Tegen de Westerse decadentie - Het concept Eurazië

Vandaag de dag duikt het begrip ‘Eurazië’ weer op. Hoewel dit concept al langer bekend is in de Beweging en hier een daar ook actief gepropageerd en aangehangen wordt, gebruikte onlangs de Russische president Putin deze term ook. Terecht?

Een speurtocht door het verleden van dit idee zal duidelijk maken wat dit concept inhoudt en in hoeverre nationaalrevolutionairen er hun voordeel aan hebben.


De oorsprong van het idee van ‘Eurazië’ 

Rusland had altijd al moeite als Europees land in het Westen te worden erkend. Tsaar Peter de Grote (1672 - 1725) streed in zijn tijd al voor een plek van Rusland in Europa. Het Westen oordeelde echter keer op keer dat Rusland in de kern ‘Aziatisch’ zou zijn en dus géén deel van Europa. De term ‘Eurazië’ zou pas veel later opduiken. Omtrent 1921.

Toen de Oktoberrevolutie van 1917 het oude feodale Rusland wegvaagde, stroomden tal van kleinburgerlijke intellectuelen (etnologen, taalwetenschappers, historici, theologen, filosofen, rechtsgeleerden etc.) als onderdeel van de Eurazië Beweging, in ballingschap naar het buitenland (Hun theoretisch naslagwerk werd gebundeld onder de titel “Der Aufbruch nach Osten”). Om het concept van Eurazië te begrijpen dient men eerst naar enkele voorlopers van deze Beweging te kijken. De in 1890 geboren taalwetenschapper Nikolaj Trubetzkoj was één van haar grondleggers (zie zijn veel geciteerde standaardwerk “Europa und die Menschheit”).

Al haken we gelijk in op verwijzingen van het Westen naar Peter de Grote en zijn erkenning van Rusland, dan hebben we het wezen van de idee van Eurazië gelijk te pakken. Trubetzkoj stelt in zijn Oost-oriëntering dan ook dat niet de Kiev-Rus aan de wieg van het Russische Rijk stond, máár het Mongoolse Rijk van Dzjengis Khan en dat de periode daarna, waar de Tataren heersten, het begrip ‘Rusland’ definieerde.  “Oervader” Khan zou voor de territoriale eenheid hebben gezorgd, het zelfstandige gebied “Eurazië”.
Het “beschaafde” Westen dat zichzelf als superieur zag en niet-Europese volkeren trachtte te domineren, moest worden bestreden met eigen ontwikkelde culturele aspecten, de eigen bewuste achtergeblevenheid moest vooruit springen. Het Oosten en Westen moesten zich met elkaar meten.

De toekomst van Rusland moest niet die van een wereldleider zijn, maar die van een voorhoede tegen Europa. Dit kon alleen maar als Rusland aanhaakte bij de bevrijdingsbewegingen van de koloniale volkeren, zichzelf dus losmaakte van de Europese onderdrukker, waarmee Rusland niets gemeen had.

De conservatieve auteur Konstantin Leontjew (1831-1891) geldt als een andere grondlegger van de idee van Eurazië met zijn positie m.b.t. het Slavendom wiens Russische cultuur dient te worden beschermd tegen Europa d.m.v. een duidelijke scheidslijn (een heuse muur) tussen Oost en West. 


Echter zit het verschil tussen de ideeën van Eurazië en die van Leontjew erin dat deze laatste niet zozeer de Westerse cultuur verwierp, maar haar verburgerlijking en democratisering, als gevolg van de Franse Revolutie. Bij Leontjew gold het oude feodale aristocratische Europa nog als het hoogste goed.

Terugkomend op de latere Eurazië Beweging: Zij zag in de burgeroorlog, de revolutie en de val van de tsaar positieve ontwikkelingen, waarin zij de Bolsjewieken niet geheel verwierp. Evenals dat ook niet met het opkomende Italiaanse fascisme werd gedaan.

Beide werden positief ontvangen vanwege hun anti-parlementaristische en anti-democratische gedachte.
Wat echter een hinderpaal bleef voor de Eurazië beweging, was de eigen verheerlijking van de natie in het fascisme en de nabootsing van de Westerse burgerlijke cultuur in de gedaante van de proletarische cultuur onder de Bolsjewisten.

De “Euraziaten” hadden altijd de uitschakeling van de heersende Bolsjewistische Partij in de Sovjet-Unie op het oog gehad, de hegemonie van marxisme diende door die van Eurazië te worden vervangen.
De Eurazië Beweging zou met de dood van Trubetzkoj in 1938 langzaam ineenstorten (Hij overleed na een fataal verhoor door de Gestapo vanwege vermeende kritiek op de rassenleer van de nazi’s nadat de Anschluss van Oostenrijk had plaatsgevonden).


De ontwikkeling van het hedendaagse Eurazië-idee

Het zou meer dan 50 jaar duren alvorens de idee van Eurazië een renaissance beleefde. De ineenstorting van de Sovjet-Unie tijdens het Gorbatsjov-tijdperk luidde een nieuwe fase in van de zoektocht naar een nieuwe Russische identiteit. Deze identiteit zou door Alexander Dugin (geb. 1962) worden gevonden, de idee van Eurazië. Alleen slaan de (voormalige) extreemrechtse ideeën van Dugin de plank mis als het gaat om het “Derde Weg” concept gaat van Eurazië.

Het belangrijkste onderscheid tussen het oorspronkelijke concept en dat van Dugin ligt opnieuw in het verschil van opvatting m.b.t. Oost en West.

Daar waar het eerste getuige van een isolationistische houding, daar streeft het tweede een expansionistisch idee na. Tussen West- en Oost-Europa ,,heerst alleen vijandigheid, haat, meedogenloze strijd met of zonder regels, de strijd om de vernietiging tot de laatste druppel bloed. Tussen hen liggen bergen van lijken… Wie van hen zal het laatste woord hebben?... Dit zal de oorlog beslissen, de ,,Vader aller dingen”, aldus het tijdschrift Elementy waar Dugin aan verbonden was.

Het onderscheid zit hem er dan dus in dat Dugin een veroveringsoffensief vanuit het Oosten richting het Westen nastreeft i.t.t. de klassieke idee van Eurazië die zich wou bevrijden van het Westen en er zelfstandig naast wou leven.

Ook Putin spreekt vandaag de dag over Eurazië, zij het echter met nog grotere nadruk op de Groot-Russische gedachte. In Putins concept gaat het om een Russisch nationalistische idee, een Groot-Rusland. Er is géén sprake van een verenigd Azië der volkeren in zijn (en Dugins) wereldbeschouwing. Slechts een machtsreactie, maar géén heterogeen Oostblok tegen de EU en Amerika.

Alhoewel wij als nationaalrevolutionairen met het hedendaagse Eurazië concept géen verwantschap voelen, dient het klassieke concept van Eurazië echter wel als een bondgenoot gezien te worden. Redenen:

1) De anti-parlementaire en anti-tsaristische ideologie;

2) Het isolationisme tegen het burgerlijke Westen en de vereniging van de volkeren Azië;

3) (Wederom) De grootmacht Rusland in de bevrijdingsstrijd tegen Europese onderdrukking;

4) Strevend een revolutie die noch specifiek partijbolsjewistisch noch specifiek fascistisch is;

5) Waar daarnaast de chauvinistische ideeën van Dugin en Putin m.b.t. een Russisch Imperium alle tijde verworpen dienen te worden!


Dus mocht er in Rusland een dergelijke Eurazië Beweging zijn ontstaan of bezig zijn te ontstaan, dan dient deze er goed aan te doen om nauwe aansluiting te zoeken bij de arbeidersbeweging teneinde zich te ontdoen van haar (klein-)burgerlijke wortels en waarachtig revolutionair te worden.

En dán zullen de nationaalrevolutionairen zich met haar in het Oostelijke kamp aaneensluiten en als wapenbroeders te hulp komen tegen de burgerlijke democratie en het imperialistische Westen!

Politieke analyse omtrent de Griekse situatie - Wat gebeurt er na het het volksreferendum?

De Griekse regering van de nationale bourgeoisie, SYRIZA, staat op het punt afgewurgd te worden door het Dictaat van Brussel, met de BRD (Merkel en Schaüble) als hoofdrolspelers om het duo Tsipras en Varoufakis van het politiek toneel te doen verwijderen en een nieuwe regering van ja-knikkers te installeren die wel snel aan de eisen van Brussel toegeven.

De imperialistische machten hebben besloten tot zondag niet meer met de regering-Tsipras te “onderhandelen” (over onderhandelingen van Brussel met Athene kan niet eens gesproken worden), en wachten de uitslag van het door SYRIZA aan het volk gevraagde referendum, omtrent de hervormingen en leningen van de EU, af. (Een referendum waar iedereen zijn eigen inhoud aan geeft. ‘Ja’ zou de aanvaarding van de hervormingen, in de EU blijven of het opstappen van de regering betekenen. ‘Nee’ nieuwe onderhandelingen, uit de Euro of zelfs uit de EU).

Hoe dan ook, de situatie van SYRIZA is dusdanig hopeloos geworden en heeft qua geloofwaardigheid al veel moeten inboeten. Zie de (mislukte)  eerdere instemming van Tsipras om het pensioenstelsel te hervormen naar behoeve van Brussel, zei het wel uitgesmeerd over een langere termijn om de pijn voor de Griekse bevolking te verzachten. Of het direct aanvragen van nieuwe leningen nadat enkele dagen geleden niet aan het terugbetalingstermijn aan Brussel werd gedaan.
Natuurlijk hebben Tsipras en Varoufakis nooit kunnen instemmen met alle eisen, zei het dat zelfs de vorige regering onder Samaras niet ingang op bepaalde punten. Als SYRIZA dit dan wel had gedaan was het helemaal einde oefening geweest (dit was dan ook de reden dat Varoufakis onlangs nog wegliep tijdens “onderhandelingen”).

Maar was als Varoufakis zijn woord houd en opstapt als Minsiter van Financiën bij een instemmen van een meerheid voor ‘ja’ bij het volksreferendum?

En wat als dan ook de regering-Tsipras ineenstort?

Dan zijn er eindelijk revolutionaire perspectieven in zicht: een gevallen regering , een wanhopige bevolking ten einde raad, burgeroorlog toestanden, het Dictaat van Brussel dat zijn gelijke vind in het (bewapenende) Griekse (= nationale) proletariaat.

Hier moet naar toegewerkt worden! Hier zit een revolutie in!

Maar wat doet de Gouden Dageraad, de politie en het leger (gezien de junta geschiedenis van Griekenland)?

De Gouden Dageraad heeft al het advies gegeven samen met SYRIZA ‘nee’ te stemmen op het referendum. Zie hier weer een front van “links” en “rechts” tegen de gehate Dictaten van de nationale onderdrukking (á la Weimar periode - Communisten en nazi’s tegen het Dictaat van Versailles, voor de bevrijding van het Duitse volk).

Kan de Gouden dageraad zich dan nu presenteren als laatste alternatief voor de bevrijding van Griekenland? Zij heeft nog een schone lei als het gaat om het politiek regeren.

Of neemt het radicalere maatregelen (bewapening)? Ook heeft zei immers nog contacten in politie en leger. Wat doen de onderste ranken hierin, die dicht bij het volk staan, tegenover de staatsgetrouwe hogere ranken (zie Portugal 1974)?

Zelfs Amerika staat zenuwachtig langs de zijlijn: met een eventuele Grexit zal de Westerse geopolitieke positie bloot komen te staan aan Oosterse krachten. Denk aan Putins energiedeal met Tsipras en de Chinese interesses in de haven Piraeus (Foreign Affairs).

Echter, een ding is zeker. De regering-Tsipras heeft zijn kans verspeelt als geloofwaardig alternatief op de Eurocrisis. Het Griekse kapitalisme kan niet meer gered worden en radicalere krachten zullen dit vacuüm opvullen (dit naar alles wat Varoufakis juist niet hoopte).

Want, zoals we al steeds stelde, de hoofdtendens  in deze Griekse tragedie blijft nog altijd:

NA SYRIZA KOMEN WIJ!

1 mei: ‘Dag van de (nationale) arbeid’ of Strijddag van de internationale arbeidersklasse?

De Vakbeweging: Strijdorgaan of verzekeringsinstituut?

Als de FNV oproept om de Dag van de Arbeid terug te pakken (het woord ‘Arbeid’ braaf omgedompeld tot ‘Echte banen’) en de kleur rood weer wil laten domineren in de publiekelijke verschijning (En waar zelfs Diederik Samson de PVDA achterban aan spreekt met “kameraden” en roept om door te gaan met ,,de strijd”), dan zal menig “revolutionair” meteen zien dat reformistisch links en de vakbeweging een totale crisis ondergaan en pogen de achterban weer voor zich te winnen d.m.v. strijdbare, ja, zelfs ‘linkse” taal en een “rode” (socialistische) koers.

Had deze 1e mei dan ook wat om het lijf?

Het uiterlijk van deze demonstratie (officieel een werkelijke strijdbare dag voor de arbeiders) was dan ook gelijk opmerkelijk carnavaleske, lauwtjes en vergrijst.

Aan de opkomst lag het in elk geval niet: Een opkomst van rond de 9.000 betogers is voor Nederlandse begrippen niet slecht, vooral niet op een werkdag. Al is het triest te noemen dat de organisatiegraad van de Nederlandse arbeiders slechts rond de 18% ligt. Het idee dat bijv. de FNV een staking uitroept voor een dag als deze voor de totale mobilisatie voor hun achterban is natuurlijk ook een lachwekkende gedachte. (Aangezien de bonden in Nederland in de geschiedenis ook alleen maar militante acties organiseerde onder druk van de basis of de zelfstandige strijd van arbeiders altijd snel weer kanaliseerde naar de onderhandelingstafel toe). Laten we dus hierover géén illusies maken.

De vakbonden blijven in de traditie van het reformisme* staan. ,, We pakken de Dag van de Arbeid terug. Want er is iets fundamenteel oneerlijks aan het ontstaan: grotere graaiers en steeds meer pechvogels. Werkgevers willen steeds meer individuele afspraken en flex. Niks solidariteit. Leve de individuele vrijheid” (de FNV ‘1 mei krant’). Kortom: de solidariteit tussen werknemers en – gevers is eruit! Herstel de verhoudingen nu!...

Is de vakbondsbasis dan wel strijdbaar?

Op het Martin Luther Kingpark kreeg men de indruk van niet. Een hoop toeters en bellen, muziekartiesten, niets zeggende debatten en zelfs een reuzenrad...

Infostands  over waar de crisis hard had toegeslagen waren er wel in overvloed, maar dan voornamelijk voor de sectoren zorg, schoonmaak handel en zelfs voor vliegtuigmaatschappijen. Bouw en metaal waren er veel minder sterk vertegenwoordigd – sectoren die juist wel militant potentieel hebben.

Naast de te verwachten grote SP achterban die er rondliep, kon zelfs de PVDA ongehinderd een plaatsje in de zon vinden (!). Als er tegen flexcontracten, sociale afbraak, bezuinigingen, TTIP etc. betoogd wordt, dan dient de PVDA op zijn minst kritisch aangevallen te worden door de vakbondsbasis deze dag. Maar neen. Of zouden de grijsaards en de jongerenafdeling van de FNV, Young & United, het eigenlijk niet zo interesseren?

De PVDA basis is kennelijk ook in “verzet” tegen hun eigen partijtop

De meer linkse groepen die aanwezig waren (zoals NCPN en Vonk) bleken hun zinnen ook op wat anders gezet te hebben. De Internationale Socialisten bleken zich meer op de strijd van de studenten van het Maagdenhuis gezet te hebben, en de Rode Morgen was opvallend aanwezig als blok, compleet met rode MLPD vlaggen (inclusief rode ster en hamer en sikkel), maar op welke doelgroep zij zich concentreerde werd niet duidelijk. 

Ja, het rommelt in de havens, en ja, in de metaal ook (en deze sector verdwijnt langzaam). Maar géén van deze militante sectoren was (prominent) aanwezig. En kan het gebrek aan de basis van deze twee sectoren dan maar makkelijk vervangen worden door de basis van schoonmakers en verzorgsters (welk de “massa’s” nu zouden zijn…)?

Nee, de vakbeweging is interessant om bepaalde (strijdbare) delen van de georganiseerde arbeiders eruit te lichten (welk nu niét aanwezig waren [!]). 

De Rode Morgen is ook daar waar de “massa” is

Verburgelijkte arbeiders interesseren ons hier verder niet. De vakbeweging an sich is dus zeer zeker géén fixatiepunt  of prioriteit voor revolutionairen. 

Zoals Stalin in 1928 al stelde: ,,De vakbonden worden door bureaucratische reformisten bestuurd, die met duizend en een onzichtbare draden aan de kapitalistische klasse vastgebonden zijn. Wat is er dan zo verwonderlijk aan dat de ongeorganiseerde arbeiders zich als revolutionairder hebben bewezen dan de georganiseerde?” (n.a.v. de grote staking in het Ruhrgebied)

Europa wederom frontlinie van het Amerikaanse imperialisme

Sinds de staatsgreep tegen President Janoekovitsj in februari 2014 begon, zijn meer dan 6000 Oekraïners gesneuveld in de strijd, 15.000 verwond en meer dan een miljoen mensen ontheemd. De tweede Minsk overeenkomst, een staakt-het-vuren tussen de Oekraïense junta en haar opponenten in het oosten van het land, werd een jaar later gesloten op 14 februari, 2015. Toch blijven de VS en de NAVO het conflict aanwakkeren om via de Oekraïne de Russische Federatie te raken.

Het staakt-het-vuren werd in Minsk bereikt door de leiders van Rusland, Oekraïne, Frankrijk en Duitsland. Op het moment dat deze overeenkomst gesloten werd, waren er nog ongeveer 8000 Oekraïense regeringstroepen door de zelfverdedigingsbrigades van de oppositie omsingeld. De Duitse bondskanselier Merkel en de Franse President Hollande vreesden dat het conflict verder zou kunnen escaleren en zich naar andere gebieden in de Europese periferie zou uitspreiden. Nadat het Minsk akkoord was ondertekend keurde het IMF een bail-out van 17,5 miljard aan de junta in Kiev goed. In het staakt-het-vuren werden onder andere clausules opgenomen die voorzagen in een beperkte autonomie voor de Donetsk en Luhansk regio's, de levering van humanitaire hulp en de uitbetaling van de lonen en pensioenen die door de junta in het zuidoosten stop waren gezet. Beide partijen kwamen overeen de zware wapens terug te trekken van de frontlinie.

De junta in Kiev stelt dat meer dan 70 van haar soldaten zijn omgekomen sinds het staakt-het-vuren. In maart nam het Oekraïense parlement een wet aan die stelde dat de autonomie pas in effect zal treden na de verkiezing van regionale leiders in het zuidoosten onder de Oekraïense wetgeving. De oppositie claimt dat dit hun autonomie ondermijnt. De junta in Kiev vraagt om toezichthouders van de VN of de EU, terwijl de oppositie om Russische toezichthouders vraagt. Het oppositie leger verblijft buiten de haven van Mariupol, welke een landbrug tussen Rusland en de Krim zou vormen als de stad valt. De fascistische Rechtse sector, de Oekraïense Minister van Buitenlandse Zaken en de oligarchen zijn op hun beurt felle tegenstanders van meer autonomie voor het zuidoosten. 

Het is duidelijk dat de junta in Kiev onder bevel van Washington staat. Op 2 december 2014 werd Natalie Jaresko, een Amerikaanse burger, het Oekraïense staatsburgerschap gegeven en op dezelfde dag nog tot Minister van Financiën benoemt. Jaresko was een voormalig kopstuk binnen de US State Department die verantwoordelijk was voor overzeese investeringen. Hij was eveneens mede-oprichter van Horizon Capital, een private equity firma in Oekraïne. De investeringsbank Lazard, dat hoofdkwartieren in Londen, New York en Parijs heeft, treedt namens de Oekraïense junta op als onderhandelaar met hun schuldeisers. Het regime in Kiev heeft 40 miljard nodig om aan de toekomstige betalingen te kunnen voldoen. Het IMF leent Oekraïne 17,5 miljard onder de voorwaarde dat de Oekraïense regering privatiseringen, bezuinigingen en een streng beleid van sociale afbraak doorvoert. 

Als gevolg hiervan staat de economie van Oekraïne op instorten: sinds 2015 is de industriële productie met 21% afgenomen, de inflatie met 25% toegenomen en de munt zo goed als ingestort. Als gevolg hiervan nemen de protesten en sociale onrust onder de Oekraïense bevolking toe. Mensen komen in opstand tegen de dienstplicht, tegen het bevriezen van hun salarissen en pensioenen en de rijzende voedselprijzen. Als reactie hierop voerde het regime in Kiev harde repressie door, meer dan 7000 politieke gevangen zijn door de politie vast gezet, journalisten worden bedreigd en demonstranten gecriminaliseerd als agenten van Rusland. 

Begin maart hebben de VS en Groot-Brittannië besloten om troepen te sturen om het Oekraïense regeringsleger te trainen. Terwijl Frankrijk en Duitsland een staakt-het-vuren nastreefden, stelde Minister Cameron juist dat hij de lijn van Washington steunt. Hij zei hierbij toe 850,000 pond aan 'niet-dodelijke'  wapens aan de Oekraïense junta te leveren. De Russische Federatie ziet iedere wapenleverantie door de NAVO echter als een daad van agressie.

Onder het voorwendsel de Russische interventie in Oekraïne tegen te houden, bereidt de VS, en in haar kielzog de NAVO, zich voor op een militaire confrontatie met de Russische Federatie. Momenteel organiseert de NAVO grootschalige militaire oefeningen in Oost-Europa en opent het nieuwe commandocentra in Polen, Roemenië, Bulgarije, Letland, Litouwen en Estland. Washington stelt voor om in 2016 nog eens 168 miljoen dollar beschikbaar te stellen om "Russische agressie tegen te gaan". Bovendien wordt er nog eens 117 miljoen voor Oekraïne en 51 miljoen voor Georgië en Moldavië uitgetrokken plus een additionele 789 miljoen om de NAVO in Europa te versterken. 

Ook het economische offensief tegen Rusland zal worden voortgezet. Naast de sancties van de VS en EU tegen de Russische Federatie, wil de EU Gazprom beboeten voor het breken van de Europese kartelregels. Washington steunt eveneens de oppositie binnen de Russische grenzen om zo de regering van President Poetin ten val te brengen. Sinds de sancties om de levensstandaard van de Russische bevolking te raken en de Russische oligarchen te bedreigen is de inflatie in de Russische Federatie met 15% toegenomen en zijn de lonen met 10% gedaald. Hoewel de EU sancties deze juli zullen verlopen, pleiten Groot-Brittannië, Polen, Scandinavië en de Baltische staten voor een verlenging ervan. De President van de EU Commissie, Jean-Claude Junker, roept op tot een Europees leger om Rusland af te schrikken. Toch lijkt er nog enige terughoudendheid onder de Europese heersende klasses, vanwege het risico dat hun landen in de as gelegd worden als een offer voor de bloederige zoektocht van de VS voor werelddominantie. Frankrijk, Italië, Spanje, Tsjechië en Slowakije willen de sancties niet verlengen omdat deze de Minsk overeenkomst in gevaar brengen.

Het lijkt erop dat Europa wederom de frontlinie zal worden voor de belangen van het Amerikaanse imperialisme. Nu de Amerikaanse agressie toe neemt en de NAVO dichter bij de Russische grenzen is dan ooit te voren, lijkt het vooruitzicht op wederom een oorlog op Europees grondgebied dichterbij dan ooit. Als arbeiders van de imperialistische naties hebben wij de absolute plicht om verzet te bieden tegen de oorlogsstokende bourgeoisie, die niets anders dan dood en verderf brengen naar onze broeders en zusters over de gehele wereld. Wij zijn solidair met de volkeren van de onderdrukte naties en hun moedige en rechtvaardige strijd voor de bevrijding van imperialistische onderdrukking en kapitalistische uitbuiting. 

Stop de imperialistische oorlogsmachine die de mensheid al zo lang in bloed en ellende onder dompelt! 

Nederland uit de NAVO!

Blockupy 2015: Activisten uit geheel Europa zetten het bankwezen op hun plaats

*Actieverslag van het Anti-Kapitalistisch Netwerk (ACN/AKN)

HOE EEN DAG MET EEN GEWELDIGE START AFLIEP MET EEN SISSER 

De opening van het gloednieuwe 183m hoge en 1.3 miljard (!) kostende gebouw van de Europese Centrale Bank (ECB) op woensdag 18 maart was een gedenkwaardige. Een kleine honderdtal van politici en economen (zoals de ECB-president Mario Draghi, de Hessische Minister van Economie Tarek al-Wazir (Grüne) en de Frankfurtse burgemeester Peter Feldmann [SPD – sociaaldemocraten!]) kwamen toezien hoe Mario Draghi als openingsceremonie een blauw lint door knipte. Buiten waren al vanaf ongeveer 06:00 die ochtend de straten in Frankfurt-Oost in zware rook gehuld. 350 opgepakte demonstranten, 200 gewonden, 7 in brand gestoken politiewagens en 94 gewonde agenten (!) kenmerkten dit vierde Blockupy evenement deze dag.

Honderden autonomen uit West- en Zuid-Europa zijn in de ochtend in groepjes van 50-100 man de stad ingegaan, traditioneel gehuld als Zwart Blok (of zoals ± 350 Italiaanse autonomen in het blauw, als onderdeel van de ‘vijf vinger’ tactiek deze dag, gehuld met ‘Viva la Commune’ shirts – “blauwe autonomen” die op zijn minst net zo gevaarlijk als alle andere militanten bleken te zijn!). Glaswerk in tram- en bushaltes en andere panden zoals banken sneuvelden, wegblokkades werden opgeworpen, zodat een duidelijk signaal werd afgegeven dat het geweld van het bankenwezen naar de Europese bevolking toe niet langer geduld dient te worden, en dat dit geweld ook alleen maar met geweld beantwoord kan worden. Het staatsapparaat, bestaande uit ± 8.000 smerissen, kreeg te maken met een regen aan stenen, pyro’s, flessen (gevuld met een bijtend zuur) en andere projectielen. 

Het lukte de Duitse autonomen zelfs om hun eingekesselte Italiaanse kameraden met behulp van harde aanvallen op de smerissen te bevrijden!

De brandweer die de brandende blokkades wilde blussen en opruimen, kon ook rekenen op hevig verzet van de militanten - Laat de ECB maar eens de onvrede door hun werk voelen in hun thuisbasis!

De boodschap was dan ook duidelijk:

Tegen de bezuinigingspolitiek – Tegen de ECB, tegen de Trojka!

Ook een Nederlandse delegatie, deel uitmakend van het overkoepelende Europese Antikapitalistisch Netwerk (ACN/AKN), reisde dan ook naar Frankfurt/M om ter plekke aanwezig te zijn bij dit groots aangekondigde protest om de infrastructuur om de ECB heen plat te leggen. 

De redenen van de ACN-afgevaardigden om te gaan waren dan ook: 

- De ECB – als onderdeel van de grotere Trojka – is een meedogenloze · onderdrukker van de arbeidersklasse wereldwijd;

- Stop de geldkapitaal leningen aan regeringen in andere landen om liberale economische hervormingen terug te eisen;

- Stop deze voorwaarden van loonbevriezingen, pensioensleeftijdsverhogingen, sociale afbraak etc.;

- Stop deze vorm van Verelendung van het proletariaat, naast de dagelijkse uitbuiting van hun meerwaarde!

Terecht dan ook dat bijv. honderden Griekse activisten zijn afgereisd om hun sociale onvrede te uiten tegen de ECB (als hét symbool van de Duitse agressie tegen het Griekse volk). 

Het teken dat niet iedereen trapt in de ”linkse” politieke truc van de bourgeoisie – “Fuck Syriza!”

Met deze korte introductie van de ochtend was het meest militante gedeelte van het Blockupy protest dan ook wel gedaan. De militante acties van de autonomen die in de ochtend uit het “niets” vernietigend opdoken, verdwenen tegen het begin van de middag net zo plots als dat ze kwamen. De stadsguerrilla had zijn werk weer gedaan. De ECB was gewaarschuwd. Daar waar enkele kleine groepjes militanten en aanhangenden zich nog verder in Frankfurt waagden, werden zij opgejaagd en verdreven. Zo ebde de golf van geweldig militant verzet zich langzaam uit de straten weg.

Echter, in het centrum van Frankfurt/M protesteerden ±8.000 deelnemers vreedzaam onder de warme zon. Er heerste een “goede” sfeer – precies zoals de organisatie van Blockupy, het stadsbestuur van Frankfurt/M en de smerissen het wilden zien. Met passiviteit werd de onvrede getoond tegen de hedendaagse Europese politiek.

De smeris kon gemakkelijk de Kundgebung omsingelen en alles en iedereen controleren, geheel volgens het politie boekje/programma.

De gehele bonte mix van de Blockupy betogers is dan ook deze keer weer een direct opvallend kleinburgerlijk verschijnsel. Blockupy bleek ook nu wederom een groots massa evenement te zijn (± 8.000 deelnemers verzamelden zich in het centrum, (±10.000 over de gehele dag), dat voor brede lagen van de maatschappij toegankelijk was. 

Anarchisten, communisten, studenten, LGTB, veganisten, ‘Anti-Deutsche’, Antifa, antiglobalisten, anti-imperialisten, alternatieve subculturen, etc. – allen konden kritiekloos door elkaar heen lopen. Totaal verschillende ideologieën overlapten elkaar constant. 

Maar hoe kunnen deelnemers met EU- en Israël-vlaggen gerijmd worden met andere aanwezige ideologieën als ‘anti-EU politiek’ en ‘vrijheidsbewegingen’ politiek? 

Welke richting moet deze Beweging nou precies opgaan?

Interessanter aan de middag was wel de vakbondsdemonstratie van de DGB verderop in de stad. Bestaande uit ±3.000 deelnemers (10 maal zoveel als de DGB verwacht had), gaf deze demo meer “arbeiderspolitiek” aan het Blockupy concept. “Voor ons vakbonden is het onacceptabel dat de Trojka in de CAO-politiek graait”, aldus de Frankfurtse DGB-bons Harald Fiedler. “Daarom zijn we solidair met onze collega’s in Griekenland, Italië en Spanje”. Zijn opmerking dat door het geweld de politieke boodschap van deze dag vervaagde is discutabel. 

Wel kan het een en ander beter geanalyseerd en verduidelijkt worden omtrent Blockupy:

- Zo dient niet alleen het financierskapitaal (lees; de Trojka) aangevallen te worden door ‘Blockupy’. Deze is slecht een deel van het kapitalisme (net als het industriekapitaal dat óók is);

- Niet een rebellie van een vage brede onderlaag in de maatschappij, geen volksrevolutie, dient te worden gepropageerd. Dit kan enkel leiden tot een burgerlijke revolutie; 

- Er moet een duidelijke aanwezige militante arbeidersmassa zijn, er moet een duidelijke “arbeiderspolitiek” gevoerd worden;

- Alleen de arbeidersklasse kan de huidige kapitalistische maatschappelijke verhoudingen doen omverwerpen naar het socialisme toe;

- Ook dienen de vakbonden en revolutionaire cellen meer in de bedrijven en werkplaatsen geankerd te zijn. Transport en bouw gingen gewoon door in de rest van Frankfurt/M! Niets van dat alles lag plat! 

- Een overbrugging van een breed gedragen Beweging als Blockupy naar een militante arbeidersbeweging kan dan ook alleen maar dé weg naar een revolutie zijn. 

Een variabele menigte, met wat lijkt wel gemeenschappelijke woede, maar totaal verschillende doelen

Conclusie: Niets is een probleem bij Blockupy, alles kan door elkaar gemixt worden. Ongeacht of het een het ander uitsluit of niet. Behalve natuurlijk de aanwezigheid van antikapitalistische “neonazi’s” (lees; anti-financierskapitaal/anti-bankenwezen), hier word een groot drama van gemaakt. (De ACN-afgevaardigden hebben zelf géén activiteiten van zogeheten “neonazi’s” waargenomen; behalve oproepen die eerder verspreid waren vanuit de NS-Beweging om zich bij Blockupy aan te sluiten*).

Kortom: De militante clashes tussen autonomen en de smerissen zijn toe te juichen, Klasse tegen klasse! Een massabeweging die niet wordt geleid door een ‘Workers Vanguard’, een arbeidersvoorhoede, is echter niet revolutionair:

NAAR DE ALGEMENE STAKING!

LEG DE KAPITALISTISCHE INFRASTRUCTUUR PLAT! 

ALLE MACHT AAN DE ARBEIDERS!

______

* Zo zijn er vanuit “neonazi” gelederen wel enkele berichten vrijgegeven dat er acties zijn uitgevoerd op deze woensdag. Ook zouden er volgens verschillende Duitse persbronnen door “neonazi’s” aanslagen op asielzoekerscentra en jeugdcentrums zijn gepleegd. Iets wat meer op een doorzichtige truc lijkt om deze, in een ruis van woede per vergissing kapot gemaakte panden door militante “linkse” autonomen, in de schoenen van “neonazi’s “ te schuiven. 

Hoe de feiten dan ook mogen zijn, het ACN (als nationaalrevolutionairen zijnde) keuren deze doelwitten echter af! Dit heeft niets met antikapitalistisch verzet te maken!

Wel moeten we de antikapitalistische agitatie op deze dag door de kameraden uit Rhein-Main toegejuicht worden. Bedankt voor jullie bijdragen!