezaten kracht, visie, geloof en die kwaliteiten die met liefde in stenen gekerfd werden. Stenen die voor meer dan duizend jaar de elementen weerstonden en tot hun erfgenamen spraken in autoritaire en diepgaande tonen. Ons tijdperk weet niks van dit levensvlak en laat dit onbegrip zien door (symbolisch) in betonblokken te bouwen die niet bedoelt zijn om lang mee te gaan. Het belichaamt de geest van dit tijdperk, een tijdperk waar men in het moment leeft en waar het woord “nu” overheerst. Als gevolg is ons volk in bepaalde opzichten zielloos, ongelukkig, gefrustreerd en zelfs onmenselijk geworden. Niemand wil anderen helpen tenzij er iets voor hen zelf te winnen valt, niemand wil maatschappelijk betrokken worden, niemand wil verantwoordelijkheid nemen. Maar iedereen wil een gemakkelijk leven, iedereen streeft zijn eigen egoïstische doelen na, iedereen wil de makkelijke uitweg nemen en als die makkelijke uitweg betekend dat onze familie, gemeenschappelijk of nationaal leven zal lijden, dan wordt dit als acceptabel gezien. Wanneer het individu van zichzelf een virtuele god maakt, wanneer alles om hem draait en niet om anderen, dan weet je dat de natie ziek en stervende is.

Deze en vele andere feiten - vervuiling, wapenrace, ontginning van natuurlijke stoffen – leiden tot een angstwekkende conclusie: de Europese cultuur zal voor het einde van ons leven sterven. Ik bedoel hiermee niet dat we in 50, 100 of 200 jaar geen belangrijke rol in de wereldpolitiek meer zullen spelen en dan waarschijnlijk een heropleving zullen meemaken. Ik bedoel simpelweg dat zoals de eens machtige Griekse en Egyptische beschavingen in het niets verdwenen, onze beschaving op dezelfde wijze zal verdwijnen. De dood van Europa zal voor eens en altijd het einde betekenen voor de blanke volkeren: het zal afgelopen zijn met jou, je familie en je vrienden. Brittannië zal een onbelangrijke vage herinnering worden.  

Laten we onszelf niet voor de gek houden. De strijd om de situatie te keren zal extreem zwaar en weinig dankbaar zijn: zwaar omdat de vijanden van de beschaving hun wurggreep op ons niet snel los zullen laten totdat we ze ertoe dwingen: ondankbaar omdat niemand wil horen dat er een vloedgolf van catastrofe over ons hangt en ons leven bedreigd wordt. Ons volk steekt de kop in het zand en houdt zichzelf voor de gek dat alles uiteindelijk wel weer goed zal komen. Jammer genoeg voor dit soort mensen leven we in de echte wereld waar “happy endings” niet automatisch in het script geschreven worden.

Er zijn geen goede feeën die ons gaan helpen en met hun toverstokje zullen zwaaien om alles weer goed te maken. Als het Britse volk wil overleven, zullen ze terug moeten vechten. Als zij niet bereid zijn om dit te doen, dan kunnen ze beter alvast beginnen met te bidden voor een snelle en barmhartige dood, want niks anders zal hen baten.               

zondag 13 maart 2011

Raciaal Nationalisme: “Links” of “Rechts”?

Raciaal Nationalisme: “Links” of “Rechts”?

Waar vinden we binnen het hedendaagse politieke spectrum van “rechts” en “links” de filosofie van het Raciaal Nationalisme? Volgens veel mensen in het Rechtse spectrum is het Raciaal Nationalisme een Links, Socialistisch en Collectivistisch gedachtegoed. Marxisten en Liberalen in het Linkse spectrum stellen juist weer dat het een extreem rechts, conservatief of fascistisch gedachtegoed is. Zijn deze beschrijvingen echter juist? Het antwoord is nee.

Veel van de verwarring ontstaat omdat veel mensen zijn geïndoctrineerd met het idee dat iedere politieke filosofie of beweging in een van de twee categorieën moet passen: links of rechts. Vandaag de dag zijn deze categorieën losjes gedefinieerd,  rechts zou Conservatief zijn en links zou Liberaal zijn. De reden waarom Raciaal Nationalisme in geen van beide categorieën past is het feit dat zowel Conservatisme als Liberalisme de wereld grotendeels in economische termen zien.

Om het simpel te zeggen; het fundamentele uitgangspunt van Rechts is Kapitalisme en het fundamentele uitgangspunt van Links is Marxisme. Raciaal Nationalisme vind zijn fundament echter in de biologie en beschouwt economie als een belangrijk maar secundair punt.
Feitelijk heeft het Raciaal Nationalisme geen vaste economische filosofie. Economie wordt primair beschouwt als middel om het raciale welzijn van mensen veilig te stellen. Het Raciaal Nationalisme verwerpt dus zowel het conservatieve model van onbeperkt Kapitalisme als de massieve staatscontrole van het Marxisme.
Om dit punt duidelijk te maken kunnen we kijken hoe Conservatieven en Liberalen kijken naar het ecologische vraagstuk. Voor Conservatieven wordt het preserveren van het milieu slechts gezien vanuit zakelijk oogpunt. In hun ideaal zouden alle milieu wetten geëlimineerd moeten worden omdat deze de kosten voor zaken doen verhogen.
Hoe ziet Links het ecologische vraagstuk? Hun antwoord is een massieve staatsregulatie, die resulteert in duizenden repressieve wetten die tot op zekere hoogte de economische groei stoppen. Maar gaat het hen echt om het welzijn van mensen? Deels is hun motivatie geïnspireerd op Marx zijn haat jegens vrij ondernemerschap, wat als gevolg heeft dat er restricties op de handel worden gelegd die ertoe leid dat de mensen worden gedupeerd door het onnoodzakelijk hinderen van de Nationale economie. Links ziet ongelijke distributie van de welvaart als oneerlijk en legt wetten en beleid op om het geld van de ene groep af te nemen en her te verdelen onder de andere. Dit sluit fundamenteel aan bij de Marxistische economische theorie van economische gelijkheid en staatregulatie van de economie.
Hoe zou een Raciaal Nationalistisch regime antwoorden op het ecologisch vraagstuk? Een groot deel van het probleem zou worden voorkomen door de Raciaal Nationalistische filosofie zelf, die de mens ziet als een onderdeel van de natuurlijke wereld; een manifestatie van de natuur.
Raciaal Nationalisme staat regelrecht tegenover de positie van Conservatieven, die de mens beschouwen als de meester van de wereld, waarbinnen al het land en alle dieren worden opgeofferd door het individu zijn wil. Het staat ook tegenover de Linkse positie dat de mens de vernietiger is van alle natuur en compleet los staat van de natuurlijke wereld.
De posities van zowel Rechts als Links zijn paradoxaal gebaseerd op het antinatuurlijke wereldbeeld dat men terug vind in Semitische religies zoals het Judaïsme en Christendom dat de mens onderscheid van de rest van de natuur.

Raciaal Nationalisme erkend persoonlijke verantwoordelijkheid en het verlangen van individuen om zoveel mogelijk economische vrijheid te hebben. Het heeft dus geen verlangen om vrij ondernemerschap tegen te houden en accepteert de ongelijke verdeling van welvaart als een feit van het leven. Echter plaatst Raciaal Nationalisme de welvaart van het Volk boven dat van de economie. Economie wordt behandeld als een middel voor de ontwikkeling van de raciale gemeenschap en niet als een doel op zichzelf. Dus gevaarlijke vervuiling en exploitatie van de arbeider zou worden verboden, niet vanuit het standpunt van meer staatscontrole, maar voor de bescherming van de leefomgeving die noodzakelijk is voor een gezond leven. Wij erkennen eveneens het gevaar van de zeer rijke elite en grote bedrijven die in staat zijn om regeringsbeleid te manipuleren voor hun eigen egoïstische doeleinden.
Een ander punt waarin Raciaal Nationalisme zich onderscheid van Conservatieven en Liberalen is immigratie. De laatste decennia hebben we grote golve van immigratie ervaren. Deze immigratie is compleet verschillend van de historische immigratie: praktisch alle immigranten zijn niet blank. Zowel Liberalen als Conservatieven zijn van mening dat de gigantische immigratie stromen moeten blijven plaats vinden. Liberalen willen een “eerlijke” en “gelijke” wereld zonder grenzen. Conservatieven beperken de discussie slechts tot illegale immigratie en willen enkel dat alle immigranten, ongeacht ras, burger worden. Zelfs bij diegene die tegen immigratie zijn zien we dat de discussie zich beperkt tot economie.
Hoe zou een Raciaal Nationalistisch regime staan tegenover immigratie? Als eerste zou immigratie moeten worden beperkt tot mensen van ons eigen ras. Zelfs het burgerschap van blanke immigranten zou zich moeten beperken tot de behoeften van de gemeenschap. De belangrijkste vraag m.b.t. immigratie zou moeten zijn wat het beste is voor de raciale gemeenschap. De Raciaal Nationalistische positie staat uiteraard lijnrecht tegenover de visie van veel Conservatieven en bijna alle Liberalen omdat deze geen racialistische uitgangspunten hebben en zich slechts op economie baseren.
Eerder in dit artikel hebben we gekeken naar enkele gebieden waar Rechts en Links verschillende visies hebben, maar beiden het economisch model gebruiken als basis voor hun posities. Nu kunnen we kijken naar gebieden waar Rechts en Links het met elkaar eens zijn en verschillen van het Raciaal Nationalisme.
Zo is er hun goedkeuring van interraciale relaties en integratie. Hier is hun overeenstemming niet zo zeer gebaseerd op economische basis, maar op de valse doctrine van raciale gelijkheid. Dit is interessant aangezien raciale gelijkheid van oorsprong een Marxistische filosofie is die slechts tot enkele decennia geleden werd tegen gesproken door Conservatieven. Dit is veranderd, niet vanwege nieuwe feiten, maar vanwege de politiek correcte trend. 
Ondanks wat Links beweert heeft Conservatisme echter nooit echt een raciaal uitgangspunt gehad. Er waren in het verleden Conservatieven die ons ras trachten te beschermen, maar het was voor hen simpelweg niet mogelijk om onze Volkeren te beschermen tegen het Liberale gedachtegoed met enkel hun economische doctrine.

Raciaal Nationalisme zou hier een oplossing bieden. Zo zouden interraciale relaties simpelweg verboden worden. Uiteraard zien veel mensen vandaag de dag dit als oneerlijk en een restrictie van de persoonlijke vrijheid, echter moeten we niet vergeten dat enkele decennia geleden in veel delen van de Westerse wereld dit als een misdaad werd gezien. Het werd begrepen en geaccepteerd als het natuurlijke morele paradigma.
Uiteraard zullen mensen vragen wat het Raciaal Nationalisme tegen interraciale relaties heeft? Deze vraag laat het grote verschil zien tussen het Raciaal Nationalisme en de materialistisch georiënteerde filosofieën van het Liberalisme en Conservatisme. Raciaal Nationalisme baseert zich op een erkenning van de natuur.
Elke studie van de natuurlijke wereld laat de onderliggende kracht zien die in al het leven voor komt: soortvorming, competitie en vooruitgang. Sinds het ontstaan van leven heeft het zich ontwikkeld in verschillende en complexere vormen. We zien een diversificatie proces in alle planten en dieren, elk sub soort ontwikkeld speciale vaardigheden en adaptaties welke verschillen van hun gemeenschappelijke voorouders. Van de eerste eencellige dieren tot mensen, heel het leven volgt dit proces. Interraciale relaties staan voor een omgekeerde evolutie, een terug draaiing van het universele plan der natuur.
Raciaal Nationalisme wenst zich te associëren met mensen van het eigen ras omdat dit natuurlijk en instinctief is. Zelfs vandaag de dag nu interraciale contacten worden aangemoedigd op scholen en in de media, zien we dat de overweldigende meerderheid van zowel zwarten als blanken relaties kiezen met mensen van hun eigen ras.
Enkel binnen een homogene samenleving waar mensen een gevoel van gemeenschap, historie en groepssolidariteit hebben kan echte vooruitgang voorkomen. Het is een menselijk gegeven dat de mens denkt dat de ene groep “anders” is als de andere. We hebben dus twee natuurlijke menselijke karakters; raciale affiniteit en het onderscheid maken tussen groepen. Raciaal Nationalisme accepteert dit en probeert deze gedachten te gebruiken voor de verbetering van de samenleving als geheel. Zowel Conservatisme als Liberalisme negeren dit gegeven, of in het ergste geval, creëren condities waarin dit gegeven leid tot conflict: Multi-racialisme, Multi-culturisme en heterogene samenlevingen.
De economische en materialistische filosofieën van de Conservatieven en Liberalen hebben geleid tot de problemen waar we vandaag de dag mee kampen. Enkel door deze hedendaagse attitudes te veranderen naar een nieuwe attitude die is gebaseerd op een Raciaal Nationalistisch moraal en de natuur, kunnen we hopen op een betere toekomst!

Op naar een Europees Socialisme

Op naar een Europees Socialisme

Syndicalisme of Gilde Socialisme staat voor sociale rechtvaardigheid en erkend het recht van het individu om voor zichzelf en zijn familie te werken zolang dit niet in conflict raakt met het algemeen belang van het Volk. Syndicalisme is een collectivistische ideologie maar laat de weg vrij voor individueel initiatief. Het individu zal worden beschermt en worden aangemoedigd voor de verbetering voor allen. Industrieën die te groot groeien voor beheer door een individu zullen worden gecontroleerd door allen die hierin werken. Syndicalisme staat voor arbeidersmacht over de industrie.      

De grootste prestatie van het Syndicalisme is waarschijnlijk te vinden in Europa. De moderne vorm van Europees Socialisme staat voor de vereniging van Europa op Socialistische basis. Dit is een noodzaak willen we het internationaal kapitalisme overwinnen. Kapitalisme is georganiseerd op een wereldschaal. De lage lonen landen in Azië worden industrieel uitgebuit om grotere winst te genereren dan dat het kapitalisme in het Westen maakt. Tengevolge  verliezen Nederlandse arbeiders hun markten aan goedkope bedrijven in Azië die gefinancierd worden met geld uit Europa en Amerika.

Het internationale Socialisme heeft op alle vlakken gefaald als het gaat om deze dreiging. Nederlandse arbeiders kunnen niet wachten tot de geëxploiteerde Koelies in het Oosten een levensstandaard bereiken die hoog genoeg is om de oneerlijke concurrentie tegen te gaan. Ondertussen gaat het Kapitalisme door met zijn wereldwijde plannen en ambities, die op een veel grotere snelheid uitbreid en consolideert dan dat een internationale arbeidersbeweging groeit. Daarom neemt het Syndicalisme de meer realistische weg van een Europees Socialisme. De Europese arbeiders hebben een hoog niveau van politieke macht en ontwikkeling bereikt. Zij zijn in staat om regeringen te kiezen die hun wil uitvoeren. Ze hebben een gemeenschappelijke visie op het leven: hun levensstandaard en sociale condities kunnen in een relatief korte tijd tot een gemeenschappelijk Europees niveau worden gemaakt. Door vandaag de dag te verenigen kunnen ze een echt Socialisme bereiken. Dan pas is men in staat om de Westerse uitbuiters van Oosterse Koelies hun winst af te pakken door alle in het Oosten geproduceerde producten van de Europese markten te verbannen en daarmee de eigen markt voor de eigen producten te beschermen. Waar internationale solidariteit een illusie bleek, kan Europese solidariteit in de nabije toekomst gerealiseerd worden.                  

Hetzelfde geld voor oneerlijke concurrentie in Europa zelf. Arbeiderseenheid in een verenigd Europa kan een eind maken aan de lage lonen die worden betaald in veel delen van het continent en op deze manier de oneerlijke concurrentie tegen gaan. Europese solidariteit kan de vicieuze praktijk stoppen die de ene Europese levensstandaard  tegen de ander uitspeelt met als doel beide naar beneden te halen. Door solidair te zijn met alle arbeiders in het continent kunnen Nederlandse arbeiders verzekeren dat hun goederen in alle Europese markten verkocht worden zonder angst voor oneerlijke concurrentie. Europese solidariteit is noodzakelijk als de Nederlandse arbeider enige winst wilt behouden, aangezien er geen winsten meer zullen zijn als Europeanen elkaar blijven aftroeven.

Europese solidariteit is noodzakelijk om voor eens en altijd te breken met de gigantische internationale conglomeraten. Zelfs het meest revolutionaire Syndicalistische programma, dat enkel in dit land wordt toegepast, zullen er enkel toe leiden dat deze conglomeraten gaan opereren op andere delen van het continent en verder door hun internationale bondgenoten en dochterondernemingen. Zij zullen zeker wraak nemen op de Nederlandse Syndicalistische arbeiders door hun producten te boycotten en weg te concurreren in Europese en andere markten. Echter door Europese solidariteit en de opkomst van het Syndicalisme door het ganse continent kan men de macht van deze conglomeraten permanent breken. De enige manier om een octopus te bestrijden is al zijn armen af te hakken.        

De tijd breekt aan om een besluit te maken dat de gehele levensstandaard van arbeiders zal transformeren. Ondanks alle hoop die is veroorzaakt door twee grote oorlogen is het Kapitalisme nog even negatief als ervoor en houd het nog steeds het alledaagse leven in zijn repressieve greep. Bureaucratisch Socialisme is uitgeprobeerd maar bleek in de praktijk niks anders als Bureaucratisch Kapitalisme te zijn. De arbeiders hebben geen andere keus dan deze eindeloze frustratie te beëindigen en de productiemiddelen over te nemen zodat er een echt Socialisme kan worden bereikt door de Syndicalistische revolutie.   

De arbeiders moeten kiezen tussen de doorgaande loonslavernij of een breeder en vrijer leven door Syndicalisme. Europees Socialisme verwacht complete meewerking van iedere man en vrouw en maakt loyaliteit tot de sleutel van de revolutie. Dit zal de arbeiders de kracht geven om de parasitaire financiële en industriële gevestigde orde omver te werpen.    

ARBEIDERS VAN NEDERLAND EN EUROPA VERENIGT U!











NJN Scholingsdag: Ecologie en Identiteit


NJN Scholingsdag: Ecologie en Identiteit
Zaterdag 12 Maart verzamelden zo’n 30 kameraden om de scholingsdag van de Nationale Jeugd Nederland bij te wonen. Dit keer werd er een lezing gehouden over Ecologie en Identiteit, Nationalisme en het Groene denken. In het eerste deel van de lezing werd besproken hoe de oude beschavingen met de natuur omgingen en welke plaats deze in hun leven innam. Ook werd de opkomst van het antropocentrische wereldbeeld genoemd dat voortkwam uit de Joods-Christelijke traditie en vandaag de dag nog terug te vinden is in moderne denkbeelden zoals het (neo) Liberalisme en het (neo) Marxisme. In het tweede deel werden politieke stromingen besproken en de rol die ecologie hierin speelt. Zo werd het thema door de naoorlogse neo Marxisten gekaapt en is ecologie vandaag de dag zelfs een product geworden van het neo Liberaal consumentisme. Identitaire en traditionalistische politieke stromingen zijn altijd nauw gepaard gegaan met het ecologische denken en onderscheiden zich omdat zij mens en natuur zien als onlosmakelijk verbonden aan elkaar. Na de scholingsdag was er nog tijd voor een borrel. We kunnen wederom spreken van een zeer geslaagde dag en danken alle aanwezigen voor hun komst.


Deze lezing werd oa bij gewoont door de Vrije Nationalisten Noord-Brabant. Dit verslag is overgenomen van de Nationale Jeugd Nederland: http://www.weerstand.org/