Euromaydan: De Oekraïne in vuur en vlam

"De macht van de Staat zal nooit vreugde, geluk en vervulling brengen, voor geen enkele samenleving . Zulke macht is gecreëerd door nietsdoeners, met als enig doel om alles te plunderen en ter genot van hun vaak moorddadige geweld tegen hen, die door hun arbeid alles wat nuttig en goed in het leven van de mens is - hetzij door middel van vastberadenheid, intelligentie of spierkracht - produceren." - Nestor Makhno (1888-1934)

De Oekraïne is in opstand. Op 21 November vorig jaar sloeg de vlam in de pan, nadat de leiders van de Svobada Partij, De Vaderland Partij en UDAR, opriepen tot een protest tegen het besluit van de Oekraïense President Viktor Yanukovych om van een vrijhandelsverdrag met de Europese Unie af te zien en meer toenadering tot Rusland te zoeken. De golf van protest en sociale onrust die hierop volgde kwam bekend te staan als de "Euromaydan" (letterlijk vertaald "Europa Plein"). Hoewel men hier in Europa deze ware volksopstand graag neerzet als een roep voor Europese integratie en liberaal-democratie, zijn er in de praktijk meer duistere krachten in het spel.

  

Het voormalige Oostblok land, dat maar liefst 45 miljoen inwoners telt, is sterk verdeeld. Enerzijds vindt men in het oosten een overwegend Russisch-sprekende bevolking die trouw is aan Moskou, terwijl anderzijds in het Westen de bevolking meer naar Europa gericht is. In eerste instantie waren de protesten, die in de Oekraïense hoofdstad Kiev begonnen, dan ook pro-Europa. Veel van de toenmalige demonstranten zagen een mogelijke toekomstige aansluiting bij de Europese Unie als een uitweg om van de corrupte elites en rijke oligarchen in het land af te komen. Met deze illusie wist een coalitie van de neofascistische Svobada Partij, De Vaderland Partij en UDAR, de politieke oppositie van President Yanukovych, de onderdrukte massa´s in de hoofdstad van de Oekraïne te mobiliseren. De protesten escaleerden en ontaardden in geweld nadat op 30 November de beruchte Berkut oproerpolitie een onverwacht en gewelddadig offensief inzette tegen de Euromaydan demonstranten. Als een reactie op het politiegeweld trokken tussen de driehonderdduizend en een miljoen demonstranten, grotendeels uit het pro-Europese westen van de Oekraïne, naar Kiev om daar het protest kracht bij te zetten. Dit resulteerde al snel in het opwerpen van barricades, verschillende straatgevechten met de politie en de bezetting van verschillende overheidsgebouwen. De protesten verspreidden zich sindsdien door het gehele land terwijl het regime van President Yanukovych met steeds harde repressie en onderdrukking reageert. 

Het protest in Kiev was echter niet spontaan, maar werd door de oppositie al lange tijd van te voren gepland in de Duitse hoofdstad Berlijn en in de zetel van de Europese Unie; Brussel. Een van de belangrijkste drijvende krachten achter het Euromaydan protest is de UDAR (de Oekraïense Democratische Alliantie voor Hervorming) van voormalig bokser Vitali Klitschko. De UDAR is opgericht en gefinancierd door de Duitse "Konrad-Adenauer Stiftung", een stichting die direct verbonden is aan de Christelijke Democratische Unie (CDU) van bondskanselier Angela Merkel. Deze partij wordt in de oppositie bijgestaan door De Vaderland Partij van de nog steeds in gevangenschap verkerende Joelija Tymosjenko. Tymosjenko verworf in 2004 internationale bekendheid tijdens de vorige door de Europese Unie gesteunde opstand in het land, namelijk de Oranjerevolutie (ook wel bekend als Kastanjerevolutie), en was twee keer premier van het land alvorens zij door Viktor Yanukovych onder detentie werd geplaatst. Tenslotte is er de neofascistische Svobada Partij, waarbij de leider Oleh Tiahnybok in de lente van 2013 al een plaats in de nieuwe Oekraïense regering kreeg aangeboden door de ambassadeur van Duitsland, mits Svobada een coalitie aan zou gaan met de UDAR en de Vaderland partij.

Ondertussen begint de situatie in de Oekraïne de vormen van een ware burgeroorlog aan te nemen. Volgens de regering van Yanukovych is de oppositie, die verschillende regeringsgebouwen in bezit heeft, wapenvoorraden aan het aanleggen. Het leger is ingezet tegen de demonstranten, er wordt met scherp geschoten en er wordt nauw samengewerkt met burgermilities die het regime steunen. Ongeveer zeven mensen zijn al door het politiegeweld overleden, verder zijn er meldingen van martelingen en verdwijningen. Nu de sociale onrust zich door het hele land, vooral in het midden en het westen, verspreid heeft, zijn de meeste demonstranten, die uit alle lagen van de bevolking komen, al lang geen voorstanders van Europese integratie meer. Hun beweegredenen gaan verder dan de oppervlakkige eisen van de oppositieleiders. Zij komen in opstand tegen het autoritaire regime en eisen vrijheid, mensenrechten en sociale rechtvaardigheid. Radicalere groepen aan de uiterste zijden van de linker- en rechterzijde van het politieke spectrum, strijden op hun beurt voor de realisatie van hun eigen agenda´s en zijn niet langer van plan om nog gehoor te geven aan de compromissen tussen het regime en de coalitie. Nationaal-revolutionairen, Anarchisten, Voetbalhooligans en Communisten staan gezamenlijk op de barricades. Hoewel er momenteel een tijdelijke wapenstilstand lijkt te zijn tussen de coalitie van Svobada, De Vaderland Partij en UDAR, en het regime van President Viktor Yanukovych nadat Premier Mikola Azarov besloot af te treden, is deze vrede uiterst fragiel en ligt een verdere escalatie nog steeds op de loer.

Het is duidelijk dat de sociale onrust in de Oekraïne het resultaat is van een machtsstrijd tussen het Russische en Europese imperialisme, met regionale hegemonie als inzet. De hoofdrolspelers in dit binnenlandse conflict handelen niet uit naam van het Oekraïnse volk, maar lenen zichzelf als pionnen voor hun meesters in Berlijn, Brussel en Moskou. Enerzijds is er President Yanukovych en zijn corrupte regering, die de warme steun geniet van de rijke oligarchen in het land, met aan de andere kant Vitali Klitschko en zijn coalitiegenoten, die het land al lang verkocht hebben aan de Trojka met haar leger van buitenlandse investeerders. Wellicht nog duidelijker is het, dat het Oekraïense volk het grote slachtoffer is van deze ordinaire machtsstrijd. Er lijkt zich langzaam maar zeker een Syrisch of Servisch scenario te ontvouwen, waarin verschillende subversieve groeperingen gesteund door Westerse financiën en logistiek, de bevolking tegen elkaar ophitst om zo een bloederige burgeroorlog te ontketenen en het zittende regime ten val te brengen. Dat zou de uiteindelijke consequentie kunnen zijn van de onhoudbare situatie die momenteel in de Oekraïne ontstaan is. Het in de Arabische Lente toegepaste NAVO model lijkt nu ook los te zijn gelaten op Europa en het heeft er alle schijn van dat dit de zoveelste door het Westen geïnitieerde ordinaire staatsgreep is. 

Het is moeilijk om de toekomst te voorspellen, maar als de Oekraïense protesten ons een ding geleerd hebben, dan is het dat deze uitermate complex, vloeibaar en veranderlijk is. Steeds meer Oekraïeniers zien in dat het geen enkele nut heeft om de ene dictator; Yanukovych, door een ander; Klitschko te vervangen. Zowel het regime als de coalitie beginnen langzaam maar zeker de greep op de situatie te verliezen. De onderdrukte massa´s luisteren niet langer meer naar de corrupte oppositieleiders of de corrupte regering en weigeren mee te gaan in de compromissen die de coalitie sluit met het regime. Het is duidelijk dat er een radicalisering gaande is nu de protesten zich door het hele land verspreid hebben. Het Oekrainse volk stoelt op een lange revolutionaire traditie van strijd voor sociale rechtvaardigheid en voor nationale zelfbeschikking. Nu is het tijd om deze traditie voort te zetten! Onze solidariteit gaat uit naar al die Oekraïniers, die tegen de Staat en tegen de imperialisten in opstand komen en strijden voor de realisatie van een beter, gelukkiger en meer voldaan leven!

Solidair met de Groningers in opstand

Sinds de uitbraak van de crisis zijn mensen massaal hun werk kwijt geraakt en kunnen niet meer in hun levensonderhoud voorzien. Ondertussen wordt er vanuit de Europese Unie een neoliberaal beleid opgelegd met sociale afbraak en privatiseringen als gevolg. Deze alsmaar verdere verrijking door financiele instituties en megacorporaties ten koste van de werkende massa's, zorgt voor een steeds grotere toename van de sociale onrust in geheel Europa. Ook in Nederland begint de weerstand tegen het neoliberale beleid dat opgelegd wordt door de corrupte politieke en economische elites van Europa langzaam maar zeker toe te nemen.
                                                             
Een recent voorbeeld hiervan zien we in Grongingen, waar  Aldel, een aluminiumsmelterij die al sinds 1966 in Delfzijl aan de Nederlandse Noordkust gevestigd is, zich genoodzaakt ziet om de deuren te sluiten. Door oneerlijke concurrentie uit het buitenland kan het bedrijf niet langer meedoen aan de dog-eat-dog competitie van de kapitalistische vrije markt. Het verdwijnen van de fabriek vormt een zware slag voor de Groningse economie. Terwijl de Nederlandse regering de schuld bij de aandeelhouders legt en de aandeelhouders de schuld bij de regering, komen de honderden werknemers van Aldel op straat te staan zonder inkomen. Zij hoeven geen compensatie te verwachten voor hun, vaak jarenlange, trouwe dienst, nadat na het failliet van Aldel ongeveer 25 miljoen aan onbetaalde rekeningen achter blijft voor de schuldeisers.

De terechte woede om deze gang van zaken is dan ook zeer voelbaar onder de Groningse bevolking. Donderdag werd er uit naam van het initiatief Groningers in opstand een demonstratie gehouden met 150 man bij het Provinciehuis. Een dag later waren dit er al enkele duizenden bij een protest tegen de sluiting van Aldel op het Molenbergplein in Delfzijl. Ondertussen proberen de corrupte politici en de vakbondsbonzen met hun lege en loze beloftes hun persoonlijk politiek gewin te halen over de ruggen van de werkende massa's. Echter buiten holle retoriek bieden ook deze bureaucraten geen oplossing voor de Groningers. Niemand anders dan de werkende massa's zelf, zijn in staat om sociale gerechtigheid te eisen. Een positieve ontwikkeling is de kritische houding ten opzichte van de gevestigde politieke partijen en burgerlijke vakbonden, die het overweldigend succes van het burgerinitiatief probeerden te kapen voor hun eigen dubieuze doeleinden. De werkende massa's hebben geen witte boorden als vertegenwoordigers nodig, zij representeren hun eigen vertegenwoordiging!

Sinds het Verdrag van Maastricht heeft de Europese Unie onder het vaandel van het neoliberalisme een orgie van sociale afbraak en privatisering ontketend. In nog geen twintig jaar tijd heeft er een ongekende herverdeling van welvaart plaats gevonden waarbij de rijken alsmaar rijker werden en de armen alsmaar armer. Financiele instituties en supranationale megacorporaties hebben ongekende winsten uit de arbeiders geknepen met een wereldwijde crisis als gevolg. De politieke en economisch elites proberen nu het gehele gewicht van de crisis die zij veroorzaakt hebben op de schouders van de werkende massa's te leggen. Zij zijn het die weer voor de rijken moeten betalen. Dat is het kapitalisme!  

Het kapitalisme lijkt de strijd van ideeen te winnen door ons te laten denken dat er geen alternatief is. Maar dat alternatief is er wel! In de strijd tegen het kapitalisme zullen de werkende massa's centraal staan. Waarom? Omdat het kapitaal met haar systeem van uitbuiting het enige obstakel vormt tussen ons en en de vruchten van onze arbeid; tussen ons en onze eigen ontwikkeling naar een eerlijke en rechtvaardige samenleving. Enkel als de werkende massa's terug grijpen wat van hen is en de heersende elites onteigenen, zijn wij in staat om sociale rechtvaardigheid te realiseren. Aardgasbaten, het aftreden van een minister om deze door een nieuwe corrupte bureaucraat te vervangen of zelfs regionaal separatisme bieden geen enkele concrete en duurzame oplossing, zolang het kapitalisme met haar systeem van eindeloze uitbuiting in stand blijft! Hoewel het kapitalisme in de 21ste eeuw op wereldschaal opereert, gebruikt zij nog steeds de staat om haar neoliberale dictaten aan de werkende massa's op te leggen. Het tegenoffensief tegen de uitbuiters zal dan ook op regionaal niveau beginnen; in Delfzijl, Groningen, Nederland, Europa en uiteindelijk in de gehele wereld. Enkel door het kapitalisme te vernietigen kan de wereld gered worden en ieder volk in vrijheid leven. Pak terug wat van ons is; geef de werkplaats en gemeenschap terug aan de werkende massa's!

 

Anti-Kapitalistisch Netwerk/Anti-Capitalist Network Nederland

Druk op de afbeelding om verder te gaan

Press the image to continue 

Solidariteit met de Forconi

Sinds 9 december is Italië het toneel van een ware volksopstand, die grote delen van het land heeft platgelegd. In heel Italië protesteren duizenden woedende demonstranten tegen de corrupte politieke en economische elites. Wilde stakingen breken uit, banken, winkels en drukke markten worden gesloten, openbaar vervoer, snelwegen en andere infrastructuur worden bezet. In o.a. Rome, Milaan, Genua en Turijn resulteerde dit al verschillende keren in hevige straatgevechten met de oproerpolitie, die massaal traangas en waterkanonnen inzet om de demonstranten te verdrijven.

De drijvende kracht achter deze spontane volksopstand staat bekend als de "Rivolta dei Forconi", ofwel "Revolutie van de Hooivorken" beweging, een brede alliantie van radicaal rechts tot en met radicaal links geïnspireerd door de Siciliaanse protesten twee jaar eerder. De opstand begon op 9 december met een spontaan protest van boeren en vrachtwagenchauffeurs die protesteerden tegen de toenemende dieselprijzen, EU import regulaties en de bezuigingspolitiek van de Italiaanse regering. Al snel groeide het protest uit tot een brede beweging die alle ontevreden segmenten van de Italiaanse bevolking samen bracht; arbeiders, studenten, kleine ondernemers en werklozen. De Forconi beweging kent geen officiële leiders en richt zich hoofdzakelijk tegen de staat, tegen de globalisering en het monetaire systeem. Ze verwerpt traditionele partijen, de vakbondsdemocratie en eist een einde aan de bezuinigingspolitiek.

De Forconi beweging is uitgegroeid tot de spontane expressie van de onderdrukte klassen in een land waar een op de vijf gezinnen onder de armoedegrens leeft en waar de werkeloosheid dagelijks hard verder oploopt. Door de recessie heeft 40% van de jeugd geen werk of opleiding, terwijl bijna 14% van de bevolking is aangewezen op voedselhulp. Ondertussen heeft de Italiaanse regering van Enrico Letta onder invloed van de Trojka juist een nog strenger beleid van grote bezuinigingen en sociale afbraak ingesteld. Als gevolg van de crisis en het door de Italiaanse regering en de Trojka gevoerde beleid, groeit de Forconi beweging met de dag en neemt de rebellie tegen nationale en internationale instituties steeds meer toe.

Door toenemende repressie van de Italiaanse politieke en economische elites tegen de "Rivolta dei forconi" krijgen de protesten een steeds gewelddadiger karakter. In Turijn en Genua werden demonstranten aangevallen door de oproerpolitie, waarop zij de politie met stenen en flessen bekogelden. Ultra´s van Juventus en Torino FC namen hier een prominente rol in. De beweging heeft ervoor gewaarschuwd dat de Hel pas echt los zal breken als de regering van Enrico Letta niet onmiddellijk aftreed. "De echte Italianen - de werklozen, arbeiders, gepensioneerden, arbeidskrachten in elke sector, studenten, moeders en vaders - zullen de criminelen die de macht hebben eruit gooien!", aldus de beweging.

Hoewel de eisen van de heterogene Forconi beweging nog vaag geformuleerd zijn, heeft deze spontane volksopstand de potentie om zich als een ware autonome kracht tegen het kapitalisme te ontwikkelen. Onze sympathie en solidariteit gaat dan ook uit naar de onderdrukten in Italië en hun "Rivolta dei Forconi". Hun strijd is ook onze strijd! 

Resistenza Nazionale!

Solidarietà con i Forconi!

Vakbondsprotest in Utrecht

Zaterdag 30 november organiseerde de systeemvakbond FNV een protest tegen het regeringsbeleid van kabinet Rutte 2. Bijna 10.000 vakbondsleden reisden af naar de Jaarbeurs in Utrecht om hun grote ongenoegen te laten blijken over het schandalige beleid van de regering. In de Jaarbeurs moesten zij naar toespraken luisteren van arbeidersverraders en bonzen zoals de FNV voorzitter Ton Heerts, FNV kopstukken zoals Mariëtte Patijn en de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Lodewijk Asscher, die massaal door het publiek uitgefloten werd. Vervolgens werd het hele circus afgesloten met een "Mars door Utrecht", waar alle aanwezigen van de vakbondsbonzen en onder strenge coördinatie van een zeer vervelende en autoritaire "ordedienst" nog even wat stoom mocht afblazen, alvorens men weer netjes richting huis mocht keren.

Een groep Nederlandse en Duitse activisten van het ACN/AKN sloten zich bij het protest aan, om de vakbondsleden via folders voor het reformisme van de sociaaldemocratie en de vakbondsbureaucratie te waarschuwen:

Vanmiddag zullen de vakbonden door het centrum van Utrecht demonstreren. De verraders van de vakbondsleiding zullen weer proberen de woede van de massa te sussen, door ons een nutteloos rondje op een vrije zaterdag te laten lopen onder het belachelijke thema van 'koopkracht en echte banen'. In plaats van te agiteren tegen het werkelijke probleem – het kapitalisme –, laten Ton Heerts en dergelijke ons tijdelijk stoom afblazen en blijft de werkelijke strijd uit. Het thema vandaag kan dan ook alleen maar zijn:

STOP NIÉT DE BEZUINIGINGEN – MAAR HET KAPITALISME!

NIÉT DE SOCIAALDEMOCRATIE EN DE VAKBONDEN SLAGEN IN DEZE STRIJD – ALLÉÉN DE ARBEIDERS ZELF!

Dat het arbeidersvijandige Kabinet, de coalitie tussen de liberale (VVD) en de (nog altijd) verraderlijke sociaaldemocratie (PvdA), het sociaal akkoord heeft weggeveegd is een zorgelijk punt, evenals dat nog steeds de banken failliet gaan, de (jeugd)werkeloosheid en armoede blijft stijgen, de productie wordt overgeplaatst naar lagere loonlanden en de meerwaarde resp. winst van aandeelhouders en bedrijfsbezitters nog altijd blijft stijgen – Winsten ten behoeve van de portemonnee van de kapitalisten. Máár, het zwaartepunt van onze strijd ligt tegen het probleem van dit alles zelf – tegen het kapitalisme –, en niét zijn gevolgen! Niét tegen de crisis!

Verzet hiertegen zal niet van buitenaf verwacht moeten worden:

De vakbonden en sociale partijen zijn zelf met het probleem verworven – Het kapitalisme!

De vakbonden hebben de arbeidersklasse allang verraden door alleen de scherpe randjes van het kapitalisme te doen laten slijten, door consensuspolitiek met deze uitbuiters aan te gaan op het gebied van loon, werktijd en materiële behoeftes. Maar de kenmerken van bezit aan eigendomsverhoudingen en de winst zijn nog altijd de oude (in het voordeel van de kapitalisten). De vakbondsbureacratie heeft de klassenstrijd tussen arbeiders en kapitalisten laten begraven!

De sociaaldemocratie heeft zijn sociale masker weer verloren en hiermee zijn verraderlijke gezicht laten zien! Zij zijn, en blijven, socialisten in woorden en fascisten in daden! Deze partijen willen laten doen geloven dat verkiezingen de oplossingen bieden voor alle problemen van de arbeiders. Dit door de macht te leggen in de handen van leiders die zelf géén enkele binding hebben met de werkende massa en er zelf niet meer tot behoren. De massa vandaag dient zichzelf dan ook te verzetten tégen de vakbondsleiding en sociale partijen op deze demonstratie, en deze in eigen handen te nemen! Alleen de werkende massa zelf kan het kapitalisme bestrijden:

Organiseer de arbeiders in de bedrijven!

Mobiliseer de massa's op straat en in de wijken!

Infiltreer de bonden! Organiseer het verzet in bedrijfs- en straatcomités!

Leg het kapitalisme plat door de algemene staking!

Werkelijke actie kan alleen van betekenis zijn in de bedrijven! Onder zelfstandige en eigen leiding dienen stakingen gevoerd te worden Bezet de werkvloer, leg gecoördineerd alle sectoren plat – Een algemene staking dient het doel te zijn!

Alleen de basis kan de doodssteek geven aan het kapitalisme!