zondag 3 mei 2015

De mythe van het Kalifaat


De verheerlijking van geweld, honger, god en de anti-imperialistische bevrijdingsstrijd 



Wanneer de zichzelf benoemde kalief Abu Bakr al-Baghdadi, tegenwoordig kalief Ibrahimi, op 4 juli 2014 (de eerste dag van de ramadan) in de Grote (Al-Nuri) Moskee in Mosul het kalifaat uitriep, plaatste hij zich in de traditie van de Profeet en diens drie opvolgers. 

De Grote Moskee in Mosul als locatie voor de uitroeping van het kalifaat was geen toevallige keuze: in 1171 werd de moskee in opdracht van Nur ad-Din gebouwd, deze mujahideen was de ‘leermeester’ van de befaamde Salad al-Din, degene die Jeruzalem terug veroverde op de kruisvaarders in 1192.De moskee bevat nog kalligrafen van koranverzen op de muur, die Jeruzalem als eerste gebedsrichting aanduiden. Dit in tegenstelling tot Mekka als de hedendaagse gebedsrichting. Een van de belangrijkste doelstellingen van IS laat zich dan ook wel raden: Jeruzalem (al-Quds) zal op enig moment weer het centrum van het kalifaat moeten worden.


Een andere doelstelling van IS is het grondgebied zuiveren van in hun ogen ‘afvallige’ religieuze stammen. Hoewel Assyriërs, Samaritanen, Yezidi’s en andere religieuze minderheden het grondgebied van het kalifaat direct dienen te verlaten omdat zij volgens IS ,,volkeren zonder Boek” en ,,duivelaanbidders” zijn, kunnen de christelijke en joodse stammen een keuze te maken uit vier opties: 1) Pak zo veel bezittingen wat er gedragen kan worden en verlaat het kalifaat. (In een vroeg stadium werden minderheden soms zelfs bij de grens van Irak-Syrië afgezet). 2) Bekeer tot de (soennitische) islam. Altijd mogelijk en in hun ogen zelfs wenselijk. 3) Betaal een strenge belasting (1/3 van je bezit) en behoud je (joodse of christelijke) geloof, maar uit deze niet in het openbaar. Daarentegen geniet je wel bescherming voor je geloof. Of optie 4) Mocht een van de vorig keuzes niets opleveren, dan volgt het ‘zwaard’: een zekere dood. 

Erger voor de IS dan "de aanbidders van slangen en vuur" (Yezidi’s) en "volkeren zonder Boek", beschouwen zij de afvalligen in de eigen gelederen, de sjiitische moslims. Deze afvalligen van het pad van de Profeet dienen volgens IS als eerste bestreden te worden op eigen grondgebied, voordat het kalifaat voorwaarts ten strijden kan trekken tegen alle vijanden die de moslimgemeenschap bedreigen (lees: de ‘kruisvaarders’ van het Westen c.q. het Amerikaans imperialisme, reactionaire islamitische regimes, Koninklijke golfstaten etc.). De Al-Nuri moskee is dan ook niet voor niets uitgekozen: Nur ad-Din bestreed in zijn tijd eveneens de sjiieten. Hoewel Nur ad-Din in het verleden ook soms samen met hen tegen de kruisvaarders ten strijde trok vanuit strategische overwegingen, weigert IS consequent deze 'afvallige' sjiitische stroming een hand toe te reiken. 


De eeuwenoude haat tussen soennieten en sjiiten zit diep. De aanstelling van de sjiitische Iraakse president al-Maliki door de Amerikanen na de val van Saddam Hoessein, zorgde voor een ongekend repressief en onderdrukkend bewind naar de soennitische bevolking toe. Deze, al meer dan 1400 jaar durende, sektarische strijd tussen de twee grootste stromingen binnen de islam is door de Amerikaanse invasie in Irak in 2003 en na de val van Saddam Hoessein, tot een ongekend niveau gepolariseerd. 

De propaganda afkomstig uit Teheran, de samenzweringstheorieën van complot denkers, de suggesties van extreemrechts (en soms ook uit linkse hoek) dat IS een destabilisering-project is van Amerika, kan dan ook op geen enkele wijze hard gemaakt worden. Enig serieus bewijs hiervoor ontbreekt in zijn geheel. Onlangs werd bekend dat de staatsopbouw van IS uit de koker van de oude geheime dienst van de Saddam-kliek komt, hoofdzakelijk van de oud-kolonel van de inlichtingendienst van de Iraakse luchtmacht Haji Bakr. De combinatie van militaire- en inlichtingskennis van oud Ba’ath Partij gedienden op de achtergrond en de religieuze fanatici van strijdlustige (veelal buitenlandse) jihadisten die naar buiten toe treden, is wat de Islamitische Staat militair zo succesvol maakt. 

Al-Zarqawi, vanaf 2004 de ideoloog van Al-Qaeda, was degene die als eerste dit sektarisch islamisme (= politieke islam) propageerde. Dit tot zeer grote ergernis van de Al-Qaeda leiding: "Zondige moslims moesten niet verward worden met afvallige moslims" (over de sjiieten dus) en deze moesten zeer zeker niet van het leven beroofd worden. De strijd moest primair gericht blijven op de Amerikanen en hun geallieerde troepen (de verre vijand). IS richt haar pijlen echter eerst op de vijand dichtbij: de afvallige en zondige moslims in eigen rangen. 



Hoewel Iran (als het belangrijkste land van de sjiiten) jarenlang gold als een bolwerk tegen het imperialisme, maakt het land zich momenteel schuldig aan een intense samenwerking met het Amerikaanse imperialisme. Iran juichte de Amerikaanse invasie in Irak toe. Er bestond een zekere samenwerking tussen de VS en Iran in hun strijd tegen IS op de herovering van Tikrit, welk gecoördineerd werd tussen de US Airforce, Iraakse regeringstroepen (die een verlengstuk van Teheran zijn) en sjiitische milities (grotendeels huurlingen afkomstig uit Iran). Ook het Assad-regime (= Alawitische sekte = sjiitische stroming) levert ondanks haar felle anti-Amerikaanse retoriek géén enkele vorm van noemenswaardig verzet op de (illegale) bombardementen in Syrië tegen o.a. IS en Al-Nusra.


Naast deze sjiitische landen beschouwt IS ook de huidige soennitische islamitische regimes als afvallig. Naast de vele akkoorden die veel van deze regeringen gesloten hebben met het Westen ten koste van de eigen islamitische bevolking, is er tevens voor Koningshuizen en parlement Staten in de islamitische wereld van IS geen enkele plaats. Zowel een monarchie gebaseerd op erfopvolging als een burgerlijke democratie met al haar corruptie worden concreet door het nieuwe kalifaat verworpen. Alleen een kalifaat gebaseerd op de verheerlijking van Allah, op basis van de Umma (moslimgemeenschap) is voor hen de enige juiste staatsvorm. Het is daarom dat IS door zowel reactionaire sjiitische als reactionaire soennitische regeringen hevig word bestreden. 

Om een goed inzicht in het ideologische[1] wereldbeeld van IS te krijgen, moet verwezen worden naar het manifest van de Al-Khanssa Brigade, een vrouwelijke groep in het Syrische Raqqa. De graag geziene verwijzingen van de oude moslimwereld en de wetenschappelijke verworven kennis worden in het manifest zeer duidelijk verworpen: "In de dagen van de Profeet wisten mensen niets van fysica, bouwkunde of astronomie. Zij hadden honger en ze woonden in hun hutten. Daardoor stond Allah centraal in hun leven." Om tevens ook te vermelden dat "wie deze wereld op een paradijs wil doen lijken gelooft niet in het echte paradijs. Ze zijn vergeten dat het aanbidden van Allah hun enige bestaansreden is."



De Mythe

Dit aanbidden van het “Goddelijke”, dus het centraal stellen van een hoger ideaal in het leven, is een alsmaar terugkerend verschijnsel in meerdere politieke ideologieën. Het enige dat verschilt is “de mythe” zelf. Van het China onder Mao Zedong en het Cambodja van Pol Pot, tot de romantiek van de proletarische revolutie van Georges Sorel en Ernst Niekisch, allen zijn begeesterd door een dergelijke grote mythe.

Ernst Niekisch zocht in het nationaalbolsjewisme "de totale staat, de planeconomie, het Russische bondgenootschap, het anti-Romanische effect, afweer tegen het Westen, tegen Europa, de onvoorwaardelijke oorlogsstaat, de armoede en de grootschalige honger." 


Georges Sorel introduceerde de mythe op zijn beurt weer terug in het Marxisme. Het Marxisme zou volgens hem uitgeleverd zijn aan het kleinburgerdom en diende weer terug te moeten keren naar haar oorsprong: "een oorlogsmachine tegen de burgerlijke democratie", een ideologie voor het proletariaat die de "gewelddadige politieke massastaking" moest nastreven. Het proletariaat moest dus weer de mythe in zichzelf vinden, deze moest gevonden worden in het geweld, in het bloedvergieten en in de armoede. Dit door via een algemene staking de burgerij omver te werpen. 

Er kan dus gesteld worden dat de militanten van IS, de mythe van God in de moslim zoeken en daarbij het geweld, het bloedvergieten en de armoede gebruiken om haar doelstellingen te bereiken. (Zonder uiteraard ooit kennis van Sorel genomen te hebben). Sorel word in kleinburgerlijke kringen vaak neergezet als voorvader van het fascisme. Dit hoofdzakelijk vanwege zijn drang naar geweld ("De daad gaat voor de doctrine", aldus Mussolini) en zijn hogere spirituele zoektocht naar een revolutionair syndicalisme. Hier heeft men ook zeer zeker een punt. Maar om IS nu ook als "fascisten", of zelfs "nazi’s", te bestempelen (zoals links nu gemakkelijk etiketteert) is natuurlijk grote onzin[2]. Sterker nog, IS heeft meer met de socialistische Rode Khmer gemeen dan met het klassieke “fascisme”[3]. 


IS deelt veel overeenkomsten met deze socialisten die voorheen nog door de naoorlogse KPD en de Joegoslavische communistische staten kosten wat het kost verdedigd werden. Er lopen grote parallellen tussen de Amerikaanse grondtroepen die in 1969 Cambodja binnen stormden en diezelfde bezettingsmacht die in 2003 Irak overdonderde. Maar ook de mobilisering van de rebellerende boeren en arbeidersmassa’s als de gewapende tak van de Communistische Partij van Cambodja (de Rode Khmer dus) en de opstandige soennitische stammen onder de voorhoede van IS, tegen de ineengestorte regering, zijn in grote lijnen hetzelfde. Beide bewegingen hadden al kennis gemaakt met de ‘humanitaire’ bombardementen van de Amerikanen. Hoe langer deze bombardementen door gingen, hoe groter de aanhang van dit soort milities werd. Beide landen kenden een burgeroorlog waar deze ideologische militanten hun macht konden consolideren. 


Echter niet alleen het politieke klimaat van Cambodja loopt parallel aan dat van Syrië en Irak. Ook de ideologie van de Rode Khmer en IS toont opvallend veel overeenkomsten. Nadat de Rode Khmer in april 1975 de dienst uitmaakte in hun 'Democratische Cambodja', werd er vol lof naar Mao’s Culturele Revolutie opgekeken. "U heeft een briljante overwinning verworven. Nog een enkele slag en er zijn geen klassen meer", aldus Pol Pot aan Mao Zedong gericht. Al snel kreeg de Rode Khmer de drang de gehele revolutie van Mao te overtreffen. Van 1970 tot ’75 voerde de Rode Khmer hun ideologie in de praktijk uit (door de reactionairen spottend ook wel eens het "stenentijdperk communisme" genoemd) daar waar zij gebied veroverd hadden op de Rèpublique Khèmere van staatspresident Lon Nol (in ‘73 had de Rode Khmer al 90% van het land op de regering veroverd). Individualisme, religie, onderwijs, vrije tijd en mode golden als relikwieën van het oude feodalisme, die vernietigd moesten worden. Privaat eigendom werd in deze revolutionaire gebieden volledig afgeschaft. Alles werd gecollectiviseerd en in verschillende arbeiders colonnes en coöperaties ingedeeld, die met een collectieve opgave belast werden. Mocht de coöperatie falen in zijn opgave, dan werd dit dan ook collectief bestraft. 


De volledige machtsovername van de Rode Khmer duidde in hun ideologie het 'Jaar Nul' aan; dat van de 'Perfecte Revolutie'. Deze revolutie moest "de klassen laten verdwijnen" en "grondbezitters, tussenhandelaren en woekeraars van onproductieve handelingen afbrengen om ze zo richting een deelname aan de productie te bewegen" (de gedwongen evacuatie van de massa’s in de steden naar het platteland toe om daar het land te bewerken). Dit was een verwezenlijking van de plattelandsguerrilla van de Rode Khmer. In de bevrijde gebieden hadden zij "de politieke en militaire macht, maar nog niet de economische, deze was nog in handen van de landheren en de kapitalisten." De bevrijde gebieden moesten het juist hebben van de "landbouwproductie en hun besturing, de verdeling, de bevoorrading en de ruilhandel tussen de coöperaties onderling en tussen de coöperaties en de staat…" (interview met Pol Pot, ROTE FAHNE 18/78). Zo introduceerde de Rode Khmer ook het idee van de geldloze maatschappij. De economie draaide niet langer meer om geld. De nationale bank in de hoofdstad Phnom Penh werd tijdens haar overname vrijwel direct opgeblazen: miljoenen bankbiljetten bedekten de straten. Het geld zou tot ’79 afgeschaft blijven. 



Om voorgoed te breken met de oude feodale en kapitalistische maatschappij was de symbolische sloop van het pre-revolutionaire Cambodja nodig, in het bijzonder de vernietiging van de symbolen van het koloniale tijdperk. In dezelfde maand dat Phnom Penh ingenomen was, werd de Notre Dame kathedraal met de grond gelijk gemaakt. Phnom Penh werd internationaal gezien als het “Parijs van het Oosten” en was een verzamelpunt van intellectuelen en buitenstaanders, het duidde dus een symbolisch doelwit aan. Ook boeddhistische en islamitische heiligdommen vormden een doelwit. IS stelt net als de Rode Khmer na de inname van een gebied een vergelijkbare bestuursvorm in. Eerst worden de belangrijkste infrastructuren zoveel mogelijk hersteld en worden de inwoners van deze gebieden van (gratis) brood en sociale noodzakelijkheden voorzien. Een strenge interpretatie van de sharia word als rechtssysteem ingevoerd. Zo zijn diefstal, drank en roken ten strengste verboden. Economisch gezien pleit het kalifaat ervoor om eveneens de geldcirculatie af te schaffen.

Net als de Rode Khmer voert IS een symbolische strijd tegen alles wat het oude pre-islamitische tijdperk aanduidt (ook hier weer veel parallellen met het christelijk-protestantse Calvinisme van de 16e eeuw). IS sloopte symbolisch de grens tussen Irak en Syrië, het laatste overblijfsel van het Britse- en Franse imperialisme in de regio; namelijk de kunstmatige verdeling van de Arabische wereld na de eerste Wereldoorlog d.m.v. het Sykes-Picot Verdrag. Echter ook de vernielingen van oude Assyrische monumenten en overblijfselen (evenals alle andere beschavingen vóór het tijdperk van de Profeet die als "afgoderij" beschouwd worden) duiden het nieuwe tijdperk aan van de heerschappij van de IS. Aan deze symbolische Beeldenstorm doet ook Boko Haram ("Westers onderwijs is zondig") mee. Dit militante islamisme dat sinds 2009 op kwam zetten, ziet in de politiek van Nigeria hét symbool van de degeneratie van de islamitische bevolking: zij hekelen de westerse opleidingen van de politieke elites, hun vriendschap met de oude koloniale heersers, de corruptie in het parlement en het seculiere gedachtegoed. 


Ook binnen de hogere nationaalsocialistische kaders van vóór 1933, zoals Walther Darré, Gottfried Feder, Heinrich Himmler en Alfred Rosenberg, was de agrarische samenleving het ideaal dat tegenover het ‘verjoodsde’ stadsleven stond. Volgens hen stond dat stadsleven aan de grondslag van de ontworteling van het Duitse volk. In deze nationaalsocialistische plattelandsideologie zou de stad alleen maar "de decadentie, een horde van ontheemde massa's" vertegenwoordigen. De stad zou immers een broeinest voor het marxisme zijn, terwijl op het platteland men nog in contact stond met bloed en bodem. Volgens Gottfried Feder zou "afschaffing van de renteslavernij de terugkeer naar de levenswijze van het platteland en de kleinsteden betekenen."


Vanuit ethisch oogpunt kunnen we natuurlijk lang discussiëren over in hoeverre de geweldsmonopolies en executies van de Rode Khmer en IS gerechtvaardigd zijn om een politiek ideaal te verwezenlijken. Dat staat dan ook niet ter beschouwing hier. De ideologische strijd van IS is vanuit revolutionair standpunt echter zeer zeker te verdedigen:

Zolang IS bestookt wordt met kogels en bommen afkomstig uit de lopen van het Westerse imperialisme en hun bondgenoten, en zolang IS hun wapens op deze imperialisten richt, verdienen zij de ondersteuning van elke waar revolutionair! 


>>TEGEN DE US AIR FORCE EN HAAR REACTIONAIRE BONDGENOTEN! <<

>>ELKE MILITAIRE OVERWINNING VAN ISLAMITISCHE STAAT IS ER EEN OP HET IMPERIALISME! <<

>>ONDERSTEUN DE ANTI-IMPERIALISTISCHE STRIJD!<< 



Noten:

_____
[1] Ideologie en religie zijn in de islamitische wereld door de koloniale uitbuitingen en door het Westerse imperialisme zodanig gepolitiseerd, dat de scheidslijnen tussen religie en ideologie vervaagd zijn( – Zie de Franse invasie van Algerije in 1830 tot hedendaags). 

[2] Fascisme: Syndicalisme verworven in een totalitaire staat met het corporatisme als uitgangspunt. Als ideologie hanteert het een geweldsmonopolie. Kenmerken waar IS niet volledig aan voldoet. Nationaalsocialisme: een “Arische arbeidersstaat”, gebaseerd op een biologisch model van (Noordwest) Europese lichamelijke- en raciale zuiverheid. De staat wordt geleid d.m.v. het Führerprinzip en de verzoening van arbeider en ondernemer in dienst van het volk staat centraal. Hoewel het op de grondslag van het privaat bezit staat, geniet de arbeidersklasse in het nationaalsocialisme een uiterst luxueuze positie. IS hanteert deze kenmerken óók niet: Het streeft bijv. géén zuivere biologie na. Een gehandicapte broeder of zuster is een evenbeeld van God, en dient niet uit de Umma gesloten te worden maar juist geholpen te worden.

[3] Bij de Rode Khmer is er bijv. sprake van een Völkisch communisme, een specifiek Cambodjaans communisme. Voor etnische minderheden als Vietnamezen, Chinezen etc. is er geen plaats. IS erkent dan wel alle etnische groepen en minderheden, mits deze soennitisch religieus zijn.

[4] Binnenin de islamitische wereld gaan er dan ook vele discussies of IS zichzelf ‘moslim’ kan noemen, dit omtrent het gedrag van de IS milities in tegenstelling tot teksten in bijv. de Koran en de Hadith.






















Geen opmerkingen:

Een reactie posten