zaterdag 16 mei 2015

1 mei: ‘Dag van de (nationale) arbeid’ of Strijddag van de internationale arbeidersklasse?

De Vakbeweging: Strijdorgaan of verzekeringsinstituut?

Als de FNV oproept om de Dag van de Arbeid terug te pakken (het woord ‘Arbeid’ braaf omgedompeld tot ‘Echte banen’) en de kleur rood weer wil laten domineren in de publiekelijke verschijning (En waar zelfs Diederik Samson de PVDA achterban aan spreekt met “kameraden” en roept om door te gaan met ,,de strijd”), dan zal menig “revolutionair” meteen zien dat reformistisch links en de vakbeweging een totale crisis ondergaan en pogen de achterban weer voor zich te winnen d.m.v. strijdbare, ja, zelfs ‘linkse” taal en een “rode” (socialistische) koers.

Had deze 1e mei dan ook wat om het lijf?

Het uiterlijk van deze demonstratie (officieel een werkelijke strijdbare dag voor de arbeiders) was dan ook gelijk opmerkelijk carnavaleske, lauwtjes en vergrijst.

Aan de opkomst lag het in elk geval niet: Een opkomst van rond de 9.000 betogers is voor Nederlandse begrippen niet slecht, vooral niet op een werkdag. Al is het triest te noemen dat de organisatiegraad van de Nederlandse arbeiders slechts rond de 18% ligt. Het idee dat bijv. de FNV een staking uitroept voor een dag als deze voor de totale mobilisatie voor hun achterban is natuurlijk ook een lachwekkende gedachte. (Aangezien de bonden in Nederland in de geschiedenis ook alleen maar militante acties organiseerde onder druk van de basis of de zelfstandige strijd van arbeiders altijd snel weer kanaliseerde naar de onderhandelingstafel toe). Laten we dus hierover géén illusies maken.

De vakbonden blijven in de traditie van het reformisme* staan. ,, We pakken de Dag van de Arbeid terug. Want er is iets fundamenteel oneerlijks aan het ontstaan: grotere graaiers en steeds meer pechvogels. Werkgevers willen steeds meer individuele afspraken en flex. Niks solidariteit. Leve de individuele vrijheid” (de FNV ‘1 mei krant’). Kortom: de solidariteit tussen werknemers en – gevers is eruit! Herstel de verhoudingen nu!...


Is de vakbondsbasis dan wel strijdbaar?

Op het Martin Luther Kingpark kreeg men de indruk van niet. Een hoop toeters en bellen, muziekartiesten, niets zeggende debatten en zelfs een reuzenrad...

Infostands  over waar de crisis hard had toegeslagen waren er wel in overvloed, maar dan voornamelijk voor de sectoren zorg, schoonmaak handel en zelfs voor vliegtuigmaatschappijen. Bouw en metaal waren er veel minder sterk vertegenwoordigd – sectoren die juist wel militant potentieel hebben.

Naast de te verwachten grote SP achterban die er rondliep, kon zelfs de PVDA ongehinderd een plaatsje in de zon vinden (!). Als er tegen flexcontracten, sociale afbraak, bezuinigingen, TTIP etc. betoogd wordt, dan dient de PVDA op zijn minst kritisch aangevallen te worden door de vakbondsbasis deze dag. Maar neen. Of zouden de grijsaards en de jongerenafdeling van de FNV, Young & United, het eigenlijk niet zo interesseren?


De PVDA basis is kennelijk ook in “verzet” tegen hun eigen partijtop


De meer linkse groepen die aanwezig waren (zoals NCPN en Vonk) bleken hun zinnen ook op wat anders gezet te hebben. De Internationale Socialisten bleken zich meer op de strijd van de studenten van het Maagdenhuis gezet te hebben, en de Rode Morgen was opvallend aanwezig als blok, compleet met rode MLPD vlaggen (inclusief rode ster en hamer en sikkel), maar op welke doelgroep zij zich concentreerde werd niet duidelijk. 

Ja, het rommelt in de havens, en ja, in de metaal ook (en deze sector verdwijnt langzaam). Maar géén van deze militante sectoren was (prominent) aanwezig. En kan het gebrek aan de basis van deze twee sectoren dan maar makkelijk vervangen worden door de basis van schoonmakers en verzorgsters (welk de “massa’s” nu zouden zijn…)?

Nee, de vakbeweging is interessant om bepaalde (strijdbare) delen van de georganiseerde arbeiders eruit te lichten (welk nu niét aanwezig waren [!]). 


De Rode Morgen is ook daar waar de “massa” is

Verburgelijkte arbeiders interesseren ons hier verder niet. De vakbeweging an sich is dus zeer zeker géén fixatiepunt  of prioriteit voor revolutionairen. 

Zoals Stalin in 1928 al stelde: ,,De vakbonden worden door bureaucratische reformisten bestuurd, die met duizend en een onzichtbare draden aan de kapitalistische klasse vastgebonden zijn. Wat is er dan zo verwonderlijk aan dat de ongeorganiseerde arbeiders zich als revolutionairder hebben bewezen dan de georganiseerde?” (n.a.v. de grote staking in het Ruhrgebied)
















zondag 3 mei 2015

De mythe van het Kalifaat


De verheerlijking van geweld, honger, god en de anti-imperialistische bevrijdingsstrijd 



Wanneer de zichzelf benoemde kalief Abu Bakr al-Baghdadi, tegenwoordig kalief Ibrahimi, op 4 juli 2014 (de eerste dag van de ramadan) in de Grote (Al-Nuri) Moskee in Mosul het kalifaat uitriep, plaatste hij zich in de traditie van de Profeet en diens drie opvolgers. 

De Grote Moskee in Mosul als locatie voor de uitroeping van het kalifaat was geen toevallige keuze: in 1171 werd de moskee in opdracht van Nur ad-Din gebouwd, deze mujahideen was de ‘leermeester’ van de befaamde Salad al-Din, degene die Jeruzalem terug veroverde op de kruisvaarders in 1192.De moskee bevat nog kalligrafen van koranverzen op de muur, die Jeruzalem als eerste gebedsrichting aanduiden. Dit in tegenstelling tot Mekka als de hedendaagse gebedsrichting. Een van de belangrijkste doelstellingen van IS laat zich dan ook wel raden: Jeruzalem (al-Quds) zal op enig moment weer het centrum van het kalifaat moeten worden.


Een andere doelstelling van IS is het grondgebied zuiveren van in hun ogen ‘afvallige’ religieuze stammen. Hoewel Assyriërs, Samaritanen, Yezidi’s en andere religieuze minderheden het grondgebied van het kalifaat direct dienen te verlaten omdat zij volgens IS ,,volkeren zonder Boek” en ,,duivelaanbidders” zijn, kunnen de christelijke en joodse stammen een keuze te maken uit vier opties: 1) Pak zo veel bezittingen wat er gedragen kan worden en verlaat het kalifaat. (In een vroeg stadium werden minderheden soms zelfs bij de grens van Irak-Syrië afgezet). 2) Bekeer tot de (soennitische) islam. Altijd mogelijk en in hun ogen zelfs wenselijk. 3) Betaal een strenge belasting (1/3 van je bezit) en behoud je (joodse of christelijke) geloof, maar uit deze niet in het openbaar. Daarentegen geniet je wel bescherming voor je geloof. Of optie 4) Mocht een van de vorig keuzes niets opleveren, dan volgt het ‘zwaard’: een zekere dood. 

Erger voor de IS dan "de aanbidders van slangen en vuur" (Yezidi’s) en "volkeren zonder Boek", beschouwen zij de afvalligen in de eigen gelederen, de sjiitische moslims. Deze afvalligen van het pad van de Profeet dienen volgens IS als eerste bestreden te worden op eigen grondgebied, voordat het kalifaat voorwaarts ten strijden kan trekken tegen alle vijanden die de moslimgemeenschap bedreigen (lees: de ‘kruisvaarders’ van het Westen c.q. het Amerikaans imperialisme, reactionaire islamitische regimes, Koninklijke golfstaten etc.). De Al-Nuri moskee is dan ook niet voor niets uitgekozen: Nur ad-Din bestreed in zijn tijd eveneens de sjiieten. Hoewel Nur ad-Din in het verleden ook soms samen met hen tegen de kruisvaarders ten strijde trok vanuit strategische overwegingen, weigert IS consequent deze 'afvallige' sjiitische stroming een hand toe te reiken. 


De eeuwenoude haat tussen soennieten en sjiiten zit diep. De aanstelling van de sjiitische Iraakse president al-Maliki door de Amerikanen na de val van Saddam Hoessein, zorgde voor een ongekend repressief en onderdrukkend bewind naar de soennitische bevolking toe. Deze, al meer dan 1400 jaar durende, sektarische strijd tussen de twee grootste stromingen binnen de islam is door de Amerikaanse invasie in Irak in 2003 en na de val van Saddam Hoessein, tot een ongekend niveau gepolariseerd. 

De propaganda afkomstig uit Teheran, de samenzweringstheorieën van complot denkers, de suggesties van extreemrechts (en soms ook uit linkse hoek) dat IS een destabilisering-project is van Amerika, kan dan ook op geen enkele wijze hard gemaakt worden. Enig serieus bewijs hiervoor ontbreekt in zijn geheel. Onlangs werd bekend dat de staatsopbouw van IS uit de koker van de oude geheime dienst van de Saddam-kliek komt, hoofdzakelijk van de oud-kolonel van de inlichtingendienst van de Iraakse luchtmacht Haji Bakr. De combinatie van militaire- en inlichtingskennis van oud Ba’ath Partij gedienden op de achtergrond en de religieuze fanatici van strijdlustige (veelal buitenlandse) jihadisten die naar buiten toe treden, is wat de Islamitische Staat militair zo succesvol maakt. 

Al-Zarqawi, vanaf 2004 de ideoloog van Al-Qaeda, was degene die als eerste dit sektarisch islamisme (= politieke islam) propageerde. Dit tot zeer grote ergernis van de Al-Qaeda leiding: "Zondige moslims moesten niet verward worden met afvallige moslims" (over de sjiieten dus) en deze moesten zeer zeker niet van het leven beroofd worden. De strijd moest primair gericht blijven op de Amerikanen en hun geallieerde troepen (de verre vijand). IS richt haar pijlen echter eerst op de vijand dichtbij: de afvallige en zondige moslims in eigen rangen. 



Hoewel Iran (als het belangrijkste land van de sjiiten) jarenlang gold als een bolwerk tegen het imperialisme, maakt het land zich momenteel schuldig aan een intense samenwerking met het Amerikaanse imperialisme. Iran juichte de Amerikaanse invasie in Irak toe. Er bestond een zekere samenwerking tussen de VS en Iran in hun strijd tegen IS op de herovering van Tikrit, welk gecoördineerd werd tussen de US Airforce, Iraakse regeringstroepen (die een verlengstuk van Teheran zijn) en sjiitische milities (grotendeels huurlingen afkomstig uit Iran). Ook het Assad-regime (= Alawitische sekte = sjiitische stroming) levert ondanks haar felle anti-Amerikaanse retoriek géén enkele vorm van noemenswaardig verzet op de (illegale) bombardementen in Syrië tegen o.a. IS en Al-Nusra.


Naast deze sjiitische landen beschouwt IS ook de huidige soennitische islamitische regimes als afvallig. Naast de vele akkoorden die veel van deze regeringen gesloten hebben met het Westen ten koste van de eigen islamitische bevolking, is er tevens voor Koningshuizen en parlement Staten in de islamitische wereld van IS geen enkele plaats. Zowel een monarchie gebaseerd op erfopvolging als een burgerlijke democratie met al haar corruptie worden concreet door het nieuwe kalifaat verworpen. Alleen een kalifaat gebaseerd op de verheerlijking van Allah, op basis van de Umma (moslimgemeenschap) is voor hen de enige juiste staatsvorm. Het is daarom dat IS door zowel reactionaire sjiitische als reactionaire soennitische regeringen hevig word bestreden. 

Om een goed inzicht in het ideologische[1] wereldbeeld van IS te krijgen, moet verwezen worden naar het manifest van de Al-Khanssa Brigade, een vrouwelijke groep in het Syrische Raqqa. De graag geziene verwijzingen van de oude moslimwereld en de wetenschappelijke verworven kennis worden in het manifest zeer duidelijk verworpen: "In de dagen van de Profeet wisten mensen niets van fysica, bouwkunde of astronomie. Zij hadden honger en ze woonden in hun hutten. Daardoor stond Allah centraal in hun leven." Om tevens ook te vermelden dat "wie deze wereld op een paradijs wil doen lijken gelooft niet in het echte paradijs. Ze zijn vergeten dat het aanbidden van Allah hun enige bestaansreden is."



De Mythe

Dit aanbidden van het “Goddelijke”, dus het centraal stellen van een hoger ideaal in het leven, is een alsmaar terugkerend verschijnsel in meerdere politieke ideologieën. Het enige dat verschilt is “de mythe” zelf. Van het China onder Mao Zedong en het Cambodja van Pol Pot, tot de romantiek van de proletarische revolutie van Georges Sorel en Ernst Niekisch, allen zijn begeesterd door een dergelijke grote mythe.

Ernst Niekisch zocht in het nationaalbolsjewisme "de totale staat, de planeconomie, het Russische bondgenootschap, het anti-Romanische effect, afweer tegen het Westen, tegen Europa, de onvoorwaardelijke oorlogsstaat, de armoede en de grootschalige honger." 


Georges Sorel introduceerde de mythe op zijn beurt weer terug in het Marxisme. Het Marxisme zou volgens hem uitgeleverd zijn aan het kleinburgerdom en diende weer terug te moeten keren naar haar oorsprong: "een oorlogsmachine tegen de burgerlijke democratie", een ideologie voor het proletariaat die de "gewelddadige politieke massastaking" moest nastreven. Het proletariaat moest dus weer de mythe in zichzelf vinden, deze moest gevonden worden in het geweld, in het bloedvergieten en in de armoede. Dit door via een algemene staking de burgerij omver te werpen. 

Er kan dus gesteld worden dat de militanten van IS, de mythe van God in de moslim zoeken en daarbij het geweld, het bloedvergieten en de armoede gebruiken om haar doelstellingen te bereiken. (Zonder uiteraard ooit kennis van Sorel genomen te hebben). Sorel word in kleinburgerlijke kringen vaak neergezet als voorvader van het fascisme. Dit hoofdzakelijk vanwege zijn drang naar geweld ("De daad gaat voor de doctrine", aldus Mussolini) en zijn hogere spirituele zoektocht naar een revolutionair syndicalisme. Hier heeft men ook zeer zeker een punt. Maar om IS nu ook als "fascisten", of zelfs "nazi’s", te bestempelen (zoals links nu gemakkelijk etiketteert) is natuurlijk grote onzin[2]. Sterker nog, IS heeft meer met de socialistische Rode Khmer gemeen dan met het klassieke “fascisme”[3]. 


IS deelt veel overeenkomsten met deze socialisten die voorheen nog door de naoorlogse KPD en de Joegoslavische communistische staten kosten wat het kost verdedigd werden. Er lopen grote parallellen tussen de Amerikaanse grondtroepen die in 1969 Cambodja binnen stormden en diezelfde bezettingsmacht die in 2003 Irak overdonderde. Maar ook de mobilisering van de rebellerende boeren en arbeidersmassa’s als de gewapende tak van de Communistische Partij van Cambodja (de Rode Khmer dus) en de opstandige soennitische stammen onder de voorhoede van IS, tegen de ineengestorte regering, zijn in grote lijnen hetzelfde. Beide bewegingen hadden al kennis gemaakt met de ‘humanitaire’ bombardementen van de Amerikanen. Hoe langer deze bombardementen door gingen, hoe groter de aanhang van dit soort milities werd. Beide landen kenden een burgeroorlog waar deze ideologische militanten hun macht konden consolideren. 


Echter niet alleen het politieke klimaat van Cambodja loopt parallel aan dat van Syrië en Irak. Ook de ideologie van de Rode Khmer en IS toont opvallend veel overeenkomsten. Nadat de Rode Khmer in april 1975 de dienst uitmaakte in hun 'Democratische Cambodja', werd er vol lof naar Mao’s Culturele Revolutie opgekeken. "U heeft een briljante overwinning verworven. Nog een enkele slag en er zijn geen klassen meer", aldus Pol Pot aan Mao Zedong gericht. Al snel kreeg de Rode Khmer de drang de gehele revolutie van Mao te overtreffen. Van 1970 tot ’75 voerde de Rode Khmer hun ideologie in de praktijk uit (door de reactionairen spottend ook wel eens het "stenentijdperk communisme" genoemd) daar waar zij gebied veroverd hadden op de Rèpublique Khèmere van staatspresident Lon Nol (in ‘73 had de Rode Khmer al 90% van het land op de regering veroverd). Individualisme, religie, onderwijs, vrije tijd en mode golden als relikwieën van het oude feodalisme, die vernietigd moesten worden. Privaat eigendom werd in deze revolutionaire gebieden volledig afgeschaft. Alles werd gecollectiviseerd en in verschillende arbeiders colonnes en coöperaties ingedeeld, die met een collectieve opgave belast werden. Mocht de coöperatie falen in zijn opgave, dan werd dit dan ook collectief bestraft. 


De volledige machtsovername van de Rode Khmer duidde in hun ideologie het 'Jaar Nul' aan; dat van de 'Perfecte Revolutie'. Deze revolutie moest "de klassen laten verdwijnen" en "grondbezitters, tussenhandelaren en woekeraars van onproductieve handelingen afbrengen om ze zo richting een deelname aan de productie te bewegen" (de gedwongen evacuatie van de massa’s in de steden naar het platteland toe om daar het land te bewerken). Dit was een verwezenlijking van de plattelandsguerrilla van de Rode Khmer. In de bevrijde gebieden hadden zij "de politieke en militaire macht, maar nog niet de economische, deze was nog in handen van de landheren en de kapitalisten." De bevrijde gebieden moesten het juist hebben van de "landbouwproductie en hun besturing, de verdeling, de bevoorrading en de ruilhandel tussen de coöperaties onderling en tussen de coöperaties en de staat…" (interview met Pol Pot, ROTE FAHNE 18/78). Zo introduceerde de Rode Khmer ook het idee van de geldloze maatschappij. De economie draaide niet langer meer om geld. De nationale bank in de hoofdstad Phnom Penh werd tijdens haar overname vrijwel direct opgeblazen: miljoenen bankbiljetten bedekten de straten. Het geld zou tot ’79 afgeschaft blijven. 



Om voorgoed te breken met de oude feodale en kapitalistische maatschappij was de symbolische sloop van het pre-revolutionaire Cambodja nodig, in het bijzonder de vernietiging van de symbolen van het koloniale tijdperk. In dezelfde maand dat Phnom Penh ingenomen was, werd de Notre Dame kathedraal met de grond gelijk gemaakt. Phnom Penh werd internationaal gezien als het “Parijs van het Oosten” en was een verzamelpunt van intellectuelen en buitenstaanders, het duidde dus een symbolisch doelwit aan. Ook boeddhistische en islamitische heiligdommen vormden een doelwit. IS stelt net als de Rode Khmer na de inname van een gebied een vergelijkbare bestuursvorm in. Eerst worden de belangrijkste infrastructuren zoveel mogelijk hersteld en worden de inwoners van deze gebieden van (gratis) brood en sociale noodzakelijkheden voorzien. Een strenge interpretatie van de sharia word als rechtssysteem ingevoerd. Zo zijn diefstal, drank en roken ten strengste verboden. Economisch gezien pleit het kalifaat ervoor om eveneens de geldcirculatie af te schaffen.

Net als de Rode Khmer voert IS een symbolische strijd tegen alles wat het oude pre-islamitische tijdperk aanduidt (ook hier weer veel parallellen met het christelijk-protestantse Calvinisme van de 16e eeuw). IS sloopte symbolisch de grens tussen Irak en Syrië, het laatste overblijfsel van het Britse- en Franse imperialisme in de regio; namelijk de kunstmatige verdeling van de Arabische wereld na de eerste Wereldoorlog d.m.v. het Sykes-Picot Verdrag. Echter ook de vernielingen van oude Assyrische monumenten en overblijfselen (evenals alle andere beschavingen vóór het tijdperk van de Profeet die als "afgoderij" beschouwd worden) duiden het nieuwe tijdperk aan van de heerschappij van de IS. Aan deze symbolische Beeldenstorm doet ook Boko Haram ("Westers onderwijs is zondig") mee. Dit militante islamisme dat sinds 2009 op kwam zetten, ziet in de politiek van Nigeria hét symbool van de degeneratie van de islamitische bevolking: zij hekelen de westerse opleidingen van de politieke elites, hun vriendschap met de oude koloniale heersers, de corruptie in het parlement en het seculiere gedachtegoed. 


Ook binnen de hogere nationaalsocialistische kaders van vóór 1933, zoals Walther Darré, Gottfried Feder, Heinrich Himmler en Alfred Rosenberg, was de agrarische samenleving het ideaal dat tegenover het ‘verjoodsde’ stadsleven stond. Volgens hen stond dat stadsleven aan de grondslag van de ontworteling van het Duitse volk. In deze nationaalsocialistische plattelandsideologie zou de stad alleen maar "de decadentie, een horde van ontheemde massa's" vertegenwoordigen. De stad zou immers een broeinest voor het marxisme zijn, terwijl op het platteland men nog in contact stond met bloed en bodem. Volgens Gottfried Feder zou "afschaffing van de renteslavernij de terugkeer naar de levenswijze van het platteland en de kleinsteden betekenen."


Vanuit ethisch oogpunt kunnen we natuurlijk lang discussiëren over in hoeverre de geweldsmonopolies en executies van de Rode Khmer en IS gerechtvaardigd zijn om een politiek ideaal te verwezenlijken. Dat staat dan ook niet ter beschouwing hier. De ideologische strijd van IS is vanuit revolutionair standpunt echter zeer zeker te verdedigen:

Zolang IS bestookt wordt met kogels en bommen afkomstig uit de lopen van het Westerse imperialisme en hun bondgenoten, en zolang IS hun wapens op deze imperialisten richt, verdienen zij de ondersteuning van elke waar revolutionair! 


>>TEGEN DE US AIR FORCE EN HAAR REACTIONAIRE BONDGENOTEN! <<

>>ELKE MILITAIRE OVERWINNING VAN ISLAMITISCHE STAAT IS ER EEN OP HET IMPERIALISME! <<

>>ONDERSTEUN DE ANTI-IMPERIALISTISCHE STRIJD!<< 



Noten:

_____
[1] Ideologie en religie zijn in de islamitische wereld door de koloniale uitbuitingen en door het Westerse imperialisme zodanig gepolitiseerd, dat de scheidslijnen tussen religie en ideologie vervaagd zijn( – Zie de Franse invasie van Algerije in 1830 tot hedendaags). 

[2] Fascisme: Syndicalisme verworven in een totalitaire staat met het corporatisme als uitgangspunt. Als ideologie hanteert het een geweldsmonopolie. Kenmerken waar IS niet volledig aan voldoet. Nationaalsocialisme: een “Arische arbeidersstaat”, gebaseerd op een biologisch model van (Noordwest) Europese lichamelijke- en raciale zuiverheid. De staat wordt geleid d.m.v. het Führerprinzip en de verzoening van arbeider en ondernemer in dienst van het volk staat centraal. Hoewel het op de grondslag van het privaat bezit staat, geniet de arbeidersklasse in het nationaalsocialisme een uiterst luxueuze positie. IS hanteert deze kenmerken óók niet: Het streeft bijv. géén zuivere biologie na. Een gehandicapte broeder of zuster is een evenbeeld van God, en dient niet uit de Umma gesloten te worden maar juist geholpen te worden.

[3] Bij de Rode Khmer is er bijv. sprake van een Völkisch communisme, een specifiek Cambodjaans communisme. Voor etnische minderheden als Vietnamezen, Chinezen etc. is er geen plaats. IS erkent dan wel alle etnische groepen en minderheden, mits deze soennitisch religieus zijn.

[4] Binnenin de islamitische wereld gaan er dan ook vele discussies of IS zichzelf ‘moslim’ kan noemen, dit omtrent het gedrag van de IS milities in tegenstelling tot teksten in bijv. de Koran en de Hadith.






















zaterdag 2 mei 2015

Europa wederom frontlinie van het Amerikaanse imperialisme


Sinds de staatsgreep tegen President Janoekovitsj in februari 2014 begon, zijn meer dan 6000 Oekraïners gesneuveld in de strijd, 15.000 verwond en meer dan een miljoen mensen ontheemd. De tweede Minsk overeenkomst, een staakt-het-vuren tussen de Oekraïense junta en haar opponenten in het oosten van het land, werd een jaar later gesloten op 14 februari, 2015. Toch blijven de VS en de NAVO het conflict aanwakkeren om via de Oekraïne de Russische Federatie te raken.

Het staakt-het-vuren werd in Minsk bereikt door de leiders van Rusland, Oekraïne, Frankrijk en Duitsland. Op het moment dat deze overeenkomst gesloten werd, waren er nog ongeveer 8000 Oekraïense regeringstroepen door de zelfverdedigingsbrigades van de oppositie omsingeld. De Duitse bondskanselier Merkel en de Franse President Hollande vreesden dat het conflict verder zou kunnen escaleren en zich naar andere gebieden in de Europese periferie zou uitspreiden. Nadat het Minsk akkoord was ondertekend keurde het IMF een bail-out van 17,5 miljard aan de junta in Kiev goed. In het staakt-het-vuren werden onder andere clausules opgenomen die voorzagen in een beperkte autonomie voor de Donetsk en Luhansk regio's, de levering van humanitaire hulp en de uitbetaling van de lonen en pensioenen die door de junta in het zuidoosten stop waren gezet. Beide partijen kwamen overeen de zware wapens terug te trekken van de frontlinie.


De junta in Kiev stelt dat meer dan 70 van haar soldaten zijn omgekomen sinds het staakt-het-vuren. In maart nam het Oekraïense parlement een wet aan die stelde dat de autonomie pas in effect zal treden na de verkiezing van regionale leiders in het zuidoosten onder de Oekraïense wetgeving. De oppositie claimt dat dit hun autonomie ondermijnt. De junta in Kiev vraagt om toezichthouders van de VN of de EU, terwijl de oppositie om Russische toezichthouders vraagt. Het oppositie leger verblijft buiten de haven van Mariupol, welke een landbrug tussen Rusland en de Krim zou vormen als de stad valt. De fascistische Rechtse sector, de Oekraïense Minister van Buitenlandse Zaken en de oligarchen zijn op hun beurt felle tegenstanders van meer autonomie voor het zuidoosten. 

Het is duidelijk dat de junta in Kiev onder bevel van Washington staat. Op 2 december 2014 werd Natalie Jaresko, een Amerikaanse burger, het Oekraïense staatsburgerschap gegeven en op dezelfde dag nog tot Minister van Financiën benoemt. Jaresko was een voormalig kopstuk binnen de US State Department die verantwoordelijk was voor overzeese investeringen. Hij was eveneens mede-oprichter van Horizon Capital, een private equity firma in Oekraïne. De investeringsbank Lazard, dat hoofdkwartieren in Londen, New York en Parijs heeft, treedt namens de Oekraïense junta op als onderhandelaar met hun schuldeisers. Het regime in Kiev heeft 40 miljard nodig om aan de toekomstige betalingen te kunnen voldoen. Het IMF leent Oekraïne 17,5 miljard onder de voorwaarde dat de Oekraïense regering privatiseringen, bezuinigingen en een streng beleid van sociale afbraak doorvoert. 

Als gevolg hiervan staat de economie van Oekraïne op instorten: sinds 2015 is de industriële productie met 21% afgenomen, de inflatie met 25% toegenomen en de munt zo goed als ingestort. Als gevolg hiervan nemen de protesten en sociale onrust onder de Oekraïense bevolking toe. Mensen komen in opstand tegen de dienstplicht, tegen het bevriezen van hun salarissen en pensioenen en de rijzende voedselprijzen. Als reactie hierop voerde het regime in Kiev harde repressie door, meer dan 7000 politieke gevangen zijn door de politie vast gezet, journalisten worden bedreigd en demonstranten gecriminaliseerd als agenten van Rusland. 


Begin maart hebben de VS en Groot-Brittannië besloten om troepen te sturen om het Oekraïense regeringsleger te trainen. Terwijl Frankrijk en Duitsland een staakt-het-vuren nastreefden, stelde Minister Cameron juist dat hij de lijn van Washington steunt. Hij zei hierbij toe 850,000 pond aan 'niet-dodelijke'  wapens aan de Oekraïense junta te leveren. De Russische Federatie ziet iedere wapenleverantie door de NAVO echter als een daad van agressie.

Onder het voorwendsel de Russische interventie in Oekraïne tegen te houden, bereidt de VS, en in haar kielzog de NAVO, zich voor op een militaire confrontatie met de Russische Federatie. Momenteel organiseert de NAVO grootschalige militaire oefeningen in Oost-Europa en opent het nieuwe commandocentra in Polen, Roemenië, Bulgarije, Letland, Litouwen en Estland. Washington stelt voor om in 2016 nog eens 168 miljoen dollar beschikbaar te stellen om "Russische agressie tegen te gaan". Bovendien wordt er nog eens 117 miljoen voor Oekraïne en 51 miljoen voor Georgië en Moldavië uitgetrokken plus een additionele 789 miljoen om de NAVO in Europa te versterken. 


Ook het economische offensief tegen Rusland zal worden voortgezet. Naast de sancties van de VS en EU tegen de Russische Federatie, wil de EU Gazprom beboeten voor het breken van de Europese kartelregels. Washington steunt eveneens de oppositie binnen de Russische grenzen om zo de regering van President Poetin ten val te brengen. Sinds de sancties om de levensstandaard van de Russische bevolking te raken en de Russische oligarchen te bedreigen is de inflatie in de Russische Federatie met 15% toegenomen en zijn de lonen met 10% gedaald. Hoewel de EU sancties deze juli zullen verlopen, pleiten Groot-Brittannië, Polen, Scandinavië en de Baltische staten voor een verlenging ervan. De President van de EU Commissie, Jean-Claude Junker, roept op tot een Europees leger om Rusland af te schrikken. Toch lijkt er nog enige terughoudendheid onder de Europese heersende klasses, vanwege het risico dat hun landen in de as gelegd worden als een offer voor de bloederige zoektocht van de VS voor werelddominantie. Frankrijk, Italië, Spanje, Tsjechië en Slowakije willen de sancties niet verlengen omdat deze de Minsk overeenkomst in gevaar brengen.

Het lijkt erop dat Europa wederom de frontlinie zal worden voor de belangen van het Amerikaanse imperialisme. Nu de Amerikaanse agressie toe neemt en de NAVO dichter bij de Russische grenzen is dan ooit te voren, lijkt het vooruitzicht op wederom een oorlog op Europees grondgebied dichterbij dan ooit. Als arbeiders van de imperialistische naties hebben wij de absolute plicht om verzet te bieden tegen de oorlogsstokende bourgeoisie, die niets anders dan dood en verderf brengen naar onze broeders en zusters over de gehele wereld. Wij zijn solidair met de volkeren van de onderdrukte naties en hun moedige en rechtvaardige strijd voor de bevrijding van imperialistische onderdrukking en kapitalistische uitbuiting. 

Stop de imperialistische oorlogsmachine die de mensheid al zo lang in bloed en ellende onder dompelt! 

Nederland uit de NAVO!