Aktieverslag: Anti-Kapitalistisch Verzet in Waren-Münitz

 

Op zaterdag 22 augustus jl. gingen de Vrije Krachten op initiatief van AG Nord-Ost, Nationaler Sozialisten Müritz en het Kollektiv 56 de straat op in de Oost-Duitse stad Waren-Müritz om een vuist te maken tegen de kapitalistische uitbuiting. Ongeveer honderd tot honderdvijftig kameraden gaven gehoor aan de oproep: "Uitbuiting stoppen! Kapitalisme neer slaan!" Een delegatie van ACN/AKN Nederland was hierbij aanwezig.

Rond het middaguur trok het Zwart Blok gewapend met anti-kapitalistische spandoeken en leuzen de binnenstad van Waren-Münitz in. Het Blok werd gevolgd door een geluidswagen waar naast een stevige dosis NSHC en NS-rap, de nodige toespraken werden gehouden om de massaal toegestroomde burgers in de stad te informeren. Opvallend was de strikte discipline binnen het Blok, iets dat we in het westen nog weleens anders hebben ervaren.

Eenmaal aangekomen in de wijk Papenburg, gekenmerkt door een typische Oost-Duitse Plattenbau, werden er verschillende toespraken gehouden. Een van de kameraden pleitte voor een vereniging van links en rechts in de antikapitalistische strijd: "Beide energieën horen niet te botsen, maar samen te gaan." Zowel de burgerlijke klassenstaat en de noodzaak tot klassenstrijd werden erkend. [1] We mogen met recht zeggen dat dit soort revolutionaire toespraken een verademing zijn, sinds een groot deel van de Nationaler Widerstand momenteel lijkt te zijn verzonken in reactionaire retoriek.

Van de massale mobilisatie die de antifascisten beloofd hadden was niets te merken. Op wat kleinburgerlijke elementen met fluitjes en wat geknutselde protestborden na was er geen enkele tegenstand. Voor hen kunnen we enkel Max Horkheimer citeren: "Hij die niet wenst te spreken over het kapitalisme, dient te zwijgen over het fascisme!" Een groot deel van de bevolking leek juist uitermate positief over de demonstratie en een enkeling hing zelfs de Duitse rijksvlag aan het balkon. De antikapitalistische thematiek kwam goed uit de verf en de bijna 4 uur durende strijdbare demonstratie was dan ook een groot succes.

Toch zijn er ook nog wat (opbouwende) kritieken te geven. Door de aanwezigheid van NPD-bonzen kreeg de demonstratie van tijd tot tijd een nogal partij politiek karakter. Het kapitalisme kan niet via parlementaire weg omver geworpen worden. Het democratisch reformisme (ook dat van de NPD) dient dan ook ten alle tijden consequent verworpen te worden. Ook het kritiekloos gehoor geven aan de belachelijke verordening van de smeris om langs een evenement in de stad geen leuzen te mogen roepen of muziek te draaien leidde tot wat terechte onvrede en ongenoegen onder een deel van de demonstranten (in het bijzonder tegen de schreeuwerige NPD-bonzen die koste wat het kost aan de smeris gehoor wilden geven).

Toch zitten de kameraden zeer zeker op de goede weg en hebben wij zelden een dergelijk revolutionaire demonstratie mee gemaakt in Duitsland!

[1] De volledige toespraak van deze kameraad zal binnenkort vertaald online gezet worden op deze site.

Is Rusland imperialistisch?

De criteria die er gebruikt worden om te suggereren dat Rusland ‘imperialistisch’ zou zijn, zijn uitsluitend van militaire aard; namelijk het feit dat het beschikt over nucleaire wapens en dat het twee meedogenloze oorlogen heeft gevoerd tegen Tsjetsjenië. Maar militaire strijdkrachten en agressie zijn an sich nog niet datgene wat een land als imperialistisch definieert. 

Zoals Lenin al stelde, is "imperialisme kapitalisme op die trap van ontwikkeling, waarop de heerschappij van de monopolies en het financierskapitaal tot stand komt, de kapitaalexport een enorme betekenis heeft gekregen, de verdeling van de wereld tussen de internationale trusts is begonnen en de verdeling van het gehele grondgebied van de aarde tussen de grootste kapitalistische landen is voltooid" (Het imperialisme als hoogste stadium [1916], p. 109-110). De heerschappij over de gehele wereld door een handjevol imperialisten vormt de grootste barriere voor de economische ontwikkeling en sociale vooruitgang van de minder ontwikkelde naties. De constante strijd van de imperialistische machten om toegang van markten, grondstoffen en goedkope arbeidskrachten te verkrijgen leidt tot een voortdurende terugkeer van imperialistische oorlogen om zo activa* te verschaffen en deze te beschermen in het buitenland.

Rusland speelt géén rol in deze verdeling van de wereld op globale schaal. Maar Ruslands aanzienlijke militaire macht maakt het voor de imperialisten wel moeilijk om met haar te spotten. Overigens intervenieert Rusland niet in en bombardeert het géén andere landen over de gehele aardbol zoals de Verenigde Staten dat wel doet. En ook stuurt het géén troepen naar verafgelegen plekken om zo haar nationale belangen te bevorderen, zoals tweederangs imperialistische machten als Groot-Brittannië en Frankrijk dat wel plegen te doen. Rusland is een regionale macht, zij het wel één met imperialistische ambities.

Het Rusland van nà de Sovjet-Unie heeft nooit militair geïntervenieerd buiten de territoria van de voormalige Sovjet-Unie, op een zeer beperkte interventie in het voormalige Joegoslavië halverwege de jaren ’90 na, toen de Russen als ‘good cops’ voor de NAVO fungeerden. Moskou heeft twee meedogenloze oorlogen gevoerd in Tsjetsjenië om het zelfbeschikkingsrecht van de onderdrukte Tsjetsjenen (het recht om zich af te scheiden van Rusland) de kop in te drukken (een recht dat wij overigens steunen). Echter, wel meer landen die niet-imperialistisch zijn, onderdrukken minderheden binnen hun landsgrenzen, zoals bijvoorbeeld de Tamils in Sri Lanka of de Rohingya in Myanmar (Birma). Rusland vocht tevens om het pro-Russische Zuid-Ossetië een oorlog uit met Georgië, dat ondersteund werd door de Verenigde Staten. In deze oorlog tussen twee niet-imperialistische kapitalistische landen in 2008 vertegenwoordigde alleen het revolutionair defaitisme de juiste positie: De klassenbelangen van zowel de arbeiders van Georgië als die van Rusland waren beide destijds gelegen in de strijd ter omverwerping van de eigen respectievelijke kapitalistische heersers d.m.v. een socialistische revolutie.


Herrezen uit de kapitalistische contrarevolutie van 1991-1992 vertegenwoordigt het Rusland van na de Sovjet-Unie een historisch uniek en ongekend fenomeen. Doordat de Russische industriële ontwikkeling primair plaatsvond dmv de gecollectiveerde economie van een arbeidersstaat, past het hedendaagse Rusland niet geheel in de categorie van de langdurige gevestigde kapitalistische landen.


De Russische economie, gesterkt door de hoge prijzen voor fossiele brandstoffen gedurende het grootste deel van het afgelopen decennium, heeft zich grotendeels hersteld van het zwarte gat, waar het in getuimeld was na de kapitalistische 'shock-therapie' van de jaren ’90. Maar het heeft niet de economie van een imperialistische macht. Ruslands nieuwe kapitalistische heersers hebben de beschikking over een grote industriële basis en een uitgestrekte infrastructuur in een land met een enorme hoeveelheid natuurlijke rijkdommen. Echter, haar industrie komt wezenlijk tekort in vergelijking met andere ontwikkelde kapitalistische landen qua techniek en productkwaliteit. Geen enkele tak van de Russische industriële productie kan concurreren met die van de internationale markt, behalve die van de bewapeningsindustrie (welke grotendeels is geërfd van de Sovjet-Unie). In tegenstelling tot de imperialistische landen, welke zich kenmerken door de export van kapitaal, exporteert Rusland primair natuurlijke rijkdommen, géén kapitaal. Ruslands economie is sterk afhankelijk van zijn aardolie- en gassector, die in 2013 verantwoordelijk was voor 16% van het bruto nationaal product, 52% van de federale regeringsinkomsten en meer dan 70% van de export. Wat door moet gaan voor 'investeringen' over de landsgrenzen, neemt vaak de vorm aan van kapitaalvlucht naar imperialistische centra of naar belasting-paradijzen.

 

Delen van de heersende klasse in de BRD zoeken naar een alliantie met Rusland als middel ter realisering van wat zij zien als Duitslands “natuurlijke” rol als heerser over Eurazië. Maar 'Atlanticisten' zoals bondskanselier Angela Merkel nemen wel een minder oorlogszuchtige houding aan tegenover Rusland dan Washington dat doet. Tot op de dag van vandaag echter hebben de heersers van de Verenigde Staten en de BRD hun alliantie behouden in hun streven om de Russische invloed in de andere landen van de voormalige Sovjet-Unie terug te dringen of te minimaliseren. Dientengevolge heeft de door de BRD gedomineerde EU samen met Washington de opgelegde sancties tegen Rusland vanwege haar acties in Oekraïne gehandhaafd.

De bestaande imperialisten, met de Verenigde Staten voorop, gaan door met het weren van Rusland uit hun club. De imperialistische NAVO-alliantie is uitgebreid tot en met Oost-Europa (in het geval van Estland en Letland, tot pal aan Ruslands grenzen), de Verenigde Staten intensiveert het ontplooien van tanks en ander zwaar materieel in de regio en voor de eerste keer sinds het einde van de Koude Oorlog, bediscussieert de NAVO de versterking van zijn nucleaire afschrikmiddelen.  Het US-imperialisme heeft ook de kleuren “revoluties” gesponsord om zo pro-Washington regimes in diverse voormalige republieken van de Sovjet-Unie te installeren. De door de Verenigde Staten gesteunde coup in Oekraïne van het afgelopen jaar, welke een fascistisch geïnfecteerd en extreem anti-Russisch regime aan de macht bracht, is hiervan het meest recente voorbeeld.


Dienen we thans de soldaten van alle oorlogsvoerende partijen in Oekraïne op te roepen om 'de geweren om te draaie' en tegen de eigen kapitalistische heersers te richten: d.w.z., dient onze positie er één te zijn van revolutionair defaitisme? Dat was wèl Lenin’s positie in de Eerste Wereldoorlog, die een inter-imperialistische oorlog was, uitgevochten om de herverdeling van de wereld onder imperialistische machten.


In scherp contrast hiermee is het huidige conflict in Oekraïne het directe resultaat van US-imperialistische machinaties; een burgeroorlog. Activisten in het Oostelijk gedeelte van het land, wat etnisch gemengd, maar overheersend Russischtalig is, kwamen in opstand, omdat het ultra-nationalistische Oekraïense regime hun nationale rechten met voeten trad. Het Kiev-regime reageerde dmv het mobiliseren van het leger en van neonazistische vrijwilligersbataljons – die steden bombarderen, onschuldige burgers vermoorden en ziekenhuizen en industriële installaties vernietigen. Het dient te worden onderstreept dat, hoewel de rebellen in Oost-Oekraïne gesteund worden door Rusland, Moskou er evenwel niet in is geïnteresseerd om Oost-Oekraïne te annexeren. In tegenstelling tot de herhaaldelijke beweringen van de kant van Kiev en zijn imperialistische beschermheren dat het Russische leger binnen zou zijn gevallen, heeft Poetin tot nu toe een regelrechte oorlog met het Kiev-regime duidelijk vermeden.

Revolutionaire socialisten dienen wel degelijk partij te kiezen in dit conflict: De belangen van de arbeidersklasse – in Oekraïne, Rusland en op wereldschaal – liggen in de verdediging van de bevolking in Oost-Oekraïne en het recht op nationale zelfbeschikking. Het feit dat we in militair opzicht aan de kant van de 'pro-Russische' strijdkrachten in Oost-Oekraïne staan, betekent niét dat we ook maar de geringste vorm van politieke steun (op welke wijze dan ook) aan de leiders van de nationalistische rebellen of aan het Poetin-regime geven. Onze verdediging van de bevolking van Oost-Oekraïne ligt in het verlengde van de benaderingswijze van Lenin, die onderstreepte dat het recht op zelfbeschikking essentieel is ter bestrijding van het nationaal antagonisme teneinde aldus omstandigheden te creëren, waar arbeiders van verschillende naties de kans krijgen om in te kunnen zien dat de 'eigen' kapitalistische heersende klasse de vijand is, en niet zijzelf onderling. 

*Activa = het geheel van de werkelijke bezittingen van een onderneming

22-08 Demo in Waren (DE): AUSBEUTUNG STOPPEN - KAPITALISMUS ZERSCHLAGEN!

Op 22 augustus gaan wij in onze prachtige stad Waren de straten op om een verklaring af te geven. Er is geen geld voor echte educatie. Het enige dat ons al vanaf vroege leeftijd wordt aangeleerd is dat enkel de consumptie van ziekteverwekkend pseudo-voedsel en de laatste mobiele telefoons ons gelukkig zouden kunnen maken. Lonen waar men zich van 's ochtends tot 's avonds voor kapot werkt zijn amper genoeg om van te leven. Er is geen perspectief op een veilige toekomst. Als je geluk hebt kun je een mini-pensioen verwachten vanaf 70 jaar, als je er al een krijgt. Loondrukkers en criminelen die door het systeem gefaciliteerd en onderhouden worden beschimpen ons.

 
Dit zijn alle symptomen van een en dezelfde ziekte: het kapitalisme!


Wij gaan de straat op om te laten horen dat er nog steeds jeugd is die zich tegen deze toestand verzet. Een toestand die ons sinds 1945 vanaf de Oostkust van de VS wordt gedicteerd. Kom ook op zaterdag 22 augustus naar Waren en sluit je bij ons aan! Draag het protest naar de straten, waar deze hoort! Het is JOUW taak om aan je eigen toekomst te bouwen. Neem deel en verspreid deze oproep naar alle sociale netwerken!


Meer informatie hier.

Tegen de Westerse decadentie - Het concept Eurazië

Vandaag de dag duikt het begrip ‘Eurazië’ weer op. Hoewel dit concept al langer bekend is in de Beweging en hier een daar ook actief gepropageerd en aangehangen wordt, gebruikte onlangs de Russische president Putin deze term ook. Terecht?

Een speurtocht door het verleden van dit idee zal duidelijk maken wat dit concept inhoudt en in hoeverre nationaalrevolutionairen er hun voordeel aan hebben.


De oorsprong van het idee van ‘Eurazië’ 

Rusland had altijd al moeite als Europees land in het Westen te worden erkend. Tsaar Peter de Grote (1672 - 1725) streed in zijn tijd al voor een plek van Rusland in Europa. Het Westen oordeelde echter keer op keer dat Rusland in de kern ‘Aziatisch’ zou zijn en dus géén deel van Europa. De term ‘Eurazië’ zou pas veel later opduiken. Omtrent 1921.

Toen de Oktoberrevolutie van 1917 het oude feodale Rusland wegvaagde, stroomden tal van kleinburgerlijke intellectuelen (etnologen, taalwetenschappers, historici, theologen, filosofen, rechtsgeleerden etc.) als onderdeel van de Eurazië Beweging, in ballingschap naar het buitenland (Hun theoretisch naslagwerk werd gebundeld onder de titel “Der Aufbruch nach Osten”). Om het concept van Eurazië te begrijpen dient men eerst naar enkele voorlopers van deze Beweging te kijken. De in 1890 geboren taalwetenschapper Nikolaj Trubetzkoj was één van haar grondleggers (zie zijn veel geciteerde standaardwerk “Europa und die Menschheit”).

Al haken we gelijk in op verwijzingen van het Westen naar Peter de Grote en zijn erkenning van Rusland, dan hebben we het wezen van de idee van Eurazië gelijk te pakken. Trubetzkoj stelt in zijn Oost-oriëntering dan ook dat niet de Kiev-Rus aan de wieg van het Russische Rijk stond, máár het Mongoolse Rijk van Dzjengis Khan en dat de periode daarna, waar de Tataren heersten, het begrip ‘Rusland’ definieerde.  “Oervader” Khan zou voor de territoriale eenheid hebben gezorgd, het zelfstandige gebied “Eurazië”.
Het “beschaafde” Westen dat zichzelf als superieur zag en niet-Europese volkeren trachtte te domineren, moest worden bestreden met eigen ontwikkelde culturele aspecten, de eigen bewuste achtergeblevenheid moest vooruit springen. Het Oosten en Westen moesten zich met elkaar meten.

De toekomst van Rusland moest niet die van een wereldleider zijn, maar die van een voorhoede tegen Europa. Dit kon alleen maar als Rusland aanhaakte bij de bevrijdingsbewegingen van de koloniale volkeren, zichzelf dus losmaakte van de Europese onderdrukker, waarmee Rusland niets gemeen had.

De conservatieve auteur Konstantin Leontjew (1831-1891) geldt als een andere grondlegger van de idee van Eurazië met zijn positie m.b.t. het Slavendom wiens Russische cultuur dient te worden beschermd tegen Europa d.m.v. een duidelijke scheidslijn (een heuse muur) tussen Oost en West. 


Echter zit het verschil tussen de ideeën van Eurazië en die van Leontjew erin dat deze laatste niet zozeer de Westerse cultuur verwierp, maar haar verburgerlijking en democratisering, als gevolg van de Franse Revolutie. Bij Leontjew gold het oude feodale aristocratische Europa nog als het hoogste goed.

Terugkomend op de latere Eurazië Beweging: Zij zag in de burgeroorlog, de revolutie en de val van de tsaar positieve ontwikkelingen, waarin zij de Bolsjewieken niet geheel verwierp. Evenals dat ook niet met het opkomende Italiaanse fascisme werd gedaan.

Beide werden positief ontvangen vanwege hun anti-parlementaristische en anti-democratische gedachte.
Wat echter een hinderpaal bleef voor de Eurazië beweging, was de eigen verheerlijking van de natie in het fascisme en de nabootsing van de Westerse burgerlijke cultuur in de gedaante van de proletarische cultuur onder de Bolsjewisten.

De “Euraziaten” hadden altijd de uitschakeling van de heersende Bolsjewistische Partij in de Sovjet-Unie op het oog gehad, de hegemonie van marxisme diende door die van Eurazië te worden vervangen.
De Eurazië Beweging zou met de dood van Trubetzkoj in 1938 langzaam ineenstorten (Hij overleed na een fataal verhoor door de Gestapo vanwege vermeende kritiek op de rassenleer van de nazi’s nadat de Anschluss van Oostenrijk had plaatsgevonden).


De ontwikkeling van het hedendaagse Eurazië-idee

Het zou meer dan 50 jaar duren alvorens de idee van Eurazië een renaissance beleefde. De ineenstorting van de Sovjet-Unie tijdens het Gorbatsjov-tijdperk luidde een nieuwe fase in van de zoektocht naar een nieuwe Russische identiteit. Deze identiteit zou door Alexander Dugin (geb. 1962) worden gevonden, de idee van Eurazië. Alleen slaan de (voormalige) extreemrechtse ideeën van Dugin de plank mis als het gaat om het “Derde Weg” concept gaat van Eurazië.

Het belangrijkste onderscheid tussen het oorspronkelijke concept en dat van Dugin ligt opnieuw in het verschil van opvatting m.b.t. Oost en West.

Daar waar het eerste getuige van een isolationistische houding, daar streeft het tweede een expansionistisch idee na. Tussen West- en Oost-Europa ,,heerst alleen vijandigheid, haat, meedogenloze strijd met of zonder regels, de strijd om de vernietiging tot de laatste druppel bloed. Tussen hen liggen bergen van lijken… Wie van hen zal het laatste woord hebben?... Dit zal de oorlog beslissen, de ,,Vader aller dingen”, aldus het tijdschrift Elementy waar Dugin aan verbonden was.

Het onderscheid zit hem er dan dus in dat Dugin een veroveringsoffensief vanuit het Oosten richting het Westen nastreeft i.t.t. de klassieke idee van Eurazië die zich wou bevrijden van het Westen en er zelfstandig naast wou leven.

Ook Putin spreekt vandaag de dag over Eurazië, zij het echter met nog grotere nadruk op de Groot-Russische gedachte. In Putins concept gaat het om een Russisch nationalistische idee, een Groot-Rusland. Er is géén sprake van een verenigd Azië der volkeren in zijn (en Dugins) wereldbeschouwing. Slechts een machtsreactie, maar géén heterogeen Oostblok tegen de EU en Amerika.

Alhoewel wij als nationaalrevolutionairen met het hedendaagse Eurazië concept géen verwantschap voelen, dient het klassieke concept van Eurazië echter wel als een bondgenoot gezien te worden. Redenen:

1) De anti-parlementaire en anti-tsaristische ideologie;

2) Het isolationisme tegen het burgerlijke Westen en de vereniging van de volkeren Azië;

3) (Wederom) De grootmacht Rusland in de bevrijdingsstrijd tegen Europese onderdrukking;

4) Strevend een revolutie die noch specifiek partijbolsjewistisch noch specifiek fascistisch is;

5) Waar daarnaast de chauvinistische ideeën van Dugin en Putin m.b.t. een Russisch Imperium alle tijde verworpen dienen te worden!


Dus mocht er in Rusland een dergelijke Eurazië Beweging zijn ontstaan of bezig zijn te ontstaan, dan dient deze er goed aan te doen om nauwe aansluiting te zoeken bij de arbeidersbeweging teneinde zich te ontdoen van haar (klein-)burgerlijke wortels en waarachtig revolutionair te worden.

En dán zullen de nationaalrevolutionairen zich met haar in het Oostelijke kamp aaneensluiten en als wapenbroeders te hulp komen tegen de burgerlijke democratie en het imperialistische Westen!

Politieke analyse omtrent de Griekse situatie - Wat gebeurt er na het het volksreferendum?

De Griekse regering van de nationale bourgeoisie, SYRIZA, staat op het punt afgewurgd te worden door het Dictaat van Brussel, met de BRD (Merkel en Schaüble) als hoofdrolspelers om het duo Tsipras en Varoufakis van het politiek toneel te doen verwijderen en een nieuwe regering van ja-knikkers te installeren die wel snel aan de eisen van Brussel toegeven.

De imperialistische machten hebben besloten tot zondag niet meer met de regering-Tsipras te “onderhandelen” (over onderhandelingen van Brussel met Athene kan niet eens gesproken worden), en wachten de uitslag van het door SYRIZA aan het volk gevraagde referendum, omtrent de hervormingen en leningen van de EU, af. (Een referendum waar iedereen zijn eigen inhoud aan geeft. ‘Ja’ zou de aanvaarding van de hervormingen, in de EU blijven of het opstappen van de regering betekenen. ‘Nee’ nieuwe onderhandelingen, uit de Euro of zelfs uit de EU).

Hoe dan ook, de situatie van SYRIZA is dusdanig hopeloos geworden en heeft qua geloofwaardigheid al veel moeten inboeten. Zie de (mislukte)  eerdere instemming van Tsipras om het pensioenstelsel te hervormen naar behoeve van Brussel, zei het wel uitgesmeerd over een langere termijn om de pijn voor de Griekse bevolking te verzachten. Of het direct aanvragen van nieuwe leningen nadat enkele dagen geleden niet aan het terugbetalingstermijn aan Brussel werd gedaan.
Natuurlijk hebben Tsipras en Varoufakis nooit kunnen instemmen met alle eisen, zei het dat zelfs de vorige regering onder Samaras niet ingang op bepaalde punten. Als SYRIZA dit dan wel had gedaan was het helemaal einde oefening geweest (dit was dan ook de reden dat Varoufakis onlangs nog wegliep tijdens “onderhandelingen”).

Maar was als Varoufakis zijn woord houd en opstapt als Minsiter van Financiën bij een instemmen van een meerheid voor ‘ja’ bij het volksreferendum?

En wat als dan ook de regering-Tsipras ineenstort?

Dan zijn er eindelijk revolutionaire perspectieven in zicht: een gevallen regering , een wanhopige bevolking ten einde raad, burgeroorlog toestanden, het Dictaat van Brussel dat zijn gelijke vind in het (bewapenende) Griekse (= nationale) proletariaat.

Hier moet naar toegewerkt worden! Hier zit een revolutie in!

Maar wat doet de Gouden Dageraad, de politie en het leger (gezien de junta geschiedenis van Griekenland)?

De Gouden Dageraad heeft al het advies gegeven samen met SYRIZA ‘nee’ te stemmen op het referendum. Zie hier weer een front van “links” en “rechts” tegen de gehate Dictaten van de nationale onderdrukking (á la Weimar periode - Communisten en nazi’s tegen het Dictaat van Versailles, voor de bevrijding van het Duitse volk).

Kan de Gouden dageraad zich dan nu presenteren als laatste alternatief voor de bevrijding van Griekenland? Zij heeft nog een schone lei als het gaat om het politiek regeren.

Of neemt het radicalere maatregelen (bewapening)? Ook heeft zei immers nog contacten in politie en leger. Wat doen de onderste ranken hierin, die dicht bij het volk staan, tegenover de staatsgetrouwe hogere ranken (zie Portugal 1974)?

Zelfs Amerika staat zenuwachtig langs de zijlijn: met een eventuele Grexit zal de Westerse geopolitieke positie bloot komen te staan aan Oosterse krachten. Denk aan Putins energiedeal met Tsipras en de Chinese interesses in de haven Piraeus (Foreign Affairs).

Echter, een ding is zeker. De regering-Tsipras heeft zijn kans verspeelt als geloofwaardig alternatief op de Eurocrisis. Het Griekse kapitalisme kan niet meer gered worden en radicalere krachten zullen dit vacuüm opvullen (dit naar alles wat Varoufakis juist niet hoopte).

Want, zoals we al steeds stelde, de hoofdtendens  in deze Griekse tragedie blijft nog altijd:

NA SYRIZA KOMEN WIJ!